Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၅၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရင်ဆိုင်တွေ့ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>[လူသားကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်အမှတ် +၃၈၉]၊ [လူသားကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်အမှတ် +၂၈၇]၊ [လူသားကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်အမှတ် +၃၀၄]...</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်၏ အာရုံအမြင်၌ အချက်အလက်များစွာ တဖျတ်ဖျတ်ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် သူ၏ လူသားကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်အမှတ်များမှာလည်း အဟုန်အရှိန်ဖြင့် မြင့်တက်လာချေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလင်းနို့နက်များသည် ဝမ်ချန်အတွက် မည်သည့်ရတနာပစ္စည်းကိုမျှ ချန်ရစ်ခဲ့ခြင်း မရှိသော်လည်း၊ တစ်ကောင်ချင်းစီထံမှ ရရှိသော လူသားကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်အမှတ်မှာ အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သော်ငြား၊ အရေအတွက်အားဖြင့် များပြားလှပေရာ စုစည်းမိသောအခါ ကျေနပ်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>အသုံးပြုလိုက်ရသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာလည်း အလဟဿ မဖြစ်ခဲ့ပေ။</p> <p>မီးလျှံကျီးကန်းများမှာ အထက်ကောင်းကင်သို့ အကြိမ်ကြိမ် ပျံတက်သွားကြပြီးနောက်၊ ဆယ်ကြိမ်ခန့် အသက်ရှူချိန်အတွင်းမှာပင် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသော ဟင်းလင်းပြင်သတ္တဝါအားလုံးကို ရှင်းလင်းသုတ်သင်ပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းနို့နက်များကို နှိမ်နင်းပြီးနောက် ဝမ်ချန်သည် သူ၏ စိတ်အာရုံစွမ်းအားကို ကြယ်တံခွန်ဂူအတွင်းသို့ ဖြန့်ကြက်လိုက်ရာ ထူးခြားမှုအသစ်တစ်ခုကို ချက်ချင်းပင် တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် တုန့်ဆိုင်းနေခြင်း မရှိဘဲ ဓားအလင်းကို အသက်သွင်းကာ အတွင်းဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ တိုးဝင်သွားလေသည်။</p> <p>ဤဂူသည် နှစ်မိုင်ခန့် နက်ရှိုင်းပြီး ကြယ်တံခွန်၏ အချင်းဝက်ဝက်ခန့် ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက်၊ ဂူခေါင်မိုးတွင် တွဲလောင်းခိုနေသော လင်းနို့ကြီးတစ်ကောင်ကို အနှိုင်းမဲ့ဓားအလင်းဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသတ္တဝါကြီးမှာ သာမန်လင်းနို့နက်များထက် အဆပေါင်းများစွာ ကြီးမားကာ ကိုယ်ပေါ်တွင် အမွေးအမှင်အမည်းရောင်များ ဖုံးလွှမ်းလျက် ရှိပြီး၊ ၎င်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် လင်းနို့ငယ်လေးများမှာလည်း ကပ်ငြိနေကြကုန်၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ လင်းနို့ဘုရင်မပင် ဖြစ်ပေ၏။</p> <p>ဝမ်ချန်၏ ထစ်ချုန်းလှသော ဓားချီဒဏ်ကြောင့် ထိုသတ္တဝါကြီးမှာ တစ်ချက်မျှသာ အော်ဟစ်နိုင်ပြီး လင်းနို့ငယ်လေးများနှင့်အတူ အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် ဖြစ်သွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းနို့ဘုရင်မသည် တတိယအဆင့် ဟင်းလင်းပြင်သတ္တဝါ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ စွမ်းရည်မှာ မျိုးပွားခြင်း၌သာ အဓိကရှိပေသည်။ ဝမ်ချန်နှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းမှာ ထိုသတ္တဝါအတွက် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခြင်းဖြစ်ပြီး လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အလမ်း အလျဉ်းမရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် ညာဘက်လက်ဖြင့် ဓားကို ကိုင်ထားရင်း၊ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ဒြပ်ငါးပါးမီးလျှံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လင်းနို့ဘုရင်မ၏ အကြွင်းအကျန်များကို လေထက်၌ပင် လောင်ကျွမ်းစေခဲ့ရာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ‘နက်မှောင်လင်းလက်သဲ’  များမှာ ညစ်ညမ်းခြင်း မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>‘နက်မှောင်လင်းလက်သဲ’ ဆိုသည်မှာ လင်းနို့နက်များ၏ စွန့်ပစ်ပစ္စည်း၊ သို့မဟုတ် ထုတ်လွှတ်သောအရာ ဖြစ်ပေသည်။ အမှန်စင်စစ် ဤဟင်းလင်းပြင်သတ္တဝါများသည် ဟင်းလင်းပြင်ဒြပ်ထုများကို စားသုံးခြင်းဖြင့် အသက်ဆက်ကြပြီး သာမန်စွန့်ပစ်ပစ္စည်းများကို ထုတ်လွှတ်လေ့မရှိကြပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုသဲများသည် ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် အလွန်ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းများ ဖြစ်သောကြောင့် ဈေးကွက်အတွင်း အဖိုးတန်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် ရတနာရှာဖွေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရောက်ရှိလာခြင်း မဟုတ်သော်လည်း အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို တွေ့ရှိပါက လက်လွှတ်မခံတတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထူထပ်စွာ ရှိနေသော ‘နက်မှောင်လင်းလက်သဲ’ များကို အသင့်ပြင်ထားသော ဆူမီးရူးလက်စွပ်အတွင်းရှိ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ချက်ချင်းပင် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့မှာ ပေါင်တစ်ရာခန့် အလေးချိန်ရှိမည်ဟု သူ တွေးတောမိလိုက်၏။</p> <p>ဤလင်းနို့နက်များသည် ဤဂူအတွင်း အခြေချသည်မှာ ကြာမြင့်ဦးမည် မဟုတ်ချေ၊ သို့မဟုတ်ပါက ‘နက်မှောင်လင်းလက်သဲ’ များမှာ ယခုထက် ပိုမိုများပြားနေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဝမ်ချန်မှာ ကျေနပ်အားရလျက် ရှိနေ၏။</p> <p>စင်စစ်အားဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ဟင်းလင်းပြင်သတ္တဝါများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ မသေမျိုးအသင်းအမှတ် ရရှိမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ ဟင်းလင်းပြင်သတ္တဝါ အများစုသည် ကမ္ဘာဦးနယ်စပ်ဒေသများကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းမရှိဘဲ ကျင့်ကြံသူများ၏ ပစ်မှတ်များသာ ဖြစ်ကြသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>မသေမျိုးအသင်းအမှတ်များ ရရှိရန်အတွက်မူ ‘နတ်ဆိုး’ များ၊ သို့မဟုတ် ‘ပြင်ပမှ ရောက်ရှိလာသော နတ်ဆိုး’ များကိုသာ အမဲလိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စစ်တလင်းကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ဝမ်ချန်သည် နောက်ထပ်ပစ်မှတ်ကို ရှာဖွေရန် ဤကြယ်တံခွန်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အပြင်ဘက် ကြယ်တာရာပတ်လမ်းအတွင်းရှိ ကြယ်တံခွန်များပေါ်၌ ပုန်းအောင်းနေသော ဟင်းလင်းပြင်သတ္တဝါများကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် အမဲလိုက်ပြီးနောက်၊ အတွင်းဘက်သို့ တစ်ဆင့်ချင်း တိုးဝင်ကာ ခရီးဆက်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်လာသောအခါ၌မူ သူသည် နားနေရန်အတွက် စစ်သင်္ဘောပျံဆီသို့ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာတတ်ပေသည်။</p> <p>ထို့နောက်တွင်မှ တစ်ဖန် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ခြင်း ပြု၏။</p> <p> </p> <p>မပျက်စီးနိုင်သောဝရဇိန်ခန္ဓာ၏ စွမ်းအားကြောင့် ဝမ်ချန်သည် ဟင်းလင်းပြင်၏ ထူးခြားသော ပတ်ဝန်းကျင်ဒဏ်ကို မည်သည့် ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများထက်မဆို ပိုမိုခံနိုင်ရည် ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ထက်မြက်လှသော စိတ်အာရုံစွမ်းအားမှာလည်း ကြယ်တံခွန်များ၏ အတွင်းပိုင်း၌ ပုန်းအောင်းနေသော သတ္တဝါများကို လွယ်ကူစွာ ဖော်ထုတ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရက်သတ္တပတ်ဝက်ခန့်အတွင်း ဝမ်ချန်သည် ကြယ်တံခွန် လေးငါးရာကျော်ကို ရှာဖွေခဲ့ပြီး ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဟင်းလင်းပြင်သတ္တဝါများကို နှိမ်နင်းခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ‘ဟင်းလင်းပြင်ဖြစ်’ ပစ္စည်းအချို့ကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။</p> <p>အကြီးမားဆုံးသော ရရှိမှုမှာ လူဦးခေါင်းခန့် ရှိသော ဟင်းလင်းပြင် တန်စတင်သံတုံးကြီး ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ စတုတ္ထအဆင့်ပစ္စည်း ဖြစ်ကာ ဟင်းလင်းပြင်၌သာ တွေ့ရှိနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ တန်ဖိုးမှာ အစွမ်းထက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးနှင့် ညီမျှပေသည်။</p> <p>ဆိုလိုသည်မှာ ဟင်းလင်းပြင် တန်စတင်သံ တစ်ပေါင်လျှင် အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ပေါင်နှင့် လဲလှယ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန် ရရှိထားသော အတုံးမှာ ပေါင်ရာချီ၍ လေးလံလှပေရာ ၎င်း၏ တန်ဖိုးမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် ကျင့်ကြံသူများစွာသည် အန္တရာယ်များလှသော်လည်း ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ အသက်စွန့်ကာ ဝင်ရောက်ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ ဤနေရာ၌ ကြွယ်ဝချမ်းသာရန် အခွင့်အလမ်းများစွာ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>အကယ်၍ ဝမ်ချန်သည် မသေမျိုးအသင်းအမှတ်များ ရရှိရန်အတွက်သာ မဟုတ်ပါက၊ ဤတန်စတင်သံတုံးကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ၊ သို့မဟုတ် အခြားသော အရင်းအမြစ်များနှင့် လဲလှယ်ရုံဖြင့် သူ၏ ဆယ်စုနှစ်များစွာသော ကျင့်ကြံမှုအတွက် လိုအပ်ချက်များကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ရက်သတ္တပတ်ဝက် ကျော်လွန်သွားသည့်တိုင် သူသည် ‘ပြင်ပမှ ရောက်ရှိလာသော နတ်ဆိုး’ တစ်ကောင်ကိုမျှ မတွေ့ရှိရသေးပေ။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးများသည် ဝမ်ချန် ဤနေရာ၌ ရှိနေသည်ကို သိရှိကာ တမင်တကာ ရှောင်ရှားနေသည့်အလားပင်။</p> <p>ထိုသို့သော တွေးဆချက်မှာ ထူးဆန်းနေသော်လည်း ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>‘ပြင်ပမှ ရောက်ရှိလာသော နတ်ဆိုး’ များမှာ ဉာဏ်ပညာ ရှိကြပြီး အဆင့်မြင့်လေ ဉာဏ်ရည်မှာလည်း ပိုမိုမြင့်မားလေ ဖြစ်ပေရာ၊ အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်သိရှိကာ ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ခြင်းမှာ သဘာဝကျလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝမ်ချန်ကမူ နတ်ဆိုးများသည် သူ့ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်ဟု မယုံကြည်ပေ။</p> <p>မကြာသေးမီက သူသည် ကြယ်တာရာပတ်လမ်း၏ အတွင်းပိုင်းမှ တစ်စုံတစ်ရာ ပုန်းအောင်းနေသည့် ခံစားချက်ကို မရေမရာ ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>‘ပြင်ပမှ ရောက်ရှိလာသော နတ်ဆိုး’ များမှာ အဖျင်းများ မဟုတ်ကြပေ။</p> <p>ဝမ်ချန်သည် ဤအရာကို ကြောက်ရွံ့နေပါက သူ ရောက်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အန္တရာယ်ကို ခံစားနေရသော်ငြား ဝမ်ချန်သည် သူ၏ အမဲလိုက်ခရီးကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရင်း ကြယ်တာရာပတ်လမ်း၏ ဗဟိုချက်သို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဗဟိုဒေသမှာ ကြယ်တံခွန်များနှင့် အပိုင်းအစများစွာ စုဝေးရာနေရာ ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့အားလုံးသည် ဟင်းလင်းပြင်ဝဲဂယက်ကို အဆုံးမရှိ ပတ်ချာလည်နေကြကုန်၏။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာ၌ ဝမ်ချန်သည် ဟင်းလင်းပြင်ဝဲဂယက်၏ ဆွဲငင်မှုကို စတင်ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုဆွဲငင်အားမှာ အားနည်းလှသဖြင့် အန္တရာယ် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူသည် သတိဝီရိယကိုမူ အစဉ်အမြဲ ထားရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကြယ်တံခွန်နှစ်ခုကြား၌ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားသော ပုံရိပ်တစ်ခုက ဝမ်ချန်၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။</p> <p>၎င်းသည် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း ဝမ်ချန်သည် သူ၏ ထူးကဲသော အာရုံခံနိုင်စွမ်းဖြင့် ထိုအရာ ပုန်းအောင်းနေသော နေရာကို အမိအရ ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ မိုင်တစ်ရာကျော် အချင်းရှိသော ကြယ်တံခွန်ကြီး တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော ကြယ်တံခွန်ကြီးသည် ကြီးမားသော သက်ရှိများကို လွယ်ကူစွာ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပေရာ ဝမ်ချန်သည် စိတ်အာရုံစွမ်းအားဖြင့် သေချာစွာ ရှာဖွေလိုက်ရာ ပုန်းကွယ်နေသော ဂူပေါက်တစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ပွင့်စမ်း”</p> <p>ဝမ်ချန်သည် စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ နဂါးချောက်နက်ဓားကို ထုတ်လွှတ်ကာ ပိတ်ဆို့ထားသော ဂူဝကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်ချေသည်။</p> <p>တောက်ပလှသော ဓားအလင်းမှာ ဟင်းလင်းပြင်၌ တစ်ဖန် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း။</p> <p>ဂူဝမှာ ဝမ်ချန်၏ ဓားချီဒဏ်ကို တစ်ကြိမ်မျှပင် မခံနိုင်ဘဲ ပွင့်ထွက်သွားပြီးနောက် မှောင်အတိကျနေသော လိုဏ်ခေါင်းကြီး ပေါ်ထွက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအကြိမ်တွင် ဝမ်ချန်သည် ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်ခြင်း မရှိဘဲ၊ မီးလျှံကျီးကန်းများကိုသာ စေလွှတ်လိုက်ရာ၊ မီးတောက်လှိုင်းများနှင့်အတူ ထိုလိုဏ်ခေါင်းအတွင်းသို့ မဆုတ်မနစ် ဝင်ရောက်သွားကြကုန်၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရှင်းလင်းလှသည်—စောစောက တွေ့ရှိထားသော ပစ်မှတ်ကို အပြင်သို့ ထွက်လာစေရန်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်၏ ကျီးနက်မီးတောက်ပညာရပ်မှာ အဆင့်မမြင့်မားလှသော်လည်း၊ သူ၏ စွမ်းအားနှင့် ထိန်းချုပ်မှုအောက်၌ ထိုကျီးကန်းများသည် အသေခံဗုံးခွဲလေယာဉ်ငယ်များကဲ့သို့ပင် လိုဏ်ခေါင်းအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>လိုဏ်ခေါင်းအတွင်း၌ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုများ ဖြစ်ပွားလာ၏။</p> <p>ဤသည်မှာ ပုန်းအောင်းနေသော သတ္တဝါကို အပြင်သို့ ထွက်လာစေရန် ဖိအားပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေရာ၊ ထစ်ချုန်းလှသော ဟိန်းသံနှင့်အတူ မီးလျှံများကြားမှ ဧရာမ မြွေနဂါးကြီး တစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာဖြင့် ၎င်း၏ သွေးအိုင်ကဲ့သို့သော ပါးစပ်ကြီးကို ဖွင့်ကာ၊ ဝမ်ချန်ထံသို့ ပြင်းထန်လှသော အနက်ရောင်အလင်းတန်းကို မှုတ်ထုတ်လိုက်လေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save