Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်းကင်ကြီးကို တိုက်ခိုက်ရတာ ပျော်စရာပဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တိုက်ခိုက်ရတာကလည်း ပျော်စရာပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်..</p> <p> </p> <p>လက်ရှိခေတ်တွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး နယ်ပယ်ပင်ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဖာတောင်သခင်သည် နှစ်ပေါင်းရာနှင့်ချီ၍ ကပ်ဘေးချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ်တွင်</p> <p>ရှိနေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာသို့ မလာမီကတည်းက လီတိရှန်း၏ ဓားဖြင့် နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့သို့</p> <p>တက်လှမ်းမည်ဟု သူမ ကြေညာခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ သူမ၏ ဆန္ဒက ပြည့်ဝသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤသတင်းကို ကြားသောအခါ အရပ်မျက်နှာ အားလုံးမှ ကျင့်ကြံသူများ၏</p> <p>နှလုံးသားထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖာတောင်သခင်သည် မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် နယ်ပယ်သို့ မဝင်ရောက်ရသေးမီကတည်းက သူမ</p> <p>သွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် လွှမ်းမိုးပြီး ကြောက်စရာကောင်းနေခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူမသာ မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်နယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်သွားပါက လောကတွင်</p> <p>သူမကို ယှဉ်နိုင်မည့်သူ ဆယ်ယောက်ပင် ပြည့်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>သေချာလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖာတောင်သခင် မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် နယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်သွားမည်ဆိုသည်ကို</p> <p>လူတော်တော်များများက ကြိုတင် သိထားခဲ့ကြ၏။ ထို့ကြောင့် သူတို့ ပို၍ အာရုံစိုက်နေသည်မှာ</p> <p>လင်းရီပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အခြေတည်အဆင့်ဖြင့် လီတိရှန်းအား တာအိုမေးမြန်းခြင်း ပြုလုပ်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>မူလက ဤသည်မှာ လူငယ်တစ်ယောက်၏ စိတ်သဘာဝအရ နောက်ပြောင်မှုတစ်ခုမျှသာ</p> <p>ဖြစ်သည်ဟု လူတိုင်းက ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ လင်းရီသည် အခြေတည်အဆင့်တွင်ပင် ဓားအင်မော်တယ်နယ်ပယ်ဆီသို့ ခိုင်ခိုင်မာမာ</p> <p>လျှောက်လှမ်းနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“တာလော့ဝိုင်တောင်ရဲ့ တောင်သခင်လင်းရီမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ အရိုးတည်ဆောက်ပုံ</p> <p>တစ်ရာရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဓားကိုကိုင်ရင် ဓားအင်မော်တယ်၊ ဓားရှည်ကို ကိုင်ရင် ဓားရှည်အင်မော်တယ်၊</p> <p>လက်နက်တစ်ရာကို ကိုင်ရင် တာအိုတစ်ရာ အင်မော်တယ်လို့တောင် ခေါ်လို့ရတယ်...”</p> <p> </p> <p>“အခု ကြည့်ရတာ တကယ်ပဲ နာမည်နဲ့ လိုက်ဖက်တာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းလဲ...”</p> <p> </p> <p>“တစ်နေ့နေ့မှာ တောင်သခင်လင်းရီ မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် နယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းသွားတာကို</p> <p>မြင်ရရင် သူ ဘယ်အဆင့်ထိ ရောက်သွားမလဲ...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအချိန်ကျရင် သဘာဝကျကျပဲ သူက ရှေးခေတ်နဲ့ ခေတ်သစ် ထင်ရှားသူများ</p> <p>အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ထဲကတစ်ယောက် သေချာပေါက် ဖြစ်လာမှာပဲ...”</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံသူ တော်တော်များများက ဆွေးနွေးလာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှေးခေတ်နှင့် ခေတ်သစ် ထင်ရှားသူများ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်။</p> <p> </p> <p>တောင်ပင်လယ် အင်မော်တယ်ဂိုဏ်း၏ ထိပ်တန်းအဆင့်သတ်မှတ်ချက်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏</p> <p>အဆင့်အတန်းမှာ အမြင့်မြတ်ဆုံး ပြိုင်ဘက်ကင်း အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ထက်ပင် ပို၍</p> <p>မြင့်မားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>အမြင့်မြတ်ဆုံး ပြိုင်ဘက်ကင်း အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ လောကတွင် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး လက်ရှိခေတ်၏</p> <p>အစွမ်းအထက်ဆုံး ဆယ်ယောက်ကို ကိုယ်စားပြုလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရှေးခေတ်နှင့် ခေတ်သစ် ထင်ရှားသူများ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကမူ ရှေးခေတ်မှသည်</p> <p>ခေတ်သစ်အထိ အကောင်းဆုံးဖြစ်ခဲ့သော လူဆယ်ယောက်ကို စာရင်းပြုစုထားခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဤခေတ်တွင် ထိုအဆင့်သတ်မှတ်ချက်ထဲသို့ ဝင်နိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ</p> <p>တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ကမ္ဘာမြေသို့ ဆင်းသက်လာသော</p> <p>ကောင်းကင်အင်မော်တယ်တစ်ပါးဟု လူသိများပြီး သူတစ်ယောက်တည်းသာ သူ့ကို</p> <p>တိုက်ခိုက်ရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာရှိ ကျင့်ကြံသူများသည် လင်းရီ မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းပြီး</p> <p>အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ထဲသို့ ဝင်လာမည်ကို တကယ်ပင် မျှော်လင့်နေခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ခေတ်သစ်လူများက ရှေးခေတ်လူများလောက် မတော်ဟု မည်သူက ပြောခဲ့သနည်း။</p> <p> </p> <p>“ဟက်...”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းတဲ့ ကောင်လေး...”</p> <p> </p> <p>“ငါ တကယ်မျှော်လင့်နေပါတယ်။ မင်း ငါ့ကိုမီဖို့ နှစ်ငါးရာဆို လုံလောက်ပါ့မလားလို့ ငါ</p> <p>တွေးနေမိတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ငါလည်း အမြဲတမ်း တိုးတက်နေတယ်ဆိုတာ မင်း သိတယ်မလား...”</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးအရှင်သခင်သည် လင်းရီအား ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်</p> <p>လှည့်ထွက်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့တိုက်ပွဲအပြီးတွင် လီတိရှန်းသည် လောကတွင် တတိယအစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်သော</p> <p>နတ်ဆိုးအရှင်သခင်၏ နေရာကို စိန်ခေါ်နိုင်စွမ်း ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး စတင်တိုက်ခိုက်ကြပြီဆိုလျှင် ၎င်းမှာ သက်ညှာမှု ကင်းမဲ့ကာ ကမ္ဘာမြေကို</p> <p>တုန်လှုပ်သွားစေမည့် တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လုံးဝ သေချာမှုမရှိဘဲနှင့် သူတို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ခိုက်ကြမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>လီတိရှန်းပြီးနောက် ဖာတောင်သခင်သည် သေချာပေါက် မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်တစ်ပါး</p> <p>ဖြစ်လာမည်ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အရိုးတည်ဆောက်ပုံမှာ လီတိရှန်းထက် မနိမ့်ကျချေ။ သူမသည် အရင်ဆုံး</p> <p>ထိပ်ဆုံးဆယ်ယောက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် နှစ်တစ်ရာခန့် ချီကို</p> <p>ကျင့်ကြံပြီးပါက လောကတွင် တတိယအစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်သော နတ်ဆိုးအရှင်သခင်၏</p> <p>နေရာကိုလည်း စိန်ခေါ်ကြည့်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရီကရော အဘယ်သို့နည်း။</p> <p> </p> <p>သူသည် အနာဂတ် ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက် ဖြစ်၏။ ကျင့်ကြံသူများသည် အသက်ရှည်ကြရာ</p> <p>သူတို့ စောင့်ဆိုင်းနိုင်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤထူးခြားသော ပါရမီရှင်လေး အနာဂတ်တွင် မည်မျှအထိ ရောက်ရှိသွားမည်ကို သူတို့အားလုံး</p> <p>မြင်တွေ့ချင်နေကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်သခင်လင်းရီ...”</p> <p> </p> <p>“ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ကျွန်မရဲ့ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးနန်းတော်က ရှင့်ကို</p> <p>ကျေးဇူးတင်စရာတစ်ခုရှိသွားပြီ...”</p> <p> </p> <p>“တောင်သခင်လင်းရီ အားတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးနန်းတော်ကို အလည်လာလို့</p> <p>ရပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မရဲ့ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးနန်းတော်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်က အဆင့်လွန်ဂိုဏ်း ငါးခုလောက်</p> <p>မခိုင်မာပေမယ့် ကောင်းကင်နတ်ဆိုး လျှို့ဝှက်နယ်မြေကတော့ တာအိုကို</p> <p>နားလည်သဘောပေါက်ဖို့ ထိပ်တန်း နေရာတစ်ခုပါပဲ...”</p> <p> </p> <p>“အကယ်၍ တောင်သခင်လင်းရီသာ လာမယ်ဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးနန်းတော်က</p> <p>နန်းတော်တစ်ခုလုံးနဲ့ သေချာပေါက် ကြိုဆိုမှာပါ...”</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်နတ်ဆိုးနန်းတော်သခင်မသည် လင်းရီ၏ ရှေ့သို့ ပျံသန်းဆင်းသက်လာပြီး</p> <p>ဝိညာဉ်ကို လှုပ်ခတ်စေသော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် အလှတရားများကို ထုတ်လွှတ်နေရာ</p> <p>သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး၏ အကြီးအကဲ ရှစ်ယောက်ကိုပင် မိန်းမောသွားစေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးနန်းတော်သခင်မ၏ အမှား မဟုတ်ချေ။ ၎င်းမှာ</p> <p>ကောင်းကင်နတ်ဆိုးတာအို၏ သိမ်မွေ့သော လွှမ်းမိုးမှု သက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်နတ်ဆိုးတာအို ဆိုသည်မှာ ထင်ယောင်ထင်မှား မဟာတာအို၏ အကိုင်းအခက်တစ်ခု</p> <p>ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဆိုးယုတ်သော နှလုံးသားတာအို ဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤတာအိုသည် အဆင့်လွန်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဆိုလျှင် စကားတစ်ခွန်း၊</p> <p>လုပ်ရပ်တစ်ခုတိုင်းမှာ မဟာတာအိုနှင့် သဟဇာတဖြစ်နေပြီး အဆုံးမရှိသော ဆွဲဆောင်မှုများကို</p> <p> </p> <p>ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။ မည်သည့် ကျင့်ကြံသူအတွက်မဆို အကြည့်တစ်ချက်၊</p> <p>အပြုံးလေးတစ်ခုကပင် စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရီ၏ ဘေးတွင် လိုက်ပါလာသော ကျန်းဝမ်၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း မျှော်လင့်ချက်များ</p> <p>အပြည့်ရှိနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ...”</p> <p> </p> <p>“အခွင့်အရေးရှိရင် လင်းရီ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လာခဲ့ပါ့မယ်...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက အလျင်အမြန် ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်နတ်ဆိုးနန်းတော်သခင်မသည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ကျန်းဝမ်အား</p> <p>ခေါ်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“တောင်သခင်လင်းရီ...”</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်နတ်ဆိုးနန်းတော်သခင်မ ထွက်သွားသည်နှင့် ယန်ချန်သည် လင်းရီအပေါ် သူမ၏</p> <p>လေးစားအားကျမှုများကို အနည်းငယ်မျှ မဖုံးကွယ်တော့ဘဲ ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပနေသော</p> <p>မျက်လုံးများနှင့်အတူ ပြေးလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ကျန်းသည် ယန်ချန်၏အနောက်မှ လိုက်လာပြီး အနည်းငယ် တွေဝေ ငေးမောနေပုံ</p> <p>ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“တူလေးတို့နှစ်ယောက်ပါလား...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“တူလေး” ဟူသော စကားတစ်ခွန်းက ယန်ကျန်း၏ လွင့်ပျံ့နေသော မျက်လုံးများထဲတွင်</p> <p>အလျှော့မပေးသော စိတ်ဓာတ်မီးပွားလေးတစ်ခုကို လင်းလက်သွားစေခဲ့သော်လည်း</p> <p>ဤအလင်းရောင်မှာ လျင်မြန်စွာပင် ပြန်လည် မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရီသည် ဤဒုတိယနေရာရထားသူမှာ သူ့ကြောင့်</p> <p>တော်တော်လေး စိတ်ထိခိုက်သွားမှန်း သဘာဝကျကျပင် သိလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“တူလေး ယန်ကျန်း၊ မင်းရဲ့တာအိုက ဘယ်သူ့ထက်မှ အောက်မကျပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လား...”</p> <p> </p> <p>ယန်ကျန်းက အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက သဘာဝပဲလေ...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက သေချာပေါက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းကင်တိုက်ပွဲတာအိုဆိုတာ တာအိုတစ်ရာထဲမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး</p> <p>မဟာတာအိုတွေထဲက တစ်ခုပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဒီတာအိုကို အောင်မြင်သွားပြီဆိုရင် ကောင်းကင်ကိုတောင် တိုက်ခိုက်နိုင်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့် ဒီတာအိုကို ကောင်းကင်တိုက်ပွဲ လို့ ခေါ်တာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ အဓိကကတော့ ဒီတာအိုဟာ သူရဲကောင်းအားလုံးနဲ့ ရန်သူဖြစ်ဖို့ မဟုတ်သလို၊</p> <p>ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ရန်သူဖြစ်ဖို့လည်း မဟုတ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရန်သူ ဖြစ်ဖို့ပဲ...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီသည် ယန်ကျန်းအား လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ရန်သူဖြစ်ဖို့...”</p> <p> </p> <p>ယန်ကျန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပုံ ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက သဘာဝပဲလေ...”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းကင်ကြီးနဲ့ တိုက်ခိုက်ရတာက အဆုံးမရှိတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး</p> <p>ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တိုက်ခိုက်တာကတော့ သေခြင်းတရားနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်ရတယ်လို့ ဆရာက</p> <p>ပြောဖူးတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒါက ငါတို့ ကောင်းကင်တိုက်ပွဲဂိုဏ်းရဲ့ တာအိုပဲ...”</p> <p> </p> <p>ယန်ချန်၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ပင် လေးစားအားကျမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လင်းရီသည် ကောင်းကင်တိုက်ပွဲ တာအို၏ အနှစ်သာရကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့်</p> <p>သိမြင်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ စံပြပုဂ္ဂိုလ် ပီသလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းကင်ကြီးနဲ့ တိုက်ခိုက်ရတာက အဆုံးမရှိတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး</p> <p>ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တိုက်ခိုက်တာကတော့ သေခြင်းတရားနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်ရတယ်...”</p> <p> </p> <p>ယန်ကျန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဤစကားကို သူ အရင်က တစ်ခါမက ကြားဖူးခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“မှန်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းကင်ကြီးကို တိုက်ခိုက်တာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တိုက်ခိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ ကောင်းကင်တိုက်ပွဲဂိုဏ်းရဲ့ တာအိုဟာ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းတည်းနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကို</p> <p>တက်လှမ်းနိုင်တဲ့ တာအို မျိုး မဟုတ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အကြိမ်ကြိမ် ကျော်လွှားပြီး ကိုယ့်ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကို</p> <p>အကြိမ်ကြိမ် ချိုးဖျက်ဖို့ပဲ...”</p> <p> </p> <p>“မနက်ဖြန်ရဲ့ ငါက ဒီနေ့ရဲ့ ငါထက် သေချာပေါက် ပိုစွမ်းလာရမယ်...”</p> <p> </p> <p>“ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်က မင်း မဟုတ်ဘူး၊ တခြားဘယ်သူမှလည်း သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>ယန်ကျန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက</p> <p>ချက်ချင်းပင် ထက်မြက်လာကာ ယခင်က ရိုင်းစိုင်းပြီး ထိန်းချုပ်မရသော အကြည့်များကို</p> <p>ပြန်လည်ရရှိသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလူငယ်လေးက သင်ပေးရတာ လွယ်တာပဲ...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဒုတိယနေရာရထားသူဆိုတော့ တကယ်ပင် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းမှာ အံ့မခန်းပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>စကားလုံး အနည်းငယ်မျှဖြင့်ပင် သူ နားလည်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်သခင်လင်းရီရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>ယန်ကျန်းက လင်းရီအား လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ မျိုးဆက်သစ်တစ်ယောက်၏ ရိုသေမှုပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ တကယ်ပင် ယုံကြည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယနေ့မှစ၍ ယန်ကျန်းသည် လင်းရီ၏ သစ္စာရှိသော နောက်လိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့မည်</p> <p>ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီကိစ္စ ပြီးသွားပြီ...ကျွန်တော် အရှေ့ပင်လယ် ကမ်းစပ်မှာရှိတဲ့ ရေသူနိုင်ငံတော်ကို</p> <p>သွားတော့မယ်...”</p> <p> </p> <p>“စီနီယာတို့ ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဝိုင်တောင်ကို အရင် ပြန်သွားကြမလား...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ဘာမျှထပ်မပြောတော့ဘဲ ထန်ကျင်းကျုံး အပါအဝင် လူရှစ်ယောက်ကို</p> <p>ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့က ကပ်ဘေးချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ်ကိုဝင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရထားပြီဆိုတော့ ပထမဆုံး</p> <p>ကပ်ဘေးကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာသင့်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒီအဘိုးကြီးက တောင်သခင်နဲ့အတူ အရှေ့ပင်လယ ကမ်းစပ်ကို လိုက်ခဲ့မယ်၊</p> <p>ကျန်တဲ့ခုနစ်ယောက်ကတော့ ကပ်ဘေးချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ်အတွက် နေရာတစ်ခု</p> <p>အရင်သွားရှာကြရင် ဘယ်လိုလဲ...”</p> <p> </p> <p>ထန်ကျင်းကျုံးက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အကြီးအကဲထန်၊ ခင်ဗျားက ကပ်ဘေးချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ်အတွက် မလိုဘူးလား...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ထန်ကျင်းကျုံးအား ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“သေချာတာပေါ့ လိုတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ တောင်သခင်က ရေသူနိုင်ငံတော်ကို သွားတဲ့အခါ ဘေးမှာ တာအိုအစောင့်အရှောက်</p> <p>ဘယ်လိုလုပ် မရှိဘဲနေမလဲ...”</p> <p> </p> <p>“ငါက သေချာပေါက် အလျင်မလိုပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>ထန်ကျင်းကျုံးက သေချာပေါက် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော့်မှာ ဟွေကွမ်သံချပ်ကာ ရှိတယ်လေ...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဟွေကွမ်သံချပ်ကာဆိုတာ နောက်ဆုံးတော့ သက်မဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုပဲလေ...”</p> <p> </p> <p>“သက်ရှိလူတစ်ယောက်လောက် ဘယ်လိုလုပ် အသုံးဝင်မှာလဲ...”</p> <p> </p> <p>ထန်ကျင်းကျုံးက ဟွေကွမ်သံချပ်ကာကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သဘာဝကျကျပင်</p> <p>ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝှစ်...”</p> <p> </p> <p>ဟွေကွမ်သံချပ်ကာသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိသွားသကဲ့သို့</p> <p>ထန်ကျင်းကျုံးကို ခပ်ရေးရေး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီလေ...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ပြုံးလိုက်ပြီး ထန်ကျင်းကျုံး၏ စေတနာကို မငြင်းပယ်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ထန်ကျင်းကျုံး။</p> <p> </p> <p>သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း။</p> <p> </p> <p>သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး ကပ်ဘေးခုနစ်ပါး၏ ခေါင်းဆောင်။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို ခေါ်သွားခြင်းမှာ အစွမ်းထက်သော လက်နက်တစ်ခုကို ယူဆောင်သွားခြင်းနှင့် အတူတူပင်</p> <p>ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရေသူနိုင်ငံတော်အပေါ် သူ၏ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းမှာ ဟွေကွမ်သံချပ်ကာ ထက်ပင် ပို၍</p> <p>ကြီးမားသေး၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ငါတို့ အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ ခွဲလိုက်ကြတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီသည် ထန်ကျင်းကျုံးအား ခေါ်ကာ တိမ်တိုက်လှေကား ဝင်္ကပါပြားပေါ်သို့ တက်ရန်</p> <p>ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်သခင်လင်းရီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏလောက် စောင့်ပါဦး...”</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် လောကသခင်အားခုံးသည် ကျဲစဲ့ကို ခေါ်ကာ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူက</p> <p>လင်းရီအား ပြုံးပြပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“တောင်သခင်လင်းရီ၊ မင်းက အနောက်ပိုင်းဒေသကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ အနည်းဆုံးတော့</p> <p>လန်ခဲကျောင်းတော်ကို လာလည်သင့်တယ်လေ...”</p> <p> </p> <p>“အရှေ့ပင်လယ်က ကိစ္စကိုလည်း ငါ သိပါတယ်၊ အဲဒါက နောက်ကျမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>သွေးပင်လယ်သည် ဝိညာဉ်ကုန်းမြေ၏ အနောက်ဘက်တွင် တည်ရှိပြီး ၎င်းမှာ</p> <p>လန်ခဲကျောင်းတော်၏ လွှမ်းမိုးမှု နယ်ပယ်အောက်တွင် အတိအကျ ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရီသည် လောကသခင်အားခုံးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့နှလုံးသားထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး</p> <p>တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အရမ်းကောင်းတာပေါ့၊ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ နားမလည်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုရှိလို့</p> <p>လောကသခင်ဆီကနေ လမ်းညွှန်မှု တောင်းချင်နေတာပါ...”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save