Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">နတ်ဆိုးအရှင်သခင်၊ ရှင်က တကယ့်ကို ရိုင်းစိုင်းတဲ့လူပဲ၊ အလှတရားကိုနားမလည်ဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းတစ်လျှောက်တွင် လီတိရှန်းသည် ဓားကို နှစ်ကြိမ်သာ</p> <p>ဆွဲထုတ်ခဲ့ဖူးလေသည်။</p> <p> </p> <p>ပထမအကြိမ်။</p> <p> </p> <p>သွေးပင်လယ်၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာမှနေ၍ သူသည် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုကို</p> <p>ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ပင်လယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော ဖာတောင်သခင်ကို</p> <p>နောက်ဆုတ်သွားစေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် စကားတစ်ခွန်းသာ ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက် တောက်ပတဲ့ ပုလဲလေးတစ်လုံးကို သတ်ပစ်ရတာက နှမြောစရာ ကောင်းတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဤသည်က ဖာတောင်သခင်၏ ဒုတိယမြောက် သတ်ဖြတ်ခြင်းအင်မော်တယ်ဟူသော</p> <p>နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ဝိညာဉ်ကုန်းမြေ တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားစေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒုတိယအကြိမ်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဓားတစ်ချက်တည်းက ကောင်းကင်တာအိုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားပြီး</p> <p>ဆယ်ရက်ကျော်ကြာ စုစည်းထားသော ဖာတောင်သခင်၏ ဓားရှည် အရှိန်အဟုန်ကို</p> <p>ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဤအရာများသည် သူ၏ ဓားကို စစ်မှန်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်ခြင်း မဟုတ်သေးချေ။</p> <p> </p> <p>ဓားကို မဆွဲထုတ်ရသေးသော်လည်း အနိုင်အရှုံးက ဆုံးဖြတ်ပြီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် လီတိရှန်း၏ ဓားသည် နောက်ဆုံး၌ ဓားအိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်က ပြိုင်ဘက်ကင်း ဒသမအဆင့်ရှိသူကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သောဓားကို ယခုအခါ လီတိရှန်းက</p> <p>သူ၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ကန့်လန့်ဖြတ်၍</p> <p>အနားယူနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လက်နက်ပေါင်းရာချီက</p> <p>တညီတညွတ်တည်း မြည်ဟည်းသွားကြပြီး အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေကာ ထိုဓားစိတ်ဆန္ဒ၏</p> <p>အောက်တွင် သူတို့အားလုံး လီတိရှန်းဆီသို့ ပျံသန်းသွားချင်နေပုံ ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ပေါင်းစပ်စွမ်းအား...”</p> <p> </p> <p>“ဒါက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ပေါင်းစပ်စွမ်းအားပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်တဲ့အခါ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ စွမ်းအားတွေက</p> <p>ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို စုစည်းဝင်ရောက်သွားတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒီအဘိုးကြီး၊ ငါ့ရဲ့ ဓားရှည်ကို ရင်ဆိုင်တုန်းက သူ အစွမ်းကုန်တောင် မသုံးခဲ့ဘူး...”</p> <p> </p> <p>ဖာတောင်သခင်သည် သူ့ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရပ်နေသော လီတိရှန်းအား မကျေမနပ်ဖြင့်</p> <p>ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီတောင်သခင်၊ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ ဒုတိယမြောက် သတ်ဖြတ်ခြင်းအင်မော်တယ်က နင့်ကို</p> <p>ဓားချင်းယှဉ်ပြိုင်ဖို့ တောင်းဆိုတာကို နင်က အစွမ်းကုန်တောင် မသုံးခဲ့ဘူး... အခု လင်းရီကို</p> <p>ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါကျတော့ နင်က ချက်ချင်းပဲ အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးတယ်ပေါ့လေ...”</p> <p> </p> <p>“နင်က ငါ့ကို အထင်သေးနေတာလား...”</p> <p> </p> <p>လောကသခင် အားခုံးသည် မည်သည့်အချိန်ကမှန်းမသိဘဲ ဖာတောင်သခင်၏ ဘေးတွင်</p> <p>ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး လက်အုပ်ချီကာ အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလောကမှာ လီတိရှန်းကို သူ့ရဲ့ အစွမ်းကုန် သုံးအောင် လုပ်နိုင်တဲ့သူ သိပ်မရှိပါဘူး... မင်းက</p> <p>သူ့ကို ဓားတစ်ဝက်လောက် ဆွဲထုတ်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာက တော်တော်လေးကို အံ့မခန်း</p> <p>ဖြစ်နေပါပြီ...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒီလင်းရီဆိုတဲ့ကလေးက တူညီတဲ့ နယ်ပယ်မှာ လီတိရှန်းကို အစွမ်းကုန်သုံးအောင်</p> <p>လုပ်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်း ရှိရဲ့လားဆိုတာကိုပဲ ငါ သိချင်တာ...”</p> <p> </p> <p>ဖာတောင်သခင်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ အတွင်းဒဏ်ရာ</p> <p>အများစုမှာ ပျောက်ကင်းသွားပြီဖြစ်ပြီး မှေးမှိန်သော အင်မော်တယ် အလင်းတန်းများ</p> <p>တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ သူ၏ ပတ်လည်တွင် တစ်ဖန်ပြန်လည် စီးဆင်းလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လောက်တောင် ထူးဆန်းလိုက်လဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဒီလောကမှာ ကိုယ့်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို မပြချင်တဲ့သူတွေက အရမ်းရုပ်ဆိုးတဲ့</p> <p>သူတွေပဲဖြစ်ရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ်ရင် ပြောပြလို့မရနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုခု ရှိနေလို့ပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဖာတောင်သခင်က ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှတရားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါလျက်နဲ့ တစ်နေကုန်</p> <p>အင်မော်တယ် အလင်းတန်းတွေ ဖုံးလွှမ်းနေဖို့ကိုပဲ အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုနေတာက</p> <p>အလှတရားကို ချစ်မြတ်နိုးတဲ့ ငါတို့ကို တကယ်ပဲ ဆုံးရှုံးမှုကြီးတစ်ခုလို ခံစားရစေတယ်...”</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် အမျိုးသားတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသားမှာ အလွန် နတ်ဆိုးဆန်လွန်းလှပေသည်။ ခရမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး</p> <p>ကျက်သရေရှိမှုနှင့် မြင့်မြတ်မှုတို့ကို ထုတ်လွှတ်နေကာ သူ၏ ပတ်လည်တွင်</p> <p>ခရမ်းရောင်ချီများက ပင်လယ်တစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေပြီး သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် နတ်ဆိုးဘီး တစ်ခု</p> <p>ရှိလေသည်။ သူ၏ ချောမောပြီး နတ်ဆိုးဆန်သော မျက်လုံးများမှာ မာနထောင်လွှားကာ</p> <p>ထိန်းချုပ်မရဖြစ်နေပြီး ရန်စလိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသားသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းက အရပ်မျက်နှာ အားလုံးမှ</p> <p>ကျင့်ကြံသူများ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မကောင်းဆိုးဝါး မီးတောက်တစ်ခု တိုးဝင်လာသလို</p> <p>သူတို့၏ နှလုံးသားများအတွင်းရှိ အမှောင်ဘက်ခြမ်းမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့မည့်အလား</p> <p>ပေါ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးအရှင်သခင်။</p> <p> </p> <p>အရပ်မျက်နှာအားလုံးမှ ကျင့်ကြံသူများသည် ထိုအမျိုးသားအား တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်</p> <p>စကားလုံးသုံးလုံးသာ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိခေတ်၏ တတိယမြောက် အစွမ်းအထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်၊ နတ်ဆိုးအရှင်သခင်မျှော်စင်၏</p> <p>နတ်ဆိုးအရှင်သခင်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးလမ်းစဉ်ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သတ်ဖြတ်ခြင်းသည် နတ်ဆိုးဆန်ခြင်း မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာသည် သားရဲဆန်ခြင်းသာဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူများသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လုံးဝ ယုံကြည်မှုရှိသော ကျင့်ကြံသူ</p> <p>တစ်စု၊ လုံးလုံးလျားလျား ရူးသွပ်နေသူ တစ်စုသာ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က အလွန်ခေါင်းမာကြ၏။</p> <p> </p> <p>သတ်ဖြတ်ခြင်းက တာအိုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်တယ်ဆိုရင် ငါက လောကက လူတိုင်းကို</p> <p>သတ်ပစ်နိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် သတ်ပစ်နိုင်တယ်။</p> <p> </p> <p>သတ်ဖြတ်ခြင်းက တာအိုကို မဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ဘူးဆိုရင် ငါက ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကိုတောင်</p> <p>သတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ကောင်းကင်အလိုကို ဆန့်ကျင်ခြင်းကို နှစ်သက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လောကရှိလူတိုင်းနှင့် ရန်သူ ဖြစ်နေလျှင်တောင်မှ သူတို့ မကြောက်ရွံ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>ငါက အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်ချင်တယ်၊ ဘယ်သူမှ တားဆီးလို့ မရနိုင်ဘူး။</p> <p> </p> <p>လူတွေက ငါ့ကို တားဆီးရင် သူတို့ကို ငါ သတ်မယ်။</p> <p> </p> <p>အင်မော်တယ်တွေက ငါ့ကို တားဆီးရင် အင်မော်တယ်တွေကို သတ်မယ်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ကြီးက ငါ့ကို တားဆီးရင် အဲ့ကောင်းကင်ကြီးကို ငါ ချိုးဖျက်ပစ်မယ်။</p> <p> </p> <p>ဖာတောင်သခင်သည် နတ်ဆိုးအရှင်သခင်အား ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ကျောက်စိမ်သဖွယ်</p> <p>သွားလေးများက အနည်းငယ် ဟဟသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“နင့်မှာ အမူအကျင့်ဆိုတာရှိရဲ့လား...”</p> <p> </p> <p>“ဪ... ဟုတ်သားပဲ၊ နင့်လို နတ်ဆိုးခေါင်းဆောင်ကြီး တစ်ယောက်ကို အမူအကျင့်အကြောင်း</p> <p>သွားပြောနေလည်း နင်က နားလည်မှာမှ မဟုတ်တာ...”</p> <p> </p> <p>ဖာတောင်သခင်က နတ်ဆိုးအရှင်သခင်အား ပြန်လည် ချေပလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးအရှင်သခင်သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသထွက်ခြင်းမရှိဘဲ</p> <p>သွေးပင်လယ်အတွင်းရှိ လီတိရှန်းနှင့် လင်းရီတို့အား အလွန်စိတ်ဝင်တစား</p> <p>ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ တိုက်ပွဲအပြီးမှာ လီတိရှန်းက ပြိုင်ဘက်ကင်းတွေအကြား ထိပ်ဆုံးသုံးနေရာထဲ</p> <p>ဝင်သွားနိုင်တယ်လို့ အားလုံးက ပြောကြတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ငါ့ဘဝမှာ အမြဲတမ်း တခြားသူတွေကို ကျော်တက်သွားခဲ့တာချည်းပဲ၊ ဘယ်သူကမှ ငါ့ရဲ့</p> <p>နောက်ကနေ ကျော်တက်မသွားနိုင်ခဲ့ဘူး...”</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးအရှင်သခင်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ကောင်းကင်နှင့်</p> <p>မြေကြီးပေါ်တွင် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်သော မာနထောင်လွှားသည့် ချီတစ်ခုကို</p> <p>ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“လာစမ်း...”</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် သွေးပင်လယ်အတွင်းရှိ လင်းရီနှင့် လီတိရှန်းတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း</p> <p>ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်အော်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လီတိရှန်း၏ ခြေအောက်တွင် ပင်လယ်ရေ အလွှာပေါင်းများစွာသည် ဓားချီ</p> <p>မြစ်ရှည်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လီတိရှန်းအား ကောင်းကင်ယံသို့ တိုက်ရိုက်</p> <p>သယ်ဆောင်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ပေါင်းစပ်စွမ်းအား၊ ဒီမျိုးဆက်သစ်ကလည်း အဲဒီအပေါ်</p> <p>နားလည်သဘောပေါက်မှု နည်းနည်း ရှိပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ရာ သူ၏ခြေအောက်မှ ဝိုင်တာအို ချီမြစ်ရှည်ကြီး</p> <p>တစ်ခုသည်လည်း ကောင်းကင်ယံသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးတက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် ကိုယ်ပိုင်တာအို အသီးသီးပေါ်တွင် ရပ်နေကြပြီး</p> <p>ဟင်းလင်းပြင်ကိုဖြတ်ကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသော</p> <p>ကောင်းကင်အင်မော်တယ်နှစ်ပါးနှင့် တူနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ယောက်က ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်နေသော ရဲရင့်သည့် ချီများနှင့်အတူ ပြိုင်ဘက်ကင်း</p> <p>ကြီးမြတ်မှုကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ယောက်ကမူ တောက်ပသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လူငယ်ပီပီ</p> <p>ထိန်းချုပ်မရသော စိတ်ဓာတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးလုံး ဓားမဆွဲထုတ်ရသေးသော်လည်း သူတို့၏ ဓားဆန္ဒ များမှာ လေထဲတွင်</p> <p>ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တောက်ပပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ဓားအလင်းတန်းများက အဆက်မပြတ်</p> <p>ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“သတ်...”</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ မျှော်လင့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း</p> <p>ပြေးထွက်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ချလွင်...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ကောင်းကင်ယံသို့ ညွှန်ပြကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် မျဉ်းတစ်ကြောင်း ဆွဲလိုက်ရာ သူ၏</p> <p>ဒုတိယမြောက်ဓားက ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဒုတိယမြောက်ဓား။</p> <p> </p> <p>သေဆုံးခြင်းချီများ အဟုန်ပြင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ</p> <p>အသက်စွမ်းအား အားလုံးကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ငြိမ်းသတ်နိုင်စွမ်းရှိကာ</p> <p>သေဆုံးခြင်းတာအို၏ တံခါးကို ဖွင့်လှစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ အတိအကျပင် လင်းရီက သေဆုံးခြင်း မဟာတာအိုကို သူ၏ ဓားထဲသို့</p> <p>ပေါင်းစပ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ချလွင်...”</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် လီတိရှန်း၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ကိုလည်း လွှဲယမ်းလိုက်ပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အရှိန်အဟုန် အားလုံးသည် ဤဓားတစ်ချက်အတွင်း၌</p> <p>ပါဝင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် ပြိုင်ဘက်ကင်း သတ်ဖြတ်ခြင်းအင်မော်တယ်၏ ဓားတစ်လက်ဖြစ်ကြောင်း</p> <p>ရှင်းလင်းနေသော်လည်း ၎င်းသည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး ဖြောင့်မတ်ကာ</p> <p>အရပ်မျက်နှာဆယ်ခုလုံး၏ စွမ်းအားကို စုစည်းထားသော ပြိုင်ဘက်ကင်း</p> <p>ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် ဓားတစ်လက် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>တားဆီး၍ မရနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>ဒိုင်း!</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံကို တုန်လှုပ်သွားစေသော ဓားသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီးနောက် လင်းရီ၏</p> <p>ဒုတိယမြောက်ဓားက ချက်ချင်းပင် ပြိုကွဲသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သေဆုံးခြင်း မဟာတာအိုသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပြိုကျသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“နောက်တစ်ခါ...”</p> <p> </p> <p>သေဆုံးခြင်း မဟာတာအိုဓား ကွဲအက်သွားသော်လည်း လင်းရီ၏ အမူအရာမှာ</p> <p>ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိချေ။ သူ၏ အတွေးတစ်ချက်ဖြင့် သူ၏ ဘေးမှ တတိယမြောက်</p> <p>ဓားတစ်လက် အဟုန်ပြင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ အသက်အနှစ်သာရအားလုံး ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် ဓားတစ်လက်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အရာအားလုံးကို</p> <p>ပြန်လည်ရှင်သန်စေနိုင်စွမ်းရှိပုံရပြီး တက်ကြွသော အသက်ဓာတ်များကြားတွင် လူများကို</p> <p>၎င်း၏ ဓားသွားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းပစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ရှင်သန်ခြင်းမဟာတာအို။</p> <p> </p> <p>ရှင်သန်ခြင်းမဟာတာအိုဓားကို ရင်ဆိုင်ရရာတွင် လီတိရှန်းသည် နည်းလမ်းအားလုံးကို</p> <p>ချိုးဖျက်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုကိုသာ အသုံးပြုဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်းကို သန့်စင်သော</p> <p>သတ်ဖြတ်ခြင်းစိတ်ဆန္ဒဖြင့် ဖယ်ရှားပစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>စတုတ္ထမြောက်ဓား။</p> <p> </p> <p>ပဉ္စမမြောက်ဓား။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>အဋ္ဌမမြောက်ဓား။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>တာအိုမေးမြန်းခြင်းဓား ပြီးနောက် လင်းရီသည် ဓားခုနစ်လက် ဆက်တိုက်</p> <p>ထုတ်လွှတ်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားတစ်လက်စီတိုင်းသည် မဟာတာအို တစ်ခုအပေါ် လင်းရီ၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုကို</p> <p>ကိုယ်စားပြုနေ၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဝိုင်တာအိုကို အသုံးပြုကာ ၎င်းကို တာအိုခုနစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လီတိရှန်းမှာမူ အစမှ အဆုံးတိုင် ဓားတစ်လက်ကိုသာ အသုံးပြုခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဓားတစ်လက် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုးရှင်းမှုသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း။</p> <p> </p> <p>မင်းက တာအိုတစ်ရာ ထုတ်လွှတ်ရင်တောင်မှ ငါက ဓားတစ်လက်တည်းနဲ့ အားလုံးကို</p> <p>ချိုးဖျက်ပစ်မယ်။</p> <p> </p> <p>ဓားရှစ်လက် ထုတ်လွှတ်ပြီးနောက် လီတိရှန်း၏ ဓားသည် အနောက်ဘက်မှ</p> <p>ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကာ ကောင်းကင်ယံမှ ပျံသန်းလာသော</p> <p>အင်မော်တယ် တစ်ပါးကဲ့သို့ လင်းရီ၏ ရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“အနိုင်အရှုံးက ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီ...”</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အရပ်မျက်နှာ အားလုံးမှ ကျင့်ကြံသူများသည် ခေါင်းခါယမ်းကာ</p> <p>သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရီက လုံလောက်အောင် အံ့မခန်း ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဓားရှစ်လက်ကို ထုတ်လွှတ်ခဲ့ပြီး တာအိုမေးမြန်းခြင်းက ပထမဆုံး ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မဟာတာအို ခုနစ်ခုက နောက်ကလိုက်လာသော်လည်း လီတိရှန်း၏ ဓားတစ်ချက်တည်းကို</p> <p>မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>“အနိုင်အရှုံးက ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီ ဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>“စောလွန်းသေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးအရှင်သခင်နှင့် လောကသခင် အားခုံးတို့၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ်</p> <p>ကျဉ်းမြောင်းသွားကြပြီး သူတို့တွင် ကွဲလွဲသော အမြင်များ ရှိနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ဓားအဖြစ် အသုံးပြုခြင်း...”</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လင်းရီသည် ပိုပို နီးကပ်လာသော</p> <p>ဓားအဖျားကို ကြည့်ကာ သဘာဝကျကျပင် သူ၏ လက်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး</p> <p>ဓားအဖျားဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လိုက်လေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save