Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">တားမြစ်နယ်မြေက မင်းအတွက် ပွင့်နေပြီ၊ တောင်တွေကို ခုတ်ပိုင်းပြီးအင်မော်တယ်ဖြစ်ဖို့ မြေပြင်ထဲ ဝင်ရောက်မယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တာအိုဓားကြီးသည် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို</p> <p>ဆက်သွယ်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ထောင်ပေါင်းများစွာသော ဓားအလင်းတန်း များက</p> <p>လီတိရှန်းဆီသို့ ခုတ်ပိုင်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်နှင့်ယန် ချီများ လည်ပတ်နေပြီး သေခြင်းရှင်ခြင်းလမ်းစဉ်ကို ပြောင်းလဲဖန်တီးနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းက ဝိညာဉ်အားလုံး၏ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကို ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ အရာအားလုံးကို အရည်ပျော်သွားစေနိုင်သော</p> <p>လက်နက်တောင်၏ လက်နက်တာအိုလည်း ရှိနေသေး၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် တာအိုစွမ်းအားအားလုံးသည် ဓားအလင်းတန်း ရိုက်ခတ်သွားသော အချိန်တွင်</p> <p>တစ်ခုတည်းအဖြစ် စုစည်းသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝိုင်တာအို။</p> <p> </p> <p>လင်းရီသည် တာအိုတစ်ခုကို တာအိုတစ်ရာအဖြစ် အသွင်ပြောင်းခဲ့ပြီးနောက် တာအိုတစ်ရာကို</p> <p>တစ်ခုတည်းအဖြစ် စုစည်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ သံသရာလည်ခြင်း တစ်မျိုးပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ သာမန်ဓားတာအို မဟုတ်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ယင်းအစား လင်းရီသည် တာအိုတစ်ရာတစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားခြင်းနှင့်</p> <p>သက်ရှိအားလုံး အင်မော်တယ် ဖြစ်ခြင်းဆိုသော သူ၏ မွေးရာပါ တာအိုကို ပြောင်းလဲဖန်တီးရန်</p> <p>ဓားတာအိုကို အသုံးပြုနေခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“လာစမ်း...”</p> <p> </p> <p>လီတိရှန်း၏ ထက်မြက်ပြီး ရှင်းလင်းသော အသံသည်လည်း ယခုအချိန်တွင် ကောင်းကင်နှင့်</p> <p>မြေကြီးကြား၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဤဓားကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် လီတိရှန်းသည် မရှောင်တိမ်းခဲ့သလို မပုန်းအောင်းခဲ့ချေ။ သူ၏</p> <p>နှလုံးသားက ၎င်းကို တောင့်တနေခဲ့ပြီး မီးတောက်ထဲသို့ ပျံသန်းသွားသော</p> <p>ပိုးဖလံတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ၏ လက်ထဲရှိ သံဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဓားအလင်းတန်းကို</p> <p>ရင်ဆိုင်ရန် အမှန်တကယ်ပင် မြင့်တက်သွားခဲ့ပြီး လင်းရီ၏ တာအိုဓားနှင့်</p> <p>ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လီတိရှန်း၏ ပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးသွားပြီး သူကိုယ်တိုင် ဓားတစ်လက်အဖြစ်</p> <p>အသွင်ပြောင်းသွားသကဲ့သို့ထင်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တာအို ပေါင်းစပ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ဤတာအိုသည် ဓားတာအို ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>တာအိုနှင့် ခန္ဓာကိုယ် ပေါင်းစပ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ဤခန္ဓာကိုယ်သည် သတ်ဖြတ်ခြင်း ခန္ဓာကိုယ်ပင်ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် ဝိညာဉ်ကုန်းမြေ၏ နံပါတ်တစ် သတ်ဖြတ်ခြင်းအင်မော်တယ်သည်</p> <p>သူ၏ကိုယ်ပိုင် ဓားတာအိုနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းလမ်းစဉ်ကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်လိုက်ပြီ</p> <p>ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် မိမိကိုယ်ကို ဓားတစ်လက်အဖြစ် အသုံးပြုကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး</p> <p>တစ်ခွင်လုံးတွင် အံ့မခန်းဆုံး ဓားတစ်လက်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤဓားသည် ခန္ဓာကိုယ်ပေါင်းစပ်ခြင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတစ်သောင်းကျော်</p> <p>တည်ဆောက်ထားသော ကောင်းကင်သန့်စင်ခြင်း မဟာဝင်္ကပါ ကြီးကို ချိုးဖျက်ခဲ့ဖူး၏။</p> <p> </p> <p>ဤဓားသည် ဒသမအဆင့်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော လှံအင်မော်တယ်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူး၏။</p> <p> </p> <p>ဤဓားသည် ပီးလော့ပင်လယ်ကို တားမြစ်နယ်မြေ တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ဖူးပြီး</p> <p>ထိုအချိန်မှစ၍ သွေးပင်လယ် တားမြစ်နယ်မြေဟူသော နာမည်ကို အားလုံးက</p> <p>ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့တွင် ဤဓားကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် လင်းရီ၏ တာအိုဓားဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရီ၏ ဓားသည် ပွင့်လန်းနေသော ပန်းပေါင်း သောင်းသိန်းချီနှင့်တူပြီး</p> <p>မြစ်ချောင်းများအားလုံးကို ငုံ့ပိုက်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းက ၎င်း၏ ကျယ်ပြန့်မှုကို အသုံးပြုထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လီတိရှန်း၏ ဓားမှာမူ လောကတွင် အဖြူစင်ဆုံးဓားဖြစ်ပြီး အနည်းငယ်မျှသော</p> <p>အညစ်အကြေးပင် မပါဝင်ချေ။</p> <p> </p> <p>၎င်းက ၎င်း၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို အသုံးပြုထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားနှစ်လက်တွင် အသာစီး၊ အောက်စီး ခွဲခြား၍ မရနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>နှစ်လက်လုံးက ဓား၏ အမြင့်ဆုံး အခြေအနေကို ကိုယ်စားပြုနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p> </p> <p>ဓားနှစ်လက်သည် ပီးလော့ပင်လယ်၏ အထက်တွင် ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးသည် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ဓားအဖျားများ ထိတွေ့သွားသော နေရာတွင် အလွန်တောက်ပပြီး ထက်မြက်သော အလင်းတန်း</p> <p>တစ်စက်သာ ထိုနေရာတွင် ဝဲပျံနေပြီး ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်နေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုပြိုင်ဘက်ကင်း တာအိုအလင်းတန်းသည် ယခင်က ဖာတောင်သခင်နှင့် လီတိရှန်းတို့ကြားရှိ</p> <p>တိုက်ခိုက်မှုထက်ပင် ပိုမိုတောက်ပပြီး နက်ရှိုင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုငြိမ်သက်မှုမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဒိုင်း။</p> <p> </p> <p>လင်းရီ၏ တာအိုဓားသည် လီတိရှန်း၏ သန့်စင်သော ဓားဆန္ဒ ကြောင့် ချက်ချင်း ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီး</p> <p>လွှမ်းမိုးသွားနိုင်သော ဖရိုဖရဲ ဓားအလင်းတန်း များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အရပ်မျက်နှာ</p> <p>အားလုံးသို့ စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်ပြင်က ဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>လှိုင်းတံပိုးများ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီတိရှန်းလည်း ယခုအချိန်တွင် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ယင်နှင့်ယန် လမ်းစဉ်၊</p> <p>သေခြင်းရှင်ခြင်း လမ်းစဉ်နှင့် အခြားသော မဟာတာအို များစွာသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ</p> <p> </p> <p>ဓားပေါ်တွင် ယှက်နွယ်နေကာ ပင်လယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသော မြစ်တစ်ရာကဲ့သို့ လီတိရှန်း၏</p> <p>သန့်စင်သော ဓားစိတ်ဆန္ဒကို ကြိတ်ချေပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင်ပင် သူတို့နှစ်ဦးလုံး မျက်လုံးများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း</p> <p>မှိတ်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>“နင်မေဂျီးတော်...”</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒါက အလုပ်ဖြစ်တယ်လား...”</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးအရှင်သခင်က မနေနိုင်ဘဲ နိုင်ငံတော်အဆင့် ဆဲရေးတိုင်းထွာမှု တစ်ခုကို</p> <p>ပြုလုပ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က ဉာဏ်အလင်းပွင့် သွားကြပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လင်းရီနှင့် လီတိရှန်းတို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဉာဏ်အလင်းပွင့် သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရီသည် နတ်ဆိုးခုနစ်ပါးကပ်ဘေးခြောက်ပါးကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် လီတိရှန်း၏</p> <p>သန့်စင်မှုကို နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လီတိရှန်းသည်လည်း အမျိုးမျိုးသော တာအိုများကို ပေါင်းစပ်ထားသည့် လင်းရီ၏ အားလုံးကို</p> <p>လွှမ်းခြုံထားနိုင်သော သဘောသဘာဝကို နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ကုန်းမြေ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဓားနှစ်လက်သည် ဤဓားချင်း ရိုက်ခတ်မှုတွင်</p> <p>ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်သွားကြပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ပတ်လည်ရှိ မဟာတာအိုများ အဟုန်ပြင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားမြည်သံများက</p> <p>မိုးကြိုးများကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“နောက်ဆုံးတော့ ဘယ်သူနိုင်ပြီး ဘယ်သူရှုံးတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံသူ မြောက်မြားစွာက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး ဓားတစ်ချက် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် နှစ်ဦးလုံး ဉာဏ်အလင်းပွင့်</p> <p>သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရီထုတ်လွှတ်လိုက်သော တာအိုဓားက ပြိုကွဲသွားသလို လီတိရှန်း၏</p> <p>ဓားကိုယ်ထည်မှာလည်း လင်းရီကြောင့် ကျိုးပဲ့သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဘယ်သူနိုင်ပြီး ဘယ်သူရှုံးသလဲဆိုတာက ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားသလို မဆုံးဖြတ်ရသေးသလို</p> <p>ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>“အနိုင်အရှုံး ဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>“ဒီတိုက်ပွဲနဲ့ဆိုရင် အနိုင်အရှုံးက အရေးကြီးသေးလို့လား...”</p> <p> </p> <p>ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော ဓားတာအို ပြိုင်ပွဲမျိုးသည် အနိုင်အရှုံးအကြောင်း မဟုတ်တော့ဘဲ</p> <p>တာအိုအကြောင်း ဆွေးနွေးငြင်းခုံခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရှုနေကြသူများထဲ၌ သူတို့နှစ်ဦး၏ တိုက်ပွဲကို</p> <p>နားလည်သဘောပေါက်သော ကျင့်ကြံသူများစွာလည်း ရှိနေကြပြီး ၎င်းကို</p> <p>နားလည်သဘောပေါက်ရန် အာရုံစိုက်နေကြကာ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် တာအိုကို အသုံးပြု၍</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး၏ ဓားချက်ကို အတည်ပြုကာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများ</p> <p>ရရှိနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်တာအိုသည် လမ်းကြောင်းများ မတူညီသော်လည်း တူညီသော ခရီးဆုံးသို့</p> <p>ရောက်ရှိကြ၏။</p> <p> </p> <p>မည်သည့် တာအိုပင်ဖြစ်ပါစေ အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ပါက အခြားသော</p> <p>အခြေအနေများမှနေ၍ သဘာဝကျကျပင် ကောက်ချက်ချနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဒါကြောင့်မို့လို့လည်း ကျင့်ကြံခြင်းမှာ တစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်ရင် ကိစ္စအားလုံး</p> <p>ပြီးမြောက်သွားပြီလို့ ပြောကြတာပေါ့...</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများ လှုပ်ရှားနေစဉ်မှာပင် ကျန်းဝမ်၏ ကျောက်စိမ်းလက်က ရုတ်တရက်</p> <p>ရပ်တန့်သွားပြီး ဇီသာကြိုးများကလည်း တုံ့ပြန်မှုအနေဖြင့် ပြတ်တောက်သွားကာ</p> <p>သူမသည်လည်း ချွေးများဖြင့် ရွှဲနှစ်နေပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသကဲ့သို့</p> <p>အသက်လုရှူနေရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ကျန်းဝမ်၏ မျက်လုံးများမှာ ထူးထူးခြားခြား တောက်ပနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီဓားချက်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အကျိုးခံစားရသူတွေက သေချာပေါက် တောင်သခင်လင်းရီနဲ့</p> <p>လီတိရှန်းတို့ပဲ...”</p> <p> </p> <p>“နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ကျန်းဝမ် ဖြစ်လောက်တယ်...”</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးအရှင်သခင်က ကျန်းဝမ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝမ်သည် ကောင်းကင်နတ်ဆိုး တေးသွားတစ်ခုတည်းဖြင့် လင်းရီအား</p> <p>သေမျိုးကမ္ဘာ၏ရသတစ်ရာကို ခံစားသိရှိနိုင်စေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ လင်းရီနှင့် လီတိရှန်းတို့၏ တိုက်ပွဲတွင် သူမကိုယ်တိုင် ပါဝင်ပတ်သက်နေခြင်းနှင့်</p> <p>တူညီနေပြီး သူတို့၏ ဓားချက်၏ နှစ်ခြင်းပေးမှုကို ခံယူလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ပြီးနောက် ကျန်းဝမ်သည် ကောင်းကင်နတ်ဆိုး တေးသွား၏ ပြီးပြည့်စုံခြင်းနှင့်</p> <p>သိပ်မဝေးတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ ဒီဓားချက်က သမိုင်းမှာ သေချာပေါက် မှတ်တမ်းတင်ခံရမှာပဲ...”</p> <p> </p> <p>ရှန်ကွမ်းယွီသည် ဤအချိန်တွင် လုံးဝ အရှုံးပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဤတိုက်ပွဲ၏ တောက်ပမှုကို သူမ၏ တာအိုဖြင့် မှတ်တမ်းတင်၍ မရနိုင်တော့ချေ။</p> <p>တောင်ပင်လယ်၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်မှသာလျှင် ၎င်း၏ အနှစ်သာရကို</p> <p>ရေးဆွဲနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဝှစ်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင် လင်းရီနှင့် လီတိရှန်းတို့သည် မျက်လုံးများကို</p> <p>တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖွင့်လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီမျိုးဆက်သစ်လင်းရီက ဒီဓားကနေ သင်ကြားပေးခဲ့တဲ့ သင်ခန်းစာအတွက်</p> <p>စီနီယာအင်မော်တယ်ကျယ်ရှန်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက သူ၏ ပျော့ပျောင်းသော ဓားကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လီတိရှန်းအား လေးနက်စွာ</p> <p>ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးဓားမှာ ပြိုင်ပွဲတစ်ခုလည်း ဖြစ်သလို တာအိုကို လက်ဆင့်ကမ်းခြင်း တစ်ခုလည်း</p> <p>ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အပြင်လူများသည် လီတိရှန်း၏ ဓားအတွင်း၌ ပါဝင်နေသော ဓားစိတ်ဆန္ဒကို လုံးဝ</p> <p>နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ဓားကိုလည်း ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ထွင်းထုထားပါ့မယ်...”</p> <p> </p> <p>လီတိရှန်းက လင်းရီအား ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြန်လည် ဦးညွှတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဤဦးညွှတ်မှုက လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီတိရှန်းတွင် အလျှော့မပေးသော စိတ်ဓာတ်နှင့် ခေါင်းမာသော စရိုက်ရှိသည်ဟု လူတိုင်း</p> <p>ပြောကြသော်လည်း သူက လင်းရီအား ဤကဲ့သို့ ဆက်ဆံလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမျှ</p> <p>ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>“ကံမကောင်းတာက မင်းရဲ့ ဓားက အကြီးစားအောင်မြင်မှုနဲ့ အများကြီး</p> <p>ဝေးကွာနေသေးတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“တာအိုတစ်ရာကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် အသွင်ပြောင်းဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ဒီဓားက</p> <p>မဟာပြီးပြည့်စုံခြင်းကို ရောက်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ရှည်လျားပြီး ခက်ခဲတဲ့ ခရီးစဉ်တစ်ခုကို</p> <p>ဖြတ်သန်းရဦးမှာပဲ...”</p> <p> </p> <p>လီတိရှန်းက အနည်းငယ် နောင်တရစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>တာအိုတစ်ရာမှ တစ်ခုတည်းသို့။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ လင်းရီ၏ ဓားနိယာမပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိတွင် လင်းရီ ကျင့်ကြံထားသော တာအိုသည် တာအိုတစ်ရာနှင့် အလွန်</p> <p>ဝေးကွာနေသေး၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဤဓားသည် မဟာပြီးပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်ရှိမည်ဆိုလျှင် တာအိုတစ်ရာလုံးက</p> <p>မဟာပြီးပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်ရှိရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“တာအိုကို ရှာဖွေရတာက ပျော်ရွှင်စရာပါပဲ၊ ဘာလို့ ရှည်လျားပြီး ခက်ခဲတဲ့ခရီးစဉ်အကြောင်း</p> <p>ပြောနေရမှာလဲ...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ဝိုင်တစ်အိုးကို လီတိရှန်းဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်ကာ</p> <p>“မိုင်တစ်ထောင် ခရီးစဉ်အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့၊ လေက ခင်ဗျားကို အဲဒီကို သေချာပေါက်</p> <p>ပို့ပေးလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>“စီနီယာ၊ ရှေ့ဆက်ရမယ့်ခရီးက ရှည်လျားသေးတယ်၊ သောက်ပြီး ခရီးဆက်ကြတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မိုင်တစ်ထောင်ခရီးစဉ်အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့၊ လေက မင်းကို အဲဒီကို သေချာပေါက်</p> <p>ပို့ပေးလိမ့်မယ် ဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>လီတိရှန်းသည် ထိုစကားလုံးများကို အရသာခံလိုက်ပြီးနောက် အသိအမှတ်ပြုသောအားဖြင့်</p> <p>ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အခုကစပြီး တားမြစ်နယ်မြေက မင်းအတွက် ပွင့်သွားပြီ... အကယ်၍ မင်းက ဓားကို</p> <p>ရှာဖွေနေတယ်ဆိုရင် ငါ့ကိုရှာဖို့ ပီလော့စင်မြင့်ဆီကို လာလို့ရတယ်...”</p> <p> </p> <p>လီတိရှန်းသည် ဝိုင်တစ်အိုးကို အကုန်သောက်ချလိုက်ပြီး သူ၏ ပုံရိပ်က ပျောက်ကွယ်သွားကာ</p> <p>သွေးပင်လယ်၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာမှ မှေးမှိန်သော သီချင်းဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာပုံရပြီး</p> <p>လွတ်လပ်ကာ ရဲရင့်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရီကလည်း လွတ်လပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လှိုင်းတံပိုးများပေါ်တွင် နင်းလျှောက်ကာ</p> <p>သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး၏ အကြီးအကဲ ရှစ်ယောက်ဘေးသို့ ဆင်းသက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“လင်းရီ၊ ငါ့ကောင်လေး...”</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့တိုက်ပွဲမှာ ငါ့ရဲ့ နားလည်သဘောပေါက်မှုက အံ့မခန်းပဲ၊ ငါ</p> <p>မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်နယ်ပယ်ထဲ ဝင်တော့မယ်ထင်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“နင် ဒီအသက်ချုပ်ငြိမ်းရတနာရည်ကို အရှေ့ပင်လယ်ကို ယူသွားလိုက်...”</p> <p> </p> <p>“လက်ရှိ နားလည်သဘောပေါက်ထားတာတွေကို ငါ တည်ငြိမ်အောင်လုပ်ပြီးတာနဲ့ နင်တို့နဲ့</p> <p>လာဆုံမယ်...”</p> <p> </p> <p>ဖာတောင်သခင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ထို အသက်ချုပ်ငြိမ်းရတနာရည်</p> <p>တစ်စက်သည် လင်းရီ၏ လက်ထဲသို့ ကျဆင်းလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာဘိုးဘေးက မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် နယ်ပယ်ထဲ ဝင်တော့မယ် ဟုတ်လား...</p> <p> </p> <p>ဤစကားကိုကြားသောအခါ လင်းရီ၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်းပင် နတ်ဘုရား</p> <p>အလင်းတန်းများဖြင့် လင်းလက်သွားခဲ့၏။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save