Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၅၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှုံလျန်ဖုန်းသည် ဝမ်ချန်နှင့် အိမ်နီးချင်းချင်း ခင်မင်ရင်းနှီးလို၍ လာရောက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်ကား မိမိကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ဖွဲ့စည်းထားသော ရတနာရှာဖွေရေး အဖွဲ့တွင် ပါဝင်ရန် ဝမ်ချန်အား ဖိတ်ခေါ်လိုခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ယင်းမှာ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း လွင့်မျောနေသော ဥက္ကာခဲငယ်တစ်ခုကို အတူတကွ ရှာဖွေရန်ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမသေမျိုးအိုကြီး၏ ပြောပြချက်အရ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုခန့်က ပြင်ပနတ်ဆိုးများနှင့် တိုက်ခိုက်နေစဉ် ထိုဥက္ကာခဲကို မတော်တဆ တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆို၏။</p> <p> </p> <p>အဆိုပါ ဥက္ကာခဲသည် အချင်း လေးငါးမိုင်ခန့်သာ ရှိသဖြင့် မကြီးမားလှသော်လည်း ၎င်းအတွင်း၌ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သတ္တုတွင်း ရှိနေနိုင်ခြေ အလွန်ပင် မြင့်မားလှပေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုစဉ်က ရှုံလျန်ဖုန်းသည် ပြင်ပနတ်ဆိုးများနှင့် လုံးပန်းနေရသဖြင့် ဥက္ကာခဲကြီး ဝေးရာသို့ လွင့်မျောသွားသည်ကို ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုဥက္ကာခဲပေါ်သို့ ဝိညာဉ်တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ခြင်းဖြင့်သာ အမှတ်အသား ပြုခဲ့လေသည်။</p> <p>ဟင်းလင်းပြင်၏ ထူးခြားသော ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်တံဆိပ်မှာ အကွာအဝေး အနည်းငယ်အတွင်း၌သာ အာရုံခံနိုင်ပေရာ နတ်ဆိုးများ၏ အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာချိန်တွင်မူ ထိုဥက္ကာခဲ တည်ရှိရာကို ရှာမတွေ့တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ရှုံလျန်ဖုန်းသည် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်တွက်ချက်ခြင်း ပညာရပ်၌ ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည့်အလျား မိမိ၏ အသက်ရှည်အင်အားကိုပင် အကုန်အစင် အသုံးပြုကာ တွက်ချက်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ တွက်ချက်ရာတွင် များမကြာမီအတွင်း မဟာရတနာများ ကိန်းဝပ်နေသော ဥက္ကာခဲနှင့် ပြန်လည် ဆုံတွေ့နိုင်မည့် အခွင့်အလမ်း ရှိကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်ပေတည်း။</p> <p> </p> <p>ပြဿနာမှာ ရှုံလျန်ဖုန်းအနေဖြင့် ဟင်းလင်းပြင် နက်ရှိုင်းရာသို့ တစ်ဦးတည်း သွားရောက်ရန် မဖြစ်နိုင်သဖြင့် အဖွဲ့ငယ်တစ်ခုကို လျှို့ဝှက် ဖွဲ့စည်းခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်အထိ ရှုံလျန်ဖုန်းနှင့်အတူ ရတနာရှာဖွေရန် သဘောတူထားသော အပြင်အဆင့် အကြီးအကဲ သုံးဦး ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူသည် 'မဟာဒြပ်ငါးပါး အစီအရင်' ကို အောင်မြင်စွာ တည်ဆောက်နိုင်ရန်နှင့် အမှားအယွင်း မရှိစေရန်အတွက် နောက်ထပ် အဖော်တစ်ဦးကို ထပ်မံ ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ဝမ်ချန်က "စီနီယာရှုံ... စီနီယာက ဘာကြောင့် ကျွန်တော့်ကိုမှ ရွေးချယ်ရတာလဲဆိုတာ သိပါရစေ" ဟု စူးစမ်းစွာ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှုံလျန်ဖုန်း၏ ဖိတ်ခေါ်ချက်မှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။ အကယ်၍ ဥက္ကာခဲပေါ်တွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သတ္တုတွင်း အမှန်တကယ် ရှိနေပါက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သိန်းနှင့်သန်းနှင့်ချီသော ဝင်ငွေများ ရရှိနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အစွမ်းထက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကိုသာ တူးဖော်ရရှိပါက ယင်းထက်ပင် ထူးကဲသော ရလဒ်များကို ရရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ ရက်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ထိုမျှ ကြီးမားသော အခွင့်အလမ်းကြီးက သူ့ထံ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိလာသည်မှာ အံ့အားသင့်ဖွယ် ဖြစ်တန်ရာ၏။</p> <p> </p> <p>ရှုံလျန်ဖုန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ "အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် မိတ်ဆွေဝမ်... ကျွန်တော့်မှာ မိတ်ဆွေထက် ပိုပြီး သင့်တော်တဲ့သူကို ရှာမတွေ့လို့ပါ" ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို မသေမျိုးအသင်းမှ ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ကျင့်ကြံသူများထံ အကူအညီ တောင်းရန် သူ မဝံ့ရဲပေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံရပြီး ရတနာများကို အတင်းအဓမ္မ သိမ်းယူခံရမည့် ဘေးကို စိုးရိမ်ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>မသေမျိုးအသင်းမှ ကျင့်ကြံသူများသည် အထူးသဖြင့် အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ မာန်မာန ကြီးမားကြပြီး လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများကို အထင်အမြင်သေးတတ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရှုံလျန်ဖုန်းသည် ထိုသို့သော ဘေးအန္တရာယ်ကို မကြုံတွေ့လိုသည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>ထို့အပြင် တိခုကမ္ဘာဦးတံခါးတွင် အခြေစိုက်နေသော ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူမှာလည်း အလွန်ပင် နည်းပါးလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမူကား မသေမျိုးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသော လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ အများစုမှာ ဟောက်ထျန်းနယ်မြေ၏ တစ်နေရာရာတွင်သာ သီးခြား ကျင့်ကြံနေထိုင်လိုကြပြီး၊ ပြင်ပနတ်ဆိုးများနှင့် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ရမည့် ကမ္ဘာဦးတံခါးသို့ လာရောက်လိုသူ ရှားပါးလှသောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ရှုံလျန်ဖုန်း ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်သော ကျင့်ကြံသူ မိတ်ဆွေများမှာ အလွန်ပင် အကန့်အသတ် ရှိလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် အခိုက်အတန့်မျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "စီနီယာရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က အကန့်အသတ် ရှိနေတဲ့အတွက် အခုကိစ္စကိုတော့ ယဉ်ကျေးစွာပဲ ငြင်းပယ်ပါရစေ။ နောင်မှာ အခွင့်ကြုံရင်တော့ အတူတူ လက်တွဲလုပ်ဆောင်ကြတာပေါ့" ဟု ပြန်လည် ပြောကြားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှုံလျန်ဖုန်း၏ ကမ်းလှမ်းချက်မှာ ရိုးသားသည်ဟု ထင်ရသလို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ရှိနေသော ဥက္ကာခဲမှာလည်း အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဝမ်ချန်သည် ရတနာရှာရန် လာရောက်ခြင်း မဟုတ်သဖြင့် မရေရာသော ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း ရတနာရှာဖွေရန် သွားရောက်ခြင်းမှာ ပညာရှိတို့ ပြုမူရမည့် အလုပ် မဟုတ်ဟု ယူဆပေသည်။</p> <p> </p> <p>အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ လူတို့၏ စိတ်သဘောထားကို ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ရှုံလျန်ဖုန်းက ရန်လိုသော အမူအရာ မရှိစေကာမူ အနှစ်တစ်ထောင်နီးပါး သက်တမ်းရှိသော ကျင့်ကြံသူအိုကြီးတစ်ဦး၏ အတွင်းစိတ် အတိမ်အနက်ကို မည်သူမျှ မမှန်းဆနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် ထိုသို့သော မရေမရာသည့် အခွင့်အရေးကို လိုက်လံ ဖမ်းဆုပ်ရန် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းပါပြီလေ"</p> <p>ဝမ်ချန်၏ ငြင်းပယ်မှုကြောင့် ရှုံလျန်ဖုန်းမှာ စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း ထိုဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ကျင့်ကြံသူအိုကြီးမှာ အမျက်မထွက်ဘဲ "ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းက မလွယ်ကူပါဘူး။ သတိထားတာဟာ မှန်ကန်တဲ့ လုပ်ရပ်ပါပဲ၊ နောင်မှပဲ ပြန်ဆွေးနွေးကြတာပေါ့" ဟု နားလည်ပေးသည့်ဟန်ဖြင့် ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ စကားသံထဲတွင်မူ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။</p> <p>ထိုမသေမျိုးအဆင့် ကျင့်ကြံသူကို လိုက်လံပို့ဆောင်ပြီးနောက် ဝမ်ချန်သည် သူ၏ ဂူဘုံနန်းတွင် နှစ်ရက်ခန့် နေထိုင်ကာ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း စူးစမ်းရန် ထွက်ခွာခဲ့ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ယခင်ကကဲ့သို့ လျှောက်ကြည့်ရုံသက်သက် မဟုတ်ဘဲ တိကျသော ရည်မှန်းချက်တစ်ခု ရှိနေပေသည်။</p> <p>ရတနာယာဉ်ပျံသည် ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်သော်လည်း အသံတစ်စုံတစ်ရာ မထွက်ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြေးလွှားနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယာဉ်ပျံအတွင်းရှိ ဝမ်ချန်မှာမူ စိတ်အပန်းမဖြေနိုင်ဘဲ ယာဉ်ပျံကို မောင်းနှင်ရန် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ထည့်သွင်းပေးနေရသည့်အပြင် ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းများနှင့် ဟင်းလင်းပြင် ဝဲဂယက်များကိုလည်း အစဉ်တစိုက် သတိထား စောင့်ကြည့်နေရပေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အက်ကွဲကြောင်းများနှင့် တိုက်မိပါက တတိယအဆင့် ရတနာယာဉ်ပျံပင် ဖြစ်လင့်ကစား ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားမည် ဖြစ်ပေရာ စတုတ္ထအဆင့် သို့မဟုတ် ပဉ္စမအဆင့် တာအိုလက်နက်များပင် ခံနိုင်ရည် ရှိမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ဟင်းလင်းပြင် ဝဲဂယက်အတွင်းသို့ မတော်တဆ ဝင်ရောက်မိပါကလည်း မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားမည်မှန်း မသိနိုင်သော ကြယ်စုတန်းများဆီသို့ လွင့်မျောသွားကာ မည်သည့်အခါမျှ ပြန်မလာနိုင်တော့မည့် ဘေးနှင့် ကြုံရနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ ဘေးအန္တရာယ်များသည် နေရာအနှံ့ ကိန်းဝပ်လျက် ရှိနေသည်။</p> <p>သုံးနာရီခန့် ပျံသန်းပြီးနောက်တွင် ဝမ်ချန်သည် ရှေ့ဘက်၌ ဧရာမ နက္ခတ်တာရာ ပတ်လမ်းကြောင်းကြီးကို တွေ့မြင်လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုပတ်လမ်းကြောင်းကြီးမှာ ကြီးငယ်မဆိုသော ဥက္ကာခဲပေါင်း မြောက်မြားစွာဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားကာ ဟင်းလင်းပြင် ဝဲဂယက်တစ်ခုကို ဗဟိုပြု၍ လည်ပတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်း၏ အကျယ်အဝန်းမှာ တိခုကမ္ဘာဦးတံခါးထက် အဆပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ပိုမို ကြီးမားလှပြီး ဟင်းလင်းပြင် သတ္တဝါများ ခိုအောင်းရာ နေရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းထဲတွင် ပြင်ပနတ်ဆိုးများလည်း ပါဝင်ပေသည်။</p> <p>တိခုကမ္ဘာဦးတံခါး၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ထိုကဲ့သို့သော နက္ခတ်တာရာ ပတ်လမ်းကြောင်းများ မြောက်မြားစွာ တည်ရှိနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် မသေမျိုးအသင်းမှ ပေးအပ်သော ကြယ်တာရာ မြေပုံပေါ်တွင် အမှတ်အသား ပြုထားသော ပတ်လမ်းကြောင်း တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤပတ်လမ်းကြောင်း၏ အန္တရာယ်အဆင့်မှာ မမြင့်မားလှပေ။ မှတ်တမ်းများအရ စတုတ္ထအဆင့်ထက် မြင့်သော ဟင်းလင်းပြင် သတ္တဝါများ မရှိသဖြင့် ဝမ်ချန်အတွက် မြေပုံအသစ်များကို စူးစမ်းရန်နှင့် အတွေ့အကြုံသစ်များ ရယူရန် သင့်တော်သော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>ရတနာယာဉ်ပျံသည် နက္ခတ်တာရာ ပတ်လမ်းကြောင်း အနီးသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ဝမ်ချန်သည် ယာဉ်တံခါးကို ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ခုန်ထွက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ယာဉ်ပျံကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် ဓားပျံကို အသုံးပြုကာ ပျံသန်းလေတော့သည်။</p> <p>ကျင့်ကြံသူ အများစုအတွက်မူ ဟင်းလင်းပြင် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ တိုက်ရိုက် ထိတွေ့ခြင်းမှာ ပညာရှိရာ မရောက်ပေ။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအားများက ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်စားကာ ပြန်လည် ကုစား၍ မရနိုင်သော ထိခိုက်မှုများကို ဖြစ်စေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ မည်သည့် ဝိညာဉ်အင်အားမျှ မရှိသဖြင့် ဓားပျံဖြင့် ပျံသန်းခြင်းသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကိုသာ လုံးလုံးလျားလျား အားကိုးရသဖြင့် အင်အားကုန်ဆုံးမှု အလွန်ပင် များပြားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ဝမ်ချန်မှာမူ အခြားသူများနှင့် မတူပေ။ သူ၏ မဟာကောင်းကင်နဂါး ပညာရပ် အဋ္ဌမအဆင့်ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ဝရဇိန်ခန္ဓာမှာ ဟင်းလင်းပြင်၏ တိုက်စားမှုကို ခံနိုင်ရည် ရှိသဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကုန်ဆုံးမှုကို အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် လျှော့ချနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဝမ်ချန်သည် နတ်ဆိုးသတ်ကွန်ရက် အတွင်း၌ သိုလှောင်ထားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ပြန်လည် စုပ်ယူကာ အင်အား ဖြည့်တင်းနိုင်သဖြင့် အခြားသော တူညီသည့်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများထက် ပိုမို၍ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ နတ်ဆိုးသတ်ကွန်ရက် အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် နဂါးချောက်နက်ဓားကို စီးနင်းကာ အချင်း တစ်မိုင်ထက် ကြီးမားသော ဥက္ကာခဲများဆီသို့ စူးစမ်းရန် စတင် ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော ဥက္ကာခဲကြီးများသည် ဟင်းလင်းပြင် သတ္တဝါများ ခိုအောင်းရန် အကောင်းဆုံး နေရာများ ဖြစ်ပေ၏။</p> <p>ဝမ်ချန်၏ ကြိုးပမ်းမှုမှာ များမကြာမီပင် အရာထင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အချင်း လေးငါးမိုင်ခန့် ရှိသော ဥက္ကာခဲတစ်ခုကို စူးစမ်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်အတွင်း လိုဏ်ဂူများထဲမှ လင်းနို့နက် အုပ်ကြီးက သူ့ထံသို့ အလုံးအရင်းနှင့် တိုးဝှေ့ ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလင်းနို့နက်များမှာ ဒုတိယအဆင့် ရှိသော ဟင်းလင်းပြင် သတ္တဝါများ ဖြစ်ကြပြီး ဥက္ကာခဲများ သို့မဟုတ် ပျက်စီးနေသော နယ်မြေများရှိ သဘာဝ လိုဏ်ဂူများတွင် ခိုအောင်းကာ ဟင်းလင်းပြင်မှ ဒြပ်စင်များကို စားသုံးကာ အသက်ရှင်ကြသူများ ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>လင်းနို့နက် တစ်ကောင်ချင်းစီ၏ အစွမ်းမှာ မပြောပလောက်ဘဲ ဝိညာဉ်နန်းတော်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင် ကိုင်တွယ်နိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အုပ်စုလိုက် နေထိုင်တတ်ကြပြီး ရာနှင့်ထောင်နှင့်ချီကာ ထွက်ပေါ်လာတတ်ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့သည် မိမိတို့၏ အင်အားများကို ပေါင်းစည်းကာ တတိယအဆင့် သို့မဟုတ် စတုတ္ထအဆင့်အထိ အင်အားကြီးမားသော သတ္တဝါများအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး ရွှေဝိညာဉ်ရှင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများကိုပင် ချေမှုန်းနိုင်စွမ်း ရှိကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် လင်းနို့နက် အကောင်ရေ လေးငါးရာခန့်ကို ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့ရပြီး ထိုအုပ်စုကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ဧရာမ သတ္တဝါနက်ကြီး တစ်ကောင်အဖြစ် ပေါင်းစည်းကာ ဝမ်ချန်အား ဝါးမျိုရန် အစွယ်တငေါငေါနှင့် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်လာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မှောင်မိုက်၍ ဆိုးယုတ်လှသော အရှိန်အဝါများက ကောင်းကင်ယံ တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေ၏။</p> <p>ထိုသို့သော အခြေအနေတွင် ဝမ်ချန်သည် မိမိ၏ လက်ကို တစ်ချက် ခါယမ်းလိုက်ရာ မီးပွားပေါင်း ထောင်သောင်းချီ၍ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမီးပွားများမှာ လျင်မြန်စွာပင် အသက်ဝင်နေသော မီးလျှံကျီးကန်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လင်းနို့အုပ်ကြီးဆီသို့ အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်း သွားကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မီးလျှံကျီးကန်းများ၏ အရေအတွက်နှင့် အရှိန်အဝါမှာ လင်းနို့အုပ်ထက်ပင် သာလွန်နေပေ၏။</p> <p>ခဏအတွင်းမှာပင် နှစ်ဖက်အင်အားစုများ အပြင်းအထန် ထိပ်တိုက်တွေ့ကြပြီး ပေါက်ကွဲမှုကြီးများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းနို့နက်များမှာ အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် ဖြစ်သွားကြပြီး ဆိုးယုတ်လှသော အရှိန်အဝါများမှာလည်း ပြင်းထန်သော မီးလျှံများ၏ လောင်ကျွမ်းမှုကြောင့် ပျောက်ကွယ် သွားကြရလေတော့သည်။</p> <p>လင်းနို့အုပ်ကြီးမှာ လုံးဝရှုံးနိမ့်သွားရပေသတည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save