Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၆၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးလနက္ခတ် (၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အသစ်အဆန်းဖြစ်သော လောကတစ်ခုအတွင်းသို့ ကျရောက်သွားချိန်ဝယ် မိမိကိုယ်မိမိ ယင်းပတ်ဝန်းကျင်နှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်အောင် ဖန်တီးယူခြင်းသည် အလွန်ပင် အရေးကြီးလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းကဲ့သို့သော အချက်မှာ ဝမ်ချန်အနေဖြင့် အခြားသောကမ္ဘာလောကများစွာသို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံများမှ ရရှိလာသော အဖိုးတန် သင်ခန်းစာတစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဟောက်ထျန်းနယ်မြေမှ ကျင့်ကြံသူတို့သည် အသစ်စက်စက် ကမ္ဘာတစ်ခုအတွင်းသို့ ဆင်းသက်ကြသည့်အခါ မိမိတို့၏ မူလကိုယ်ဟန်နှင့် အလေ့အကျင့်ဟောင်းများကို မသိမသာ ထုတ်ဖော်မိတတ်ကြရာ ထိုစိမ်းသက်သော ပတ်ဝန်းကျင်သစ်အတွင်းသို့ စီးမျောဝင်ရောက်ရန် ခဲယဉ်းနေတတ်ကြချေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်လူသား၏ အမှတ်သညာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူများပင် ဖြစ်လင့်ကစား ထိုသို့သော အမှားမျိုးကို ကျူးလွန်မိတတ်ကြစမြဲပင်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့သော အမှားများကြောင့်ပင် လောကသစ်များကို စူးစမ်းရှာဖွေခြင်းမှာ အလွန်ပင် အန္တရာယ်ကြီးမားလှပေရာ အထူးသဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကင်းမဲ့နေသော ကမ္ဘာများတွင်မူ စွမ်းအားမဲ့နေသော ကျင့်ကြံသူတို့အဖို့ များစွာသော အခက်အခဲတို့နှင့် ရင်ဆိုင်ရတတ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အချို့သောသူများမှာမူ ထူးဆန်းသော ဒေသခံတို့၏ ရိပ်မိခြင်းကို ခံရကာ ရင်နာဖွယ်ရာ ဇာတ်သိမ်းမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ကြရလေ၏။</p> <p>ဝမ်ချန်၏ ထူးခြားသော စွမ်းရည်မှာမူ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကင်းမဲ့နေသော ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် အမြန်ဆုံး လိုက်လျောညီထွေရှိအောင် ပြုပြင်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မိမိသိရှိနားလည်ထားသော စွမ်းအားများကို အသုံးပြုကာ လွန်ကဲသော အဆင့်အတန်းတစ်ခုသို့ တက်လှမ်းနိုင်ခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်မိမိ ကာကွယ်နိုင်ရုံသာမက ယင်းကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကိုပင် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ဝမ်ချန်ကိုယ်တိုင်မှာလည်း နည်းပညာထွန်းကားရာ နယ်မြေမှ လာသူဖြစ်သဖြင့် နည်းပညာအခြေပြု ကမ္ဘာတစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရခြင်းမှာ ယင်းအဖို့ အဆန်းတကြယ် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ သူသည် ဆင်းသက်ရောက်ရှိသွားသည့် ခန္ဓာကိုယ်၏ အမှတ်သညာများနှင့် မိမိကိုယ်မိမိ တစ်သားတည်းဖြစ်အောင် ပေါင်းစပ်နိုင်ပြီး မည်သည့် ထူးခြားချက်မျှ မပြဘဲ သဟဇာတဖြစ်အောင် နေထိုင်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်အနေဖြင့် အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကြီးထွားခွင့် ရရှိမည်ဆိုပါက ဧကန်မလွဲ ဤကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေမည်မှာ ဖြစ်တန်ရာ၏။</p> <p> </p> <p>နံနက်စာအတွက်မူ ရိုနန်သည် လမ်းဘေးဆိုင်လေးတစ်ခုတွင်သာ ဖြေရှင်းလိုက်ရပေသည်။ အမဲသားဘာဂါတစ်လုံး၊ အာလူးကြော်တစ်ဝက်နှင့် သကြားပါသော နွားနို့ပူပူတစ်ခွက်အတွက် ကြေးနီပြား (၁၂) ပြား ကုန်ကျခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>အောက်မြို့တော်၏ တတိယမြောက် ရဲစခန်းမှ အလုပ်သင်အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်သော ရိုနန်၏ လက်ရှိလစာမှာ ရွှေဒင်္ဂါး (၁) ပေါင်၊ ငွေဒင်္ဂါး (၃) ပြားနှင့် ကြေးနီပြား (၂၅) ပြားသာ ရှိပေရာ ယခင်ကမ္ဘာမှ ငွေကြေးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ယွမ် (၂၀၀၀) ခန့်သာ တန်ဖိုးရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် ကြေးနီပြား (၁၂) ပြားတန်သော နံနက်စာမှာ ရိုနန်အဖို့ အတော်ပင် မြိန်လှသည်ဟု ဆိုရပေမည်။ ယခင် ရိုနန်အစစ်သာ ဖြစ်ပါက နံနက်စာအတွက် ဤမျှ အကုန်အကျခံမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် နေ့စဉ်အသုံးစရိတ်ကို အသေအချာ တွက်ချက်နေထိုင်သူဖြစ်ရာ အသုံးစရိတ် အနည်းငယ် ပိုသွားသည်နှင့် အိမ်လစာပေးရန် အခက်တွေ့နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခု ဝမ်ချန်ဝင်ရောက်နေသော ရိုနန်၏ အတွေးအခေါ်မှာမူ လုံးဝ ခြားနားနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>လက်ရှိ ရိုနန်အဖို့ ဤကမ္ဘာတွင် ကောင်းမွန်စွာ ရှင်သန်နိုင်ရန်နှင့် အနာဂတ် ကိစ္စရပ်ကြီးများကို ဆောင်ရွက်နိုင်ရန်အတွက် ရှေးဦးစွာ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအားကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ယူဆထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>အာဟာရ မပြည့်ဝဘဲ ဟောင်းလောင်းဖြစ်နေသော အစာအိမ်ဖြင့် မည်သို့လျှင် ခွန်အားများ ရရှိနိုင်ပါအံ့နည်း။ သန်မာသော စိတ်ဝိညာဉ်ဖြစ်ပေါ်ရန်အတွက်လည်း ကြံ့ခိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ရှိရန် လိုအပ်သည်မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော နံနက်စာကို အားပါးတရ စားသောက်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ရိုနန်သည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ လန်းဆန်းသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>နဖူးပေါ်မှ ဒဏ်ရာလေးမှာပင် အနာသက်သာသွားသယောင် ရှိတော့သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ဗိုက်ပြည့်သည်အထိ မစားရသေးချေ။</p> <p> </p> <p>အင်္ကျီအိတ်ကပ်အတွင်းရှိ ဒင်္ဂါးပြားများကို တစ်ချက်ပွတ်သပ်ကြည့်ရင်း တတိယရဲစခန်းဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဦးတည်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>လန်ဒီမြို့မှာ ဆိပ်ကမ်းမြို့တစ်မြို့ ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ အထက်မြို့တော်၊ အောက်မြို့တော်၊ ဆိပ်ကမ်းနယ်မြေနှင့် ဆင်ခြေဖုံးနယ်မြေဟူ၍ ပိုင်းခြားထားပြီး လူဦးရေ သိန်းနှင့်ချီကာ နေထိုင်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>အင်ဗီယာနိုင်ငံအတွင်းရှိ စီးပွားရေး ထွန်းကားသော မြို့ကြီးများအနက် တစ်မြို့ အပါအဝင်လည်း ဖြစ်ပေသည်။ လူဦးရေအထူထပ်ဆုံးဖြစ်သော အောက်မြို့တော်ကို ရပ်ကွက်ပေါင်း (၁၅) ခုဖြင့် ပိုင်းခြားထားပြီး ရဲစခန်း (၁၅) ခုက တာဝန်ယူ စောင့်ရှောက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန် တတိယရဲစခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် စခန်းအတွင်း၌ ရဲအရာရှိများမှာ မိမိတို့၏ တာဝန်အသီးသီးဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး စခန်းမုခ်ဝ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင်မူ လက်ထိပ်ခတ်ခံထားရသော အမျိုးသားအချို့ ထိုင်နေကြသည်ကို တွေ့ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟင်...”</p> <p>စာရွက်စာတမ်းများ ကိုင်ဆောင်ထားသော အမျိုးသမီး ရဲအရာရှိတစ်ဦးက ရိုနန်ကို မြင်သည်နှင့် စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရိုနန်... နင် ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။ ဒုတိယရဲအရာရှိချုပ် ရှောင်က နင့်ကို ဒီနေ့ အနားယူပြီး မနက်ဖြန်မှ လာဖို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် သိပါတယ်” ဟု ရိုနန်က ခပ်နွမ်းနွမ်းလေး ပြုံးကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့က လစာထုတ်ရမယ့်နေ့လေ”</p> <p>ဆယ်လီနာဟု အမည်ရသော ဤအမျိုးသမီး အရာရှိလေးမှာ ယမန်နေ့က သူ၏ ဒဏ်ရာများကို ဆေးထည့်ပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချိုသာသော မျက်နှာထားနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကြောင့် သူမကို တတိယရဲစခန်း၏ “နှင်းဆီပန်းလေး” ဟုပင် တင်စားကြပြီး ပိုးပန်းသူများလည်း အခိုင်အမာ ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p> သူမ၏ ဖခင်မှာ မှူးမတ်အငယ်စားတစ်ဦး ဖြစ်သလို ဒုတိယရဲအရာရှိချုပ် ရှောင်နှင့်လည်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူ ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ရိုနန် သိထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆယ်လီနာက ပြုံးရင်း “အေးပါ... ကြိုးစားပြီး လုပ်စမ်းပါဦး။ မကြာခင်မှာ အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းအဖြစ် ခန့်အပ်ခံရတော့မှာပဲ။ အဲဒီကျရင် နင့်လစာက အခုထက် နှစ်ဆတိုးလာမှာ” ဟု အားပေးစကား ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>အလုပ်သင်အရာရှိဘဝမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် သုံးလမှ ခြောက်လအထိ ကြာမြင့်တတ်သော်လည်း ထူးချွန်သူများ သို့မဟုတ် အထက်လူကြီး၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိသူများမှာမူ အချိန်တိုအတွင်း ရာထူးတိုးတတ်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p> ဆယ်လီနာဆိုလျှင် အလုပ်သင်ကာလ တစ်လမျှဖြင့် အမြဲတမ်းဝန်ထမ်း ဖြစ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရိုနန်က “ဟုတ်ကဲ့ပါ” ဟု လေးလေးနက်နက် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သော်လည်း မိမိအပေါ် ရန်လိုသော အကြည့်အချို့ ကျရောက်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ထိုသို့ဖြစ်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကိုလည်း သူ ကောင်းကောင်း သိနားလည်ပေသည်။ အမျိုးသား ရဲအရာရှိ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်မှာ လူပျိုကြီးများ ဖြစ်နေသော ဤစခန်းဝယ် ဆယ်လီနာမှာ အလွန်ပင် ရေပန်းစားနေသည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>သူမနှင့် စကားအနည်းငယ် ပိုပြောမိသည်နှင့် အခြားသူတို့၏ ငြိုးတေးခြင်းကို ခံရမည်မှာ ဧကန်မလွဲပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ရိုနန်အစစ်ရော၊ ယခု ဝမ်ချန်ပါ ဆယ်လီနာအပေါ် မည်သည့် စိတ်ကူးမှ မရှိကြပေရာ သူသည် အမြန်ဆုံး နှုတ်ဆက်ကာ ငွေစာရင်းဌာနသို့သာ ဦးတည်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဌာနအတွင်းရှိ အဘွားအိုတစ်ဦးထံတွင် လက်မှတ်ရေးထိုးကာ လွန်ခဲ့သောလအတွက် သူ၏ လစာငွေကို လက်ခံရရှိခဲ့လေသည်။</p> <p>ရွှေဒင်္ဂါး (၁) ပေါင်၊ ငွေဒင်္ဂါး (၃) ပြားနှင့် ကြေးနီပြား (၂၅) ပြား။</p> <p> </p> <p>ဤကမ္ဘာ၏ ငွေကြေးစနစ်မှာ ရွှေ၊ ငွေ၊ ကြေးနီဟူ၍ တန်ဖိုးအလိုက် ခွဲခြားထားပြီး ပုံနှိပ်ပညာမှာလည်း အဆင့်မြင့်လှရာ ဒီဇိုင်းလှပရုံသာမက အတုပြုလုပ်ရန် ခက်ခဲသော အထစ်ကလေးများလည်း ပါဝင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အိတ်ကပ်အတွင်း ထည့်ထားသော ဒင်္ဂါးပြားများမှာ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း တချွင်ချွင်နှင့် မြည်သံပေးနေကြရာ ရိုနန်အဖို့ ယုံကြည်ချက်များကို ပိုမို တိုးပွားစေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤလစာငွေမှာ သူ၏ ရှေ့ဆက်ရမည့် ခရီးအတွက် အလွန်ပင် အရေးကြီးလှပေသည်။</p> <p>ငွေစာရင်းဌာနမှ အထွက်တွင်မူ ရင်အုပ်ကို မတ်ကာ ဗိုက်ကလေး ပူထွက်နေသော ဝါရင့်အရာရှိကြီး တစ်ဦးနှင့် တိုးလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် ချက်ချင်းပင် ရပ်ကာ အလေးပြုလိုက်ပြီး -</p> <p>“မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ... အရာရှိကြီး ဟတ်” ဟု နှုတ်ခွန်းဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နှာခေါင်းကြီးကြီးနှင့် ခပ်ပုပု အဘိုးကြီးမှာ တတိယရဲစခန်း၏ စီနီယာအရာရှိကြီး ဟတ်ဖြစ်သလို ရိုနန်၏ အလုပ်သင်ဆရာလည်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒဏ်ရာက သက်သာရဲ့လား” ဟု ဟတ်က ပြုံးလျက် ရိုနန်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မနေ့ကတော့ ငါ့ကို အတော်လေး ထိတ်လန့်သွားစေတာပဲ။ တော်သေးတာပေါ့... မင်း အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာမရလို့။ မဟုတ်ရင် ငါလည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေမှာ။ နောက်ကို ဒီလိုမျိုး စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့ဦး။ ဒီလောက် လစာလေးရတာကို ဒီလောက်ထိ စွန့်စားစရာ မလိုပါဘူးကွာ”</p> <p> </p> <p>ရိုနန်မှာ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ပြုံးမိတော့သည်။ ယမန်နေ့က သူခိုးတစ်ဦးကို လိုက်လံ ဖမ်းဆီးစဉ် အဘိုးကြီးဟတ်က တားမြစ်ခဲ့သော်လည်း ရိုနန်က နားမထောင်ဘဲ ရှေ့မှ အတင်းပြေးဝင်သွားရာမှ လမ်းကြားတစ်ခုအတွင်း ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍သာ ဟတ်၏ စကားကို နားထောင်ပြီး အတူရှိနေခဲ့ပါက ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုး ကြုံတွေ့ရမည် မဟုတ်ပေ။ အဘိုးကြီးဟတ်တွင် ဓားနှင့် သေနတ်များ ရှိနေသဖြင့် သာမန် လူမိုက်များမှာ ယင်းကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် မဝံ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>အလုပ်သင်ကာလအတွင်း ဟတ်သည် ရိုနန်အား ကင်းလှည့်အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်စေရန် များစွာသော အတွေ့အကြုံများကို သင်ကြားပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ယင်းတို့အနက် အရေးကြီးဆုံး သင်ခန်းစာမှာ “မိမိ၏ လုံခြုံရေးကို ပထမဦးစားပေးရန်” ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော်လည်း အသက် (၁၉) နှစ်အရွယ် ရိုနန်မှာမူ အတွေ့အကြုံ နုနယ်လွန်းနေသေးသည် မဟုတ်လော။</p> <p>ယခုမူ သူသည် ဆရာသမား၏ ဆုံးမစကားကို လေးစားစွာ လက်ခံလိုက်ပြီး “ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ ဆရာ။ နောက်ကို ဒီလို အမှားမျိုး မဖြစ်စေရပါဘူး” ဟု ကတိပေးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အေး... အဲဒီလို ဖြစ်ရမယ်”</p> <p>ဟတ်က ရယ်မောရင်း “လစာလည်း ထုတ်ပြီးပြီဆိုတော့ ငါ့ကို တစ်ခွက်လောက် မတိုက်ဘူးလား” ဟု စနောက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်ကလည်း တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ -</p> <p>“ရတာပေါ့ ဆရာ။ ဆရာ တာဝန်ပြီးတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ‘ အရက်ဘားဆိုင်’  ကို သွားကြတာပေါ့” ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟင်...”</p> <p>ဟတ်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး “မင်းက တကယ်ပဲ လူတတ်ကြီး ဖြစ်နေပြီပဲ” ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးကြီးဟတ် သိထားသော ရိုနန်မှာ အလွန်ပင် ခြိုးခြံချွေတာသူ တစ်ဦးဖြစ်ရာ ယနေ့တွင် ဤကဲ့သို့ ရက်ရက်ရောရော တိုက်ကျွေးမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်တော့သတည်း။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save