Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၉၁၄</h2> <h2 style="text-align: center;">ရွေ့လျားနေသောကျွန်းစုနှင့် မသေမျိုးမျိုးနွယ်များ ထွက်ပေါ်လာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုကျွန်းသည် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ရှောင်းယီသည် ၎င်းမှာ လုံးဝခြောက်သွေ့ခြင်းအတိပြီးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏ ကျွန်းတစ်ကျွန်းလုံး၏ အရောင်မှာလည်း အမည်းရောင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျွန်းပေါ်ရှိ သစ်ပင်များမှာလည်း အမည်းရောင်ဖြစ်နေပြီး အများစုမှာ ခြောက်သွေ့နေကာ သက်ရှိအငွေ့အသက်ဟူ၍ အစအနမျှပင် မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ကျွန်းတစ်ကျွန်းလုံးမှာ ထိတ်လန့်စဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အလွန်တရာ ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီဘက်မှ စစ်သည်များမှာ တစ်ဖက်ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့် တီးတိုးပြောဆိုနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ဘာကျွန်းကြီးလဲ။ ဘာလို့ သစ်ပင်တွေအကုန် သေနေရတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ဒီကျွန်းက ကြည့်ရတာ တကယ် ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ။”</p> <p> </p> <p>“ဒီမှာ ဟော်ရာရုပ်ရှင်ရိုက်မယ်ဆိုရင် နောက်ခံတောင် ပြင်စရာမလိုဘူးလို့ ငါခံစားရတယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျွန်းသည် ပိုမိုနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ပုပ်စပ်စပ်အနံ့တစ်ခု လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီနှင့် ကျန်သူများအားလုံး မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်မိကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီအနံ့က အရမ်းနံတာပဲ။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ အသားတွေ အကြာကြီးပစ်ထားလို့ လုံးဝပုပ်သိုးသွားတဲ့ အနံ့မျိုးပဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒုတ်</p> <p> </p> <p>အသံတိုးတိုးလေးနှင့်အတူ ထိုကျွန်းသည် ယီရန်ပင်း မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အနောက်ဘက်ကျွန်းနှင့် လာရောက်တိုက်မိသွားခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ငလျင်လှုပ်သကဲ့သို့ မဖြစ်ခဲ့ဘဲ မည်သူမျှ ဘာမှမခံစားလိုက်ရဘဲ ကျွန်းနှစ်ကျွန်းမှာ ရိုးရိုးလေးပင် ချိတ်ဆက်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီတို့အဖွဲ့ ဆယ်မိနစ်ခန့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်ကျွန်းတွင် မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိသေးချေ။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်းပိုင်ရှင် ငါတို့ တက်ကြည့်သင့်လား။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက လေသံတိုးတိုးဖြင့် အကြံပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ခေါင်းအနည်းငယ်ခါယမ်းလိုက်သည်။ တစ်ဖက်အခြေအနေကို မသိရသေးဘဲ စွန့်စားတက်သွားခြင်းမှာ အကြံကောင်းမဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်းကို အရင်စောင့်ကြည့်ထားလိုက်ပါ။ အပေါ်ကို မတက်နဲ့ဦး။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီ အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် လက်အောက်ခံကျွန်း (၈) ကျွန်း၏ ဂရုချတ်ထဲသို့ ဖုန်းဖြင့် မက်ဆေ့ခ်ျပို့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အားလုံးပဲ သတိထားကြ။ မင်းတို့ကျွန်းတွေဆီကို ချဉ်းကပ်လာတဲ့ ကျွန်းအရေအတွက်နဲ့ ဘယ်လောက်ကြာရင် ထိတွေ့မလဲဆိုတာကို အစီရင်ခံကြပါ။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့။”</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြန်ဖြေလာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“မဟာမိတ် အရှေ့ဘက်ကျွန်း: ကျွန်းနှစ်ကျွန်း ချဉ်းကပ်လာနေပါတယ်။ တစ်ကျွန်းက နှစ်နာရီလောက်ကြာမှာဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ကျွန်းက ငါးနာရီလောက် ကြာပါလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>“မဟာမိတ် တောင်ဘက်ကျွန်း: ကျွန်းတစ်ကျွန်း ချဉ်းကပ်နေပါတယ်။ ခြောက်နာရီလောက် ကြာပါလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>“မဟာမိတ် အရှေ့တောင်ဘက်ကျွန်း: ဘာကျွန်းမှ ချဉ်းကပ်ခြင်းမရှိသေးပါ။”</p> <p> </p> <p>ဤမက်ဆေ့ခ်ျကို ပို့လိုက်သောအခါ အခြားကျွန်းမှ တာဝန်ခံများမှာ မနာလိုဖြစ်သွားခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာဖြစ်တာလဲ။ မဟာမိတ် အရှေ့တောင်ဘက်ကျွန်းကို ဘာလို့ ကျွန်းတစ်ကျွန်းမှ မလာတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>“အမျိုးသမီးတွေမှာ ဒီလောက်တောင် အားသာချက်ရှိတာလား။”</p> <p> </p> <p>မဟာမိတ် အရှေ့တောင်ဘက်ကျွန်း၏ တာဝန်ခံမှာ ဝမ်ရှင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ရှောင်းယီထံ ခိုလှုံလာခဲ့သည့် ကောင်းကင်တစ်ဝက်မဟာမိတ်အဖွဲ့ဟောင်းဖြစ်ပြီး ကျွန်းပေါ်ရှိ လူ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်မှာ အမျိုးသမီးများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ကျွန်းများအကြား ကူးလူးဆက်ဆံမှု များပြားလာသဖြင့် လူအများအပြားမှာ ထိုကျွန်းသို့ သွားရောက်အခြေချကြ၏။ အကြောင်းမှာ လူပျို၊ အပျိုဘဝမှ လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အလမ်း ပိုများသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>“အားလုံးပဲ တခြားအကြောင်းတွေ ခဏရပ်ထားကြပါ။ ကျန်တဲ့ကျွန်းတွေ ဆက်ပြီး အစီရင်ခံပါ။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့၊း မဟာမိတ် မြောက်ဘက်ကျွန်း:...”</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ အစီရင်ခံစာများအရ ကျွန်းတိုင်းမှာ ချဉ်းကပ်လာသည့်ကျွန်းများနှင့် ကြုံတွေ့ရသည်မဟုတ်ဘဲ အရေအတွက်လည်း မတူညီကြောင်း ရှောင်းယီ သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိတွင် အများဆုံးမှာ ကျွန်းနှစ်ကျွန်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ဆီကို လာနေတဲ့ ကျွန်းတွေကို သေချာစောင့်ကြည့်ထားပါ။ အခု ငါတို့ဆီရောက်နေတဲ့ ကျွန်းတွေကို ဖြေရှင်းပြီးမှ မင်းတို့ဆီက ကျွန်းတွေကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်မလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ညွှန်ကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီ အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် အန်းယွဲ့ကို ဖုန်းဆက်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးအန်း ပင်မကျွန်းဆီကို ချဉ်းကပ်လာတဲ့ ကျွန်းတွေ မရှိဘူးမလား။”</p> <p> </p> <p>“မရှိပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ။ ကင်းလှည့်တာကို တိုးမြှင့်ထားပါ။ ဘယ်ကျွန်းကိုမှ လွတ်မသွားစေနဲ့။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့။”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် မိမိတို့ကျွန်းနှင့် ထိကပ်နေသော ကျွန်းပျက်ကြီးကို ကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် စိတ်ထဲတွင် သက်သောင့်သက်သာမရှိ ဖြစ်နေမိလေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းရော တစ်ခုခု နေလို့မကောင်းသလို ခံစားရလား။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ကျန်းယွင်ထျန်းကို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နေလို့မကောင်းတာလား။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းသည် ခဏတာကြောင်အသွားပြီးမှ သေချာအာရုံခံကြည့်ကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မခံစားရပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီ မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်၏။ သူ အကြည့်လွှဲမည်အပြုတွင် ကမ်းခြေရှိ မြက်ပင်လေးများ ညှိုးနွမ်းသွားသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒီကျွန်းက သေခြင်းတရား အငွေ့အသက်တွေက ငါတို့ကျွန်းကို တိုက်စားနေတာပဲ။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီ ချက်ချင်း ပြောလိုက်၏။ ရှောင်းယီ၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်ရာ ကျန်းယွင်ထျန်းသည်လည်း ကမ်းခြေရှိ မြက်ပင်များ အခြေအနေကို မြင်သွားခဲ့လေသည်။ သူက မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီ ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါအပေါ်တက်ပြီး ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။”</p> <p> </p> <p>“ဒါက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ် ကျွန်းပိုင်ရှင် ကျုပ်ကို သွားခွင့်ပြုပါ။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက ချက်ချင်း ကန့်ကွက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဘေးမှ ပိုင်ချီကလည်း ကန့်ကွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်းပိုင်ရှင် ဒါက အနောက်ဘက်ကျွန်းရဲ့ တိုက်ပွဲပါ။ ကျုပ် သွားတာ ပိုကောင်းပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ပိုင်ချီသည် အနောက်ဘက်ကျွန်း၏ တာဝန်ခံဖြစ်သည်။ အနောက်ဘက်ကျွန်းသည် တိုက်ပွဲအတွက် အသက်ရှင်သူများ ဖြစ်သဖြင့် လက်အောက်ခံကျွန်း ၈ ကျွန်းတွင် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် အမြင့်ဆုံးပင်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလို အမည်မသိကျွန်းမျိုးမှာ ရန်သူရဲ့အဆင့်ကိုတောင် ငါတို့ မသိသေးဘူး။ ငါအရင်သွားကြည့်တာ ပိုကောင်းတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ ကိုယ်ကျပ်ဝတ်စုံ ဝတ်သွားမှာပါ။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီမှာ SSS အဆင့် ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး SSS အဆင့် ကိုယ်ကျပ်ဝတ်စုံပါ ထပ်ပေါင်းလိုက်လျှင် ရန်သူမှာ SSS အဆင့်ထက် မကျော်သရွေ့ အသက်အန္တရာယ် မရှိနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ကမ္ဘာ့စည်းမျဉ်းများ၏ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုသာဖြစ်သောကြောင့် SSS အဆင့်ထက် ကျော်လွန်နေသည့် ရန်သူမျိုး မရှိနိုင်ဟု ရှောင်းယီ ယုံကြည်ပေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက မည်သည့်မဟာမိတ်အဖွဲ့မျှ ခံနိုင်ရည်ရှိမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက ခေါင်းငြိမ့်ကာ “ဂရုစိုက်ပါ” ဟု တိုက်တွန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယိသည် ဝတ်စုံကိုဝတ်ကာ လက်တစ်ဖက်တွင် ရွှမ်းယွမ်ဓားနှင့် အခြားတစ်ဖက်တွင် ခြောက်လုံးပြူးသေနတ်ကို ကိုင်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျွန်းနှင့် နီးကပ်လာလေလေ ရှောင်းယီ ပို၍ မသက်မသာ ဖြစ်လာလေလေပင်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ သူ မကြာသေးမီက လေ့လာနေသော တာအိုတရားနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီသည် ထိုကျွန်း၏ မြေကြီးပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျွန်းသည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာပြီး မြေကြီးထဲမှ အရိုးစုများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ညသန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ထိုကဲ့သို့ မြင်ကွင်းမျိုးကို မြင်လိုက်ရရာ လူတိုင်း၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီသည် မဟာမိတ်ကျွန်းဘက်သို့ ချက်ချင်း ပြန်ဆုတ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထွက်ပေါ်လာသော အရိုးစုအချို့မှာ သူတို့၏ ပြောင်းပြန်တပ်ထားသော ခေါင်းများကို ၁၈၀ ဒီဂရီ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အချို့က လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မြေကြီးထဲမှ လက်ရိုးတစ်ခုကို တူးထုတ်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်တပ်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>အချို့မှာမူ ကိုယ်ထည်စုံသော်လည်း လက်ထဲတွင် ခြေထောက်ရိုးတစ်ခုကို ကိုင်ကာ ရှောင်းယီထံ ပြေးလာကြပြီး သူတို့နောက်တွင် ခြေထောက်ရိုးပျောက်နေသည့် အရိုးစုတစ်ခုက တရွတ်တိုက် လိုက်လာနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အရိုးစု (S အဆင့်): မသေမျိုး မျိုးနွယ်၊ ခေါင်းကို တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြင့် သတ်ပစ်နိုင်သည်။”</p> <p> </p> <p>စနစ်၏ လမ်းညွှန်ချက်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ရှောင်းယီက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“သူတို့ခေါင်းတွေကို တိုက်....။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့။ အားလုံးပဲ...ခေါင်းကိုပဲ အဓိကထားပြီး ပစ်ကြ။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်း၏အသံကို ကြားသည်နှင့် ကမ်းခြေတွင် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသော စစ်သည်များမှာ သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး ၎င်းတို့လက်ထဲရှိ ရိုင်ဖယ်များဖြင့် မြေကြီးထဲမှ ထွက်လာသော အရိုးစုများ၏ ဦးခေါင်းများကို ပစ်ခတ်ခြေမှုန်းကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒိုင်း! ဒိုင်း! ဒိုင်း!</p> <p> </p> <p>ထိုအရိုးစုများ၏ ဦးခေါင်းခွံမှာ မာကျောပုံမရဘဲ ကျည်ဆန်ထိသည်နှင့် ကြေမွသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဦးခေါင်း ကြေမွသွားသော အရိုးစုများမှာလည်း ချက်ချင်းပင် မြေပေါ်သို့ ပြိုလဲကျကာ အရိုးပုံများ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆက်ပစ်ကြ...အရိုးစုတွေ အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့!”</p> <p> </p> <p>ထိုအရိုးစုများကို သတ်နိုင်မှန်း သိသွားသောအခါ စစ်သည်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှား တက်ကြွလာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>စောစောက ခြေထောက်ရိုး ရှာမတွေ့သည့် အရိုးစုမှာလည်း ခြေထောက်ရိုး ပြန်ရသွားသည့် အခိုက်မှာပင် ကျည်ဆန်ထိမှန်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုအပြီးတွင် မြေကြီးထဲမှ ထွက်လာသမျှ အရိုးစုများအားလုံး အကုန်သန့်စင်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီသည် ရှေ့ရှိကျွန်းပျက်ကြီးကို စိုက်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကျုံ့၍ စဉ်းစားလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ အပေါ်ကို တက်နင်းလိုက်မှ သူတို့က နိုးထလာတာလား။”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save