Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၃၆၀</h2> <h2 style="text-align: center;">အောက်ဘုံသို့ သွားရောက်ခွင့်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှုံကျောက်ယွမ်သည် တင်းယွီအဆောက်အအုံမှ ထွက်ခွာလာစဉ် မိမိ၏မျက်ရည်တို့ကို မဆည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရချေသည်။</p> <p> </p> <p>လောကမူလအမြုတေ  ဆိုသည်မှာ ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့်  အတွက် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ရတနာဖြစ်ကြောင်းကို လူတိုင်းပင် သိရှိကြပေ၏။</p> <p> </p> <p> အကယ်၍ အောက်ဘုံမှ မူလစွမ်းအင်  ကို ဟောက်ထျန်းအသိစိတ်  ထံ ဆက်သနိုင်ပါက ကောင်းကင်တာအို၏ ကောင်းချီးဖြင့် ရွှေဝိညာဉ်အမြုတေကို ဖောက်ထွက်ကာ မသေမျိုးအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့သောနည်းဖြင့် ဖြစ်တည်လာသော ဝိညာဉ်သန္ဓေသားသည် အဆင့်အတန်း မြင့်မားရုံသာမက မဟာတာအိုလမ်းစဉ်  အတွက် ခိုင်မာသော အုတ်မြစ်ကိုလည်း ချပေးနိုင်ပေရာ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့်  သို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန်မှာလည်း မျှော်လင့်ချက် ရှိပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ရှုံကျောက်ယွမ် တစ်သက်တာတွင် စိတ်ကူးပင် မယဉ်ရဲခဲ့သော အိပ်မက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ အကြောင်းမူကား လောကမူလအမြုတေ ဆိုသည်မှာ အလွန်တရာ ရှားပါးလှသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p> ရှေးအစဉ်အဆက်မှစ၍ ရွှေဝိညာဉ်ရှင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြားသည် လောကမူလအမြုတေကို ရှာဖွေရန် အောက်ဘုံများသို့ အသက်စွန့်ကာ သွားရောက်ခဲ့ကြသော်လည်း များစွာသောသူတို့မှာ ဝိညာဉ်များ ပျောက်ကွယ်၍သာ အဆုံးသတ်ခဲ့ကြရလေသည်။</p> <p> </p> <p>အောင်မြင်သူဟူသည် အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသော်ငြားလည်း ကျင့်ကြံသူ အစုအဝေးတို့မှာမူ နောက်တွန့်ခြင်းမရှိဘဲ ရှေ့သို့သာ ဆက်လက်ချီတက်နေကြမြဲ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယခုအခြေအနေမှာ အိပ်မက်သဖွယ် ဖြစ်နေသော်လည်း ဝမ်ချန်သည် မိမိအား ကျီစယ်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ရှုံကျောက်ယွမ်၏ အသိစိတ်က သိနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုရွှေဝိညာဉ်ရှင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူသည် မိမိ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိ၏။ သူ၏ရင်ထဲတွင် ဖိစီးနေသော အလေးကြီးတစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် ဝက်ဝက်မျှ ပေါ့ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအခွင့်အရေးမှာ တစ်သက်လျှင် တစ်ကြိမ်သာ ကြုံနိုင်ခဲသော အခွင့်အရေးဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ နားလည်ထားပေသည်။</p> <p>ရှုံကျောက်ယွမ် နားလည်သော ထိုအမှန်တရားကို ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့်ရှိ ရှုံမျိုးနွယ်စု ဘိုးဘေး ရှုံလျန်ဖုန်းသည်လည်း မလွဲဧကန် နားလည်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် သူက ပို၍ လက်တွေ့ကျကာ ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိသူဖြစ်ပေရာ “တကယ်တော့ ရှုံမျိုးနွယ်စုမှာ ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ကျန်ရစ်နေသရွေ့ ဒါဟာ လုံလောက်ပါပြီ” ဟု ဆိုပေသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သည့်နည်းလမ်းနှင့်ပင်ဖြစ်စေ၊ ရှုံကျောက်ယွမ်ကို ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းစေနိုင်မည့် ဆေးလုံးများ ရှိနေသရွေ့ ထိုဝိညာဉ်သန္ဓေသား၏ အရည်အသွေးမှာ အရေးမကြီးလှပေ။</p> <p> </p> <p>“ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စမျိုးကို အကြီးအကဲနဲ့ ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် နောက်ပြောင်ရဲပါ့မလဲ” ဟု ဝမ်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ အောက်ဘုံကို သွားနိုင်မယ့် လမ်းကြောင်း မရှိသေးဘူး။ အကြီးအကဲဘက်က ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မှ ဖြစ်မယ်” ဟု ဆက်လက် ပြောကြားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူလက ဝမ်ချန်သည် စန်းချင်း နယ်မြေမှ လောကမူလအမြုတေကို ယူဆောင်၍ ရှုံကျောက်ယွမ်အား ကူညီရန် စဉ်းစားခဲ့သေးသည်။ သို့သော် အသေအချာ ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ထိုသို့ပြုလုပ်ရန်မှာ မသင့်တော်ကြောင်း သူ မြင်လာ၏။</p> <p> </p> <p>စန်းချင်းနယ်မြေသည် ဝမ်ချန်၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာငယ်လေး ဖြစ်ပေရာ ၎င်း၏ လောကမူလအမြုတေမှာ အခြားသူများအား ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ပါက ရှုံကျောက်ယွမ်သည် ထိုအငွေ့အသက်ကို ခြေရာခံ၍ ဤကမ္ဘာငယ်ကို ရှာတွေ့သွားနိုင်ချေ ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုသို့ ဖြစ်လာပါက လောကကူးပြောင်းပုလဲ  ကဲ့သို့သော ရတနာကို အသုံးပြု၍ စန်းချင်းနယ်မြေသို့ အချိန်မရွေး ဆင်းသက်လာနိုင်မည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ဖြစ်ရန် အလားအလာ အလွန်နည်းပါးသော်လည်း ဝမ်ချန်အနေဖြင့် မည်သည့် စွန့်စားမှုကိုမျှ မလုပ်လိုပေ။ ထို့ပြင် သူသည် စန်းချင်းနယ်မြေကို ပိုမို အင်အားတောင့်တင်းလာအောင် ပျိုးထောင်ထားလိုသေးသည်။</p> <p> </p> <p>သူကိုယ်တိုင် ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းသည့်အခါမှသာ ထိုမူလအမြုတေကို တစ်ပါတည်း ဆက်သ၍ အကျိုးကျေးဇူးကို အမြင့်ဆုံး ရယူလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှုံကျောက်ယွမ်အား ပေးလိုက်ခြင်းမှာ အရှုံးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>စန်းချင်းနယ်မြေကို အသုံးမ</p> <p>ပြုနိုင်သဖြင့် ဝမ်ချန်သည် အခြားလမ်းစဉ်ကို ရွေးချယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထိုလမ်းစဉ်မှာ ရှုံလျန်ဖုန်းအား အောက်ဘုံသို့ သွားနိုင်မည့် လမ်းကြောင်းကို ရှာခိုင်းရန်ပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် ယခင်က ကမ္ဘာအချို့ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသဖြင့် လောကမူလအမြုတေကို မည်သို့ရယူရမည်ဟူသော အတွေ့အကြုံလည်း ရှိပြီးဖြစ်ကာ မိမိ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက်လည်း ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့်ရှိ အသက်စားထိုး ရုပ်သေးရုပ် ကို ဆောင်ထားသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ဤနည်းလမ်းသည်သာလျှင် နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံးအတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>အောက်ဘုံသို့ သွားရာလမ်းကြောင်းများကို များသောအားဖြင့် အင်အားကြီးဂိုဏ်းများနှင့် အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုများကသာ ထိန်းချုပ်ထားကြရာ ရှုံလျန်ဖုန်းတွင် ထိုသို့သော အဆက်အသွယ် ရှိ၊ မရှိကိုမူ ဝမ်ချန် မသိပေ။</p> <p> </p> <p> မရှိလျှင်လည်း ကိစ္စမရှိ၊ အဆိုးဆုံးအနေဖြင့် အခြားနည်းလမ်းဖြင့်သာ ရှုံကျောက်ယွမ်ကို ကူညီရုံသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ်ဖက်လူအနေဖြင့် ဤမျှ ကြီးမားလှသော မက်လုံးကို ငြင်းပယ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ဝမ်ချန် မထင်မိပေ။</p> <p> </p> <p>သာမန်အတိုင်း ဖွဲ့စည်းထားသော ဝိညာဉ်သန္ဓေသားနှင့် ဟောက်ထျန်းအသိစိတ်ထံ ဆက်သ၍ ရရှိလာသော ဝိညာဉ်သန္ဓေသားတို့မှာ အဆင့်အတန်းချင်း ကွာခြားလှပေသည်။ ဝမ်ချန်ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုသို့သော အကျိုးကျေးဇူးကို မြည်းစမ်းဖူးပြီး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှုံလျန်ဖုန်းသည်လည်း ယင်း၏ အတွင်းရေး အရှုပ်အထွေးများကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားသဖြင့် မျက်နှာထားမှာ ထူးဆန်းစွာ ပြောင်းလဲသွားချေသည်။ မိမိမှာ ဝမ်ချန်၏ လှေပေါ်သို့ အတင်းအကျပ် အတင်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။</p> <p> </p> <p>လောကမူလအမြုတေကို ရနိုင်၊ မရနိုင်ဟူသည်ကိုမူ သူ မမေးတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သူမျှ ရာနှုန်းပြည့် အာမခံချက် မပေးနိုင်သောကြောင့်ပင်။ သို့သော် ဝမ်ချန်က ဤသို့ ပြောရဲသည်ဆိုကတည်းက ယုံကြည်မှု ရှိနေ၍သာ ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p> </p> <p>စွန့်စားသင့်သလော။ ထိုဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့်ရှိ တန်ခိုးရှင်သည် ယခင်ကထက် ပိုမို၍ စိတ်ဝေခွဲရခက်နေချေပြီ။ ဝမ်ချန် တင်ပြလိုက်သော ဖြေရှင်းချက်မှာ ရှုံလျန်ဖုန်း၏ အားနည်းချက်ကို တည့်တည့်မတ်မတ် ထိမှန်သွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> အကယ်၍ မိမိတွင် မည်သည့် လမ်းစမျှ မရှိလျှင်မူ အရေးမကြီးသော်လည်း ယခုမူ မိမိတွင် အောက်ဘုံသို့ သွားနိုင်မည့် လမ်းကြောင်း တကယ်ရှိနေသည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p> ထိုပါးနပ်လှသော ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ကျင့်ကြံသူသည် အတော်ကြာအောင် တွေဝေနေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ ဆိုလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မိတ်ဆွေ ဝမ်၊ ကျွန်တော် မသေမျိုးအသင်း ဆီကနေ အောက်ဘုံကို သွားနိုင်မယ့် ခွင့်ပြုချက်  ရအောင် နည်းလမ်းရှာပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကကော လောကမူလအမြုတေကို ရရှိဖို့ တကယ်ပဲ ယုံကြည်ချက် ရှိရဲ့လား” ဟု သူ မအောင့်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်မိပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က တည်ငြိမ်စွာပင် “ကျွန်တော့်ဘက်ကတော့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသွားမယ်လို့ပဲ ပြောနိုင်ပါတယ်” ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်ကိုယ်တိုင်လည်း ကြီးမားသော စွန့်စားမှုများကို ပြုလုပ်ရမည် ဖြစ်ပေရာ မည်သူ့ကိုမျှ ရာနှုန်းပြည့် အာမခံချက် မပေးနိုင်သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်လည်း လုပ်ကြတာပေါ့။ အောက်ဘုံကို သွားဖို့ ခွင့်ပြုချက်ရအောင် ကျွန်တော် တာဝန်ယူပါ့မယ်” ဟု ရှုံလျန်ဖုန်းက နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်ကလည်း ပြုံးလျက် “သဘောတူပါတယ်” ဟု ဆိုကာ ကတိပြုလိုက်ပေသည်။</p> <p>ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသည်နှင့် ရှုံလျန်ဖုန်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်များမှာ အလွန်လျင်မြန် လေးနက်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် သူသည် ဝမ်ချန်အား ကိုးပြည်ထောင် မသေမျိုးမြို့  သို့ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ထိုနေ့မှာပင် အဆက်အသွယ်များကို စတင် ရှာဖွေလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကိုးပြည်ထောင် မသေမျိုးအသင်းသည် ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးသော ကမ္ဘာငယ်များနှင့် မရှာဖွေရသေးသော ကမ္ဘာငယ် အမြောက်အမြားကို ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း အောက်ဘုံသို့ သွားရောက်ခွင့်ကိုမူ အလွန်တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်ထားလေ့ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p> မသေမျိုးအသင်း၏ လက်အောက်ခံ ရွှေဝိညာဉ်ရှင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင် ရရှိရန် ခဲယဉ်းလှပေရာ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ  များအတွက်မူ ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရှုံလျန်ဖုန်းမှာမူ သာမန် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ဘဲ မသေမျိုးအသင်းတွင် အဆက်အသွယ် ကောင်းစွာရှိသော ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ငါးရက်အကြာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေဟန်ရှိသော ရှုံလျန်ဖုန်းသည် ဝမ်ချန်ထံ ရောက်ရှိလာပြီး “ကိစ္စပြီးပြီ” ဟု ဆိုကာ အောက်ဘုံသို့ သွားနိုင်မည့် ခွင့်ပြုချက်ကို ယူဆောင်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုအဘိုးအို မည်မျှ ပေးဆပ်ခဲ့ရသည်ကိုမူ သူ၏ နဖူးပေါ်မှ အရေးအကြောင်းသစ်များကို ကြည့်ရုံဖြင့် ဝမ်ချန် သိနိုင်ပေသည်။</p> <p>ထို့အပြင် ရှုံလျန်ဖုန်းသည် ထိုအောက်ဘုံနှင့် ပတ်သက်သော အချက်အလက်များကိုလည်း ယူဆောင်လာခဲ့သေးသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကမ္ဘာငယ်လေးကို သွေးလနက္ခတ်နယ်မြေ ဟု ခေါ်ဆိုကြ၏။ ၎င်းနယ်မြေကို လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ရာခန့်ကမှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေရာ စူးစမ်းရှာဖွေရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။</p> <p> </p> <p>သွားရောက်သူ ဆယ်ဦးတွင် တစ်ဦးပင် အသက်ရှင်လျက် ပြန်မလာနိုင်ကြသဖြင့် အလွန်ပင် အန္တရာယ်ကြီးမားလှပေသည်။ သို့သော် သွေးလနက္ခတ်နယ်မြေမှ လောကမူလအမြုတေကို အောင်မြင်စွာ ယူဆောင်လာနိုင်သူများလည်း ရှိခဲ့ဖူးချေသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိတွင် ရှုံလျန်ဖုန်းအနေဖြင့် ဤနယ်မြေသို့ သွားရန်သာ ခွင့်ပြုချက် ရနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချန်သည် ရှုံလျန်ဖုန်း၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် “ဒီနယ်မြေကိုပဲ သွားမယ်” ဟု ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လှိုင်းကြီးလေ၊ ငါးဈေးကောင်းလေ ဆိုသည့် စကားအတိုင်းပင် မဟုတ်လော။ စူးစမ်းပြီးသား ကမ္ဘာငယ်များတွင် လောကမူလအမြုတေ အသစ်ကို ရှာဖွေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်တွင် ထိုသို့ ရှာဖွေရန် အချိန်အလုံအလောက် မရှိသဖြင့် ၎င်းတို့ကို လုံးဝ ထည့်မစဉ်းစားပေ။ သွေးလနက္ခတ်နယ်မြေမှာမူ စူးစမ်းစအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသဖြင့် အခွင့်အရေးနှင့် အန္တရာယ်တို့မှာ ဒွန်တွဲနေပေရာ ဝမ်ချန်အတွက် အသင့်တော်ဆုံးသော ကမ္ဘာငယ် ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ဝမ်ချန်နှင့် ရှုံလျန်ဖုန်းတို့သည် ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်ရမည့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများကို ညှိနှိုင်းကြလေသည်။</p> <p> </p> <p> နောက်တစ်နေ့တွင်မူ သူတို့နှစ်ဦးလုံး ကိုးပြည်ထောင် မသေမျိုးအသင်း၏ အခြေစိုက်စခန်းသို့ သွားရောက်ကာ သွေးလနက္ခတ်နယ်မြေသို့ သွားရန် လျှောက်ထားလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> ရှုံလျန်ဖုန်းက ကြိုတင် လမ်းခင်းပေးထားသဖြင့် လျှောက်လွှာမှာ လျင်မြန်စွာ အတည်ပြုခြင်း ခံရလေသည်။</p> <p>သုံးရက်အကြာတွင်မူ ဝမ်ချန်သည် သွေးလနက္ခတ်နယ်မြေသို့ ဆင်းသက်သွားလေတော့သတည်း။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save