Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၄၁</h2> <h2 style="text-align: center;">ဖူရွှမ်နီသည် သူမ၏ သေမျိုးကင်းလွတ် ကျင့်ကြံခြင်း သရုပ်ဖော်ဘဝကို အဆုံးသတ်လိုက်ခြင်း။ (၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​မသေမျိုးစံအိမ်၏သခင်သည် ခေတ္တရပ်သွားပြီး မေးလိုက်လေသည်။ "အဲဒီ ကျင့်ကြံခြင်းပညာရပ်ကို အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်ဖို့ အချိန်ဘယ်လောက် လိုမယ်လို့ထင်လဲ။"</p> <p> </p> <p>​ချင်းကျောက်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "နောက်ထပ် နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်လောက် အချိန်လောက်ပေါ့။ ပထမပိုင်းက အဆင်ပြေသေးပေမဲ့ ဒုတိယပိုင်းကတော့ တော်တော်လေးခက်နေတုန်းပဲ။"</p> <p> </p> <p>​မသေမျိုးစံအိမ်သခင်၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ပုံကြီးချဲ့ထားသည့်အလား ကွေးတက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမက ချန်ချန်ရွှယ်နှင့် ချင်းကျောက်တို့ကို ကြည့်လိုက်သော အကြည့်များသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းစွာ ပူပြင်းလာခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>​ရတနာနှစ်ပါးကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ဖက်ထားချင်နေသည့်အလားပင်။ "အံ့ဩစရာပဲ၊ တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းလိုက်တာ။"</p> <p> </p> <p>​သို့သော် သူမသည် တည်ငြိမ်မှုပျက်ပြားသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အလျင်အမြန် သတိပြုမိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>​သူမက အပြုံးကို အနည်းငယ်ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူမက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ခဏလောက် နားလို့ရပါတယ်။ မသေမျိုးစံအိမ်ရဲ့ ဆေးဖော်စံအိမ်ဆောင်ကလည်း မင်းတို့အတွက် တံခါးဖွင့်ထားပေးမှာပါ။ အထဲက ဆေးလုံးတွေ အားလုံးကို မင်းတို့ စိတ်ကြိုက် သုံးစွဲနိုင်တယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ခွင့်တောင်းနေစရာ မလိုဘူး။ စားချင်တဲ့ ဆေးလုံး ဘယ်ဟာမဆို စားလို့ရတယ်။"</p> <p> </p> <p>​ဤစကားများကို ပြောပြီးနောက် ကလေးတစ်ဦးနှင့်တူသော မသေမျိုးစံအိမ်၏ သခင်သည် ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>​ချန်ချန်ရွှယ်နှင့် ချင်းကျောက်တို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>​ချင်းကျောက်မှာ မည်သည့်အရာကိုမျှ မခံစားရချေ။</p> <p> </p> <p>​ချန်ချန်ရွှယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ချန်ချန်ရွှယ်၏ မျက်နှာအမူအရာ မမှန်သည်ကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် ချင်းကျောက်သည် သိချင်စိတ်ဖြင့် မမေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ "နင် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။"</p> <p> </p> <p>​ချန်ချန်ရွှယ်က ပြန်ဖြေလေသည်။ "စိတ်ထင်နေတာလားတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူမ ပြုံးလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးကနေ တိုက်ခတ်လာတဲ့ လေပြင်းတစ်ရပ်လို ငါ့ကို လာတိုက်ခိုက်နေတဲ့ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုကို ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရတယ်။"</p> <p> </p> <p>​"မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ဟုတ်လား။" ချင်းကျောက် မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။ "မသေမျိုး စံအိမ်ရဲ့ သခင်က လူဆိုးလား။ ဒါမှမဟုတ် သူမက တစ်ခုခု ကြံစည်နေတာများလား။"</p> <p> </p> <p>​ချန်ချန်ရွှယ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ငါလည်း သေချာတော့ မသိဘူး။ ခံစားချက်သက်သက်ပါပဲ။"</p> <p> </p> <p>​"စိတ်မပူပါနဲ့။" ချင်းကျောက်သည် သူမ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အကယ်၍ သူမက တစ်ခုခုကြံစည်နေရင်တောင်မှ ငါတို့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီအစား ငါတို့ကို မသေမျိုးကျင့်ကြံခြင်းလောကရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ပိုသိလာအောင် လုပ်ပေးနိုင်တာပေါ့။"</p> <p> </p> <p>​ချန်ချန်ရွှယ်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "နင်က တကယ်ပဲ။ ဘာလို့ အမြဲတမ်း ဒီလောက်တောင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တွေးနိုင်ရတာလဲ။"</p> <p> </p> <p>​ချင်းကျောက် ရယ်မောလိုက်၏။ "နည်းနည်းလောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တွေးနိုင်မှ ပိုပြီးလွတ်လွတ်လပ်လပ် နေနိုင်မှာပေါ့။"</p> <p> </p> <p>​သူမပြောလိုက်သော စကားသည် အလွန်အဓိပ္ပာယ်ရှိလှသည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​သူမသည် ခေါင်းညိတ်ကာ သူမကိုယ်သူမ မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ "ကျင့်ကြံသူတွေက အမြဲတမ်း လွတ်လပ်တဲ့ ဘဝကိုပဲ ရှာဖွေကြတာလေ။ ငါ့လို လူမျိုးတွေကိုမှ ကျင့်ကြံသူတွေလို့ခေါ်တာ။"</p> <p> </p> <p>​သေချာပေါက် မသေမျိုးကျင့်ကြံခြင်း သရုပ်ဖော်စနစ်ထဲမှာသာ ချင်းကျောက် ဤမျှလောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​အကယ်၍ လက်တွေ့ကမ္ဘာမှာသာ ဆိုပါက... ချင်းကျောက်သည် ဤနေရာသို့ပင် လာလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>​ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် သူမ သေဆုံးသွားခဲ့သည်ရှိသော်...</p> <p> </p> <p>​နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ရန် လမ်းမရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>​"ဒါ့အပြင် ငါတို့က ဒီကို ရောက်နေပြီပဲ။ ထွက်သွားဖို့ နည်းလမ်းရော ရှိသေးလို့လား။" ချင်းကျောက်က ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်မှာ ရှိနေတဲ့ မသေမျိုးစံအိမ်သခင်ရဲ့ မျက်စိအောက်ကနေ ထွက်သွားရတာက ငါတို့ကို ချက်ချင်း  မသေမျိုးလောကဆီ တက်လှမ်းခိုင်းတာနဲ့ အခက်အခဲချင်း မကွာပါဘူး။"</p> <p> </p> <p>​"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိစ္စမရှိပါဘူးလေ။ ဒီလောက်ပါပဲ။"</p> <p> </p> <p>​ချန်ချန်ရွှယ် ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>​အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>​နောက်ထပ် တစ်နှစ် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​တစ်နှစ်။</p> <p> </p> <p>​နှစ်နှစ်။</p> <p> </p> <p>​ချန်ချန်ရွှယ်နှင့် ချင်းကျောက်တို့သည် မသေမျိုးစံအိမ်တွင်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး မသေမျိုးစံအိမ်၏ ဘိုးဘေးဆရာသခင်ထံမှ ကျင့်ကြံခြင်းပညာရပ်များကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် ကြိုးစားနေကြဆဲဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ပြီးခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း မည်သည့်ကိစ္စကြီးကြီးမားမားမျှ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပုံ မပေါ်ချေ။</p> <p> </p> <p>​ပို၍ တိကျစွာပြောရလျှင် ကြီးမားသော ကိစ္စရပ်များ ဖြစ်ပျက်ခဲ့လျှင်တောင်မှ ၎င်းက မသေမျိုးစံအိမ်ကို ထိခိုက်စေမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>​...</p> <p> </p> <p>​တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အပြင်လောက၌။</p> <p> </p> <p>​ချင်းဟယ်ခရိုင်။</p> <p> </p> <p>​ပိုင်ယီသည် သူ၏ရင်တွင်း၌ ညည်းတွားနေဆဲပင်။ သရုပ်ဖော်စနစ်ထဲရှိ ရွေးချယ်ခံသုံးယောက်၏ ဘဝများသည် ပို၍ပို၍ တည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ဤအချိန်မှာပင် သရုပ်ဖော်စနစ်ထဲမှ အသိပေးချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ သူ့ကို ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​[ဖူရွှမ်နီ သေဆုံးသွားပါပြီ]</p> <p> </p> <p>​[အသက်- ၁၈၃ နှစ်၊ ၁၁ လ၊ ၀၃ ရက်။]</p> <p> </p> <p>​ပိုင်ယီ ခေါင်းရှုပ်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save