Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">သော့ကို ဆုံးရှုံးသွားရတဲ့ အိပ်မက်က ဘာအရိပ်အယောင်မှ မကျန်ရစ်ခဲ့ပါဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“လမ်းညွှန်မှုဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ... မင်းက ငါတို့ လန်ခဲကျောင်းတော် ရဲ့</p> <p>ကျောင်းတော်ပြင်ပ တာအိုဗုဒ္ဓတပည့် တစ်ယောက်လေ၊ ဒါက မှန်ကန်တာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ငါတို့က မိသားစုတွေပါ၊ ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>လောကသခင်အားခုံးက ကြင်နာစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လောကသခင်...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်သခင်လင်းရီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး...”</p> <p> </p> <p>လောကသခင် အားခုံး၏ အတွေးတစ်ချက်နှင့်အတူ တာအိုဗုဒ္ဓအလင်းရောင်များက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို</p> <p>လွှမ်းခြုံသွားပြီး သူ၏ အောက်တွင် ရွှေကြာပန်းတစ်ပွင့် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ရွှေကြာပန်းသည် တာအိုဗုဒ္ဓအလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပစွာ လင်းလက်နေပြီး ဟင်းလင်းပြင်</p> <p>ရွှေ့ပြောင်းခြင်း စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လောကသခင်...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ပြီး ဟွေကွမ်သံချပ်ကာ နှင့် ထန်ကျင်းကျုံးတို့ကို</p> <p>ကြာပန်းပလ္လင် ပေါ်သို့ ခေါ်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ကျဲစဲ့သည် သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“သတင်းပို့လိုက်...”</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ လန်ခဲကျောင်းတော်ရဲ့ ကျောင်းတော်ပြင်ပ တာအိုဗုဒ္ဓတပည့်က ဒီနေ့ ကျောင်းတော်ကို</p> <p>ပြန်လာမယ်လို့...”</p> <p> </p> <p>လောကသခင်အားခုံးက ကျဲစဲ့အား ပြုံးပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ...”</p> <p> </p> <p>ကျဲစဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သတင်းပို့ရန် ကျောက်စိမ်းစာလိပ်တစ်ခုကို</p> <p>ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>... ...</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ လန်ခဲကျောင်းတော် ရဲ့ ကျောင်းတော်ပြင်ပ တာအိုဗုဒ္ဓတပည့်က ဒီနေ့ ကျောင်းတော်ကို</p> <p>ပြန်လာမယ် ဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>“တာလော့ဝိုင်တောင် ရဲ့ တောင်သခင်လင်းရီလား...”</p> <p> </p> <p>“ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ၊ အဲဒါက ငါတို့ လန်ခဲကျောင်းတော်ရဲ့ လင်းတာအိုဗုဒ္ဓ လေ...”</p> <p> </p> <p>“လင်းတာအိုဗုဒ္ဓက လန်ခဲကျောင်းတော်ကို ပြန်လာမယ်...”</p> <p> </p> <p>“အရင် ရီကွမ်ပွဲတော်တုန်းက လင်းတာအိုဗုဒ္ဓဟာ မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလဝိုင်နဲ့ ကျင့်ကြံသူ</p> <p>သောင်းချီကို ဉာဏ်အလင်းပွင့်အောင် ကူညီပေးခဲ့တယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ သွေးပင်လယ်မှာ လီတိရှန်းကိုတောင် တာအိုမေးမြန်းခြင်း လုပ်ခဲ့ပြီး</p> <p>ဓားအင်မော်တယ်တစ်ပါးရဲ့ အမူအကျင့်ကို ပိုင်ဆိုင်နေပြီ...”</p> <p> </p> <p>“လင်းတာအိုဗုဒ္ဓ ကျောင်းတော်ကို ပြန်လာတာက ငါတို့ လန်ခဲကျောင်းတော်အတွက်</p> <p>ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အခမ်းအနားကြီး တစ်ခု ဖြစ်သင့်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“မြန်မြန်... လင်းတာအိုဗုဒ္ဓ ကျောင်းတော်ကို ပြန်လာတာကို ငါတို့ တာအိုဗုဒ္ဓဂိုဏ်းရဲ့ အမြင့်ဆုံး ဂါရဝပြုမှုနဲ့</p> <p>ကြိုဆိုရမယ်...”</p> <p> </p> <p>သတင်းများ ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့်အမျှ လန်ခဲကျောင်းတော်တစ်ခုလုံးတွင် အောင်ပွဲခံ</p> <p>အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လန်ခဲကျောင်းတော်မှ ကိုယ်တော် အများစုသည် လင်းရီအား တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြသော်လည်း</p> <p>သူ့ကို လေးစားကြည်ညိုနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရီ၏ “ရုပ်ဆိုသည်မှာ နတ္ထိနှင့် မကွာခြားချေ၊ နတ္ထိဆိုသည်မှာ ရုပ်နှင့် မကွာခြားချေ”</p> <p>ဟူသော စကားက မဟာဆရာသခင်လျောင်ချန်၏ အမွေအနှစ်ကို ယူဆောင်သွားရုံသာမက</p> <p>ရီကွမ်ပွဲတော်တွင် မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလဝိုင် တစ်ခွက်ဖြင့် လောကသခင်အားခုံးကို</p> <p>မဟာပြီးပြည့်စုံခြင်း ရရှိစေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လောကတွင် ဒုတိယ အစွမ်းအထက်ဆုံးဟူသော နေရာကို ခိုင်ခိုင်မာမာ</p> <p>တည်ဆောက်ပေးနိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့သော ကျေးဇူးမျိုးက လန်ခဲကျောင်းတော် မှ လူတိုင်းအား လင်းရီကို သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်</p> <p>တာအိုဗုဒ္ဓတပည့် တစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်လာစေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ခဏတာအတွင်းမှာပင် လန်ခဲကျောင်းတော်အတွင်း၌ ခေါင်းလောင်းများ၊ ဗုံများ</p> <p>တညီတညွတ်တည်း မြည်ဟည်းလာပြီး ကိုယ်တော်များက ကျမ်းစာများ ရွတ်ဆိုကာ တာအိုဗုဒ္ဓကို</p> <p>ပူဇော်ကြလေသည်။ တာအိုဗုဒ္ဓအလင်းရောင်များ တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ ကောင်းကင်ယံသို့</p> <p>ထိုးတက်သွားပြီး ကောင်းကင်ကြီးနှင့် ဆက်သွယ်သွားကာ ရှေးဟောင်းတာအိုဗုဒ္ဓပုံရိပ်များက</p> <p>ကောင်းကင်ယံအထက်တွင် ခပ်ရေးရေး ထိုင်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>လောကသခင်အားခုံးကိုယ်တိုင် လမ်းပြပေးသဖြင့် အမြန်နှုန်းမှာ သဘာဝကျကျပင် အလွန်</p> <p>မြန်ဆန်လှပေသည်။ တိမ်တိုက်လှေကား ဝင်္ကပါပြားကို အသုံးပြုခြင်းနှင့်ယှဉ်လျှင် လင်းရီသည်</p> <p>အနောက်ပိုင်းဒေသ၏ ရှုခင်းများကို ပို၍ ခံစားသိရှိနိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အနောက်ပိုင်းဒေသသည် တာအိုဗုဒ္ဓ ကို ရိုသေကိုင်းရှိုင်းသော နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လန်ခဲကျောင်းတော်က ဦးဆောင်ထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒေသတွင်းရှိ ဂိုဏ်းအများစုမှာ တာအိုဗုဒ္ဓဂိုဏ်းနှင့် ဆက်စပ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>တောင်တန်းများကြားတွင် တည်ရှိနေသော ကျောင်းတော်များကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ပေါ်လာလိုက်</p> <p>ပျောက်သွားလိုက်နှင့် တာအိုဗုဒ္ဓအလင်းရောင်များက မြေပြင်ကို လင်းထိန်နေစေ၏။</p> <p> </p> <p>အနောက်ပိုင်းဒေသမှ သက်ရှိအားလုံးကို အာဟာရ ဖြည့်တင်းပေးနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သက်တမ်းကို တိုးစေပြီး ကောင်းချီးမင်္ဂလာများကို ထပ်တိုးပေးပေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရီသည် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ပျပ်ဝပ်ဦးခိုက်ပြီး လန်ခဲကျောင်းတော်ဆီသို့ ဘုရားဖူး</p> <p>ခရီးထွက်လာကြသော ခြိုးခြံခြွေတာ ကျင့်ကြံသူများကိုလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>ခြိုးခြံခြွေတာ ကျင့်ကြံသူများ။</p> <p> </p> <p>တာအိုဗုဒ္ဓဂိုဏ်းအတွင်းရှိ အကြည်ညိုဆုံး အကိုင်းအခက်ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအကိုင်းအခက်မှ ကျင့်ကြံသူများသည် လောကကြီးတွင် ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုသည်မှာ</p> <p>ပုံသေကိန်းဂဏန်းတစ်ခုရှိသည်ဟု ယုံကြည်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ပိုခံစားရလေ၊ လောကကြီးမှ သက်ရှိများ ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံစားရသည်မှာ</p> <p>နည်းလေပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ရဲ့ အနောက်ပိုင်းဒေသ မှာ တာအိုဗုဒ္ဓကျောင်းတော် ၁၂၉,၀၀၀ ရှိတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒါ့အပြင် တခြားကျင့်ကြံခြင်း တာအို ၂၄၉,၀၀၀ လည်း ရှိသေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>“အားလုံးကို ငါ့ရဲ့ လန်ခဲကျောင်းတော်က ဦးဆောင်ထားတာ...”</p> <p> </p> <p>“ငါ့ရဲ့ လန်ခဲကျောင်းတော်က လန်ခဲ ကောင်းကင်လိုဏ်ဂူမှာ တည်ရှိတယ်။ လင်းရီ၊ 'လန်ခဲ'</p> <p>ဆိုတဲ့ နာမည်က ဘယ်ကလာလဲဆိုတာ မင်း သိလား...”</p> <p> </p> <p>လောကသခင်အားခုံးက လင်းရီအား လမ်းပြရင်း အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီမျိုးဆက်သစ်က ဝိညာဉ်ကုန်းမြေကို ရောက်တာ သိပ်မကြာသေးတော့ တကယ်</p> <p>မသိပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လန်ခဲကောင်းကင်လိုဏ်ဂူတည်ရှိတဲ့ နေရာကို ကျောက်ဂူတောင်လို့ ခေါ်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“တောင်ခြေမှာ ဝမ်ကျီလို့ခေါ်တဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက် နေထိုင်ပြီး သစ်ခုတ်ပြီး</p> <p>အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုတယ်...”</p> <p> </p> <p>“တစ်နေ့တော့ ဝမ်ကျီက သစ်ခုတ်ဖို့ တောင်ပေါ်ကို တက်သွားပြီး ကလေးနှစ်ယောက် စစ်တုရင်</p> <p>ကစားရင်း သီချင်းဆိုနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီနောက် ဝမ်ကျီက သူတို့ရဲ့ သီချင်းကို</p> <p>နားထောင်ပြီး သူတို့ ကစားတာကို ကြည့်နေခဲ့တယ်...”</p> <p> </p> <p>“ကလေးတွေက ဝမ်ကျီကို စွန်ပလွံစေ့နဲ့တူတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခု ပေးလိုက်တယ်။ အဲဒါကို သူက</p> <p>ပါးစပ်ထဲ ငုံထားလိုက်တော့ ဆာလောင်မှုကို မခံစားရတော့ဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ကစားပွဲ ပြီးသွားတဲ့အခါ ကလေးတွေက 'မင်း ဘာလို့ မသွားသေးတာလဲ' လို့ မေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဝမ်ကျီက သူ့ရဲ့ ပုဆိန်ကို ကိုင်လိုက်တဲ့အခါ ပုဆိန်ရိုးက ဆွေးမြည့်နေပြီဆိုတာကို</p> <p>တွေ့လိုက်ရပြီး အံ့အားသင့်သွားတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှပဲ စစ်တုရင်ကစားတာကို တစ်ရက်</p> <p>ကြည့်နေတာက လောကကြီးမှာ အနှစ်တစ်ထောင်ကြာသွားပြီဆိုတာကို သူ</p> <p>သိလိုက်ရတယ်...”</p> <p> </p> <p>လောကသခင်အားခုံးက အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“လန်ခဲ အိပ်မက်တစ်ခုလား...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရီသည် သဘာဝကျကျပင် လန်ခဲအိပ်မက်အကြောင်း ကြားဖူးပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်ကုန်းမြေတွင် တကယ်ဖြစ်ခဲ့သည့် ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်ပြီး</p> <p>တစ်ကြိမ်တည်းတင် မကလောက်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>“လန်ခဲအိပ်မက်တစ်ခုဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>“လင်းတာအိုဗုဒ္ဓပြောတာ တကယ်မှန်ပါတယ်။ ဒုတိယ ဆရာဘိုးဘေးအတွက်တော့ ဒီကိစ္စက</p> <p>ဘာအရိပ်အယောင်မှ မကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုပါပဲ...”</p> <p> </p> <p>လောကသခင်အားခုံးက အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒုတိယဆရာဘိုးဘေး ဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီ၏ နှလုံးသား လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အတိအကျပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဝမ်ကျီဆိုတာက ငါတို့လန်ခဲကျောင်းတော်ရဲ့ ဒုတိယ ဆရာဘိုးဘေးပဲ...”</p> <p> </p> <p>“သူက တာအိုဗုဒ္ဓဂိုဏ်းရဲ့ ဒုတိယမျိုးဆက် လောကသခင်လည်းဖြစ်တယ်...”</p> <p> </p> <p>လောကသခင်အားခုံးက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီကိစ္စပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက် သာမန်လူတွေက အဲဒီရဲ့သော့ချက်ကို နားမလည်ခဲ့ကြပေမယ့်</p> <p>ကျင့်ကြံသူ တွေကိုတော့ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရခဲ့ဘူး...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအချိန်က ငါတို့တာအိုဗုဒ္ဓဂိုဏ်းရဲ့ ပထမ ဆရာဘိုးဘေးက ဒီနေရာကို ခရီးသွားနေတာနဲ့</p> <p>တိုက်ဆိုင်သွားတယ်။ ဒဏ္ဍာရီကို ကြားပြီးနောက် သူက ကောင်းကင်လိုဏ်ဂူထဲကို</p> <p>ဝင်သွားခဲ့တယ်...”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းကင်လိုဏ်ဂူထဲမှာ ဗောဓိပင် တစ်ပင်နဲ့ သစ်ပင်အောက်က စစ်တုရင် ကစားပွဲကို သူ</p> <p>တွေ့လိုက်ရတယ်...”</p> <p> </p> <p>“စစ်တုရင်ကစားနေတဲ့ ကလေးတွေကတော့ ပျောက်ကွယ်သွားတာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်နဲ့</p> <p>မြေကြီးကြားမှာ အင်မော်တယ် အငွေ့အသက် အနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ သူတို့က</p> <p>တာအိုကို သက်သေပြပြီးနောက် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း သွားတာ</p> <p>ဖြစ်လောက်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီနောက် ပထမဆရာဘိုးဘေးက အဲ့ဒီကောင်းကင်လိုဏ်ဂူထဲမှာ ကျင့်ကြံခဲ့တယ်...”</p> <p> </p> <p>“သူ့ကိုယ်သူ ဗောဓိလို့ နာမည်ပေးခဲ့တယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဗောဓိဆရာဘိုးဘေးဟာ ဝမ်ကျီနဲ့ ကောင်းကင်လိုဏ်ဂူကြားက နက်ရှိုင်းတဲ့ ကံကြမ္မာကို</p> <p>ခံစားမိပြီး လန်ခဲကျောင်းတော်ကို တည်ထောင်ခဲ့တယ်...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါက လန်ခဲအိပ်မက်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ယူထားတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဒီကောင်းကင်လိုဏ်ဂူကလည်း သဘာဝကျကျပဲ လန်ခဲကောင်းကင်လိုဏ်ဂူ</p> <p>ဖြစ်လာခဲ့တယ်...”</p> <p> </p> <p>“နောက်ပိုင်းမှာ ဗောဓိဆရာဘိုးဘေးဟာ ဝမ်ကျီရဲ့ ဉာဏ်ပညာ အခြေခံအုတ်မြစ်က</p> <p>အံ့မခန်းဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူက အင်မော်တယ်စစ်တုရင်ကစားပွဲကို</p> <p>အနှစ်တစ်ထောင်ကြာ ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး သဘာဝကျကျပဲ အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ်ကို</p> <p>ဖွဲ့စည်းနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါကတာအိုဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့</p> <p>ထွန်းကားမှုအတွက်ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်မှန်းသိလို့ သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပြီး</p> <p>အမွေအနှစ်ကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးခဲ့တယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဝမ်ကျီဟာ နောက်ပိုင်းမှာ ငါတို့ လန်ခဲကျောင်းတော်ရဲ့ ဒုတိယ ဆရာဘိုးဘေးနဲ့ တာအိုဗုဒ္ဓဂိုဏ်းရဲ့</p> <p>လောကသခင်ဖြစ်လာခဲ့တယ်...”</p> <p> </p> <p>လောကသခင်အားခုံးက အသေးစိတ် ရှင်းပြခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“လောကကြီးရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်တွေက ဘယ်အရာနဲ့မှ မယှဉ်နိုင်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သာမန်လူတစ်ယောက်သာဆိုလျှင် စစ်တုရင် ကစားပွဲကို အနှစ်တစ်ထောင်ကြာ</p> <p>မည်သို့ ကြည့်ရှုနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ရတနာတစ်ခုရှိနေပြီး အင်မော်တယ် စစ်တုရင်</p> <p>ကစားပွဲတွင် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းကို ရရှိကာ သတိမထားမိဘဲ အနှစ်တစ်ထောင်ကြာ</p> <p>ကျင့်ကြံခဲ့ခြင်း ဖြစ်လောက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခြေအနေမှာ အချိန်ကြာမြင့်သော ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းတစ်ခု ဖြစ်လောက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ်လျှင် သူက အနှစ်တစ်ထောင်ကို တစ်ရက်ဟု ခံစားရမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>စစ်တုရင် ကစားပွဲ ပြီးသွားသည်နှင့် လန်ခဲ လောကသခင်သည် သဘာဝကျကျပင်</p> <p>အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီစွန်ပလွံစေ့က ဘာလဲ...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါက သာမန်ပစ္စည်းတစ်ခုတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ထပ်မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“လန်ခဲ ဆရာဘိုးဘေး ပါးစပ်ထဲ ငုံထားတဲ့ ပစ္စည်းက ဗောဓိသီးတစ်လုံးပဲ...”</p> <p> </p> <p>လောကသခင် အားခုံးက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝိညာဉ်ကုန်းမြေမှာ အင်မော်တယ်သစ်ပင် ဆယ့်နှစ်ပင်ရှိပြီး ဗောဓိပင်က အဲဒီထဲက</p> <p>တစ်ပင်ပဲ...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီတုန်းက လန်ခဲဆရာဘိုးဘေးဟာ ဗောဓိပင်အောက်မှာ စစ်တုရင် ကစားပွဲကို</p> <p>ကြည့်ရှုခဲ့တယ်။ အဲဒီကလေးနှစ်ယောက်က ကောင်းကင်လိုဏ်ဂူထဲက</p> <p>မွေးရာပါဝိညာဉ်သက်ရှိတွေ ဖြစ်လောက်တယ်၊ သူတို့က အင်မော်တယ် ကစားပွဲကနေတစ်ဆင့်</p> <p>ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းကို ရရှိပြီး ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းခြင်း သွားတာ ဖြစ်မယ်...”</p> <p> </p> <p>“လန်ခဲ ဆရာဘိုးဘေးဟာ ကောင်းမွန်တဲ့ ကံကြမ္မာကနေတစ်ဆင့် အင်မော်တယ် ကစားပွဲထဲကို</p> <p>ဝင်ရောက်သွားခဲ့တယ်...”</p> <p> </p> <p>“သူက အလွန်ဉာဏ်ပညာကိုရရှိပြီး တာအိုဗုဒ္ဓဆရာသခင်တစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့တယ်...”</p> <p> </p> <p>လောကသခင်အားခုံးက ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကံကြမ္မာဆိုတာ အစပျိုးမှုပဲ၊ ကံတရားရဲ့ အဆုံးသတ် မဟုတ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>“လန်ခဲလောကသခင်မှာ ကြီးမားတဲ့ ကံကြမ္မာရှိသလို အံ့မခန်း ပါရမီလည်း ရှိတယ်...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ပြိုင်ဘက်ကင်းပါရမီ မရှိဘဲနှင့် အင်မော်တယ် ကစားပွဲထဲသို့</p> <p>ဝင်ရောက်သွားလျှင်တောင် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းကိုရရှိပြီး အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်သို့</p> <p>တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>ကံကြမ္မာသက်သက်က တာအိုဗုဒ္ဓနှင့် ဆရာဘိုးဘေး ဖြစ်လာမည့်သူ တစ်ယောက်ကို</p> <p>မကျင့်ကြံပေးနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>“လင်းတာအိုဗုဒ္ဓပြောတာ လုံးဝ မှန်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>“လန်ခဲဆရာဘိုးဘေးရဲ့ ပါရမီက လောကမှာ တွေ့ရခဲပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ရှေးခေတ်နဲ့ ခေတ်သစ် ထင်ရှားသူများ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ ရှေးခေတ်ကနေ</p> <p>ခေတ်သစ်အထိ အစွမ်းအထက်ဆုံး လူတွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ရှေးဟောင်းသမိုင်းတွေက ပြောင်းလဲနေပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ နှစ်တွေကြာပြီးနောက်မှာတောင်</p> <p>လန်ခဲလောကသခင်ဟာ တတိယနေရာမှာ ရှိနေဆဲပဲဆိုတာက သူ ဘယ်လောက်တောင်</p> <p>အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလဲဆိုတာကို ပြသနေတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>လောကသခင်အားခုံးက လက်အုပ်ချီကာ လေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် အမူအရာဖြင့်</p> <p>ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ရှေးခေတ်နဲ့ ခေတ်သစ် ထင်ရှားသူများ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်က သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ</p> <p>ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ခေတ်ကာလတွေ မတူညီတဲ့အတွက် သူတို့နဲ့ တာအို ဆွေးနွေးငြင်းခုံခြင်း မလုပ်နိုင်တာ</p> <p>နှမြောစရာပဲ...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လောကတွင် ရှေးခေတ်နှင့် ခေတ်သစ်ကို ကျော်လွန်သွားသော ထိပ်ဆုံး အစွမ်းအထက်ဆုံး</p> <p>ဆယ်ယောက်နှင့် မည်သူက တာအိုဆွေးနွေးငြင်းခုံခြင်းကို မလုပ်ချင်ဘဲ နေမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>“လင်းတာအိုဗုဒ္ဓ...”</p> <p> </p> <p>“ခေတ်ကာလတွေ မတူညီပေမယ့် သမိုင်းတစ်လျှောက် ပြိုင်ဘက်ကင်းဖြစ်တဲ့ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေနဲ့</p> <p>တာအို ဆွေးနွေးငြင်းခုံခြင်း လုပ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>လောကသခင်အားခုံးသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ နက်နဲသည့် အဓိပ္ပာယ်ဖြင့်</p> <p>ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save