Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါကို နင်းဖန် မမြင်ပါစေနဲ့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နင်းဖန် သားရဲတစ်သောင်း တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိပြီး စတင် စားသောက်နေချိန်မှာပင်...</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်း၏အထက် ထိုက်ရီအကြွင်းအကျန်နယ်မြေ အတွင်း၌။ တပည့်တစ်သိန်းကျော်နှင့် အကြီးအကဲ များစွာ အားလုံးသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>"သူ တကယ်ပဲ တောင်ငါးလုံး စစ်မှန်သော ပုံစံ လက်သီး ကို တစ်ရက်တည်းနဲ့ ကျွမ်းကျင်သွားတာပဲ...။"</p> <p> </p> <p>"ဒီအကြောင်းကိုသာ သိရင် အဲဒီတုန်းက ဂိုဏ်းချုပ်စွန်း ဘယ်လို ထင်မလဲ မသိဘူးနော်...။"</p> <p> </p> <p>"ငါ စိတ်ကူးတောင် မကူးရဲဘူး...။ လုံးဝ မစဉ်းစားရဲဘူး...။ နင်းဖန်က ရိုးရှင်းစွာပဲ လူသားဆန်မနေဘူး။"</p> <p> </p> <p>"လူသားမဆန်ဘူးဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ...။"</p> <p> </p> <p>"သာမန် ယုတ္တိတန်မှုကို ကျော်လွန်နေတဲ့သူပေါ့...။"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းတဲ့ ဖော်ပြချက်ပဲ...။ နင်းဖန်က တကယ်ပဲ အဲဒီလိုလူမျိုးပဲ...။ သူက အရမ်း အံ့ဩစရာကောင်း လွန်းနေတယ်။ ဒါက ပါရမီ အကန့်အသတ်ကို ရောက်သွားပြီးနောက် သေမျိုးခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အထူး စွမ်းရည်များ ဖြစ်နိုင်မလား...။"</p> <p> </p> <p>"ဟင်... နင်းဖန်က သားရဲတစ်သောင်း တောင်ထိပ်ကို ရောက်လာတာပဲ...။ သူ သားရဲအမဲလိုက် စမ်းသပ် မှုတစ်ခု လုပ်တော့မလို့များလား...။"</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ဘူး... သူ ဗိုက်ဆာနေတာ...။"</p> <p> </p> <p>"နင်းဖန်လို လူမျိုးက အရမ်း ပါးနပ်တယ်လေ...။ သားရဲတစ်သောင်း တောင်ထိပ်ရဲ့ ထမင်းစားဆောင်က အစားအစာတွေက ငါတို့ဂိုဏ်းမှာ အကောင်းဆုံးဆိုတာ သူ သိလို့ အဲဒီကို တိုက်ရိုက် သွားတာပေါ့...။"</p> <p> </p> <p>"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် သားရဲတစ်သောင်း တောင်ထိပ် ထမင်းစားဆောင်ရဲ့ အတွင်းပိုင်းကို ငါ အခုမှ ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ...။ တော်တော် ခမ်းနားအောင် တည်ဆောက်ထားတာပဲ...။"</p> <p> </p> <p>"နေပါဦး... ငါ မျက်စိများမှားတာလား...။ ဟင်းတစ်ခွက်ကို ပံ့ပိုးမှုအမှတ် တစ်သောင်းတောင် ကျတာ လား...။"</p> <p> </p> <p>"ဘုရားရေ နင်းဖန်က တစ်ထိုင်တည်းနဲ့ ဟင်း ဆယ့်ခြောက်ခွက်တောင် မှာလိုက်တာပဲ...။"</p> <p> </p> <p>"နင်းဖန်... သူ အရမ်း အားရပါးရ စားနေတာပဲ...။"</p> <p> </p> <p>လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးသည် ဆွေးနွေးသံများဖြင့် ဆူညံနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>နင်းဖန် တောင်ငါးလုံး စစ်မှန်သော ပုံစံ လက်သီး ကို အောင်မြင်မှုအသေးစား ရရှိသည်မှသည် သားရဲ တစ်သောင်း တောင်ထိပ်သို့ အစာသွားစားသည်အထိ။</p> <p> </p> <p>မြင်ကွင်းတိုင်းကို ဂိုဏ်းရှိ လူတိုင်းအား ချန်လှပ်ထားခြင်း မရှိဘဲ ပြသနေခဲ့သည်။ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ တပည့်များစွာသည် အဓိက တောင်ထိပ် ဆယ့်နှစ်ခု၏ ထမင်းစားဆောင်များ မည်သို့ ပုံစံရှိသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>အပြင်တောင်ထိပ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ထိုအရာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကမ္ဘာနှင့်အဝှမ်း ကွာခြားပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ အံ့သြနေဆဲမှာပင် နင်းဖန်က တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဟင်း ဆယ့်ခြောက်ခွက်ကို မှာယူလိုက်ပြီး ပံ့ပိုးမှု အမှတ် တစ်သိန်းကျော်ကို အလွန်အကျွံ သုံးစွဲလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံး မှင်တက်သွားကြ လေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဟင်း ဆယ့်ခြောက်ခွက်တဲ့….။"</p> <p> </p> <p>"ဒီကောင် တကယ် စားနိုင်တာပဲ….။"</p> <p> </p> <p>အရေးအကြီးဆုံးမှာ နင်းဖန်သည် အလွန် အရသာခံ၍ စားနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ထမင်းစားဆောင်တွင် သူ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ကာ ဂိုဏ်းရှိ အကောင်းဆုံး အစားအစာများကို အငမ်း မရစားသောက်နေသည်ကို ဂိုဏ်းရှိ လူတိုင်းက ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခဏတာတွင် လူအတော်များများသည် သူ့ကို ကြည့်ရင်း အမှန်တကယ်ပင် ဗိုက်ဆာလာကြ၏။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် နင်းဖန် စားနေသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ သူ ကျင့်ကြံနေသည်ကို ကြည့်ရသည်ထက် ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေခဲ့သည်ပင်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး..။ ဘယ်သူ့ဆီမှာ အစားအစာ ရှိလဲ...။ ပံ့ပိုးမှုအမှတ် တစ်ရာနဲ့ အစားအစာ နည်းနည်းကို ငါ လဲလှယ်ချင်တယ်...။"</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် တပည့်အချို့က မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် စတင် အော်ဟစ်လာခဲ့ကြလေ ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တုံ့ပြန်သူ အလွန် နည်းပါးလှသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုက်ရီအကြွင်းအကျန်နယ်မြေ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီး သိမြင်နားလည်မှုများ ရယူ ခြင်းမှာ အများအားဖြင့် တစ်ရက်သာ ကြာသဖြင့် မည်သူကမျှ အစားအစာကို အထူးတလည် ပြင်ဆင် ထားခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>အချို့လူများ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲတွင် အစားအစာများ အမှတ်မထင် ရှိနေလျှင်ပင် ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် လဲလှယ်ရန် ထုတ်ပေးလောက်အောင် သူတို့ မမိုက်မဲကြချေ။</p> <p> </p> <p>တောင်ထိပ် အသီးသီးမှ အောက်ခြေအဆင့် အကြီးအကဲများသည် ဤအခြေအနေကို လျင်မြန်စွာ သတိထားမိသွားကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် သတင်းပို့ခဲ့ကြလေသည်။ သတင်းသည် ဂိုဏ်းချုပ်ထံသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်စီနီယာ ဒါမှမဟုတ် ဂျူနီယာညီလေးရဲ့ သိုလှောင်ကွင်းထဲမှာ အပို အစားအစာတွေ ရှိလဲ...။ တပည့်တွေကို ဝေပေးလိုက်ပါ...။"</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်သည်လည်း တပည့်များ၏ အစားအသောက် ပြဿနာကို ယခုမှ သတိရသွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤတောင်ထိပ်အရှင်သခင်အဆင့် အကြီးအကဲများအားလုံးမှာ အင်အားကြီးမားပြီး အစာငတ်ခံနိုင်စွမ်း ရှိကြရာ ထိုသို့သော အသေးအဖွဲ ကိစ္စရပ်များကို သတိမထားမိဘဲ ကျော်သွားမိရန် လွယ်ကူပေသည်။</p> <p> </p> <p>သတင်းပို့ချက်ကို ကြားသောအခါ သူသည် ချက်ချင်းပင် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ လက်ချောင်းပေါ်ရှိ သိုလှောင်ကွင်းမှ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထဲတွင် အမျိုးမျိုးသော အစားအစာများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ဆီမှာလည်း တော်တော်များများ ရှိတယ်...။ "</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အခြားအကြီးအကဲများကလည်း သူတို့၏ အပို အစားအစာများကို ထုတ်ယူ လိုက်ကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် အစာငတ်ခံနိုင်စွမ်းကို ရရှိပြီးဖြစ်သော်လည်း နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံလာခဲ့ကြရာ သူတို့၏ သိုလှောင်ကွင်းများအတွင်း စုဆောင်းထားသော ပစ္စည်းများမှာ အမှန်တကယ်ပင် များပြားလှ ပေသည်။ ထို့ကြောင့် အနည်းငယ် ရှာဖွေပြီးနောက် သူတို့သည် အစားအစာ အချို့ကို ရှာတွေ့နိုင်ဆဲ ဖြစ်၏။​</p> <p> </p> <p>ထိုအရာများအနက် သားရဲတစ်သောင်း တောင်ထိပ်၏ တောင်ထိပ်အရှင်သခင် ကျုံးတင်း က အများဆုံး ပံ့ပိုးပေးခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ထုတ်ယူလိုက်သော ဝိညာဉ်ဆန်နှင့် သားရဲအသား တစ်ခုတည်းကပင် အခြားအကြီးအကဲများ အားလုံး ပေါင်းထားသည်ထက် ပိုများနေခဲ့၏。</p> <p> </p> <p>အားလုံး ပေါင်းလိုက်လျှင် သူတို့အောက်ရှိ တပည့်များ နှစ်ပေါင်းများစွာ စားရန် လုံလောက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မည်သူကမျှ မအံ့သြကြချေ။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျုံးတင်း ၏ အစားအသောက် ကြိုက်သူ တစ်ဦးအဖြစ် နာမည်ကျော်ကြားမှုမှာ အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေ တစ်ခုလုံးတွင် လူသိများပြီး သူတို့မျိုးဆက်မှ ညီအစ်ကိုများကြားတွင် အစာငတ် မခံသူမှာ သူ တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"ဂျူနီယာညီလေးကျုံး... မင်းက ငါတို့ကို ဘယ်တော့မှ စိတ်မပျက်စေဘူးပဲ...။"</p> <p> </p> <p>လီချန်မင်က လေထဲတွင် လွင့်မျောနေပြီး ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းနေသော အမျိုးမျိုးသော အစားအစာ များကို ကြည့်ကာ အောင့်သက်သက် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ့ဘေးတွင် ကျုံးတင်း ရပ်နေပြီး ရှည်လျားသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ အသားဖြူပြီး ဝတုတ် သော ခန္ဓာကိုယ် ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို ကြားသောအခါ သူသည် သူ၏ ဗိုက်ကြီးကို ပုတ်ကာ ကြင်နာစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"စားနိုင်တာက ကောင်းချီးတစ်ခုပဲ... မြင်လား အခု အသုံးဝင်လာပြီလေ...။"</p> <p> </p> <p>"တကယ်ပါပဲ...။"</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်က စကားဝိုင်းကို လွှဲယူကာ သဘောတူလိုက်သည်...။</p> <p> </p> <p>"ဒီတစ်ကြိမ် ဂျူနီယာညီလေးကျုံးသာ မရှိရင် ငါတို့ရဲ့ အစားအစာ သိုလှောင်မှု အားလုံးကို ပေါင်းလိုက် ရင်တောင် တပည့်တွေကို ဝေပေးဖို့ လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး...။"</p> <p> </p> <p>" ငါတို့ နောက်ဆုံးတော့ စိတ်အေးလက်အေး နေလို့ရပြီ...။ ငါတို့ ထိုက်ရီအကြွင်းအကျန်နယ်မြေထဲမှာ သုံးနှစ်ကနေ ငါးနှစ်လောက် ပိတ်မိနေရင်တောင် တပည့်တွေကို အစာငတ်ခံထားမှာ မဟုတ်ဘူး...။"</p> <p> </p> <p>ဤစကားများ ပြောလိုက်သည်နှင့် အခြားအကြီးအကဲများ၏ အမူအရာများမှာ အနည်းငယ် လေးလံ သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သုံးရက်ရှိပြီ ဖြစ်သော်လည်း မဟာအကြီးအကဲများသည် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မလုပ်ကြသေးချေ။ ဤအခြေအနေကို ကြည့်ရလျှင် အခြေအနေမှာ အလွန် ဆိုးရွားနေပေသည်။  ထိုက်ရီအကြွင်းအကျန် နယ်မြေ တွင် တစ်ခုခု အမှန်တကယ် မှားယွင်းသွားပုံရလေ၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူတို့ တကယ်ပဲ သုံးနှစ်မှ ငါးနှစ်အထိ ပိတ်မိနေပါက အကျိုးဆက်များကို မည်သူကမျှ မတွေးဝံ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့် ငါတို့က နင်းဖန်နဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ ဖြစ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတိုင်းကို ကြိုးစားရဦးမယ်...။ အရန် လျှို့ဝှက်ကျောက်စိမ်းကို ရှာတွေ့ဖို့ သူ့အကူအညီကို အသုံးပြုနိုင်ရင် ငါတို့ လွတ်မြောက်ဖို့က လွယ်ကူ သွားလိမ့်မယ်...။"</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များသည် နင်းဖန်ထံသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူသည် ဟင်း ဆယ့်ခြောက်ခွက်၏ အများစုကို စားပြီးပြီဖြစ်ကြောင်း သူ မြင်တွေ့လိုက်ရ လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ဆန် ပန်းကန်လုံးကြီးမှာလည်း ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။ သို့သော် နင်းဖန်သည် နှုတ်ခမ်းကို သပ်ကာ နောက်ထပ် လိုချင်နေပုံရပေသည်။ မတ်တတ်ရပ်ပြီးနောက် သူသည် ထမင်းစားဆောင်ကို အမှန်တကယ် ထပ်မံ ကြည့်ရှုနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် စားရန်တန်သော အခြားတစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>ချီလဲ့ကွမ်သည် ချုံးချီလေးကို ထိန်းချုပ်မှု ခေတ္တရပ်ထားပြီး ထိုရုပ်သေးကို နင်းဖန်၏ ရင်ဘတ်အတွင်း၌ လှဲနေစေခဲ့သည်။ သူက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"တပည့်ခေါင်းဆောင် နင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် အစားစားနိုင်ရတာလဲ...။ ဟင်း ဆယ့်ခြောက်ခွက် စားပြီး တာတောင် သူ မဝသေးဘူးလား...။"</p> <p> </p> <p>"အဲဒါက သူ လေ့ကျင့်တဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းနည်းစနစ်ကြောင့် ဖြစ်ရမယ်...။"</p> <p> </p> <p>ရွှီယိုဝေက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီ အကန့်အသတ်မဲ့ တာအိုကျမ်းစာ က ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံခြင်းနည်း စနစ် သုံးဆယ့်ခုနစ်ခု ပေါင်းစပ်မှုကနေ မွေးဖွားလာတဲ့ နတ်ဘုရားနည်းစနစ်လေ... ။နည်းစနစ်က ပိုပြီး နက်နဲလေလေ ကျင့်ကြံနေစဉ်မှာ စွမ်းအင် ပိုကုန်လေလေပဲ...။"</p> <p> </p> <p>"မှန်တယ်... ။နင်းဖန်က သုံးရက်လောက် ဘာမှမစားရသေးဘူး ပြီးတော့ တောင်ငါးလုံး စစ်မှန်သော ပုံစံ လက်သီး ကိုလည်း နောက်တစ်ရက် အပြင်းအထန် လေ့ကျင့်ခဲ့သေးတယ်...။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းကို ယိုယွင်းနေပြီ... ။သူ့ရဲ့ အစာချေဖျက်မှုထက် စားတဲ့နှုန်းက ပိုနှေးနေမယ်လို့ ငါ စိုးရိမ်တယ် ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ ခံတွင်းမြိန်မှုက... ဂလု...။"</p> <p> </p> <p>သူတို့ဘေးရှိ ကျုံးတင်း သည်လည်း ရှင်းပြရန် စတင်ခဲ့သော်လည်း လမ်းတစ်ဝက်တွင် ရုတ်တရက် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မြိုချလိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောလိုက်သည်... ။</p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ ခံတွင်းမြိန်မှုက ကြီးမားနေတာ...။"</p> <p> </p> <p>အားလုံး စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဤဂျူနီယာညီလေး ကျုံးတင်း သည် နင်းဖန် စားနေသည်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ခံတွင်းမြိန်မှုကို အမှန်တကယ် လှုံ့ဆော်နိုင်ခဲ့သည်တကား။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ အစားအသောက် ကြိုက်သည့် သဘာဝကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက နားလည်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် ကျုံးတင်း သည် အမှန်တကယ်ပင် အနေခက်နေခဲ့လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နင်းဖန် စတင် စားသောက်ကတည်းက သူ၏ ပါးစပ်မှ သွားရည်များ ကျနေခဲ့သည်ပင်။ သူသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် သွေးဆောင်ခံနေရသည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ညီအစ်ကိုများ အားလုံးရှေ့တွင် သူ၏ သိုလှောင်ကွင်းအတွင်းရှိ အစားအစာများကို မစားဘဲ နေနိုင် ခြင်းကပင် အလွန်အမင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်မှုကို ပြသနေခြင်းပင် ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် နင်းဖန်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို လိုက်ကြည့်နေသော သူ၏ အကြည့်များမှာ အေးခဲသွားပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မကောင်းတော့ဘူး...။"</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"</p> <p> </p> <p>မည်သူကမျှ မမေးမီမှာပင် ကျုံးတင်း က အော်ဟစ်နေသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်... ။</p> <p> </p> <p>"သူ ငါ့ရဲ့ သိုလှောင်ရုံဆီ သွားနေပြီ... ။ ငါ့ဆီမှာ အချိန်မရလို့ မချက်ရသေးတဲ့ ထိပ်တန်းအရည်အသွေး ယွင်မုန့် ငါးကြင်းတစ်ကောင် ရှိတယ်...။ အကယ်၍ သူသာ အဲဒါကို မြင်သွားရင်...။"</p> <p> </p> <p>ကျန်တာကို ပြောဖို့ မလိုတော့ချေ။ အားလုံးက ဘာတွေဖြစ်နေလဲ ဆိုတာကို နားလည်သွားကြပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျုံးတင်း သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေပြီး သူ၏ ဗိုက်ကြီးမှာ ယိမ်းထိုးနေကာ အဆက်မပြတ် ဆုတောင်းနေတော့လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို မမြင်ပါစေနဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို မမြင်ပါစေနဲ့...။"</p> <p>***</p> <p> </p>


Save