Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၉၁၂</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါတို့ရဲ့ရန်သူက မသေမျိုးမျိုးနွယ် ဖြစ်နိုင်တယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တိုက်သစ်ကြီးပေါ်တွင် ကျန်းယွင်ထျန်းသည် သူ၏အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ ရှစ်နာရီကြာအောင် ရှာဖွေခဲ့ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဒေသခံအစုအဖွဲ့အချို့နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက်ဆို တော်လောက်ပြီ။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ ပြန်ဆုတ်ကြမယ်။ ကျန်တဲ့လူတွေကတော့ သူတို့ ပြန်လည်ကူးပြောင်း လာတာနဲ့ ငါတို့ထောင်ချောက်ထဲကို တည့်တည့်ကြီး တိုးဝင်သွားကြမှာပဲ။”</p> <p> </p> <p>ချာလီ၏ ကျွန်းများအားလုံးသည် ယခုအခါ ယီရန်ပင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသဖြင့် အကယ်၍ ချာလီ၏အဖွဲ့သားများ ပြန်လည်ကူးပြောင်းလာပါက ၎င်းတို့သည် ထောင်ချောက်ထဲသို့ အမှန်တကယ်ပင် သက်ဆင်းသွားမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ယာဉ်များကို အသစ်တည်ဆောက်ထားသော တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်းအစီအရင်ဆီသို့ မောင်းနှင်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့က ကျုပ်ကြုံဖူးသမျှထဲမှာ အလွယ်ကူဆုံး မစ်ရှင်ပဲ။”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်လည်း အတူတူပဲ။ အရင်တုန်းကဆို မစ်ရှင်တစ်ခုသွားရင် ခြေထောက်ပြတ်မတတ် ပြေးလွှားနေရတာ။ ဒီနေ့ကျတော့ ဘာမှတောင်မခံစားရဘူး။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ပြန်ရောက်ရင် ဘားကိုသွားပြီး ကောင်မလေးတစ်ယောက်နှစ်ယောက်လောက်တောင် ရှာလို့ရသေးတယ်။”</p> <p> </p> <p>“ဒီတပ်ဖွဲ့သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ်တွေက တကယ် အစွမ်းထက်တာပဲ။ ငါတို့ရဲ့ ခြေကျင်ခရီးထက် အများကြီး ပိုမြန်သလို အထဲမှာလည်း အနားယူလို့ရတယ်။ သိပ်ကောင်းတာပဲ။ ကျွန်းပိုင်ရှင်က ဒီလိုပစ္စည်းကောင်းတွေကို ဘယ်လိုများ ရခဲ့တာပါလိမ့်။”</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်တော့ ကျွန်းပိုင်ရှင်ကို ပိုပိုပြီး ကြည်ညိုမိလာပြီ။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းသည် စစ်သည်များ၏ စကားသံများကို နားထောင်နေသော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင်မူ မနေ့က ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်မှ ပေးပို့ခဲ့သော သတိပေးချက်ကိုသာ တွေးနေမိ၏။</p> <p> </p> <p>“ကမ္ဘာ့စစ်မြေပြင်က ပြိုင်ဘက်တွေက ဘယ်လောက်တောင် သန်မာမလဲဆိုတာ သိချင်မိတယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်း တစ်ကိုယ်တည်း တွေးတောလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့တွေ ရန်သူနဲ့ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါမှာလည်း အခုလိုမျိုး ရယ်ရယ်မောမော ပြောနိုင်ကြသေးရင် ကောင်းမှာပဲ။”</p> <p> </p> <p>မကြာမီ ၎င်းတို့သည် တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်းအစီအရင် တည်ရှိရာနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြလေသည်။ လူသားမျိုးနွယ်၊ နတ်သူငယ်မျိုးနွယ်နှင့် သမန်းဝံပုလွေမျိုးနွယ် စစ်သည်များအားလုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့ဆီသို့ ပြန်လည်၍ တည်နေရာကူးပြောင်းကြခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းယွင်ထျန်းသည် တပ်ဖွဲ့သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ် ဆယ်စီးကို တိုက်သစ်ကြီးတွင် ချန်ထားခဲ့ပြီး ကျန်ရှိသောယာဉ်များကို ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်မှတစ်ဆင့် ပြန်လည်လဲလှယ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပြီးနောက် ကျန်းယွင်ထျန်းသည် မြို့ပြန်ကျောက်ကို အသုံးပြုကာ ဗီလာသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆုဝမ် ကျွန်းပိုင်ရှင် ရှိလား။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက ဧည့်ခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်ရင်း မေးလိုက်သည်။ ဆုဝမ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အပေါ်ထပ်မှာ လှုပ်ရှားသံကြားတယ်။ သူ ရှိတယ်ထင်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းသည် ရှောင်းယီ၏ အခန်းရှိရာ အပေါ်ထပ်သို့ ချက်ချင်းတက်သွားပြီး တံခါးခေါက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဝင်ခဲ့ပါ။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ ခုတင်ပေါ်ရှိ ချီလင်နှင့် ပိုင်ဟူတို့က ခေါင်းထောင်ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း သူဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပြန်လှဲအိပ်သွားခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ပြန်လာပြီလား။ တိုက်သစ်ကြီးက ကိစ္စတွေ အားလုံး ပြီးသွားပြီပေါ့။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက မေးလိုက်သည်။ ကျန်းယွင်ထျန်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တိုက်သစ်ကြီးက နစ်မြုပ်သွားတယ်ဆိုပေမဲ့ ကျန်နေတဲ့ ဧရိယာကတော့ အကျယ်ကြီးရှိသေးတယ်။ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ်တွေ ရှိရင်တောင် တစ်ရက်တည်းနဲ့ အကုန်ရှာဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကျန်တဲ့အဖွဲ့တွေတော့ သိပ်မရှိလောက်တော့ပါဘူး။ သူတို့ ထောင်ချောက်ထဲ တိုးဝင်လာမှာကိုပဲ စောင့်ရတော့မယ်။”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားစုကို ကြားသောအခါ ရှောင်းယီ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားသော်လည်း ကျန်းယွင်ထျန်း၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်းနားလည်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း အဲဒါလည်း အဆင်ပြေပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့ ငါ တိုက်သစ်ကြီးမှာ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ် ဆယ်စီး ချန်ထားခဲ့တယ်။ အဲဒါတွေကို ငါတို့ရဲ့ စူးစမ်းရှာဖွေရေးသမားတွေကို အသုံးပြုခိုင်းရင် ရတနာသေတ္တာတွေကို ပိုပြီးမြန်မြန် ရှာနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက ဆက်လက်တင်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အကြံကောင်းပဲ။ မင်းစီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်းသာ လုပ်ပါ။ ရတနာသေတ္တာရှာဖွေမှု ပိုမိုထိရောက်စေဖို့ တခြားတိုက်ကြီးတွေက စူးစမ်းရေးအဖွဲ့တွေကိုလည်း ယာဉ်တွေ ထောက်ပံ့ပေးလိုက်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ။ ဦးလေးအန်းနဲ့လည်း ငါ ညှိနှိုင်းလိုက်ပါ့မယ်။ အရင်ဆုံး သူတို့ကို ကားမောင်းသင်ပေးဖို့ နည်းပြအချို့ ရှာရလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း။”</p> <p> </p> <p>တိုက်သစ်ကြီးအစီရင်ခံစာကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် ကျန်းယွင်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ ရန်သူတွေရဲ့ အရိပ်အယောင် မတွေ့ဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့က အခု အကာအကွယ်တားမြစ်စည်းတစ်ခုနဲ့ ဝန်းရံခံထားရတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် အနည်းဆုံးတော့ ဒီနေ့အတွက် ဘေးကင်းတယ်။”</p> <p> </p> <p>“တားမြစ်စည်းလား။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“စွန်းကုထောင် ဖောက်ထွက်ခဲ့တဲ့ အမျိုးအစားလား။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ငါပြန်ရောက်တာနဲ့ စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးပြီ။ အဲဒါက တကယ်ရှိနေတယ်။ ပြီးတော့ အထဲကနေ ဖောက်ထွက်ဖို့က သိပ်လွယ်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟမ် အဲဒါကို ဖျက်စီးလိုက်ပြီလား။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက အလန့်တကြား မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ မဖျက်စီးရသေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သန်းခေါင်ကျော်တာနဲ့ လူတိုင်း သတိကြီးကြီးထားဖို့ လိုလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် ငါ စစ်စခန်းကို အရင်ပြန်လိုက်ဦးမယ်။”</p> <p> </p> <p>သူက ထို့သို့ပြောကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်း ထွက်သွားပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် ယီထျန်းဂရုချတ်ကို ပြန်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အရင် လူတစ်ယောက်က အရိုးစုတစ်ခုကို တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်လို့ ပြောတာ ငါ မှတ်မိတယ်။ အဲ့ဒါ ဘယ်သူလဲ။ ထွက်လာပြီး ပြောပြပေးပါဦး။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် ဂရုချတ်မှာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အားလုံးက စတင်ဆွေးနွေးကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာ... တစ်ယောက်ယောက်က အရိုးစုလှုပ်ရှားနေတာကို တွေ့ခဲ့တာလား။ ငါ ဘာလို့ သတိမထားမိပါလိမ့်။”</p> <p> </p> <p>“တစ်ယောက်ယောက် ပြောခဲ့တာတော့ သေချာတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က ရေသူတွေ၊ သမန်းဝံပုလွေတွေနဲ့ နတ်သူက်ူတွေအကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့တုန်းက ဖြစ်မယ်။ သူက တစ်ခွန်းတည်း ပြောလိုက်တာဆိုတော့ တခြားစာတွေအောက် ရောက်သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။”</p> <p> </p> <p>“ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။ ငါ လွတ်သွားပြန်ပြီ။”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါကြောင့် အားလုံးပဲ ဖြစ်နိုင်ရင် စာတွေအများကြီး မပို့ကြပါနဲ့။ အဲ့လိုဆို အရေးကြီးတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေက ပျောက်ကုန်လိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါ ဘယ်သူလဲ။ ထွက်လာပြီး ပြောပါဦး။ သူဌေးက မင်းကို ရှာနေတယ်။ ဒါက မင်း လူစွမ်းကောင်း လုပ်လို့ရမယ့် အခွင့်အရေးကြီးနော်။”</p> <p> </p> <p>သို့သော် မည်သူမျှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>“သူဌေး ဒါကို မေးရတဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲ။ တခြားတစ်ယောက်ယောက်က အဲ့ဒီအရိုးစုတွေကို မြင်ခဲ့လို့လား။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ် သူဌေး တခြားသတင်းအချက်အလက်တွေ ရှိရင်လည်း ပြောပြပါဦး။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ဒီကမ္ဘာ့စစ်မြေပြင်အကြောင်း သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို ရင်းမြစ်အမျိုးမျိုးကနေ ငါ စုဆောင်းမိထားတယ်။”</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ မည်သူမျှ စကားဝင်မပြောတော့ဘဲ ရှောင်းယီ ပြောသည်ကိုသာ ငြိမ်၍ နားထောင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အတော်ကြာတုန်းက....ဖြစ်နိုင်တာကတော့ အရင်အသုတ် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေလည်း ဒီကမ္ဘာ့စစ်မြေပြင်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးတယ်။ အခုဆိုရင် ဒေသခံအများစုက ဒီလိုတိုက်ပွဲတွေအကြောင်းကိုတောင် မသိကြတော့ဘူး။”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ကျုပ် သဲလွန်စအချို့ တွေ့ခဲ့တယ်။ သူတို့ ပြောပုံအရဆိုရင် ကျုပ်တို့ ရင်ဆိုင်ရမယ့် ရန်သူတွေဟာ မသေမျိုးမျိုးနွယ်...အဲဒီ အရိုးစုတွေ ဖြစ်ဖို့ အရမ်းများနေတယ်။”</p> <p> </p> <p>“ဘာလံ...။ တကယ် ဂိမ်းဆော့နေရသလိုကြီး ငါခံစားနေရတယ်ဟ။”</p> <p> </p> <p>“မသေမျိုးမျိုးနွယ်လား။ ဇွန်ဘီတွေ၊ အရိုးစုတွေလိုမျိုးလား။”</p> <p> </p> <p>“ဒါတွေအားလုံးရဲ့ နောက်ကွယ်ကလူက ဂိမ်းဆော့ရတာ ဝါသနာပါတဲ့ အင်တာနက်စွဲလမ်းနေတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။”</p> <p> </p> <p>“အတိအကျပဲ။ နာမ်ဝိညာဉ်မဲ့မျိုးနွယ်တွေတောင် ထွက်လာပြီဆိုတော့ နက်ခရိုမန်ဆာတွေကော ပါဦးမှာလား။”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဒုက္ခရောက်ပြီပေါ့။ ပြိုင်ဘက်တွေက မှော်ဆရာတွေ။ ငါတို့ကကျတော့ စစ်သည်တွေပဲလား။”</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူက ငါတို့အားလုံးက စစ်သည်တွေလို့ ပြောလဲ။ ငါတို့ဆီမှာလည်း မှော်ဆရာတွေ ရှိတာပဲ။”</p> <p> </p> <p>“အပေါ်ကလူ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ မင်းက မှော်ဆရာလား။ ဘာအစွမ်းကို သုံးတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>“ငါကတော့ ကျိကုံးလို့ တတ်တယ်။”</p> <p> </p> <p>“လခွမ်း နောက်ထပ် လူလိမ်တစ်ယောက်ပဲ။ ဟူး... ဘာလို့ ငါ နောက်ထပ်လို့ ပြောမိပါလိမ့်။”</p> <p> </p> <p>“ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေလေ။”</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက အပြင်းအထန် ဆွေးနွေးလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီသည် ခေါင်းကိုသာ သက်ပြင်းချရင်း ခါယမ်းလိုက်မိသည်။ ဂရုချတ်ထဲက အဖွဲ့ဝင်များသည် အမှန်တကယ် အရည်အချင်းရှိပြီး စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ကြသော်လည်း အများစုကတော့ အားကိုး၍မရပေ။</p> <p> </p> <p>“တစ်ဖက်က မှော်ဆရာတွေ ဘာတွေ မပါလာဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေအနေနဲ့ အခွင့်အရေး ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက သက်ပြင်းချရင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ညစာစားချိန်တွင် လူတိုင်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြ၏။ ကမ္ဘာ့စစ်မြေပြင် မပွင့်မီ တည်ငြိမ်နေသော ဤအချိန်လေးတွင် လူတိုင်း နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အတူတူ ညစာစားလိုကြခြင်းဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>တားမြစ်စည်း ပွင့်သွားသည်နှင့် လူတိုင်း အလွန်အလုပ်ရှုပ်သွားကြပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ လေးလံနေသော မျက်နှာများကို မြင်သောအခါ ရှောင်းယီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ အဲဒီလို မျက်နှာပေးတွေ ဖြစ်နေကြတာလဲ။ ကျုပ်တို့ မဟာမိတ်အဖွဲ့က သန်မာပါတယ်။ မစိုးရိမ်ကြပါနဲ့။ ဒီစမ်းသပ်မှုကို ကျုပ်တို့ လွယ်လွယ်ကူကူ ဖြတ်ကျော်နိုင်မှာပါ။”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့...။ ကျုပ်တို့တောင် မကျော်ဖြတ်နိုင်ရင် ဘယ်မဟာမိတ်အဖွဲ့မှလည်း ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>ဒူခန်းက ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။ လူတိုင်းလည်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျန်းယွင်ထျန်းက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ စိုးရိမ်တာက ဒီကမ္ဘာ့စည်းမျဉ်းတွေက အရင်တုန်းက ဒေသခံရန်သူတွေကို မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အင်အားပေါ် မူတည်ပြီး စီစဉ်ပေးခဲ့သလိုမျိုး အခုလည်း ပစ်မှတ်ရဲ့ အင်အားအလိုက် ခက်ခဲမှုကို တိုးမြှင့်လိုက်မှာကိုပဲ။”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save