Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၄၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">နက္ခတ်တာရာ ပင်လယ်ပြင် (၁၄၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှပေစွ။</p> <p>စစ်နတ်ဘုရား မက်ကာ၏ ထိန်းချုပ်ခန်းအတွင်း၌ ထိုင်နေရင်း ဝမ်ချန်၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ ပြုံးယောင်သန်းသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p> ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် သူနှင့် ဆက်သွယ်ရာ၌ အသံကို အသုံးပြုခြင်း မရှိသလို၊ အင်ပါယာသုံး ဘာသာစကားကိုလည်း ဆိုခဲ့သည်မဟုတ်။</p> <p> </p> <p> သို့သော်ငြား ယင်းဆိုလိုသမျှ အဓိပ္ပာယ်အလုံးစုံကိုမူ ဝမ်ချန်တစ်ယောက် အတိုင်းသား ကြားနေရရုံမျှမက အပိုင်ပင် နားလည်နေချေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကား စိတ်အာရုံစွမ်းအားဖြင့် အချင်းချင်း ဆက်သွယ်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေတော့မည်။ တစ်နည်းဆိုရသော် တစ်ဖက်လူသည် စူပါစစ်သည်တော်တို့၏ စံနှုန်းကို မှီနေပြီဖြစ်ရာ၊ ဟိုလီလိုက် အင်ပါယာတစ်ခုလုံးရှိ သန်းနှင့်ချီသော စွမ်းအားရှင်များထဲတွင်ပင် ထိုရိုးသားဖြူစင်လှပါသည်ဆိုသော မိန်းကလေးထက် သာလွန်သူ ရှိမယ်မထင်ချေ။</p> <p> </p> <p>ယင်းမိန်းကလေးထံမှ သူသည် ပြင်းထန်သော ခြိမ်းခြောက်မှု အငွေ့အသက်ကိုပင် ခံစားနေရ၏။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ဝမ်ချန်သည် မက်ကာ၏ အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ခုန်ထွက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော ပြိုင်ဘက်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် စစ်နတ်ဘုရား မက်ကာသည် အထောက်အပံ့ မဖြစ်နိုင်ရုံမျှမက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အသာအယာ ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မက်ကာယာဉ်ကို နက္ခတ်တာရာ လက်စွပ်အတွင်းသို့ ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အိုး..."</p> <p>မိန်းကလေး၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အရောင်တလက်လက် တောက်ပလာပြီးနောက် "အင်ပါယာက ဟင်းလင်းပြင် သိုလှောင်မှု နည်းပညာကို ဘယ်တုန်းကများ ပိုင်ဆိုင်သွားတာလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် ယင်းမေးခွန်းကို ဖြေကြားခြင်း မပြုဘဲ "မင်းက ဘယ်သူလဲ" ဟုသာ တန်ပြန် မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ နာမည်က ရှန်လန်ပါ"</p> <p>မိန်းကလေး၏ နှုတ်ခမ်းစွန်းမှာ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားပြီး ဝိုင်းစက်သော မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း ထူးခြားသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည်။</p> <p> </p> <p> ဝမ်ချန်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ "ငါ ခန့်မှန်းတာ မမှားဘူးဆိုရင် မင်းက နက်သာအသိုက်အမြုံ ပဲ ဖြစ်ရမယ်" ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပို၍ တိကျစွာ ဆိုရသော် သူသည် နက်သာအသိုက်အမြုံ၏ ဝိညာဉ်၊ သို့မဟုတ် စိတ်ဝိညာဉ် အမှတ်အသားများ စုစည်းရာမှ ဖြစ်တည်လာသော ကိုယ်ပွားဖြစ်တန်ရာ၏။</p> <p> </p> <p> အဓိပ္ပာယ်မှာ မသေမျိုးလက်နက်များထဲမှ လက်နက်ဝိညာဉ်နှင့် ဆင်တူပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူသည် နက်သာအသိုက်အမြုံနှင့် တိုက်ရိုက် ဆက်နွှယ်နေကြောင်းကိုမူ ဝမ်ချန် တစ်ထပ်တည်း အတည်ပြုနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်က ကျွန်မ မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အသန်မာဆုံး လူသားပဲ"</p> <p>ရှန်လန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ဖွင့်ထုတ်လိုက်ရင်း "ရှင့်နာမည်ကို သိလို့ရလား" ဟု ဆို၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်ကလည်း "ငါ့နာမည်က ဝမ်ချန်... အင်ပါယာ စစ်တပ်က ဗိုလ်မှူးကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်သလို ဂုဏ်သိက္ခာရှင် မှူးမတ်မျိုးနွယ်လည်း ဖြစ်တယ်" ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူသည် သူ၏ ခန့်မှန်းချက်ကို ငြင်းဆိုခြင်း မပြုပေရာ၊ သူ၏ ထင်မြင်ချက်မှာ မှန်ကန်နေပေပြီ။ သို့သော်ငြား ယင်းသည် သတင်းကောင်းတစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ဝမ်ချန်သည် သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲတစ်ခုအတွက် အဆင်သင့် ပြင်ထားပြီးသားပင်။ ရှန်လန်သည် နက္ခတ်တာရာ ပင်လယ်ပြင်တွင် သူရင်ဆိုင်ရဖူးသမျှ ရန်သူများထဲ၌ အင်အားအကြီးဆုံးဖြစ်သည်မှာ ယုံမှားသံသယ ရှိစရာမလို။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် မပျက်စီးနိုင်သော ဝရဇိန်ခန္ဓာ ၏ သတ္တမအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံထားနိုင်သလို ရှစ်ဆင့်မြောက် စိတ်အာရုံစွမ်းအားကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သော်လည်း အနိုင်ရရှိရန်အတွက်မူ အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု မရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် စကားပြောရင်းနှင့်ပင် စစ်သုံးဓားတစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>နက္ခတ်တာရာ လက်စွပ်အတွင်း၌ လက်နက် ခဲယမ်းမီးကျောက်များစွာ ရှိသော်လည်း ထိုအရာများဖြင့် ရှန်လန်ကို အနည်းငယ်မျှပင် အနာတရဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ဝမ်ချန် သိနားလည်ထား၏။</p> <p> </p> <p>ရှန်လန်သည် ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော အမူအရာဖြင့် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး "ကိုကြီးလို့ ခေါ်လို့ရမလား... ကိုကြီး၊ ကျွန်မကလေ..." ဟု ဆိုကာ ချွဲနွဲ့ပြနေလေသည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော်လည်း ထိုချစ်စဖွယ် အမူအရာများကို ဝမ်ချန်က လျစ်လျူရှုကာ လျှပ်စီးလက်သည့်အလား မြန်ဆန်လှသော ဓားချက်တစ်ချက်ဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထက်မြက်သော ဓားအလင်းတန်းမှာ ရှန်လန်၏ လည်ပင်းကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သိသိသာသာ တုန်ခါသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား ရှန်လန်သည် ခေါင်းကို တစ်ချက် ခါလိုက်သည်နှင့် လည်ပင်းပေါ်မှ ဒဏ်ရာမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ငိုမဲ့မဲ့ အမူအရာဖြင့် "ကိုကြီးက ဘာလို့ ကျွန်မကို သတ်ချင်ရတာလဲ... ဘာလို့လဲ" ဟု မေးခွန်းထုတ်လာချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့လဲ" "ဘာလို့လဲ "ဘာလို့လဲ"</p> <p>ဝမ်ချန်၏ စိတ်အာရုံထဲ၌ ထိုမိန်းကလေးငယ်၏ မေးခွန်းသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်းနည်းခြင်း၊ နာကျင်ခြင်း၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းနှင့် ဒေါသတရားများမှာ ထက်မြက်သော ဓားသွားများကဲ့သို့ပင် သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ဆွဲဖြဲရန် ကြိုးပမ်းနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုကို စိတ်အာရုံစွမ်းအား သက်သက်ဖြင့် ကာကွယ်ရန် မစွမ်းသာချေ။</p> <p> </p> <p>"ဟမ့်"</p> <p>ဝမ်ချန်သည် ဒေါသတကြီး ကြုံးဝါးလိုက်ရာ သူ၏ အသိဉာဏ်ပင်လယ်  အတွင်း၌ မဟာကောင်းကင်နဂါးပုံရိပ်  မှာ ရုတ်ချည်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကား မပျက်စီးနိုင်သော ဝရဇိန်ခန္ဓာ၏ သတ္တမမြောက် အဆင့်ဖြင့် ဖော်ဆောင်ထားသော အထွဋ်အထိပ် ပုံရိပ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းသည် ကောင်းကင်ယံမှ နေမင်းပမာ ထိန်ထိန်တောက် လင်းလက်သွားပြီး သူ၏ စိတ်အာရုံကို နှောင့်ယှက်နေသော အညစ်အကြေး အမှောင်ထုများကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှားပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်ချန်သည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းတွင် တပ်ဆင်ထားသော နတ်ဆိုးသတ်ကွန်ရက်  ကို အသက်သွင်း၍ ရှန်လန်ထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရှန်လန်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တစုံတရာ အစအနမျှ မကျန်အောင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရာ နတ်ဆိုးသတ်ကွန်ရက်မှာ ဟင်းလင်းပြင်ကိုသာ ဖမ်းဆီးမိလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုထက် ပို၍ ဆိုးသည်မှာ ဤမြေအောက်လိုဏ်ဂူအတွင်း၌ နတ်ဆိုးသတ်ကွန်ရက်၏ စွမ်းအားမှာ များစွာ ဖိနှိပ်ခံထားရခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် သူ၏ အစွမ်းရှိသမျှ ထုတ်သုံးလျှင်ပင် ယင်းကွန်ရက်ကို ပုံမှန်အရွယ်အစား၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံခန့်သာ ဖြန့်ကျက်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမသေမျိုးရတနာသည် ရှန်လန်ကို ကိုင်တွယ်ရန် မလုံလောက်ကြောင်း သေချာသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"နက်သာအသိုက်အမြုံရဲ့ ဝိညာဉ်..."</p> <p>ဝမ်ချန်သည် နတ်ဆိုးသတ်ကွန်ရက်ကို ချက်ချင်း ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် မြှားတစ်စင်းအလား ရှေ့သို့ ထိုးထွက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ နေရာရွှေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှန်လန်သည် သူ၏ နောက်ကျောဘက်၌ ရုတ်ခြည်း ပေါ်လာခဲ့၏။ ယခင်က ဖြူစင်လှပပါသည်ဆိုသော "မိန်းကလေးငယ်" မှာ ယခုအခါ သူမ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသွင်မှန်ကို ဖော်ပြနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဆံပင်များမှာ အဆိပ်ရှိ မြွေဟောက်များအလား ရွေ့လျားနေသော အနက်ရောင် ရုန်းကန်နေသည့် အသားမျှင်များ  အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဖြူဝင်းသော ပါးပြင်ပေါ်တွင် ခရမ်းရောင် အစင်းကြောင်းများ ပေါ်ပေါက်လာကာ ထက်မြက်သော သွားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ပါးစပ်ကြီးကို ဟလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>"အား..."</p> <p>သူမသည် အသံမထွက်သော အော်ဟစ်သံကို လွှတ်ထုတ်လိုက်ရာ ရှေ့ရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ မမြင်ရသော ဓားသွားများဖြင့် ပိုင်းဖြတ်ခံရသည့်အလား ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် ချက်ချင်း နောက်လှည့်ကာ မျက်ဝန်းများမှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လျက် ရှန်လန်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို စစ်သုံးဓားဖြင့် ကာကွယ်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>"ရှပ်... ရှပ်... ရှပ်..."</p> <p>ဝမ်ချန် ဝတ်ဆင်ထားသော အထူးစစ်ဝတ်စုံမှာ နေရာအနှံ့ ပဲ့ကြွေသွားပြီး အတွင်းမှ အရေပြားများ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သံမဏိကိုပင် လွယ်ကူစွာ ဖောက်ထွင်းနိုင်သော ထိုလှိုင်းတံပိုး ဓားချက်များသည် ဝမ်ချန်၏ အရေပြားပေါ်တွင် အရာထင်ရုံမျှသာ စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့၏။</p> <p>ထိုစဉ် ဝမ်ချန်သည် စစ်သုံးဓားကို မြေပြင်သို့ ထိုးစိုက်လိုက်ပြီး ညာလက်ဖြင့် ရှန်လန်ရှိရာဘက်သို့ လှမ်း၍ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် သူ၏ စိတ်အာရုံစွမ်းအား အားလုံးကို အသုံးချလိုက်ခြင်းပင်။ မြေအောက်လိုဏ်ဂူအတွင်းရှိ လေထုမှာ ရုတ်ချည်း အေးခဲသွားပြီးနောက် အဆမတန် လေးလံလာကာ ရှန်လန်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကို ပိတ်ဆို့၍ ပြင်းထန်သော ဖိအားဖြင့် နှိပ်ကွပ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှစ်ဆင့်မြောက် စိတ်အာရုံစွမ်းအားသည် အင်ပါယာ စစ်သင်္ဘောတစ်စင်းကိုပင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည့် အစွမ်းရှိပေရာ၊ ရှန်လန်သည် လှုပ်ရှား၍မရဘဲ ပိတ်မိသွားသော်လည်း အလျှော့မပေးဘဲ အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်နေဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> သူမသည် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အသွင်ကို မထိန်းထားနိုင်တော့ဘဲ တောရဲတိရစ္ဆာန်များ၊ သရဲတစ္ဆေများအသွင် အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေပြီး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့် နျူကလီးယားဗုံးတစ်လုံးအလား အင်အားများမှာ တိုးပွားနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် သူမကိုယ်သူမ လောင်စာအဖြစ် အသုံးချကာ လောကမူလအမြုတေ  ၏ အစွမ်းကိုပင် ဆွဲယူနေချေပြီ။ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဝမ်ချန်၏ နဖူးပေါ်၌ ချွေးစေးများ ပျံတက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသာ မြင်းစီးသမားဆိုလျှင် နက်သာအသိုက်အမြုံ၏ ဝိညာဉ်သည် ထိန်းကျောင်းရန် ခက်ခဲလှသော တောမြင်းရိုင်းတစ်ကောင်နှင့် တူပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ယခုအခြေအနေတွင် ဝမ်ချန်သည် လက်လွှတ်ရန် အခွင့်မရှိတော့ချေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူကိုယ်တိုင် သေဆုံးရပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့်ပင် နှစ်ဦးသားမှာ အပြန်အလှန် အားပြိုင်နေကြရတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ကမ္ဘာပျက်မတတ် တိုက်ပွဲဝင်ခန်းများ၊ အမြောက်သံများ မကြားရသော်လည်း ဤတိုက်ပွဲ၏ အန္တရာယ်နှင့် ပြင်းထန်မှုမှာ ဝမ်ချန် ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသမျှ တိုက်ပွဲများထက်ပင် သာလွန်နေပေဦးမည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဝမ်ချန်ဘက်မှ အသာစီး ရလာခဲ့၏။ နက်သာအသိုက်အမြုံ၏ ဝိညာဉ်မှာ ရုန်းကန်မှုများ လျော့ပါးသွားသည်။ ဝမ်ချန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p> ရှန်လန်သည် အဆုံးစွန်၌ နက်သာအသိုက်အမြုံ၏ ထွက်ကုန်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေရာ၊ အသိုက်အမြုံကြီးမှာ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သဖြင့် သူမထံသို့ ပေးပို့နိုင်သော အင်အားမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ဝမ်ချန်သည် နာရီအနည်းငယ်ခန့် နောက်ကျ၍ ရောက်လာခဲ့ပါက ထိုဝိညာဉ်သည် တည်ရှိနေတော့မည်ပင် မဟုတ်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအချက်ကို ရှန်လန်ကိုယ်တိုင်လည်း သိရှိသွားပုံရရာ သူမသည် ရှန်လန်၏ အသွင်ကို ပြန်လည် ပြောင်းလဲလိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်စိ၊ နှာခေါင်း၊ နားနှင့် ပါးစပ်တို့မှ သွေးများ ယိုစီးကျနေပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း နာကျည်းချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ရန်ငြိုးကြီးသော ဝိညာဉ်တစ်ခုအလား ဖြစ်နေချေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်မူ သူမသည် ရုတ်ချည်းပင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားလေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save