Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၆၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးလနက္ခတ် (၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဟစ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ စူးရှပြင်းပြလှသော နာကျင်မှုဝေဒနာကြောင့် ဝမ်ချန်၏ အသိစိတ်တို့မှာ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ထံ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အလိုအလျောက် မျက်လုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိရာ မိမိ၏ မျက်ခွံများမှာ စေးကပ်နွေးထွေးလှသော အရည်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့ရှိရ၏။</p> <p> </p> <p>ဦးနှောက်အတွင်းသို့လည်း ရဲရဲနီနေသော သံအပ်တစ်ချောင်းဖြင့် ထိုးစိုက်ခံထားရသကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ဝေဒနာခံစားနေရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် အလိုအလျောက် မိမိမျက်နှာကို လက်ဖြင့်သုတ်လိုက်ရာ လက်ဝါးတွင် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် သွေးစများဖြင့် စွန်းထင်းသွားချေသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုအခါမှသာ သူသည် ညစ်ပတ်မှောင်မည်းနေသော လမ်းကြားလေးတစ်ခုအတွင်း လဲလျောင်းနေကြောင်း သိရှိလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ရှေ့ဆီမှလည်း "မြန်မြန်... အဲဒီခွေးကို အတူတူ ဝိုင်းဖမ်းကြစို့" ဟု အော်ဟစ်ကာ ပြေးလွှာလာသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအသံကို ကြားရလျှင်ပင် ဝမ်ချန်၏ စိတ်ထဲ၌ အန္တရာယ်အငွေ့အသက်တို့ကို ပြင်းထန်စွာ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဘာမျှမစဉ်းစားတော့ဘဲ ခါးတွင်ချိတ်ထားသော တုတ်တိုကို ဆွဲထုတ်ကာ ဘယ်လက်ဖြင့် မြေကြီးကို အားပြုလျက် တစ်ဟုန်ထိုး ခုန်ထလိုက်လေ၏။</p> <p>သန်မာထွားကြိုင်းသော လူတစ်ယောက်မှာ သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာပြီး ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဝမ်ချန်၏ လှုပ်ရှားမှုက ပို၍ လျင်မြန်လှပေရာ လက်ထဲရှိ တုတ်တိုကို လျှပ်စီးပမာ ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုသူ၏ ဒူးဆစ်ကို အားကုန်လွှဲရိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဂွမ်း" ခနဲ အသံနှင့်အတူ ထိုလူမှာ အော်ဟစ်ကာ မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားချေသည်။ ဝမ်ချန်သည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေလျက်ပင် ကျန်ရှိနေသော လူနှစ်ဦးကို ကြမ်းတမ်းလှသော မျက်နှာပေးဖြင့် ရင်ဆိုင်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>"သေပေတော့"</p> <p>သူသည် လည်ချောင်းထဲမှ အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ညာဘက်ရှိ လူဆီသို့ တုတ်တိုဖြင့် ထပ်မံ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ထိုရိုက်ချက်မှာ အားပါလှပေရာ လေတိုးသံမှာ နားထဲတွင် တဝုန်းဝုန်း မြည်ဟည်းနေ၏။</p> <p> </p> <p> ထိုလူသည် လက်ထဲတွင် ဓားမြှောင်တစ်စင်း ကိုင်ဆောင်ထားသော်လည်း ဝမ်ချန်၏ အရှိန်အဝါကို ကြောက်လန့်ကာ မရင်ဆိုင်ရဲဘဲ နောက်သို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ရှောင်လိုက်သဖြင့် ဝမ်ချန်၏ ရိုက်ချက်မှာ လေထဲတွင် ဝိုက်ကာ ဘယ်ဘက်ရှိ လူ၏ လက်မောင်းကို ထိမှန်သွားတော့သည်။ အရိုးကျိုးသံမှာ ထပ်မံ၍ ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။</p> <p> </p> <p>ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ရန်သူသုံးဦးလုံး ဗရုတ်သုတ်ခ ဖြစ်သွားကြလေသည်။ သို့သော် ဝမ်ချန်မှာ ထိုသူတို့ကို ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ လမ်းကြားထဲမှ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ပြင်ပရှိ လမ်းမကြီးပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွား၏။ လမ်းသွားလမ်းလာများမှာ သွေးသံရဲရဲနှင့် ဝမ်ချန်ကို မြင်သောအခါ အလန့်တကြား ရှောင်ဖယ်သွားကြသလို အချို့မှာလည်း အော်ဟစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်မှာမူ ထိုသူတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ လမ်းအတိုင်း ဆက်လက် ပြေးနေမိသည်။ နဖူးမှ သွေးများမှာလည်း ဆက်တိုက် စီးကျနေဆဲဖြစ်ရာ ဒဏ်ရာကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖိကာ ရှေ့မှ စက်ဘီးများထားရာဆီသို့ ရောက်သည်အထိ ပြေးသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာသို့ ရောက်မှသာ ဝမ်ချန်မှာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ မှတ်ဉာဏ်များအရ ဤနေရာမှာ လန်ဒီမြို့၏ မြို့အောက်ပိုင်း တတိယစခန်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းမှာ ဝမ်ချန်၏ ယခုဘဝတွင် အမှုထမ်းနေသော ဌာနလည်း ဖြစ်၏။ သူသည် ဖွင့်ထားသော တံခါးအတွင်းသို့ ပြေးဝင်လိုက်ရာ စားပွဲတွင် အမှီပြုလျက် ဆေးလိပ်သောက်နေသော အလယ်အလတ်အရွယ် အရာရှိတစ်ဦးနှင့် တိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"တောက်... ဘာလဲဟ"</p> <p>ထိုအရာရှိမှာ အလစ်အငိုက် မိသွားသဖြင့် သူ့ကို တိုက်ခိုက်သည်အမှတ်နှင့် ခါးရှိ သေနတ်အိမ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် ဝမ်ချန်၏ ရုပ်သွင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှ "ယာလာ နတ်ဘုရားကို တိုင်တည်ပါတယ်... အလုပ်သင်အရာရှိ ရိုနန်၊ မင်းကို ဘယ်သူ ဒီလောက်တောင် ထိုးကြိတ်လိုက်တာလဲ" ဟု ထိတ်လန့်တကြား မေးမြန်းလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် အမောတကောဖြင့် ဘေးရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်ပြီး စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ လက်ကိုသာ ယမ်းပြလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို မြင်လျှင်ပင် စခန်းအတွင်းရှိ အရာရှိများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝိုင်းလာကြတော့သည်။ အမျိုးသမီးအရာရှိ တစ်ဦးက ရှေးဦးသူနာပြုသေတ္တာကို ယူလာပေး၏။</p> <p> </p> <p> ဒဏ်ရာကို ဆေးထည့်ပေးပြီးနောက် ဝမ်ချန်၏ ခေါင်းတွင် ပတ်တီးထူထူကြီး ပတ်ထားလိုက်ရာမှ သူသည် အားအင်ပြန်လည် ပြည့်ဖြိုးလာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဒဏ်ရာမှာ အသက်အန္တရာယ် မစိုးရိမ်ရသော်လည်း သွေးထွက်လွန်ခဲ့သဖြင့် အားနည်းနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အလယ်အလတ်အရွယ် အရာရှိဖြစ်သူက "အဘိုးကြီးဟတ်ရော... သူ မင်းနဲ့အတူ ရှိမနေဘူးလား" ဟု ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ဝမ်ချန်သည် ရေတစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးမှ ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် "ကျွန်တော်တို့ သူခိုးတစ်စုနောက်ကို လိုက်ရင်း လူကွဲသွားတာပါ။ လမ်းကြားထဲမှာ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရလို့ အသက်ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အရာရှိများမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဒုတိယ အရာရှိချုပ် ရှောင်အိုကော့က ဝမ်ချန်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ "ရိုနန်... မင်းက အလုပ်သင်အရာရှိပဲ ရှိသေးတာ၊ သေနတ်ကိုင်ခွင့်တောင် မရှိသေးဘူး။ အဲဒီလောက်အထိ အသက်ကို မစွန့်စားသင့်ဘူး" ဟု ဆုံးမစကား ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း အရာရှိအစစ် ဖြစ်ချင်တာကို နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်အသက်က ပိုအရေးကြီးတယ် မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလျက် "ဟုတ်ကဲ့... ဒုတိယအရာရှိချုပ်ရှောင်၊ ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုသူ၏ အနေအထားဖြင့် အရာရှိချုပ်က သူ့ဘက်မှ မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူကောင်းစွာ သိရှိပေရာ ထိုသူမှာ မြို့အောက်ပိုင်း တတိယစခန်းမှ ဒုတိယအရာရှိချုပ် ရှောင်ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အေး... ကောင်းပြီလေ"</p> <p>ရှောင်က ကျေနပ်သည့်လေသံဖြင့် "မင်းက တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း ဒဏ်ရာရတာဆိုတော့ အိမ်ပြန်ပြီး အနားယူလိုက်ဦး၊ သန်ဘက်ခါမှပဲ အလုပ်ပြန်လာခဲ့တော့" ဟု ခွင့်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> ဝမ်ချန်ကလည်း "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရာရှိချုပ်၊ " ဟု ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်ရာ ရှောင်မှာ ရယ်မောလျက် "သွား... သွားတော့" ဟု ဆိုလေ၏။</p> <p> </p> <p>စခန်းရှိ အရာရှိများကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဝမ်ချန်သည် လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လာခဲ့ပြီး ဟောင်းနွမ်းနေသော တိုက်ခန်းကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>တံခါးစောင့် အဘိုးကြီးကို နှုတ်ဆက်ကာ သူသည် လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လှေကားအတိုင်း တက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ငါးထပ်မြောက်သို့ ရောက်သောအခါ...</p> <p>သူသည် တံခါးကို သော့ဖွင့်ကာ ကျဉ်းမြောင်းသော အခန်းငယ်လေးအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်ပြီး သစ်သားခုတင်ပေါ်သို့ မှောက်ခုံ လဲချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ ဝမ်ချန်၏ စိတ်အစဉ်၌ မရေမတွက်နိုင်သော မှတ်ဉာဏ်များမှာ တစ်ဖွဲဖွဲ ပေါ်ပေါက်လာလေတော့သည်။</p> <p>ရိုနန်ရေးမွန်... အသက် ၁၉ နှစ်၊ အင်ဗီယာနိုင်ငံ အရှေ့ပိုင်း လန်ဒီမြို့ ဆင်ခြေဖုံးရှိ မြေပိုင်ရှင်တစ်ဦး၏ မိသားစုတွင် မွေးဖွားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> သူသည် တရားမဝင် သားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မိခင်မှာ ထိုအိမ်မှ အစေခံမလေးဖြစ်ကာ ရိုနန်ကို မွေးဖွားပြီး မကြာမီမှာပင် ရောဂါဖြင့် ကွယ်လွန်ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ်တွင် ဖခင်ဖြစ်သူက သူ့ကို လန်ဒီမြို့ရှိ ကျောင်းတစ်ခုသို့ ပို့ဆောင်ကာ သုံးနှစ်စာ ကျောင်းလစာကို တစ်ခါတည်း ပေးချေလျက် သားအဖအဖြစ်မှ စွန့်လွှတ်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် အလုပ်တစ်ဖက်နှင့် ကျောင်းတက်ကာ ပညာသင်ကြားခဲ့ပြီး လန်ဒီမြို့ ရဲဌာနချုပ်၏ စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ခဲ့သည်။ သင်တန်းခြောက်လ တက်ရောက်ပြီးနောက် မြို့အောက်ပိုင်း တတိယစခန်းတွင် အလုပ်သင်အရာရှိ ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ယခုမှာ သူ အလုပ်စတင်ဝင်ရောက်သည်မှာ တစ်လသာ ရှိသေးသော်လည်း တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း အသက်ပျောက်ကွယ်ခဲ့ရရှာသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ်... ရိုနန်စစ်စစ်မှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယခုခန္ဓာကိုယ်ကို ဝမ်ချန်က လွှဲပြောင်းရယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သွေးလနက္ခတ်နယ်မြေရှိ သူ၏ ဘဝသစ်အတွက် ဝမ်ချန်မှာ ကျေနပ်မှုရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p> ရိုနန်၏ အခြေအနေမှာ မကောင်းလှသော်လည်း အဆိုးကြီးတော့ မဟုတ်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ သူသည် သူတောင်းစားတစ်ဦး မဟုတ်သလို အန္တရာယ်ရှိသော်လည်း ဝမ်းရေးဖူလုံသော အလုပ်တစ်ခု ရှိနေသည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်သည် ယခင်ကလည်း လူ့လောကသို့ အကြိမ်ကြိမ် ဆင်းသက်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ယခုဘဝသစ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်အသစ်ကို အမြန်ဆုံး လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်အောင် နေထိုင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ထိုင်လိုက်ပြီး ကုတင်ဘေးရှိ မှန်ကလေးကို ယူကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မှန်ထဲ၌ နုပျိုသော လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ မျက်နှာကို တွေ့မြင်ရသည်။ ရိုနန်ရေးမွန်သည် ဆံပင်နက်ကာ ညိုသော မျက်လုံးများ ရှိသည်။ ချောမောလှပသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း နှာတံပေါ်ပေါ်နှင့် ကြည့်ပျော်ရှုပျော်ရှိသော ရုပ်ရည်မျိုး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> နှစ်ရှည်လများ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု ပြုလုပ်ခဲ့သဖြင့် သူ၏ ကြွက်သားများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ကျန်းမာကြံ့ခိုင်လှသည်။ ထို့ကြောင့်သာ ရဲဌာန၏ စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ယခု ရိုနန်မှာ အတွေ့အကြုံမရှိသေးသော လူသစ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေသည်။ ဝမ်ချန်အနေဖြင့် ယခင် ရိုနန် တိုက်ခိုက်ခံရခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှုလော သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ဦး၏ လက်ချက်လော ဆိုသည်ကို မသိရှိသေးသော်လည်း သူသည် ဤကိစ္စအတွက် ကိုယ်တိုင် လက်စားချေရန် သန္နိဋ္ဌာန် ချလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်မှစ၍ သူသည် 'ရိုနန်ရေးမွန်' ပင် ဖြစ်တော့သည်ဟု ဝမ်ချန်မှာ မိမိကိုယ်ကို တိုးတိတ်စွာ ပြောကြားလိုက်လေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save