Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျုံးတင်း... ဒီလူရဲ့ အစားအသောက် ဉာဏ်ရည်က ငါ့ထက် အများကြီး သာတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီငါးက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ...။ သားရဲတစ်သောင်း တောင်ထိပ်ရဲ့ တောင်ထိပ်အရှင်သခင် က ဒါကို ဘယ်ကရလာတာလဲ မသိဘူး...။ သူက ငါးဖမ်းဝါသနာပါတဲ့သူများလား...။"</p> <p> </p> <p>နင်းဖန်သည် သူနှင့် အရပ်တူလောက်ရှိသော ငါးကြီးကို သယ်ဆောင်လာပြီး ထမင်းစားဆောင်၏ မီးဖိုချောင်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကာ ချက်ပြုတ်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>စနစ်၏ လိုအပ်ချက်မှာ အရောင်၊ ရနံ့၊ အရသာ ပြည့်စုံတဲ့ အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးသားရဲ အသားတစ်နပ်ကို စားသုံးခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>နင်းဖန်သည် ဝင်္ကပါများကို မည်သို့ ထိန်းချုပ်ရမည်ကို မသိသဖြင့် ချက်ပြုတ်ရန် လိုအပ်လာသောအခါ သူကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်ရပေတော့မည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်ပေါင်းများစွာ လူပျိုကြီးဘဝဖြင့် နေထိုင်လာခဲ့ရသဖြင့် နင်းဖန်သည် အလွန်ကောင်းမွန်သော အချက် အပြုတ် စွမ်းရည်များကို ရရှိထားခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>ငါးတစ်ကောင် ချက်ပြုတ်ခြင်းမှာ သူ့အတွက် ရိုးရှင်းသော ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ယွင်မုန့် ငါးကြင်း ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်၏။ ငါးမှာ လူးလွန့်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင် သောအခါ သူသည် စဉ်းစားပင် မစဉ်းစားတော့ဘဲ လက်ကို မြှောက်ကာ လက်သီးဖြင့် အောက်သို့ ထိုးချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>တအိအိ မြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သော ငါး၏ မျက်လုံး များမှာ ချက်ချင်းပင် ကြည်လင်သွားခဲ့တော့၏။</p> <p> </p> <p>"ငါ ငါးကင် လုပ်မယ်...။"</p> <p> </p> <p>နင်းဖန်သည် ခဏတာ တွေးတောလိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဟင်းချက်နည်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ဓားမကြီးတစ်လက်ကို ရှာတွေ့ကာ ယွင်မုန့် ငါးကြင်း ၏ ကလီစာ များကို ထုတ်ပစ်ပြီး ထက်ပိုင်းပိုင်းကာ ဖြန့်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ ၎င်းမှာ ချက်ချင်းပင် ပို၍ ကြီးမားသွားပုံရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်လေး၌ပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုက်ရီအကြွင်းအကျန်နယ်မြေ အတွင်း၌ ကျုံးတင်း သည် နင်းဖန် ငါးကင် လုပ်မည်ကို ကြားသောအခါ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် သူ၏ ခြေထောက်များကို ချက်ချင်း စတင် ဆောင့်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>"ဘုရားပေးတဲ့ လက်ဆောင်တွေကို ဖြုန်းတီးလိုက်တာပဲ...။  လုံးဝကို အလကား ဖြုန်းတီးပစ်လိုက် တာပဲ...။"</p> <p> </p> <p>"ယွင်မုန့် ငါးကြင်း အသားက နူးညံ့ပြီး ချိုမြိန်တယ် ပေါင်းစားဖို့ အသင့်တော်ဆုံးပဲ...။ အဆိုးဆုံးအနေနဲ့ ချက်စားရင်တောင် ရသေးတယ် ဒါပေမယ့် သူက ဘာလို့ ကင်စားမှာလဲ...။"</p> <p> </p> <p>ကျုံးတင်း သည် ဤယွင်မုန့် ငါးကြင်း ကို မျက်စိကျနေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို မည်သို့ ချက်ပြုတ်ရမည်ကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်ဆွဲထားပြီး ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ပေါင်းစားခြင်းက ယွင်မုန့် ငါးကြင်း အသား၏ ချိုမြိန်မှုကို အပြီးပြည့်စုံဆုံး ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပေသည်။ ၎င်းမှာ စားသုံးရန် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အခြား မည်သည့်နည်းလမ်းမဆို အောက်တန်းကျပြီး သတ္တမအဆင့် သွေးမျိုးဆက် ရှိသော ဤနတ်ဆိုး သားရဲ ကို စော်ကားခြင်းပင် ဖြစ်တော့၏။</p> <p> </p> <p>"ဂျူနီယာညီလေးကျုံး စိတ်အေးအေးထားပါ...။"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ် ဂျူနီယာညီလေးကျုံး... ဖြစ်ပြီးတာတွေက ပြင်လို့မရတော့ဘူး...။ ဒီငါးက နင်းဖန်ရဲ့ ဗိုက်ထဲ ရောက်ဖို့ ကံပါလာတာပဲ သူ ဘယ်လိုစားချင်လဲဆိုတာက သူ့ကိစ္စပဲလေ...။"</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီသားရဲရဲ့ အသားနဲ့ သွေးထဲက စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူပြီး သန့်စင်နိုင်သရွေ့ ပေါင်း စားစား ကင်စားစား ဘာကွာလို့လဲ...။"</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်ထိပ်အရှင်သခင်အဆင့် အကြီးအကဲများ အားလုံးက သူ့ကို ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျုံးတင်း က အံကိုကြိတ်ကာ ခေါင်းခါလျက် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုလုပ် မကွာဘဲ နေမှာလဲ...။"</p> <p> </p> <p>"ဘဝရဲ့ အခြေခံအကျဆုံး အနှစ်သာရက စားသောက်ခြင်းပဲ ပြီးတော့ ဘယ်လို စားသောက်ရမလဲ ဆိုတာမှာ သိပ္ပံနည်းကျ တစ်ခု ရှိတယ်...။"</p> <p> </p> <p>"ဒီကမ္ဘာမှာ မဟာတာအို သုံးထောင် ရှိတယ် ပြီးတော့ အစားအသောက် တာအို က ထိပ်ဆုံးမှာ ပါတယ်... ။ အဲဒါကို ဘယ်တော့မှ ပေါ့ပေါ့ဆဆ သဘောမထားသင့်ဘူး...။"</p> <p> </p> <p>ကျုံးတင်း ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ အားလုံး မှင်တက်သွားကြ၏。</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဤဂျူနီယာညီလေး သူ၏ တာအိုကို သတ်မှတ်ခဲ့စဉ်က သူသည် အစားအသောက် တာအို အပေါ် သိမြင်နားလည်မှု ရရှိခဲ့ကြောင်းကို သူတို့ သတိရသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူပြောသောအရာများမှာ အကျိုးအကြောင်းမဆီလျော် ဖြစ်နေမည်တော့ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ပြဿနာမှာ လူတိုင်း၏ လမ်းကြောင်းမှာ ကွဲပြားနေခြင်းပင်။ နင်းဖန်သည် ယခု ယွင်မုန့် ငါးကြင်း ကို ချက်ပြုတ်နေသည်မှာ ပထမအချက်အနေဖြင့် သူ၏ ဆာလောင်မှုကို ဖြေဖျောက်ရန်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယ အချက်အနေဖြင့် ကျင့်ကြံရန်အတွက် ၎င်း၏ အနှစ်သာရများကို စုပ်ယူရန် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည် မည်သည့် အစားအသောက် တာအို ကိုမျှ နားလည်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>သဘာဝကျစွာပင် သူသည် သူ စိတ်ကြိုက် စားမည်သာ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျုံးတင်း သည် ဤနေရာတွင် စိုးရိမ်တကြီး ခုန်ပေါက်နေသော်လည်း သူသည် အနည်းငယ် စွဲလမ်း လွန်းနေခြင်းသာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟင်... နင်းဖန်က အဲဒါကို နှပ်နေတာလား... ထူးခြားတဲ့ နည်းလမ်းပဲ...။"</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် အစစ်အမှန်တပည့် တစ်ယောက်က ရုတ်တရက် သိချင်စိတ်ဖြင့် စကားပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို ကြားသောအခါ အခြားအကြီးအကဲများ အားလုံး အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>နင်းဖန်သည် သံဇလုံကြီးတစ်ခုကို ရှာတွေ့ကာ ဆား၊ ဆန်အရက်၊ ကြက်သွန်မြိတ်၊ ဂျင်းနှင့် အခြား ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကို လောင်းထည့်နေသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ငါး၏ ကျောပေါ်တွင် ကြက်ခြေခတ်ပုံစံ ဓားရာများ ပေးကာ အတွင်းသို့ ထည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းက လူများစွာ၏ သိချင်စိတ်ကို လှုံ့ဆော်သွားစေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>"ဂျူနီယာညီလေးကျုံး... ငါးကင်ကို ဒီလိုလုပ်ရတာလား...။"  လီချန်မင်က မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် အစာငတ်ခံခြင်းကို လေ့ကျင့်လာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်၏။ အောက်ခြေ နယ်မြေများတွင် သူတို့ စားသောက်ခဲ့စဉ်ကပင် အစားအစာ ပြင်ဆင်ရန် အထူး စားဖိုမှူးများ ရှိခဲ့ရာ အချက်အပြုတ် နည်းစနစ်များကို သူတို့ မသိနားမလည်ကြချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူတို့၏ မှတ်ဉာဏ်များအရ ထိုစားသောက်ဆိုင်များရှိ ကျွမ်းကျင်သူများပင်လျှင် ကင်ထား သော အစားအစာများ ပြုလုပ်ရာတွင် ဤအဆင့်မျိုး မရှိခဲ့ကြောင်း ထင်ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျုံးတင်း လည်း ဤအချိန်တွင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက... ငါးညှီနံ့ ပျောက်အောင်လား...။"</p> <p> </p> <p>သူသည် ယခင်က စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သိချင်စိတ်ဖြင့် စောင့်ကြည့်နေ ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အခြားအကြီးအကဲများသည်လည်း နင်းဖန်၏ ငါးကင် ပြုလုပ်သည့် နည်းလမ်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် ကွဲပြားနေကြောင်း စတင် သဘောပေါက်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p>အောက်ဘက်တွင်။</p> <p> </p> <p>နင်းဖန်သည် သူ၏ သေးငယ်သော အချက်အပြုတ် စွမ်းရည် ပြသမှုက ဂိုဏ်းရှိ အင်အားကြီးမားသူ အားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို အမှန်တကယ် ဆွဲဆောင်သွားကြောင်း မသိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ငါးအသားကို နှပ်သည့် လုပ်ငန်းစဉ်လေးကပင် ဂုဏ်ကျက်သရေရှိသော သားရဲတစ်သောင်း တောင်ထိပ် ၏ တောင်ထိပ်အရှင်သခင်ကို သိချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ကြောင်းကို သူ ပို၍ပင် မသိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်တော့ ဤအခြေအနေ ဖြစ်ပေါ်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ အလွန် ရိုးရှင်းပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကမ္ဘာ၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု အာရုံစိုက်မှုသည် ဘဝ၏ အသေးအဖွဲ ကိစ္စရပ် များအပေါ်တွင် ဘယ်သောအခါမျှ မရှိခဲ့သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>သေမျိုးများအတွက် ထင်း၊ ဆန်၊ ဆီ၊ ဆား၊ ပဲငံပြာရည်၊ ရှာလကာရည်နှင့် လက်ဖက်ရည် တို့မှာ အရာအားလုံး ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အင်အားကြီးသူများ ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းကာ မြေကြီးထဲသို့ တိုးဝင်နိုင်ပြီး အင်အား ကြီးမားသူများက နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အစာငတ်ခံနိုင်သော စိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာတစ်ခုတွင် ကျင့်ကြံ ခြင်းသာလျှင် တစ်ခုတည်းသော အဓိက လမ်းကြောင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချက်က အမျိုးမျိုးသော ဘဝကျွမ်းကျင်မှုများကို ကမ္ဘာမြေကြီးပေါ်ရှိ ကျွမ်းကျင်မှုများထက် များစွာ နိမ့်ကျနေစေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဘာဘီကျူးဟု ခေါ်သောအရာမှာ အခြေခံအားဖြင့် အစားအစာကို မီးပေါ်တွင် တင်ကာ ကျက်သွား သောအခါ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် အချို့ ဖြန်းလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျုံးတင်း ကဲ့သို့သော အစားအသောက်ကြိုက်သူ အိုကြီးတွင်ပင် ကိုယ်ပိုင် ဟင်းချက်နည်းများ မရှိခဲ့ ချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ယခု နင်းဖန် ငါးအသားကို ဤသို့ ကိုင်တွယ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ချက်ချင်းပင် စွဲလန်းသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီနယ်မြေမှာ ဟင်းချက်ဝိုင် မရှိတာ နှမြောစရာပဲ...။ လောလောဆယ်တော့ အစားထိုးအနေနဲ့ ဆန်အရက် နည်းနည်းကိုပဲ သုံးလိုက်မယ်...။"</p> <p> </p> <p>နင်းဖန်သည် ခေါင်းခါကာ ဤကမ္ဘာတွင် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ မရှိခြင်းကို နောင်တရနေ  ပြီးနောက် တောင်နောက်ဘက် သိုလှောင်ရုံတွင် အရည်အသွေးမြင့် မီးသွေးအချို့ ရှာဖွေရန် ထမင်းစား ဆောင်မှ ထွက်သွားခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ငါးကြီးမှာ နှပ်ထားသည်မှာ ရလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မီးသွေးမီးကို မွှေးကာ ငါးကို ကင်ရန် ငါး၏ နှစ်ဖက်စလုံးကို ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆီ သန့်သန့် များ သုတ်လိမ်းလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အောက်ခြေပြားသော အိုးကြီးတစ်လုံးကို ရှာတွေ့ကာ မီးဖိုချောင်တွင် သူ တွေ့ရှိခဲ့သော အာလူးများ၊ သခွားသီးများ၊ ကြာစွယ်ပြားများနှင့် အခြား ဟင်းသီး ဟင်းရွက်များကို ထည့်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>လောင်ကျွမ်းနေသော မီးပွားများ၏ တဖျစ်ဖျစ် မြည်သံများနှင့်အတူ ငါးကြီး တစ်ကောင်လုံးသည် နောက်ဆုံးတွင် ရှစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်းခန့် ကျက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>နင်းဖန်သည် ၎င်းကို မီးသွေးမီးပေါ်မှ ဖယ်ရှားကာ အောက်ခြေပြားသော အိုးကြီးထဲသို့ ပြောင်းထည့် လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆီ၊ ငရုတ်ဆီ၊ စီချွမ် ငရုတ်ကောင်းများ၊ ငရုတ်သီးနီများ၊ ပဲပိစပ်စေ့ အချဉ်ဖောက်ထားသည်များ၊ ဆား၊ ကြက်သွန်ဖြူနှင့် အခြား ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များဖြင့် ဆီသတ် ထားသော ဆော့စ်ကို လောင်းထည့်လိုက်လေသည်။ မီးဖိုပေါ်တွင် သုံးမိနစ်မှ ငါးမိနစ်ခန့် ချက်ပြုတ်ပြီး နောက် ဆက်လက် အပူပေးရန် မီးသွေးမီးပေါ်သို့ ပြန်ရွှေ့လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဤလုပ်ငန်းစဉ်များ အားလုံး ပြီးဆုံးချိန်တွင် နာရီဝက်ကျော် အချိန်ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် သံပြားပေါ်ရှိ ငါးကြီးမှာ အပြင်ဘက်တွင် ကြွပ်ရွနေပြီး အတွင်းဘက်တွင် နူးညံ့ကာ တရှဲရှဲ မြည်နေခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>အညိုရောင်သန်းနေသော အနက်ရောင် ငါးအသားသည် အနီနှင့် အစိမ်းရောင် ငရုတ်သီးများ၊ ပါးပါးလှီး ထားသော ကြက်သွန်မြိတ်များနှင့် တွဲဖက်ထားရာ အလွန် စားချင်စရာ ကောင်းနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မွှေးကြိုင်သော ရနံ့မှာ အလွန် ပြင်းထန်လှသဖြင့် မီတာ တစ်ထောင် အကွာမှပင် ရှင်းလင်းစွာ ရနိုင်ပေ သည်။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်း၏အထက် ထိုက်ရီအကြွင်းအကျန်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးတွင် တံတွေးမြိုချသံများ အဆက်မပြတ် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့တော့၏။</p> <p> </p> <p>"တပည့်ခေါင်းဆောင် နင်းဆီမှာ အဲဒီလောက်တောင်ကောင်းတဲ့ ဟင်းချက်စွမ်းရည် ရှိတာပဲ...။"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီ ငါးအသားက တကယ်ကို စားချင်စရာ ကောင်းနေတာပဲ...။"</p> <p> </p> <p>"ယွင်မုန့် ငါးကြင်း လို သတ္တမအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲ ကို ဒီလို ချက်ပြုတ်လို့ ရမယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး...။"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီ ငါးအသားကို တစ်လုတ်လောက်သာ စားရမယ်ဆိုရင် အကြီးအကဲယွီကို ငါ့ရဲ့ ဆရာအဖြစ် ခံယူပြီး အစစ်အမှန်တပည့် တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့တောင် ငါ ဆန္ဒရှိတယ်...။"</p> <p> </p> <p>"စီနီယာအစ်ကို... ခင်ဗျား ဘာလို့ ယူဖို့နဲ့  စားဖို့ချည်းပဲပြောနေရတာလဲ...။"</p> <p> </p> <p>"ဂလု... ငါ ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး... ဘယ်သူ့ သိုလှောင်ကွင်းထဲမှာ မီးသွေးနဲ့ အသက်ရှင်နေတဲ့ ငါး ရှိလဲ။ အဝါရောင် အလယ်အလတ်အဆင့် နတ်ဘုရားစွမ်းရည် တစ်ခုနဲ့ လဲလှယ်ဖို့ ငါ ဆန္ဒရှိတယ်...။"</p> <p> </p> <p>အပြင်စည်းနှင့် အတွင်းစည်း တပည့်များကြားတွင် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့၏။ အားလုံးသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်း ရက်ပေါင်းများစွာ ပိတ်မိနေခဲ့ပြီး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ မောပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခု ရုတ်တရက် နင်းဖန်က ယခင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော ဤငါးကင်အိုးကြီးကို ထုတ်လုပ် လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ တစ်ဦးစီတိုင်းသည် ဆာလောင်မှုကြောင့် မိန်းမောသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>အုပ်ထိန်းသူများနှင့် အကြီးအကဲများစွာပင်လျှင် သူတို့၏ စိတ်များ တုန်လှုပ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက် ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီငါးကို အဲဒီ အနက်ရောင် ရေချိ​ေလေးနဲ့ တွဲစားလိုက်ရင် သေချာပေါက် ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိ လောက်အောင် ကျေနပ်စရာကောင်းတဲ့ အစားအစာတစ်ခု ဖြစ်မှာပဲ...။"</p> <p> </p> <p>နင်းဖန်ကို ဂိုဏ်းသို့ ပထမဆုံး ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော အပြင်တောင်ထိပ် အုပ်ထိန်းသူ ယန်ဝူ သည် ပုလင်းဝက်ခန့်သာ သောက်ခဲ့ရသော ထိုသာမန် သောက်စရာကို ပြန်လည် မတွေးတောဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ ချေ။ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် ဤအတွေးသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လင်းလက်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ၏ လည်စေ့သည် မလှုပ်ရှားဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ တံတွေးများကို အတင်းအကြပ် မြိုချ လိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အဓိက စက်ဝိုင်း အတွင်းရှိသူများနှင့် ပတ်သက်၍မူ ဂိုဏ်း၏ အဆင့်မြင့် အရာရှိ အသီးသီးသည်လည်း ပို၍ ကောင်းမွန်သော အခြေအနေတွင် မရှိကြချေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့ တစ်ဦးစီတိုင်းသည် သူတို့၏ ခံတွင်းမြိန်မှုကို ဖိနှိပ်ရန် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားနေခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>"အနှစ်တစ်ထောင်ကျော် အစာငတ်ခံလာခဲ့တာကို ဒီနေ့ ငါးကင်တစ်ကောင်ကြောင့် ငါ့ရဲ့ တောင့်တမှု တွေ အစပျိုးခံလိုက်ရတာပဲ...။ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက မလုံလောက်သေးပါဘူး...။"</p> <p> </p> <p>ဟု ဖေ့ချင်းယွီက အတွင်းစိတ်တွင် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အစာငတ်ခံခြင်းကို လေ့ကျင့်နေသူများပင် ဤသို့ဖြစ်နေပါက ကျုံးတင်း အတွက်မူ ပြောစရာပင် မလိုတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တောက်ပနေပြီး တံတွေးများ အဆက်မပြတ် ထွက်နေကာ သူ၏ ဦးနှောက် ထဲတွင် ဉာဏ်အလင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့၏။ သူ၏ ဘဝတွင် ပထမဆုံး အကြိမ်အဖြစ် အစားအစာကို ဤသို့ ပြင်ဆင်နိုင်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>နင်းဖန်ကို သူ ကြည့်လိုက်သောအခါ မဟာတာအိုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော ယုံကြည်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ သူ၏ မျက်နှာတွင် လေးစားမှုများ အပြည့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ မှားခဲ့တယ်... ပေါင်းတာနဲ့ ချက်တာတွေ အားလုံးက အောက်တန်းကျတယ်...။ ကင်တာကသာ အထိုက်တန်ဆုံးပဲ...။"</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့လဲဆိုတော့ နင်းဖန်အတွက် သူ့ရဲ့ အစားအသောက် ဉာဏ်ရည် က ငါ့ထက် လုံးဝ သာလွန်နေ လို့ပဲ...။"</p> <p>***</p> <p> </p>


Save