Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၁၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">သေခြင်းစွမ်းအင်က အုတ်မြစ်ကျောက်ကို ကူးစက်ဝါးမြိုခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားသော ရှေ့မှကျွန်းကို ကြည့်ရင်း ရှောင်းယီ မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ကျန်းယွင်ထျန်းက ရှေ့သို့လှမ်းလာပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်းပိုင်ရှင် ဒီဖုတ်ကောင်သတ္တဝါတွေက တော်တော်လေး သာမန်ဖြစ်နေသလိုပဲ။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ သူတို့ရဲ့ အဆင့်က သိပ်မမြင့်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ S အဆင့်တွေလည်း ပါတယ်။ တကယ်လို့ ငါတို့သာ သူတို့နဲ့ အနီးကပ် အမိခံလိုက်ရရင် ဒုက္ခရောက်သွားနိုင်တယ်။ ငါတို့မှာ ရှိတဲ့ လက်နက်တွေက ပိုသာနေလို့သာ ဒီလောက် လွယ်နေတာ။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီအရိုးစုတွေက တကယ်ပဲ S အဆင့်တွေလား။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ခံစစ်က သိပ်မြင့်ပုံမရဘူး။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ မင်းမြင်တဲ့အတိုင်းပဲ။ ငါ အဲဒီအပေါ်ကို မတက်နင်းရင် အရိုးစုတွေက ထွက်မလာဘူး။ အဲဒီကျွန်းပေါ်ကို ခြေချလိုက်တာနဲ့ အဲဒီအရိုးစုတွေ ပေါ်လာတော့တာပဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါလည်း တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်ရင်ရော။”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ။ သတိထားဦး။ ကိုယ်ကျပ်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားလိုက်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ညွှန်ကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ။”</p> <p> </p> <p>သတိထားတာ အကောင်းဆုံးပင်။</p> <p> </p> <p>အဆုံးစွန်ပြောရလျှင် ဤသည်မှာ သေပြီးနောက် ပြန်ရှင်လာနိုင်သည့် ဂိမ်းတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ဤကမ္ဘာ၌ တစ်ခါသေလျှင် အမှန်တကယ်သေသွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကိုယ်ကျပ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် ကျန်းယွင်ထျန်းသည် အနီးရှိ ကျွန်းပေါ်သို့ ဂရုတစိုက် လှမ်းတက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်း ထိုကျွန်းပေါ် ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြေကြီးထဲမှ အရိုးစုများစွာ ထပ်မံတိုးထွက်လာခဲ့ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကျန်းယွင်ထျန်းသည် နောက်ဆုတ်မသွားဘဲ လက်ထဲရှိ ခြောက်လုံးပြူးသေနတ်ကို တိုက်ရိုက်အသုံးပြုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း”</p> <p> </p> <p>ခြောက်ချက်ဆက်တိုက် ပစ်ခတ်လိုက်ရာ အရိုးစု ခြောက်ကောင် ကျဆုံးသွားခဲ့သည်။ သို့သော် မြေကြီးထဲမှ အရိုးစုများက ပို၍ပို၍ တိုးထွက်လာနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>အဆုံးမရှိသယောင် တိုးထွက်လာနေသော အရိုးစုတန်းကြီးကို ကျန်းယွင်ထျန်း ကြည့်နေမိသည်။ သူ ဤကဲ့သို့မြင်ကွင်းမျိုးကို အကြိမ်ကြိမ် မြင်ဖူးသော်လည်း၊ တစ်ခါတစ်ရံ ကြောင်တောင်တောင်နိုင်ပြီး ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အရေအတွက် အလွန်များပြားလွန်းသဖြင့် သူ့ဦးရေပြားများပင် စိမ့်တက်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းသည် နောက်သို့ ချက်ချင်းခုန်ဆုတ်လိုက်ပြီး မဟာမိတ် အနောက်ဘက်ကျွန်း သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ မြေကြီးထဲမှ အရိုးစုများ ထပ်ထွက်မလာတော့ဘဲ ထွက်နှင့်ပြီးသား ကောင်များက ကျန်းယွင်ထျန်းရှိရာသို့ လမ်းလျှောက်လာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ပစ်!”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း</p> <p> </p> <p>သေနတ်သံများ ဆူညံသွားပြီး ထွက်လာသမျှ အရိုးစုများအားလုံး ကြေမွသွားကြ၏။ ကျွန်းသည် တစ်ဖန်ပြန်၍ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီအကောင်တွေက အဆုံးမရှိ ထွက်နေမှာလား မသိဘူး။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက အားကိုးရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့သာ အဆုံးမရှိ ထွက်နေမယ်ဆိုရင် ငါတို့ ဘယ်လိုတိုက်ရတော့မှာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ စနစ်က သူ့ကို ဘာအရိပ်အမြွတ်မှ ထပ်မပေးသေးပေ။</p> <p> </p> <p>“နောက်မေးခွန်းတစ်ခုက တကယ်လို့ ငါတို့ အဲဒီကျွန်းပေါ် မတက်ရင် အရိုးစုတွေ ထွက်မလာဘူး မဟုတ်လား။ ဒါဆို ငါတို့ ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ ရှောင်းယီက ကမ်းခြေရှိ မြက်ခင်းကို ညွှန်ပြလိုက်၏။ ညှိုးနွမ်းနေသော ဧရိယာက ပို၍ ပို၍ ကျယ်ပြန့်လာနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေရင် အဲဒီကျွန်းပေါ်က သေခြင်းတရား စွမ်းအင်တွေက ငါတို့ကျွန်းကို အဆက်မပြတ် တိုက်စားသွားလိမ့်မယ်။ နောက်ဆုံး ငါတို့ကျွန်းက သေမင်းတမန် မြေရိုင်းကြီး ဖြစ်သွားတဲ့အထိပဲ။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်း နားလည်သွားသော်လည်း မကြာမီ ပြန်လည် ပဟေဠိဖြစ်သွားခဲ့ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“အရိုးစုတွေကို ကိုင်တွယ်ရတာက လွယ်ပါတယ်။ ထွက်လာတာနဲ့ ရိုက်ချလိုက်ရုံပဲ။ သူတို့က သွက်လက်မှု သိပ်မရှိတော့ ဒုက္ခမပေးနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီသေခြင်းတရား စွမ်းအင်ကို ဘယ်လိုခုခံရမှာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီသည်လည်း ကျန်းယွန့်ထျန်း၏ မေးခွန်းကို အမြဲစဉ်းစားနေပြီး သေခြင်းတရား စွမ်းအင်ကို တားဆီးရန် နည်းလမ်းရှာနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“လောလောဆယ်တော့ နည်းလမ်းမရှိသေးဘူး။ အရင်စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက အားကိုးရာမဲ့စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ ဂရု ထဲသွားပြီး တခြားလူတွေ ဘယ်လိုရန်သူတွေနဲ့ ကြုံနေရလဲဆိုတာ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီသည် အနီးဆုံးရှိ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ယီထျန်းဂရုချက်သို့ ပြောင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သေစမ်း... ငါ ဘာတွေ မြင်နေရတာလဲ။ ကျွန်းတစ်ကျွန်းက ငါတို့ မဟာမိတ်ဆီကို ရွေ့လာနေတယ်။”</p> <p> </p> <p>“အေး ငါလည်း မြင်တယ်။ ကျွန်းကြီးကို ကျောပေါ်တင်ထားတဲ့ လိပ်ကြီးတွေများပဲလား မသိဘူး။”</p> <p> </p> <p>“မင်းကတော့ စိတ်ကူးယဉ်တာ လွန်ပြီ။ ဘာလိပ်မှ မမြင်ရဘူး။ ကျွန်းက ဒီတိုင်းကြီး ကပ်လာတာ။”</p> <p> </p> <p>“ကိုယ့်လူတို့... ကျွန်းတစ်ကျွန်းက ကျုက်တို့ မဟာမိတ်ကျွန်းနဲ့ လာတိုက်မိသွားပြီ။”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ရော။ ရန်သူတွေ ပါလား။ မြန်မြန်ပြောဦး။ ငါ ကြောက်နေပြီ။”</p> <p> </p> <p>“ရန်သူတော့ ရှိပုံမရဘူး။ အခုထိတော့ စောင့်ကြည့်နေတုန်းပဲ။”</p> <p> </p> <p>“တခြား ဘယ်သူတွေ အတိုက်ခိုက်ခံရသေးလဲ။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ခဏစဉ်းစားပြီး ပြန်စာပို့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ဆီမှာလည်း ကျွန်းတစ်ကျွန်း လာတိုက်တယ်။”</p> <p> </p> <p>“သူဌေး ပေါ်လာပြီ။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ မြန်မြန်ပြောပြပါဦး။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ကျုပ် တော်တော်လန့်နေပြီ။ အခု ဘာလုပ်သင့်လဲ။ ကျွန်းပေါ်တက်ပြီး စူးစမ်းရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီအတိုင်း နေလိုက်ရမလား။”</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ ရှောင်းယီက ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်းတစ်ခုချင်းစီရဲ့ အခြေအနေက တူမတူတော့ ငါမသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါကြုံရတဲ့ ကျွန်းပေါ်မှာတော့ ဘာမှမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကျွန်းပေါ် ခြေချလိုက်တာနဲ့ မြေကြီးထဲက အရိုးစုတွေ ထွက်လာပြီး ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်တော့တာပဲ။”</p> <p> </p> <p>“အား...အဲ့ဒါ တကယ်ပဲ ဖုတ်ကောင်တွေပဲ။ အရိုးစုတွေ ထွက်လာပြီး တိုက်တာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>“သူဌေး ရေ... ရှေ့ဆက်မပြောပါနဲ့တော့။ ကျုပ် ကြောက်လို့ပါ!”</p> <p> </p> <p>“ဘာကြောက်တာလဲ။ မင်းကြောက်နေလို့ သူတို့က မလာဘဲ နေမှာမို့လို့လား။”</p> <p> </p> <p>“အေးလေ၊ ငါက သရဲကြောက်တတ်တဲ့ဟာကို။ အခု ဘယ်လိုဖြစ်လို့ အရိုးစုတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။ ငါက ဘာသာမဲ့လေ။ ငါက မတ်စ် (Marx) ကိုပဲ ယုံတာ။”</p> <p> </p> <p>“ဒီအချိန်မှာ အဲ့ဒါတွေ သွားမယုံနဲ့ဦး။ မဟုတ်ရင် အဲ့ဒီအရိုးစုတွေက မင်းကို မတ်စ်ဆီ အရောက်ပို့ပေးလိုက်လိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>“သူဌေး ပြောတာကြားပြီး ငါ ပိုလန့်လာပြီ။”</p> <p> </p> <p>“သူဌေး ခုနက သူဌေးပြောတာက ကျွန်းပေါ်တက်မှ အရိုးစုတွေ ထွက်လာတာဆိုတော့ တကယ်လို့ ကျုပ်တို့ ကျွန်းပေါ် မတက်ရင်ရော။”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်တော့ အရိုးစုတွေ ထွက်မလာဘူး။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့။ ငါ အဲ့ဒီကျွန်းပေါ် ဘယ်တော့မှ ခြေမချတော့ဘူး။”</p> <p> </p> <p>“ဒီလို စစ်မြေပြင်က ဘာမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး မဟုတ်လား။ ငါတို့ ဘာမှမလုပ်ရင် ရန်သူကလည်း ဘာမှမလုပ်ဘူးပေါ့။”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလောက်တော့ မရိုးရှင်းလောက်ဘူး ထင်တယ်နော် ဟုတ်တယ်မလား သူဌေး။ တခြား တိုက်ခိုက်မှု ပုံစံတွေ ရှိနိုင်သေးလား။”</p> <p> </p> <p>“ရှိတယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက လေးလေးနက်နက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီကျွန်းပေါ်က သေခြင်းတရား စွမ်းအင်တွေက ငါတို့ကျွန်းဆီကို ပျံ့နှံ့လာနေတယ်။ တိုက်ရိုက်ရလဒ်ကတော့ ကမ်းခြေက ပန်းတွေ၊ မြက်တွေ ညှိုးနွမ်းလာတာပဲ။”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ပေါ်၌ သတိပေးချက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“သေခြင်းတရား စွမ်းအင် ကျူးကျော်မှုကြောင့် ကျွန်းဧရိယာ ၅၀ စတုရန်းမီတာ လျော့နည်းသွားပါသည်။”</p> <p> </p> <p>“သေစမ်း...။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီ မဆဲဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဒါက ဘာကြီးလဲ။ သူ ဘာမှတောင် မသိလိုက်ရသေးဘူး။ ကျွန်းဧရိယာ ၅၀ စတုရန်းမီတာက တိုက်ရိုက် ဝါးမြိုခံလိုက်ရပြီလား။</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီ စိတ်ကို ပြန်ထိန်းပြီး ကျန်းယွင်ထျန်းကို ချက်ချင်း လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟိုဘက်က သေခြင်းတရား စွမ်းအင်တွေ ဘယ်လောက်အထိ ကျူးကျော်လာပြီလဲ။”</p> <p> </p> <p>“တစ်မီတာလောက် ရှိပြီ။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တောက်...အဲ့ဒီစွမ်းအင်က ငါတို့ရဲ့ကျွန်းဧရိယာကို သူတို့ကျွန်းအဖြစ် ပြောင်းပစ်နိုင်တာပဲ။ သေခြင်းတရား စွမ်းအင် ကျူးကျော်ခံထားရတဲ့ နေရာကို ခြေမနင်းမိအောင် သတိထား။ မဟုတ်ရင် အဲဒီအရိုးစုတွေ ထွက်လာအောင် လုပ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက အမြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာ...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ငါတို့ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ။ တစ်ဖက်က ကျူးကျော်မှုနှုန်းက တော်တော်မြန်နေပုံပဲ။”</p> <p> </p> <p>“ငါ နည်းလမ်းစဉ်းစားနေတယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လောလောဆယ်တော့ သတိထားနေဦး။”</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်ကျွန်းနှင့် မဟာမိတ် အနောက်ဘက်ကျွန်း တိုက်မိသည့် နေရာမှာ အရှည် မီတာ ၅၀ ခန့် ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုလိုသည်မှာ တိုက်မိပြီးနောက် တစ်ဖက်ကျွန်းသည် ကစားသမား၏ ကျွန်းကို ထိုအလျားအတိုင်း စတင်ကျူးကျော်တော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်မှာ တစ်နာရီခန့်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်နာရီဆိုသည်မှာ တိုတောင်းသော အချိန်ဖြစ်သော်လည်း တစ်နာရီတိုင်းမှာ အာတ်မြစ်ကျောက် ၅၀ ဆုံးရှုံးနေမည်ဆိုလျှင် မည်သူက ခံနိုင်ရည် ရှိမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီကဲ့သို့ ပိုင်ဆိုင်မှု ချမ်းသာကြွယ်ဝသူပင်လျှင် ရေရှည်တွင် ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ထက် ပိုဆိုးသည်မှာ အနာဂတ်တွင် ကျွန်းချင်း ထိတွေ့သည့် ဧရိယာ ပို၍ ရှည်လျားလာပါက တစ်နာရီလျှင် ရာနှင့်ချီ၊ ထောင်နှင့်ချီသော ဧရိယာများ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save