Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၄၆</h2> <h2 style="text-align: center;">မသေမျိုးစံအိမ်သခင်၏ ဇစ်မြစ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ဤကြက်သီးထဖွယ်စကားများကို ပြောပြီးနောက် မသေမျိုးစံအိမ်၏သခင်သည် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ခေါင်းမော့ကာ ချန်ချန်ရွှယ်နှင့် ချင်းကျောက်တို့၏ မျက်နှာနှစ်ခုကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် တုန်လှုပ်မှု အမူအရာများကို သူမက ဖမ်းယူချင်နေသည့်အလားပင်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် မသေမျိုးစံအိမ်၏ သခင်ကို ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်မှာ ချန်ချန်ရွှယ်ဖြစ်စေ၊ ချင်းကျောက်ဖြစ်စေ သူတို့၏မျက်နှာအမူအရာများမှာ ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်နေပြီး တည်ငြိမ်နေခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​သူမပြောလိုက်သည့် စကားများကို သူတို့ လုံးဝ မကြားလိုက်ရသည့်အလားပင်။</p> <p> </p> <p>​ပို၍တိကျစွာပြောရလျှင် သူမ အခုလေးတင် ပြောလိုက်သော စကားများသည် ဤလူနှစ်ဦးအတွက် ဘာမျှ မဟုတ်သည့်အလား ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>​မသေမျိုးစံအိမ်သခင်သည် သူမ၏ခေါင်းကို မစောင်းဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ သူမ၏ ဆံပင်ဖြူဖြူများသည် ခေါင်းနှင့်အတူ ယိမ်းနွဲ့ကာ အနည်းငယ် ကခုန်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​သူမ၏မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ ပုံကြီးချဲ့ထားသောအပြုံးသည် အနည်းငယ် ချုပ်တည်းသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>​နားမလည်နိုင်သောလေသံဖြင့် သူမက မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေပေါ်မှာ ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခုတောင် ငါ မတွေ့ရဘူး။ ငါပြောတဲ့ စကားတွေကို နောက်ပြောင်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား။"</p> <p> </p> <p>​"အကယ်၍ တကယ်ပဲ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ မင်းတို့ကို ငါ စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မိသွားလောက်ပြီ။"</p> <p> </p> <p>​မသေမျိုးစံအိမ်သခင်သည် ခေတ္တရပ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အန္တရာယ်များသော အငွေ့အသက်တစ်ခု တောက်ပသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် သွားရည်ကျနေသည့် အမူအရာတစ်ခုလည်း ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>​သူမက ချန်ချန်ရွှယ်နှင့် ချင်းကျောက်တို့ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အစားအစာနှစ်ပွဲကို ကြည့်နေသည့်အလားပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့အပြင် အလွန် အရသာရှိသော အစားအစာ နှစ်ပွဲ ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>​ချန်ချန်ရွှယ်နှင့် ချင်းကျောက်တို့ကို သူမ အနည်းငယ်မျှ ကြောက်ရွံ့မနေခဲ့ချေ။ သူမ၏မျက်စိအောက်မှ သူတို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူမက ဖြည်းညင်းစွာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ မင်းတို့က တော်တော်ကံကောင်းပါတယ်။ အစားအစာတွေအနေနဲ့ သူတို့ ဘာကို ရင်ဆိုင်ရတော့မယ်ဆိုတာကို သိခွင့်ပေးရတာကို ငါ သဘောကျတယ်။"</p> <p> </p> <p>​"ပြီးတော့ အစားအစာတွေကို သူတို့ ဘာကြောင့် ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ရောက်သွားရလဲဆိုတာကိုလည်း သိခွင့်ပေးရတာ ငါ သဘောကျတယ်။ သူတို့ကို ဘာသံသယမှ မရှိဘဲ သေဆုံးသွားစေချင်တာ။"</p> <p> </p> <p>​မျက်လုံးအစုံနှစ်စုံ၏ အကြည့်အောက်တွင် မသေမျိုးစံအိမ်သခင်၏လေသံမှာ အနည်းငယ် အေးစက်နေ၏။ "မင်းတို့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အရမ်းကို ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိနေရမယ်။ ငါနဲ့ မသေမျိုးစံအိမ်က တပည့်တွေ ပြောနေကြတဲ့ ဘိုးဘေးကြီးဆိုတာ တကယ်ရော ရှိရဲ့လား။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်သန်းက တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီး တက်လှမ်းသွားတဲ့သူတစ်ယောက် တကယ်ရောရှိခဲ့ရဲ့လား ဆိုတာကိုပေါ့။"</p> <p> </p> <p>​"ဒါကို ငါမရေမတွက်နိုင်အောင် ပြောခဲ့ဖူးပေမဲ့ မင်းတို့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဆက်ပြောပြနိုင်ပါသေးတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်သန်းက မသေမျိုးစံအိမ်ရဲ့ အဲဒီဘိုးဘေးဆရာသခင်ဆိုတာ တကယ်ပဲ တည်ရှိခဲ့တယ်။"</p> <p> </p> <p>​"ပြီးတော့ သူက... မင်းတို့ရဲ့ ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရပ်နေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>မသေမျိုးစံအိမ်သခင် ရယ်မောလိုက်သောအခါ သူမ၏နှုတ်ခမ်းအကွေးသည် အလွန် ပုံကြီးချဲ့ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ ၎င်းမှာ သူမ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တည်ဆောက်မှု၏ ထူးခြားချက်တစ်ခုကြောင့်များလားဆိုသည်ကို မသိနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>​လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ချန်ချန်ရွှယ်၏ သတိပေးချက်ကြောင့် ချင်းကျောက်သည် သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုကို အမှန်တကယ် အမြဲထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူခိုးဂူတစ်ခုထဲသို့ ကျဆင်းသွားရန် သူမ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>​ယခု တစ်ဖက်လူက သူမ၏မကောင်းဆိုးဝါး ရည်ရွယ်ချက်များကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုသည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အစပိုင်း၌ ချင်းကျောက်အံ့အားသင့်မသွားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>​အရာအားလုံးက သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်များထဲတွင် ရှိနေပြီးသားဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် မသေမျိုးစံအိမ်သခင်၏ နောက်ဆုံးစကားအနည်းငယ်က ချင်းကျောက်ကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>​သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "မဖြစ်နိုင်ဘူး... မသေမျိုးစံအိမ်ရဲ့ ဘိုးဘေးဆရာသခင်က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်သန်းတုန်းကတောင် အသက်တစ်သောင်းကျော်နေပြီလေ။ သူက ဘယ်လိုလုပ် အခုချိန်ထိ အသက်ရှင်နေနိုင်မှာလဲ။ နင် ငါ့ကို လိမ်နေတာလား... ဟင်။"</p> <p> </p> <p>​ချင်းကျောက်က သူမ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိခဲ့ချေ။ သိချင်စိတ်နှင့် အံ့အားသင့်မှုများသာ ရှိနေလေသည်။ "အကယ်၍ နင်က တကယ်ပဲ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တစ်သန်းက မသေမျိုးစံအိမ်ရဲ့ ဘိုးဘေးဆရာသခင်ဖြစ်နေပြီး အခုချိန်ထိ အသက်ရှင်နေခဲ့တယ်ဆိုရင်..."</p> <p> </p> <p>​"နင်က နင့်ကိုယ်နင် ချိတ်ပိတ်ဖို့ ချိတ်ပိတ်ခြင်း နည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့လို့ တခြားတစ်မျိုးနဲ့ ကွဲပြားပြီး စိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့ အသက်ရှင်မှုမျိုးကို ရရှိခဲ့တာများလား။"</p> <p> </p> <p>​သူမက သွေးကြာပန်းတာအိုဆရာကို တွေးမိလိုက်သည်။ သွေးကြာပန်းတာအိုဆရာသည် နှစ်ပေါင်း တစ်သန်းကျော် အသက်ရှင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ အနည်းဆုံး နှစ်သန်းအနည်းငယ်လောက်တော့ ရှိပေမည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် သူအသက်ရှင်ခဲ့ရသော နည်းလမ်းမှာ အလွန် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလှသည်။ သူသည် သူ၏ လက်ကျန်ဘဝတစ်လျှောက်လုံး မိစ္ဆာချိတ်ပိတ် မျှော်စင်ထဲတွင်သာ နေထိုင်ခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>​ထိုနည်းလမ်းဖြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ စိတ်အခြေအနေက မည်မျှပင်ကောင်းမွန်ပါစေ သူတို့သည် မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်ဖြစ်လာသည်အထိ ဖိနှိပ်ခံရလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပုံမှန်မဟုတ်တော့သည့် အခြေအနေမျိုးပင်။</p> <p> </p> <p>​'သူမက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တည်ငြိမ်နေရတာလဲ။'</p> <p> </p> <p>​ချင်းကျောက်၏တုံ့ပြန်မှုက မသေမျိုးစံအိမ်၏ ဘိုးဘေးဆရာသခင်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေခဲ့သော်လည်း သူမသည် ဤမေးခွန်းအပေါ် အချိန်အကြာကြီး တွေးတောမနေခဲ့ချေ။ ယင်းအစား သူမက ချင်းကျောက်၏ သံသယများကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "ဒီအရှင်က ဒီလို အဆင့်နိမ့်တဲ့ နည်းလမ်းမျိုးနဲ့ ဒီနေ့အထိ အသက်ရှင်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီအရှင်က မသေမျိုးစံအိမ်ရဲ့ ဘိုးဘေးဆရာသခင်ဖြစ်ပေမဲ့ မသေမျိုးစံအိမ်ရဲ့ ဘိုးဘေးဆရာသခင်ကတော့ ဒီအရှင်မဟုတ်ဘူး။"</p> <p> </p> <p>​ဤစကားက ချင်းကျောက်ကို ခေါင်းမူးသွားစေလုနီးပါး ဖြစ်သွားစေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>​ဤအချိန်တွင် ချန်ချန်ရွှယ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ "စီနီယာက မသေမျိုးစံအိမ်ရဲ့ ဘိုးဘေးဆရာသခင် ကိုယ်တိုင်မဟုတ်ဘဲ သူရဲ့ ကိုယ်ပွားလိုမျိုး ထူးခြားတဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခုခုပေါ့။ ပြီးတော့ မသေမျိုးစံအိမ်ရဲ့ ဘိုးဘေးဆရာသခင်က တကယ်ပဲ မသေမျိုးတစ်ယောက်ဖြစ်သွားခဲ့လို့ စီနီယာကလည်း ဒါကို အသုံးပြုပြီး ရှည်လျားတဲ့ သက်တမ်းကို ရရှိနိုင်ခဲ့တာများလား။"</p> <p> </p> <p>​ဤသည်မှာ ချန်ချန်ရွှယ်၏ခန့်မှန်းချက်သာ ဖြစ်သော်လည်း ချန်ချန်ရွှယ် မမျှော်လင့်ထားခဲ့သည်မှာ သူမ ဤစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်...</p> <p> </p> <p>​မသေမျိုးစံအိမ်သခင်သည် ခေတ္တရပ်သွားခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>​သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>​သူမသည် ချန်ချန်ရွှယ်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>​မသေမျိုးစံအိမ်သခင်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "အကယ်၍ မင်းရဲ့ကျင့်ကြံမှုက ရွှေအမြုတေအဆင့်မှာတင်မဟုတ်ဘူးဆိုရင် မင်းကလည်း အဲဒီခေတ်ကတည်းက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာအိုကြီးတစ်ကောင်များလားလို့ ငါ သံသယဝင်မိမှာပဲ။ မင်းပြောတာ လုံးဝမမှန်ပေမဲ့ အများစုကိုတော့ ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>​"ငါက တကယ်ပဲ သူနဲ့ဆင်တူတဲ့ ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲ။ သူက တက်လှမ်းခြင်းဘေးဒဏ်ကို ခံစားနေရချိန်မှာ ကောင်းကင်မိုးကြိုးတစ်ချက်က သူရဲ့ နှစ်သောင်းချီကြာတဲ့ အကုသိုလ်ကံအတားအဆီးကို သူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ရိုက်ထုတ်လိုက်တာ။"</p> <p> </p> <p>​"ဘေးဒဏ်မိုးကြိုးကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ရိုက်ထုတ်ခံလိုက်ရတဲ့ အကုသိုလ်ကံအတားအဆီးက တစ်နေ့ကျရင် အသိစိတ်ပွင့်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာကို သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။"</p> <p> </p> <p>​"ပြီးတော့ သူတည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ဂိုဏ်းထဲကို ခိုးဝင်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီနောက်မှာ သူတည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ဂိုဏ်းကို ပြန်ပြီး ထိန်းချုပ်လိုက်လိမ့်မယ်လို့ပေါ့"</p> <p> </p> <p>​ချန်ချန်ရွှယ် နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီး ပြောလေသည်။ "တစ်နည်းပြောရရင် စီနီယာက တစ်ချိန်တုန်းက မသေမျိုးစံအိမ် ဘိုးဘေးဆရာသခင်ရဲ့ အကုသိုလ်ကံအတားအဆီးဖြစ်ခဲ့ပြီး သီးခြားအသိစိတ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တာပေါ့။ စီနီယာက အကုသိုလ်ကံ အတားအဆီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလား။ အဲဒါက ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခုကနေ လက်နက်ဝိညာဉ်တစ်ခု မွေးဖွားလာတာနဲ့ ဆင်တူနေတာပေါ့။"</p> <p> </p> <p>​"အဲဒီလို ပြောလို့ရပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>​မသေမျိုးစံအိမ်သခင် ပြုံးလိုက်၏။ အနည်းငယ်မျှပင် စော်ကားခံရသည်ဟု ခံစားမနေခဲ့ချေ။ သူမက ပြောလိုက်သည်။ "သူက တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီး တက်လှမ်းသွားတာကြောင့် တကယ်ပဲ လွှမ်းမိုးမှု ရှိသွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ တည်ရှိမှုကပဲ အရမ်းထူးခြားနေတာလားတော့ မသိဘူး။ ငါက အခုဆို နှစ်ပေါင်းတစ်သန်းတိတိ အသက်ရှင်ခဲ့ပြီးပြီ။ ဒါ့အပြင် ငါ့ရဲ့သက်တမ်း ကုန်ဆုံးတော့မယ်လို့ ငါမခံစားရသေးဘူး။"</p> <p>***</p> <p> </p>


Save