Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၉၁၃</h2> <h2 style="text-align: center;">နောက်ဆုံးအပန်းဖြေမှု၊ တားမြစ်စည်း ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းနှင့် ကျွန်းတစ်ကျွန်း ပေါ်လာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ခုနကမှ တောက်လောင်လာခါစ တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်များ ငြိမ်းသတ်ခြင်း ခံလိုက်ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>“အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါတို့ဆီကို အသတ်မှတ်ခံခဲ့ရတဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေကို အကုန်ရှင်းပစ်နိုင်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။ အဲ့ဒါကြောင့် မကြောက်ကြပါနဲ့။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ညစာစားပြီးရင် လူတိုင်း အပန်းဖြေစခန်းကို သွားပြီး ပျော်ပျော်ပါးပါး ကစားကြပါ။ တချို့အရာတွေကို ကျုပ်တို့ ထိန်းချုပ်လို့မရဘူး။ အဲဒါတွေကို တွေးနေရင် စိုးရိမ်စိတ်တွေပဲ ပိုများလာလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ကျွန်းပိုင်ရှင် ပြောတာမှန်တယ်။ အားလုံးပဲ ညစာစားပြီးရင် လမ်းလျှောက်ထွက်ကြရအောင်။”</p> <p> </p> <p>ယွမ်နွန်ကလည်း ပြုံးကာ ထောက်ခံပြောဆိုလိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ လူတိုင်း စိတ်အေးသွားပြီး စတင်စားသောက်ကြတော့သည်။ ညစာစားပြီးနောက် ရှောင်းယီနှင့် အခြားသူများအားလုံး အပန်းဖြေစခန်းသို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် အပန်းဖြေစခန်း၌ အလံနီများ တလူလူလွင့်နေပြီး လူများဖြင့် စည်ကားလျက်ရှိနေခဲ့သည်။ ရှောင်းယီက မဟာမိတ်အဖွဲ့တွင် လက်ရှိ၌ တားမြစ်စည်းရှိနေကြောင်း အသိပေးလိုက်ကတည်းက လူတိုင်းသည် စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်ဖြင့် အပန်းဖြေစခန်းသို့ လာရောက်ကစားရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ အပန်းဖြေစခန်းသည် လူဦးရေကန့်သတ်ထားခြင်း မရှိတော့ဘဲ မည်သည့်အချိန်မဆို လာရောက်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ယီရန်ပင်း မဟာမိတ်အဖွဲ့က လူဦးရေစာရင်းကို အချိန်နှင့်တစ်ပြေးညီ ထုတ်ပြန်ပေးနေသဖြင့် လူများလွန်းသည်ဟု ထင်ပါက ခေတ္တစောင့်ပြီးမှ လာနိုင်ပေသည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ မည်သူမျှ မစောင့်ကြချေ။ ဤသည်မှာ စစ်ပွဲမတိုင်မီ နောက်ဆုံးပျော်ပါးခွင့် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>အပန်းဖြေစခန်းသို့ ရောက်လာကြသောအခါ သူတို့သည် မိမိတို့နှစ်သက်ရာ အလုပ်များကို လုပ်ကြတော့လေသည်။ ရှောင်းယီက ဘားသို့သွားကာ ဒုတိယထပ်ရှိ ပြတင်းပေါက်နားမှ ခုံတစ်ခုတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။ မကြာမီပင် လူပုဘုရင်က လမ်းလျှောက်လာပြီး ပြုံးကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ညစာစားပြီး ဒီကိုလာတာ မြင်ရခဲတယ်နော်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ အားနေလို့ပါ။ ခင်ဗျားကော ဘာလို့ ဒီမှာပဲ ရှိနေသေးတာလဲ။ ပြန်စရာ မလိုဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>“ဒီရက်ပိုင်း ဝမ်ရှင်းဖုန်းဆီမှာ စက်မှုပညာတွေ သင်နေတာနဲ့ မပြန်ဖြစ်ဘူးလေ။ ပြီးတော့ အရင်က ပြောဖူးသလိုပဲ ငါပြန်ဖို့ မလိုပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>လူပုဘုရင်က ပြုံးကာ ပြန်ဖြေသည်။ ရှောင်းယီက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လူပုဘုရင်က ရှောင်းယီကိုကြည့်ပြီး မေးလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ ကမ္ဘာ့စစ်မြေပြင်ထဲ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p>“ဟင်...ခင်ဗျား ကမ္ဘာ့စစ်မြေပြင်အကြောင်း သိတာလား။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။ လူပုဘုရင်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အတိအကျတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကြားဖူးတယ်။”</p> <p> </p> <p>“အို... ပြောပြပါဦး။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ဝိုင်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး လူပုဘုရင်၏ ရှင်းပြချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကမ္ဘာ့စစ်မြေပြင်ဆိုတာ ဒီကမ္ဘာကြီးကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် တိုက်ခိုက်ရတာပဲ။ ငါတို့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ရန်သူက အသက်မရှိဘဲ လှုပ်ရှားနေတဲ့ အဲဒီမျိုးနွယ်တွေပဲ။”</p> <p> </p> <p>“တကယ်ပဲ မသေမျိုးတွေလား “</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက မျက်မှောင်ကျုံ့၍ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မသေမျိုးလား။ နာမည်ကောင်းပဲ။ တော်တော်လေး လိုက်ဖက်တယ်။”</p> <p> </p> <p>လူပုဘုရင်က ပြုံးကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့က တော်တော်လေး ဒုက္ခပေးနိုင်တယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူတို့ကို တွေ့ခွင့်ရဖို့ မျှော်လင့်တယ်။”</p> <p> </p> <p>“ဒါပဲလား။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ကြောင်အသွားပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပဲပေါ့။ ငါလည်း အရင်က မတွေ့ဖူးဘူးလေ။ ဒီလောက်သိတာတောင် တော်တော်များနေပြီ။”</p> <p> </p> <p>လူပုဘုရင်က ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကျစ်... ဘာမှမပြောတာနဲ့ အတူတူပဲ။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီ မျက်လုံးသာလှန်ပြလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>လူပုဘုရင်က ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်၌ ပျော်ပါးနေသူများကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အနည်းဆုံးတော့ ရန်သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိရတာပေါ့။ အခု ဒီလူတွေ စိတ်မအေးဖြစ်နေတာ သူတို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိလို့ မဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယှ ခေါင်းငြိမ့်ပြရင်း ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် ပျော်ပါးနေသူ အများအပြား ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ် အရိပ်အယောင်များ ဖုံးကွယ်နေသည်မှာ အမှန်ပင်။ လူပုဘုရင်က ဤအချက်ကို ကောင်းကောင်း မြင်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မသိနားမလည်မှုတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ အမြဲတမ်း ကြောက်စိတ်တော့ ရှိတတ်ကြတာပဲ။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက သဘာဝပါပဲ။ ခင်ဗျားကော ရင်ဆိုင်ရတော့မယ့် ရန်သူတွေအတွက် မစိုးရိမ်ဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>“စိုးရိမ်တာတော့ နည်းနည်းရှိမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါစဉ်းစားတာက... တကယ်လို့ မင်းတောင် မဖြေရှင်းနိုင်ဘူးဆိုရင် ဘယ်သူမှ ဖြေရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလိုတွေးလိုက်တော့လည်း မစိုးရိမ်တော့ဘူးလေ။”</p> <p> </p> <p>လူပုဘုရင်က ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားက တကယ့်ကို အကောင်းမြင်တတ်တာပဲ။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီ ပြုံးလိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>“တွေးလို့မပေါက်ရင် ငါတို့လူပုတွေမှာ ရိုးရှင်းတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒါက သောက်ဖို့ပဲ။ ဝအောင်သောက်ပြီးရင် အားလုံး ရှင်းသွားလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက သူ့ကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။ ည ၁၀ နာရီအထိ ဘားတွင် နေခဲ့ပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် မြို့ပြန်ကျောက်ကို အသုံးပြု၍ သူ့အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အခြားသူများကတော့ ကစားနေကြတုန်းပင်။ ရှောင်းယီသည် ပြန်လာပြီး တာအိုကျမ်းစာထဲက နယ်ပယ်အဆင့်ဆင့်ကို လေ့လာရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ရှောင်းယီသည် ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ကာ  စိတ်အာရုံကို လျင်မြန်စွာ စုစည်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်မသိ၊ တံခါးခေါက်သံကြောင့် ရှောင်းယီ နိုးလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်းပိုင်ရှင်...။”</p> <p> </p> <p>အန်းယွဲ့၏ အသံဖြစ်သည်။ ရှောင်းယီ ချက်ချင်းထ၍ အချိန်ကိုကြည့်လိုက်ရာ သန်းခေါင်ကျော်နေပြီဖြစ်သည်။ ထို့နောက် တံခါးဖွင့်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးအန်း ဘာဖြစ်လို့လဲ။”</p> <p> </p> <p>“မဟာမိတ်ကျွန်းခွဲမှာ အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။”</p> <p> </p> <p>အန်းယွဲ့က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျန်းယွင်ထျန်းက အဲဒီကို သွားနှင့်ပြီ။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး ကျန်းယွင်ထျန်းဆီ ဖုန်းဆက်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ။”</p> <p> </p> <p>“တားမြစ်စည်း ပျောက်သွားပြီးနောက်မှာ ပတ်ပတ်လည်မှာ ကျွန်းတွေ အများကြီး ပေါ်လာတယ်။ ကျွန်းတစ်ကျွန်းက မဟာမိတ်အနောက်ဘင်ကျွန်းနဲ့ တော်တော်နီးနေပြီး တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်လာနေတယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက အလိင်အမြန် ပြန်ဖြေလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“လက်ရှိ အရှိန်အရဆိုရင် နာရီဝက်အတွင်းမှာ ငါတို့ကျွန်းနဲ့ လာတိုက်မိလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>“ရွေ့လျားနေတဲ့ ကျွန်းလား။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီ အံ့ဩသွား၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ အခုချက်ချင်း လာခဲ့မယ်။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် မြို့ပြန်ကျောက်ကိုသုံးပြီး မဟာမိတ်အနောက်ဘက်ကျွန်း၏ အစွန်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ကျန်းယွင်ထျန်းနှင့် ပိုင်ချီတို့သည် ကမ်းခြေတွင် ရပ်ကာ သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အရှိန်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာနေသော ကျွန်းကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်းပိုင်ရှင်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းယွင်ထျန်းက နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး ဘေးမှကမ်းပေးလာသော မှန်ပြောင်းကိုယူကာ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>[မသေမျိုး တိုက်ကြီး၏ အစိတ်အပိုင်း: ကမ္ဘာ့စည်းမျဉ်းများကြောင့် အရှိန်မြှင့်ထားသော မြေထုအစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သင်တွေ့ကြုံရမည့်အရာများကို ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေရမည်။ သင်သည် သင်္ဘောများကို သုံး၍ ကြိုတင်ဆင်းသက်နိုင်သလို၊ တစ်ဖက်ကျွန်းနှင့် လာရောက်တိုက်မိပြီး ချိတ်ဆက်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်း၍လည်း ရှာဖွေနိုင်သည်။ တိုက်မိမှုကြောင့် မြေမျက်နှာသွင်ပြင် ပြောင်းလဲမှုများ ရှိနိုင်သော်လည်း အပြောင်းအလဲမှာ အလွန်နှေးကွေးသည်။]</p> <p> </p> <p>စနစ်၏ အသိပေးချက်ကို မြင်မှသာ ရှောင်ရီ နားလည်သွားတော့သည်။ ဤကမ္ဘာ့စစ်မြေပြင်ဆိုသည်မှာ မသေမျိုးများ၏ ကျွန်းများကို ရွှေ့လာပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ ကျွန်းများနှင့် တိုက်မိချိတ်ဆက်စေကာ တိုက်ခိုက်ခိုင်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့လုပ်ရပ်ပဲ။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်းပိုင်ရှင် အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ။ အဲဒီကျွန်း ရောက်လာတဲ့အထိ စောင့်မှာလား။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း၊ အရင်ဆုံး ရောက်လာတဲ့အထိ စောင့်ကြတာပေါ့။ အားလုံး တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ထားကြ။ တစ်ဖက်ကျွန်းမှာ ဘာတွေရှိနေမလဲဆိုတာ ငါတို့ မသိသေးဘူး။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက တုံ့ပြန်လိုက်ပြီးနောက် ခေတ္တတုံ့ဆိုင်းကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ တိုက်မိတဲ့အခါ ငါတို့ကျွန်း ပျက်စီးသွားတာမျိုး ဖြစ်နိုင်မလား။ ဥပမာ ငလျင်လှုပ်တာ ဒါမှမဟုတ် မြေမျက်နှာသွင်ပြင် ပြောင်းသွားတာမျိုးပေါ့။”</p> <p> </p> <p>“ငလျင်တော့ မလှုပ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်တော့ နည်းနည်း ပြောင်းနိုင်တယ်။ မစိုးရိမ်ပါနဲ့။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ရှောင်းယီ ထိုသို့ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းယွင်ထျန်း စိတ်အေးသွားခဲ့သည်။ သူသည် ရှောင်းယီကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်သလို ရှောင်းယီသည် မသေချာသော အရာကို မည်သည့်အခါမျှ ပြောလေ့မရှိမှန်းလည်း သိထားသည်။</p> <p> </p> <p>“အားလုံး တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ကြ။ ဒါက ပထမဆုံး ကာကွယ်ရေးစည်းပဲ။ တစ်ဖက်ကျွန်းမှာ ဘာပဲရှိနေနေ ငါတို့ကျွန်းပေါ်ကို လုံးဝ အတက်ခံလို့မရရဘူး။ နားလည်လား။”</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပါပြီ။”</p> <p> </p> <p>ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ စစ်သည်များက ကျယ်လောင်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>စစ်သည်များသည် သူတို့၏ ရိုင်ဖယ်သေနတ်များကို အသင့်အနေအထား ပြင်ဆင်လိုက်ကြပြီး ချဉ်းကပ်လာနေသော ကျွန်းကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ ယခုမှာ ညသန်းခေါင်ယံဖြစ်သဖြင့် လရောင်ဖြင့်သာ တစ်ဖက်အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်သောကြောင့် ကမ်းခြေတွင် မီးသီးအများအပြားကို ထွန်းညှိ၍ အလင်းပေးထားကြလေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save