Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၂၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျွန်းကြီးမားခြင်းက အားနည်းချက်ဖြစ်လာခြင်းနှင့် ကုန်သွယ်မှုပြုလုပ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝယ်ယူနိုင်သည့် အရေအတွက် ကန့်သတ်ချက်မရှိကြောင်း ရှောင်းယီ ပြောလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လူအုပ်ကြီးမှာ တစ်ကျော့ပြန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင် အဆင့်မြင့်လက်နက်များကို ရောင်းချသည့်အခါက အများစုမှာ ဝယ်ယူမှု ကန့်သတ်ချက်ရှိတတ်ပေသည်။ ဥပမာအားဖြင့် အိုင်ဒီတစ်ခုလျှင် ပင်ဖိုင်းယားရိုင်ဖယ် ဆယ်လက်သာ ဝယ်ယူခွင့်ရှိခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရှောင်းယီက မည်သည့်ကန့်သတ်ချက်မှ မထားရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“သူဌေးကတော့ တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျုပ် ပင်ဖိုင်းယားရိုင်ဖယ် အလက်တစ်ရာလောက် အပြတ်ဝယ်ရမယ်။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ အခု ငါ့မှာ အုတ်မြစ်ကျောက်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ လက်ပစ်ဗုံးတွေလည်း ပိုဝယ်ထားရမယ်။ အနီးကပ်တိုက်ပွဲတွေမှာ ဒါတွေက အသုံးအဝင်ဆုံးပဲ။”</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်ကတော့ အမြောက်တချို့ ဝယ်မယ်။ အဲ့ဒီမသေမျိုးမျိုးနွယ်ရဲ့ ကျွန်းတစ်ကျွန်းလုံးကို အမြောက်နဲ့ လှမ်းထုပစ်မယ်။ သူတို့ကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုတာ မယုံဘူး။”</p> <p> </p> <p>“သူဌေး မြန်မြန်လုပ်ပေးပါတော့။ ကျုပ်ဘက်မှာ မသေမျိုးမျိုးနွယ် သတ္တဝါတွေနဲ့ စတွေ့နေပြီ။ ရိုင်ဖယ်နဲ့ လက်ပစ်ဗုံးတွေသာ လုံလုံလောက်လောက် မရှိရင် တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလား မသိတော့ဘူး။”</p> <p> </p> <p>“အပေါ်ကလူ မင်းကလည်း အပိုတွေ ပြောနေပြန်ပြီ။ ကျွန်းချင်း ထိစပ်နေတဲ့ နယ်နိမိတ်က အလွန်ဆုံးမှ မီတာတစ်ရာပဲ ကျယ်တာလေ။ အဲဒီလောက် အကွာအဝေးလေးကိုတောင် မကာကွယ်နိုင်ဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>“မင်း မသိလို့ပါ။ ကျုပ် စောစောက ရတနာသိုက် တူးရင်းနဲ့ သုံးဆပွားစာလိပ်တစ်ခု ရခဲ့တယ်။ အဲဒါက ရင်းမြစ်တစ်ခုတည်းကနေ ရမယ့်ပစ္စည်းတွေကို သုံးဆ တိုးပွားစေတာပဲ။”</p> <p> </p> <p>“သေစမ်း... မင်းကတော့ မိုက်သွားတာပဲ။”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလို စာလိပ်မျိုးတောင် ရှိတာလား။ အကယ်၍ အုတ်မြစ်ကျောက် အများကြီးရှိတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ရှာပြီး ကုန်သွယ်နိုင်ရင် ချမ်းသာပြီပေါ့။”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့။ သူ ယီရန်ပင်းသူဌေးဆီ သွားမှာ သေချာတယ်။”</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ ခန့်မှန်းတာ မှန်တယ်။ ကျုပ် သူဌေးကြီးယီရန်ပင်းဆီသွားပြီး အုတ်မြစ်ကျောက်ပေါင်း ဆယ်ဘီလီယံကျော်ဖိုး ကုန်သွယ်ခဲ့တယ်။ အဲဒါကြောင့် ကျုပ်တို့ကျွန်းတွေက ဒီလောက်အထိ ကြီးမားနေတာ။ အခုလို ကျွန်းချင်း ထိစပ်တဲ့နေရာတွေကနေ စမ်းသပ်မှုတွေ ရောက်လာမယ်မှန်းသာ ကြိုသိခဲ့ရင် ကျုပ်ရဲ့ ကျွန်းခွဲ ရှစ်ကျွန်းကို စတုရန်းမီတာ တစ်ရာစီပဲ ထားခဲ့မှာ။ ဒါဆိုရင် ရန်သူက ဘယ်လောက်ပဲကြီးကြီး ထိစပ်တဲ့နေရာက ဆယ်မီတာပဲ ရှိမှာလေ။”</p> <p> </p> <p>“ဆယ်ဘီလီယံကျော် ဟုတ်လား။ ဝိုး... အားကျလိုက်တာ။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါ့ ကျုပ်လည်း အားကျတယ်ဗျာ။ ဒါက မတရားတာပဲ။ ကျုပ် ကန့်ကွက်တယ်။”</p> <p> </p> <p>“ကန့်ကွက်နေလို့ ဘာထူးမှာလဲ။ ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက မင်းကို ဂရုစိုက်တယ်ဆိုရင် ငါ့နာမည်ကို ပြောင်းပြန်ရေးပစ်မယ်။”</p> <p> </p> <p>“ညီအစ်ကိုတို့ အဓိကအချက်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ကြစမ်းပါ။ ဒီအခြေအနေက ကျွန်းဧရိယာ ကြီးမားတဲ့ မဟာမိတ်အဖွဲ့တွေအတွက် ကမ္ဘာ့စည်းမျဉ်းတွေက အခက်အခဲကို တမင်တိုးမြှင့်လိုက်တာပဲ။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ကျွန်းကြီးတယ်ဆိုတာ ဖွံ့ဖြိုးမှုကောင်းလို့ပဲ။ အဲ့ဒါကြောင့် စမ်းသပ်မှုကလည်း လိုက်ပြီး ကြီးသွားတာပေါ့။ ဒါက ယုတ္တိရှိပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>“ငိုချင်တယ်... ကျုပ်တို့က ကံကောင်းလို့ ကြီးသွားတာလေ။ တကယ်တမ်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုက အဲ့လောက် မကောင်းသေးဘူး။”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်တော့ မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ပဲ အပြစ်တင်တော့။ ငါသာ အဲဒီလောက်များတဲ့ အုတ်မြစ်ကျောက်တုံးတွေ ရခဲ့ရင် ကျွန်းကို ဒီလောက်ကြီးအောင် ချဲ့မှာမဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့အရည်အချင်းနဲ့ ငါမထိန်းချုပ်နိုင်မှန်း သိလို့ပဲ။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ရုတ်တရက် ကျွန်းသေးသေးလေးပဲ ရှိတာက မဆိုးဘူးလို့ ခံစားရတယ်။”</p> <p> </p> <p>ချက်တင်ကို ကြည့်ရင်း ရှောင်းယီသည်လည်း သူတို့၏ အမြင်များကို အခိုင်အမာ ထောက်ခံလိုက်မိ၏။ ကျွန်းကြီးမားလေလေ ရင်ဆိုင်ရမည့် စိန်ခေါ်မှုများက ပိုကြီးမားလေလေ ဖြစ်မည်မှာ သေချာပေသည်။</p> <p> </p> <p>အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် ယနေ့ရောင်းချမည့် ပစ္စည်းများအတွက် ဈေးနှုန်းသတ်မှတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>လေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေး ဒုံးကျည်များ၊ ပင်ဖိုင်းယားရိုင်ဖယ်များနှင့် သံချပ်ကာ စစ်သင်္ဘောများကို ယခင်ဈေးနှုန်းများအတိုင်းသာ ဆက်လက်ရောင်းချမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခုချင်းစီ၏ ဈေးနှုန်းမှာ အုတ်မြစ်ကျောက် ၁၀၀၊  ၈၀ နှင့် ၁၅၀၀၀ အသီးသီး ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အမြောက်များအတွက် တစ်လက်လျှင် အုတ်မြစ်ကျောက် ၂၀၀၊ လက်ပစ်ဗုံးများအတွက် ၅ ခု၊ မော်တော်ဆိုင်ကယ်များအတွက် ၅၀၀ နှင့် ဘက်စုံသုံး စစ်သည်တင်ယာဉ်များအတွက်မူ အုတ်မြစ်ကျောက် ၈၀၀ ဟု သတ်မှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း ထိုဈေးနှုန်းများကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် ခေါင်းငြိမ့်မိလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အနည်းဆုံးတော့ ယခင်က ရောင်းခဲ့သည့် ပစ္စည်းများမှာ ဈေးမတက်သွားပေ။ သူက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု ရှိပါသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် အမြောက်ဈေးနှုန်းမှာ အနည်းငယ်ပင် ကျသွားသေးပြီး လက်ပစ်ဗုံးဈေးမှာလည်း လက်ခံနိုင်စရာ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မော်တော်ဆိုင်ကယ်နှင့် ဘက်စုံသုံး စစ်သည်တင်ယာဉ်များမှာမူ အနည်းငယ် ဈေးကြီးနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>“သူဌေး မော်တော်ဆိုင်ကယ်ဈေးကို နည်းနည်းလောက် လျှော့ပေးလို့ မရဘူးလား။ တစ်စီးကို အုတ်မြစ်ကျောက် ငါးရာဆိုတာ များလွန်းတယ်။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီ ဘက်စုံသုံး စစ်သည်တင်ယာဉ်ဆိုတာက ဘယ်လိုမျိုးလဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက် ဈေးကြီးရတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>“အားလုံးပဲ စိတ်ချပါ။ ဒီဈေးနှုန်းတွေကို ကျုပ်တို့ မဟာမိတ်အဖွဲ့အတွင်း သေချာတိုင်ပင်ပြီးမှ သတ်မှတ်ထားတာပါ။ ပေးရတဲ့ဈေးနဲ့ ထိုက်တန်စေရပါမယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ လိမ်ညာပြောဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ဤဈေးနှုန်းများသည် သူ စိတ်ကူးပေါက်ရာ သတ်မှတ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ ငမွဲတွေ...စစ်သည်တင်ယာဉ်တစ်စီးကို အုတ်မြစ်ကျောက် တစ်ထောင်တောင်မပြည့်တာကို ဈေးကြီးတယ်လို့ ပြောနေကြတာလား။ သူဌေး ကျုပ်ကို အစီးတစ်ရာ ပေးပါ။”</p> <p> </p> <p>“ဝိုး... အပေါ်ကလူက တကယ်ချမ်းသာတာပဲ။ အုတ်မြစ်ကျောက်တွေ ဘယ်က ရတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>“တိုက်သစ်တွေကို ခဏခဏသွားပြီး ရတနာသေတ္တာတွေ ရှာကြည့်လေ။ အုတ်မြစ်ကျောက်တွေ အများကြီး တွေ့နိုင်တယ်။”</p> <p> </p> <p>“သူဌေး ကျုပ်တို့ဘက်က စစ်သည်တင်ယာဉ် အစီးတစ်ထောင် လိုချင်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>“ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ။ မင်းတို့အားလုံး အုတ်မြစ်ကျောက်ပုံထဲ ပြုတ်ကျလာကြတာလား။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်အများကြီး ရှိနေရတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်ရဲ့အခြေအနေက အပေါ်ကလူနဲ့ မတူဘူး။ ကျုပ်က မြှောက်ကိန်းစာလိပ် ဖွင့်မိထားလို့ အုတ်မြစ်ကျောက်တွေ အတော်များများ ရှိနေသေးတယ်။ ကျုပ်ကျွန်းက ကြီးတော့ နေရာအနှံ့ကို အထောက်အပံ့ပေးနိုင်ဖို့ အဆင့်မြင့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ်တွေ ဝယ်မှဖြစ်မှာလေ။”</p> <p> </p> <p>“နောက်ထပ် ဆတိုးကိန်းနဲ့ တစ်ယောက်လား။ လူဘယ်လောက်များများ ဒီလိုစာလိပ်တွေ ရထားကြတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>“ငါ့မျက်လုံးတွေတောင် မနာလိုဖြစ်လွန်းလို့ နီကုန်ပြီ။”</p> <p> </p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့။ မနာလိုဖြစ်နေလို့လည်း မထူးပါဘူး။ အရင်ဆုံး ပင်ဖိုင်းယားရိုင်ဖယ်နဲ့ လက်ပစ်ဗုံးတွေ အရင်ဝယ်ကြရအောင်။ ဒါတွေကမှ အဓိက အင်အားစုပဲ။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ မြန်မြန်ဝယ်ကြစို့။ ကန့်သတ်ချက်မရှိဘူးဆိုပေမဲ့ သူဌေးဆီက အရင်းအမြစ်တွေကလည်း အကန့်အသတ်မရှိတာမှ မဟုတ်တာ။ တစ်ချိန်ကျရင် ကုန်သွားမှာပဲ။”</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း ချက်ချင်းပင် ဝယ်ယူမှုများ စတင်ပြုလုပ်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများကို အသုံးပြု၍ ထုတ်လုပ်မှုကိုသာ အာရုံစိုက်ကာ လုပ်ဆောင်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟူး... ဒီနှစ်ဆ အခြေအနေက ငါ့အပေါ်မှာပဲ သက်ရောက်တာ။ တခြားသူတွေကို ပေးလို့မရဘူး။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီသည် ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ရှေ့တွင် ခိုကိုးရာမဲ့စွာ ထိုင်ရင်း ထိုပစ္စည်းများကို ထပ်ခါတလဲလဲ ထုတ်လုပ်နေရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သုံးနာရီဆက်တိုက် အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် ထရပ်ကာ ကိုယ်လက်ဆန့်ထုတ်ရင်း ညည်းတွားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါက မနေ့ညကထက်တောင် ပိုပြီးပင်ပန်းသေးတယ်။”</p> <p> </p> <p>ညည်းတွားပြီးနောက် ရှောင်းယီက အဖွဲ့ထဲတွင် ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခဏနားဦးမယ်။ ကျုပ် အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ။”</p> <p> </p> <p>“သူဌေး မလုပ်ပါနဲ့ဦး။ ကျုပ်အလှည့် ရောက်ခါနီးမှ ဘယ်လိုလို့ နားမှာလဲ။”</p> <p> </p> <p>“ဒါက ပြောရတာ နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းသလိုပဲ။ သူဌေး ဖောက်သည်တွေ ဆက်ပြီးလက်ခံပေးပါဦး။ အားလုံးက စောင့်နေကြတာပါ။”</p> <p> </p> <p>“ဟေ့လူတွေ မင်းတို့ကလည်း အဲဒီလောက်ကြီး မလုပ်ကြပါနဲ့ဟ။ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က မြည်းတောင် ဒီလောက် အလုပ်မလုပ်ရဘူး။ သူဌေးကို ခဏလောက်တော့ နားခွင့်ပေးလိုက်ပါဦး။”</p> <p> </p> <p>“မင်းတော့ သွားပြီ။ သူဌေးကို မြည်းလို့ တင်စားလိုက်တာလား။”</p> <p> </p> <p>“ငါ အဲဒီလို မပြောဘူးနော်။ မင်းပြောတာ။ မယုံရင် ချက်တင်မှတ်တမ်းကို ပြန်ကြည့်။”</p> <p> </p> <p>“မင်း ငါ့ကို အကွက်ဆင်တာပဲကွ။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီသည် အဖွဲ့ချက်တင်ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးလှန်လိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>“တစ်နာရီလောက် နားဦးမယ်။ ပြီးမှ ပြန်လာခဲ့မယ်။”</p> <p> </p> <p>ထိုစာတိုကို ပို့ပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် အဖွဲ့ထဲမှ တောင်းပန်မှုများကို လျစ်လျူရှုကာ မြို့ပြန်ကျောက်ကို အသုံးပြုပြီး မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အနောက်ဘက်ကျွန်းသို့ တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤကျွန်းသည် မနေ့က မသေမျိုးမျိုးနွယ်နှင့် ပထမဆုံး ထိတွေ့မှုဖြစ်ပွားခဲ့သည့် ကျွန်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ကျန်းယွင်ထျန်းသည် မီးတံတိုင်းကြီးရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး မှန်ပြောင်းဖြင့် တစ်ဖက်ကျွန်းကို ကြည့်နေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီ လျှောက်လာရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက မှန်ပြောင်းကို ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပိုင်ချီက လက်ရွေးစင်စစ်သည်တစ်ဖွဲ့ကို ခေါ်ပြီး အတွင်းထဲ ဝင်သွားတယ်။ အခုထိတော့ အရိုးစုတချို့နဲ့ပဲ တွေ့သေးတယ်။ တခြား ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်စဉ်တော့ မရှိသေးဘူး။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ကမ်းပေးလာသည့် မှန်ပြောင်းကိုယူ၍ မသေမျိုးမျိုးနွယ်ကျွန်းဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ပိုင်ချီတို့အဖွဲ့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေပြင်ပေါ်မှ အရိုးစုများစွာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“အားလုံးပဲ...ကိုယ့်ရဲ့ ဓားတွေကို သုံးပြီး သူတို့ရဲ့ အင်အားကို စမ်းသပ်ကြည့်ရအောင်။”</p> <p> </p> <p>ပိုင်ချီက အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့”</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီးက တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ပစ္စတိုများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ကျောပေါ်တွင် လွယ်ထားသော ဓားရှည်ကြီးများကို ဆွဲထုတ်ကာ အရိုးစုများဆီသို့ ဦးတည်၍ အားလုံး ပြေးဝင်သွားကြတော့လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p>


Save