Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၃၃၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">လွတ်မြောက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှီရေကန်မှာ ဟန်ကျိုးမြို့၏ အနောက်ပိုင်း မြို့အပြင်ဘက်တွင် ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှီရေကန်၌ သရဲနက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လူငယ်မျိုးဆက် သိုင်းသမားရာချီ သတ်ဖြတ်မှုကြီး ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း သိုင်းလောကသားများ ချက်ချင်း မရောက်လာနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>သမားတော်ခြံဝင်း၌ သရဲနက် ပေါ်ထွက်လာစဉ်က သိုင်းလောကသားများ ချက်ချင်းရောက်လာခြင်းမှာ သမားတော်ခြံဝင်းက မြို့လယ်ခေါင်တွင် တည်ရှိသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း တည်းခိုခန်းများနှင့် စားသောက်ဆိုင်များ ရှိနေသည်။ အနယ်နယ်အရပ်ရပ်မှ ရောက်လာကြသော သိုင်းလောကခရီးသွားဧည့်သည်များ အစုရုံးဆုံးနေသော နေရာလည်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် တောင်နှင့်မြစ် လက်သီးသိုင်းသင်တန်းကျောင်းနှင့် ‘ကျိုး’အာမခံဌာနကလည်း မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သရဲနက်၏ လှုပ်ရှားမှု ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့် သိုင်းလောကသားများ ချက်ချင်းရောက်လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ယခု ရှီရေကန်ပတ်လည် ကန်ဘောင်ပေါ်တွင် လူငယ်သိုင်းသမားများ အတုံးအရုံး လဲကျသေဆုံးနေကြသည်။ အလောင်းတိုင်းက ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ကြီးကြီးမားမား မရှိပေ။ အလောင်းတိုင်းက ခြေလက်အင်္ဂါ အပြည့်အစုံ ရှိသည်။</p> <p>သို့သော် အလောင်းတိုင်း၏ မျက်လုံးများက ထိတ်လန့်စရာကောင်းအောင် ပြူးကျယ်နေကြပြီး မျက်နှာများမှာ အကြောဆွဲထားသောကြောင့် ရွဲ့စောင်းလျက် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေကြသည်။ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ခြေလက်များလည်း တွန့်လိမ်ကွေးကောက်နေကြသည်။</p> <p>မသေဆုံးခင်က မည်မျှအထိ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြပြီး မည်မျှအထိ နာကျင်ခံစားခဲ့ရသည်ကို မမှန်းဆနိုင်အောင်ပင်။ လွန်စွာ နာကျင်ခံခက်လျက် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့စွာ ရုန်းကန်ရင်း သေဆုံးခဲ့ကြပုံရသည်။</p> <p>ဤလက္ခဏာများက သရဲနက်၏ ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်တတ်သည့် လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှီရေကန်တစ်ခုလုံး သေဆုံးခြင်း၏ အငွေ့အသက်များနှင့် မကောင်းဆိုးဝါးအငွေ့သက်များ လွှမ်းခြုံကာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။</p> <p>လရောင်ဝိုးတဝါးအောက် ရေခိုးရေငွေ့ ခပ်ပါးပါး လွင့်ပျံနေသော ရှီရေကန်ထဲတွင် လှေငယ်တစ်စင်းက လရိပ်ကျွန်းဘက်သို့ ဦးတည်၍ သွားနေသည်။ လှေက မမြန်ပါ။ အလျင်လိုပုံ မရပေ။ ဖြည်းဖြည်းချင်းသာ သွားနေသည်။</p> <p>လှေသမားက လရောင်ကို ခံစား၍ ကန်ရေပြင်က လတ်ဆတ်အေးမြသော ညလေကို ရှူရှိုက်ရန် လှေလှော်ထွက်လာသကဲ့သို့ပင်။ အေးအေးလူလူ ရှိလှသည်။</p> <p>ဟုတ်သည်။ သရဲနက်က မလောပါ။ ကမ်းပေါ်မှ လူငယ်သိုင်းသမားများကို ခပ်မြန်မြန်သတ်လိုက်သည်က ထွက်မပြေးနိုင်အောင်နှင့် ဟန်ကျိုးမြို့ထဲက သိုင်းလောကသားများ သတိမထားမိစေရန် အမြန်ဆုံး လက်စသတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း မနာကျင်မခံစားရဘဲ သက်တောင့်သက်သာတော့ သေခွင့် မပေးခဲ့ပေ။ မြန်မြန်သေစေရန် ပို၍ နာကျင်ခံစားစေပြီး ပို၍ ထိတ်လန့်ခြောက်ခြားစေလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>သရဲနက်က မီးရောင်မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လင်းနေသော လရိပ်ရိပ်ကျွန်းကို လှမ်းကြည့်ပြီး ပြုံးနေသည်။ သူ ပျော်နေသည်။ ရာချီသော လူငယ်သိုင်းသများ၏ နာနာကျင်ကျင် အော်ဟစ်ရုန်းကန်ပြီး မချိမဆန့် သေသွားကြသည့် မြင်ကွင်းကို သူက ပြန်သတိရပြီး ကျေနပ်နေသည်။</p> <p>“အဟင်းဟင်း…”</p> <p>လှေကလေးက ရေလယ်ခေါင်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ထိုစဉ်…</p> <p>“ဒုံး…”</p> <p>“ဖြောင်း…”</p> <p>“ဗွမ်း…”</p> <p>လှေငယ်မှာ သိမ့်ကနဲ တုန်သွားပြီး လှေဝမ်းက ကွဲကြေကာ ပေါက်ထွက်သွားသည်။ လှေဝမ်းထဲသို့ ရေများ တရဟော ဝင်လာသည်။</p> <p>“ဘယ်သူလဲ…၊ ထွက်ခဲ့စမ်း…”</p> <p>သရဲနက်က ဟိန်းဟောက်ပြီး ရေထဲသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ လှေဝမ်းကို တစ်ယောက်ယောက်က တိုက်ခိုက်ဖျက်ဆီးလိုက်မှန်း သူက သိသည်။</p> <p>“ဗွမ်း…”</p> <p>“ဒုန်း…”</p> <p>လူတစ်ယောက် ရေထဲမှ ခုန်ပျံတက်လာပြီး လှေဦးတွင် ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>လူတစ်ယောက်လား။</p> <p>သရဲနက်က ရေထဲမှ ငါးတစ်ကောင်လို ခုန်ပျံတက်လာသော လူကို ကြည့်ပြီး တွေးလိုက်သည်။</p> <p>ထိုလူ့ပုံစံက လူတစ်ယောက်လား။ သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်လား မသဲကွဲပါ။ လရောင်အောက်တွင် ဝိုးတဝါး ဖြစ်နေသည်။ လူတစ်ယောက်နှင့် မတူနေပေ။ လူတစ်ယောက်က ဤသို့ မဝေဝါးနေသင့်ပေ။</p> <p>သရဲတစ္ဆေလား။</p> <p>ထိုဝိုးတဝါးလူရိပ်က တစ်ကိုယ်လုံး ရေများစိုရွှဲနေပြီး ဆံပင်များက ဖားလျားကျနေသည်။ အင်္ကျီလည်း မရှိပေ။ စုတ်ပြတ်နေသော ဘောင်းဘီတစ်ထည်ကိုသာ ဝတ်ထားသည်။ မျက်နှာကို အဝတ်စုတ်ဖြင့် စည်းထားသည်။</p> <p>“သရဲတစ္ဆေဆိုရင်လည်း ငါ သရဲနက်ရှေ့မှာ လာပိတ်ရပ်ရင် သတ်ပစ်မယ်။ မသေချင်ရင် လမ်းဖယ်စမ်း…”</p> <p>သရဲနက်က ချက်ချင်းမတိုက်ခိုက်ခဲ့ပေ။ တစ်ဘက်မှ ဝိုးတဝါးလူရိပ်က ထူးဆန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အန္တရာယ်ကိုလည်း ခံစားမိနေ၍ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုစဉ်…၊ ဝိုးတဝါးလူရိပ်က ခပ်အက်အက်နှင့် ပြောလာသည်။</p> <p>“ငါ့ကို တချို့လူတွေက မိုးကောင်းကင်လို့ ခေါ်တယ်”</p> <p>“… …”</p> <p>ထို ဝိုးတဝါးလူရိပ်၏ စကားကြောင့် သရဲနက်မှာ ကြောင်အသွားသည်။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကိုယ်သူ မိုးကောင်းကင်ဟု ပြောခြင်းကို ခုမှ ကြားဖူးခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝိုးတဝါးလူရိပ်က ထပ်ပြောလာပြန်သည်။</p> <p>“တချို့လူတွေကတော့ ငါ့ကို မိုးနတ်မင်းလို့ ခေါ်တယ်”</p> <p>“… …”</p> <p>တော်တော် ဆိုးရွားသွားလေပြီ။ ထိုတစ္ဆေလိုလို သရဲလိုလို အကောင်ကား သူ့ကိုယ်သူ မိုးနတ်မင်းဟုပင် ထင်နေသည်။ မိုးကြိုးပစ်ချခံမှာ မကြောက်လေသလော။</p> <p>သရဲနက်က ငရဲကိုလည်း မကြောက်၊ မိုးကောင်းကင်ကိုလည်း မကြောက်၍ မကောင်းဆိုးဝါးလမ်းစဉ်လျှောက်နေသူ ဖြစ်သည်။ ကလေးလူကြီး ခွေးကြောင်မကျန်အောင် အသက်ပေါင်းများစွာကိုလည်း ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်ဖူးသည်။ သို့သော်လည်း သူ့ကိုယ်သူတော့ မိုးနတ်မင်းပါဟု မပြောရဲပေ။</p> <p>သရဲနက်က မရူးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရူးနေသူမှသာ သူ့ကိုယ်သူ မိုးနတ်မင်းဟု ထင်ရဲမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>“ရူးနေတဲ့ သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်ပဲ”</p> <p>သရဲနက်က တီးတိုးပြောရင် လှေငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ရေများ အဆက်မပြတ် ဝင်နေသဖြင့် လှေငယ်မှာ နစ်မြုပ်ပေတော့မည်။</p> <p>“လှေနစ်တော့မယ်။ အရူးကောင်သရဲတစ္ဆေ ဖယ်စမ်း”</p> <p>သရဲနက်က ပြောလည်းပြော တိုက်ခိုက်ရန်လည်း ဟန်ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>သရဲနက်မှာ ဘာမှ မလှုပ်ရှားရသေးခင်မှာပင် ဝိုးတဝါးလူရိပ်က ပျောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ ငါက သရဲတစ္ဆေ၊ ဒါပေမဲ့ မရူးဘူး”</p> <p>စကားသံက သရဲနက်၏ နောက်မှ ပေါ်လာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သရဲနက်၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို အလွန်အေးစက်နေသော လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အဖမ်းချုပ်ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>“ဘယ်လို…”</p> <p>သရဲနက်မှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။</p> <p>ထိုဝိုးတဝါးလူရိပ်၏ လှုပ်ရှားမှုကို သူ လုံးဝ မမြင်ခဲ့ရသောကြောင့်ပင်။ သူ့မျက်စိ​ရှေ့မှ ဖျတ်ကနဲ ပျောက်သွားပြီး သူ့အနောက်တွင် ဖျတ်ကနဲ ပေါ်လာကာ သူ့လက်မောင်းနှစ်ဖက် ချုပ်ကိုင်ခံလိုက်ရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>မြန်လွန်းသည်။ ကြောက်စရာကောင်းအောင် မြန်လွန်းသည်။</p> <p>“လွှတ်စမ်း…”</p> <p>သရဲနက်က  ရုန်းသည်။ သို့သော် လုံးဝ မရုန်းနိုင်ခဲ့ပေ။ သရဲတစ္ဆေ၏ အေးစက်နေသော လက်နှစ်ဖက်က သန်မာလွန်းသည်။</p> <p>“လွှတ်…”</p> <p>နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ရုန်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်</p> <p>“ဗွမ်း…”</p> <p>ဝိုးတဝါးလူရိပ်က သရဲနက်ကို ဖမ်းချုပ်ဆွဲခေါ်ပြီး ရေထဲ ခုန်ချသွားခဲ့သည်။</p> <p>သရဲနက်မှာ အော်ဟစ်ရုန်းကန်ရင်းယက်ကန်ယက်ကန်နှင့် ရေထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသည်။</p> <p>“အူး…ဝူး…”</p> <p>ပါးစပ်ထဲ နှာခေါင်းထဲသို့ ရေများ ဝင်ကုန်သည်။ ရုန်းကန်ကူးခတ်ရန် သတိရချိန်တွင် မှောင်မည်းနေသော ရေအနက်ပိုင်းသို့ ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သရဲနက်မှာ သူ၏ အထွတ်ထိပ်အဆင့်ဟူသော သိုင်းပညာများ၊ မကောင်းဆိုးဝါးလမ်းစဉ် လျှို့ဝှက်ပညာများကို ထုတ်သုံးခွင့်ပင် မရဘဲ ရေအောက်သို့ ဆွဲချခံနေရသည်။</p> <p>သရဲနက်တစ်ယောက် မဖြစ်ဖူးသော ကြောက်စိတ်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ သူတောင်းစားဂိုဏ်း၏ အပြင်ကြီးကဲဆိုသူကိုပင် ထိုမျှ မကြောက်ခဲ့ပေ။ ရက်ရက်စစက်စက် ရိုက်နှက်ခံရ၍ တစ်ကိုယ်လုံး ကျိုးကြေခဲ့ခြင်းက နာကျင်ရုံထက် မပိုပေ။ သူ၏ ပြန်လည်ကုသနိုင်စွမ်းဖြင့် ထိုဒဏ်ရာများကို ကြောက်စရာလည်း မရှိပေ။</p> <p>သို့သော် ယခုတွင်တော့ ရူးနေသော သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်က သူ့ကို ရေထဲ ဆွဲချနေသည်။ သူ့တွင် ခုခံနိုင်စွမ်း၊ ရုန်းကန်နိုင်စွမ်းပင် မရှိပေ။ အော်ဟစ်ရန်ပင် မစွမ်းသာပေ။ အံကြိတ်လျက် ပါးစပ်ကို တင်းတင်းစေ့အောင် ပိတ်ထားရသည်။ မဟုတ်လျှင် ရေများက ပါးစပ် ဝင်လာမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ရေအောက် ရောက်လာလေလေ မှောင်မည်း အေးစက်လေ ဖြစ်လာသည်။</p> <p>‘ငါ အစားခံတော့မှာလား…’</p> <p>“ဝူး…အူး…”</p> <p>အသတ်ခံရမည်က်ို သူ မကြောက်ပါ။ သေရမည်ကိုလည်း သူ မကြောက်ပါ။ သေပြီး သူ့အလောင်းကို ကျီးပဲ စားစား၊ လင်းတပဲ စားစား သူ ဂရုမစိုက်ပါ။ သို့သော် မသေသေးဘဲ သားရဲများ၏ ကိုက်ဖြတ်စားသောက်ခံရခြင်းမျိုးကိုတော့ သူကြောက်သည်။ ယခု သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်က သူ့ကို ရေအောက်ထဲ ဆွဲချနေသည်။ ရေအောက်ထဲ အရှင်လတ်လတ် ကိုက်ဖြတ်စားသောက်ခံရလျှင်ဟူသော အတွေးတစ်ခု ဝင်လာပြီး ကြောက်လာတော့သည်။</p> <p>မှောင်မည်းအေးစက်နေသော ရေအောက်ထဲတွင် သူ့ကို သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်က အရှင်လတ်လတ် ကိုက်ဖြတ်စားသောက်နေသည်ဟူသော အတွေးက တွေးမိလေ ကြောက်လေ ဖြစ်ပြီး အတင်းအော်ဟစ်ရုန်းကန်တော့သည်။</p> <p>“အူး…ဝူး…”</p> <p>ထိုအခါ ဗိုက်ထဲသို့ ရေများ အလုံးလိုက် တိုးဝင်ကုန်သည်။</p> <p>“ဒုတ်…”</p> <p>“အင့်…”</p> <p>သို့သော် သရဲနက်မှာ တစ်ချက်နှစ်ချက်သာ ရုန်းလိုက်ရသည်။ သရဲနက်၏ နောက်စေ့တွင် ကျင်ကနဲ ဖြစ်သွားပြီး ဘာမှ မသိနိုင်တော့သည့် အခြေနေသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ဝိုးတဝါးလူရိပ်က သရဲနက်၏ နောက်စေ့ကို သူ့ခေါင်းနှင့် ဆောင့်တိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သရဲနက်တစ်ယောက် သတိလစ်မေ့မျောသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>ထိုအခါမှ ဝိုးတဝါးလူရိပ်က သရဲနက်၏ လည်ဂုတ်အင်္ကျီစကို ဆွဲ၍ ရေပေါ်သို့ ပြန်ကူးခတ်ကာ တက်သွားသည်။</p> <p>လရိပ်ကျွန်း။</p> <p>ဝိုးတဝါးလူရိပ်က သရဲနက်ကို လရိပ်ကျွန်း ရေစပ်က ကျောက်တုံးကျောက်ဆောင်များကြားထဲသို့ ဆွဲခေါ်ခဲ့သည်။</p> <p>“ဘုန်း…”</p> <p>လူရိပ်က သရဲနက်ကို ကျောက်တုံးကြီးနှစ်တုံးကြားထဲ ပစ်ချပြီး လက်ကို တရိပ်ရိပ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။</p> <p>“ထောက်ထောက်ထောက်…”</p> <p>သတိရလာအောင် လုပ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ သတိမရလာအောင် အကြောပိတ်ထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ထိုလူရိပ်က သရဲနက်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>‘သူ့ပုံစံက မနေ့ညကထက် ပိုကောင်းလာသလိုပဲ။ မနေ့ညကဆိုရင် သူ့ပုံစံက တော်တော်နက်မှောင်နေခဲ့တာ။ မကောင်းဆိုးဝါးအငွေ့အသက်ကလည်း ပြင်းထန်နေခဲ့တယ်။ အခုကျတော့ သိပ်မနက်မှောင်နေတော့ဘူး။ မကောင်းဆိုးဝါးအငွေ့သက်ကလည်း သိပ်မပြင်းထန်တော့ဘူး။ သိပ်သည်းပြီး ငြိမ်ဝပ်နေတယ်။ ခွန်အားလည်း ပိုကောင်းလာတယ်။ တော်တော် ထူးဆန်းတဲ့ လူပဲ’</p> <p>ထိုသရဲနက်မှာ သူ့ကိုယ်သူ မကောင်းဆိုးဝါးပါဟု ပြောနေခဲ့သော်လည်း လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်လေ၏။ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ထိုပုံစံ ဖြစ်သွားမှန်း မသိရသော်လည်း လူသားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေသေးသည်။ သို့သော်လည်း လူသားတစ်ယောက်နှင့် သိပ်မတူတော့ပေ။ အထူးသဖြင့် နာကြည်းမုန်းတီးမှုများနှင့် ပြည့်နေသော စိတ်နှင့် ရက်စက်သတ်ဖြတ်ရသည်ကို ခုံမင်နေသော စိတ်က လူသားတစ်ယောက်၏ စိတ်မျိုး မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p>‘သူက အထွတ်ထိပ်အဆင့်ဆိုတော့ သူ့ခွန်အားတွေကို ငါ ချိပ်ပိတ်မထားနိုင်ဘူး။ သူ့အတွင်းနဲ့ သူ့သိုင်းပညာကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် ကောင်းမလား’</p> <p>သို့သော် ထိုသရဲနက်နှင့် ပတ်သက်၍ သူ ကြားခဲ့သော စကားတချို့ကြောင့် သိုင်းပညာကို မဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>‘ဘယ်လို ကိစ္စမျိုးက လူတစ်ယောက်ကို ဒီလို သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်နဲ့ ရန်ငြိုးတွေ ပြည့်နေတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင် ဖြစ်သွားစေတာလဲ။ ဟင်း…’</p> <p>လူရိပ်က သက်ပြင်းချရင်း ခေါင်းခါသည်။သရဲနက်၏ တစ်ကိုယ်လုံးကိုလည်း စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက သရဲနက်၏ အင်္ကျီအတွင်းအိတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ ပစ္စည်းများအားလုံး ယူလိုက်သည်။</p> <p>‘ဟီးဟီး…၊ ဘာတွေလဲဆိုတာ နောက်မှ ကြည့်ကြည့်ရမယ်။ အိုး…နေဦး…’</p> <p>လူရိပ်က သရဲနက်၏ ခါးစည်းကြိုးကို ဖြေပြီး ရေထဲသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သရဲနက်၏ အင်္ကျီကိုလည်း ဖရိုဖရဲဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်သည်။</p> <p>‘ဒါဆိုရင် သူ့ပစ္စည်းတွေ ရေထဲ ကျပျောက်ကုန်ပြီလို့ တွေးနေလိမ့်မယ်’</p> <p>ထို့နောက် လူရိပ်က ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>လရိပ်ကျွန်းပေါ်တွင်တော့ လူငယ်သိုင်းသမားများအားလုံး ပြန်စုရုံးမိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ လှေငါးစင်းဖြင့် လူရှာထွက်သွားကြသူများလည်း အားလုံး ပြန်ရောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>လူတချို့ကိုလည်း ကယ်လာနိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>တချို့မှာ အရေးပေါ် ဆေးကုသမှု ခံယူရန် လိုအပ်သည့် အနေထားမျိုး ဖြစ်နေ၍ သမားတော်လေး ဟန်ကောင်းရှင်းက ကုသပေးနေသည်။ သို့သော်လည်း အချိန်မီ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့၍ အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရသော အခြေနေတော့ မရှိပေ။</p> <p>နှင်းပန်းက အဝေးသို့ လှမ်းလှမ်း ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မောင်လေး ပြန်မလာသေး၍ လှမ်းကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>‘အဲဒီ ကလေးကတော့ ဘာတွေ လျှောက်လုပ်နေပြန်ပြီလဲ မသိဘူး’</p> <p>တချို့လူငယ်သိုင်းသမားများကလည်း ကျွန်းအပြင်ဘက်သို့ စိုးရိမ်သော မျက်လုံးများဖြင့် မကြာမကြာ လှမ်းကြည့်နေကြသည်။ သူတို့က သရဲနက် လရိပ်ကျွန်းအထိ လိုက်လာမှာကို စိုးရိမ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုစဉ်…၊ လူရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>အားလုံး ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားပြီး သတိအနေအထား ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p>နှင်းပန်းကတော့ ထိုလူရိပ်ကို မြင်လျှင် အသာပြုံးလိုက်လေ၏။ သူမ စောင့်မျှော်နေသူ ရောက်လာ၍ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဟုတ်သည်။ ရောက်လာသည့် လူရိပ်မှာ ရှောင်လုံပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>“အီးဟီးဟီး…၊ အေး အေး လိုက်တာ။ အီးဟီးဟီး…”</p> <p>ရှောင်လုံမှာ တစ်ကိုယ်လုံ စိုရွှဲနေပြီး ကြွက်စုတ်တစ်ကောင်လို ဖြစ်နေ၏။ တစ်ကိုယ်လုံး ခိုက်ခိုက်တုန်လျက် တုန်တုန်ချည့်ချည့်နှင့် လာနေသည်။</p> <p>“ရှောင်အစ်ကို လာပြီ”</p> <p>“ရှောင်လုံ ပြန်လာပြီ”</p> <p>နာရာကီလေယာ၊ ကျန်းရှီနှင့် ဖန်းချင်းတို့က အပြေးလာပြီး ရှောင်လုံကို ဖေးမကာ တွဲခေါ်ကြသည်။</p> <p>“အား…၊ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်နေတာပဲ။ မြန်မြန်…”</p> <p>ကျန်းရှီက ရှောင်လုံ၏ အေးစက်နေသော လက်ကို ကိုင်မိပြီး တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူက ချက်ချင်းပင် ရှောင်လုံ၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်မှ ဆွဲကိုင်ကာ ဖေးမထားလိုက်သည်။ ဖန်းချင်းကလည်း အခြားတစ်ဖက်မှ ဖေးမထားလိုက်သည်။</p> <p>“ရှောင်အစ်ကို…၊ အဆင်ပြေရဲ့လား”</p> <p>“ဘာမှ မဖြစ်ဘူး။ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး။ နည်းနည်း အေးရုံပဲ။ ဟတ်ချိုး…။ အီးဟီးဟီး…”</p> <p>ရှောင်လုံက မေးချင်း တဂတ်ဂတ် ရိုက်ရင်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လျက်နှင့် ကျန်းရှီနှင့် ဖန်းချင်းကို အားယူကာ တုန်တုန်ချည့်ချည့် လျှောက်နေသည်။</p> <p>နာရာကီလေယာမှာ စိုးရိမ်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>“မြန်မြန် ခေါ်လာကြ”</p> <p>ကျန်းရှီနှင့် ဖန်းချင်းလည်း ရှောင်လုံကို တွဲခေါ်မနေတော့ဘဲ တစ်ဖက်တစ်ချက်မှ တစ်ခါတည်း ပွေ့ချီကာ သမားတော်လေး ဟန်ကောင်းရှင်းထံ ခေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>နှင်းပန်းကတော့ လှမ်း၍သာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ စိတ်ထဲကတော့ ကြိတ်ပြုံးရင်း ခေါင်းအသာ ခါနေမိသည်။</p> <p>‘ဒီကလေးကတော့လေ…’</p> <p>ဟန်ကောင်းရှင်းလည်း ရှောင်လုံကို ဆေးတစ်လုံး ကျွေးလိုက်သည်။</p> <p>“ကျေး..ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုဟန်…‘</p> <p>အားလုံးကလည်း ရှောင်လုံကို ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>မည်သူမှ စကားမပြောကြပေ။ အားလုံးက သတိထားလျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အာရုံစိုက်ထားကြသည်။</p> <p>လူသုံးယောက်ကတော့ ရှောင်လုံကို ကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့် လုပ်နေကြသည်။ ထိုလူသုံးယောက်မှာ ရောင်လုံတို့ ကယ်လာခဲ့သော လူသုံးယောက်ပင် ဖြစ်သည်။ မိုးနတ်မင်းနှင့် မိုးကောင်းကင်ကို ယုံကြည်ကိုးကွယ်သူများလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှောင်လုံကတော့ သူတို့ကို ပြန်မကြည့်ပါ။ သူက မိုးနတ်မင်း မဟုတ်ကြောင်း၊ မိုးကောင်းကင်လည်း မဟုတ်ကြောင်း၊ သူက သရဲတစ္ဆေသာ ဖြစ်ကြောင်း ထိုလူများကို နားလည်အောင် မည်သို့ ရှင်းပြရမှန်း မသိ၍ ဖြစ်သည်။</p> <p>အချိန်က နှေးကွေးလေးလံလွန်းနေသလိုပင်။ ထိုအခြေနေမှ မြန်မြန် လွတ်မြောက်ချင်လေလေ အချိန်က နှေးကွေးနေလေလေ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ရေနစ်ထားသူများလည်း ပုံမှန်အခြေနေသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။</p> <p>ယခု လရိပ်ကျွန်းပေါ်တွင် လူငယ်အားလုံး သတိအပြည့်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>အချိန်က တရွေ့ရွေ့နှင့် ဆက်ကုန်နေသည်။</p> <p>“ဒီလောက် အချိန်ထိ သရဲနက် မလာဘူးဆိုတော့ အဲဒီမကောင်းဆိုးဝါးက ကျွန်းပေါ်ကိုတော့ မလိုက်လာဘူး ထင်တယ်”</p> <p>ဝမ်လူငယ်က အခြေနေကို သုံးသပ်ပြီး ပြောသည်။</p> <p>ကိုယ်ရံတော်ကောက ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p>“လိုက်လာမယ်ဆိုရင်တော့ အခုလောက်ဆို ရောက်ပြီးနေလောက်ပြီ။ အခုထိ မရောက်လာတာက မလာခဲ့လို့ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်”</p> <p>ချီးကုံးယောင်ကလည်း ပြောသည်။</p> <p>“ရှီရေကန်က မြို့ပြင်မှာ ဆိုပေမဲ့ ဒီလှုပ်ရှားမှုက မသေးဘူး။ ဟန်ကျိုးမြို့စွန်က လူတွေ သတိထားမိမှာပဲ။ မြို့ထဲက သိုင်းလောကသားတွေဆီ သတင်းရောက်သွားရင် အလုံးအရင်းနဲ့ လိုက်လာကြမှာပဲ။ လူငယ်တွေထဲမှာ တချို့က နောက်ခံကောင်းတဲ့ သခင်လေးတွေလည်း ပါတာမို့ အမြန်တုံ့ပြန်လာနိုင်တယ်”</p> <p>ယွဲ့လူငယ်ကလည်း ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p>“ငါသာ  သရဲနက်ဆိုရင် ကျွန်းပေါ်အထိ လာချင်ရင် ခပ်မြန်မြန်လာမှာပဲ။ မလာဘူးဆိုရင်လည်း သိုင်းလောကသားတွေ မလာခင် ရှောင်သွားမှာပဲ။ အခုချိန်ထိ ကျွန်းပေါ်ကို မရောက်လာဘူးဆိုတော့ ရှောင်ထွက်သွားတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်”</p> <p>ဝူချန်အန်းနှင့် လီကျီးတို့ကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။ သူတို့က သိုင်းလောကသားများ၏ စိတ်သဘောထားကို သိပ်မရင်းနီး​သော်လည်း အခြေနေကိုတော့ တွက်ဆနိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ယခုအခြေနေကို သုံးသပ်လျှင် သရဲနက် ရှောင်သွားခြင်းသာ ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းမိကြသည်။</p> <p>ထိုထင်မြင်သုံးသပ်ချက်များကို ကြားလျှင် လူငယ်သိုင်းသမားများလုံး စိတ်သက်သာသွားကြသည်။</p> <p>“ဒါဆို ငါတို့ အသက်ရှင်ပြီပေါ့”</p> <p>အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ပြီဟူသော အသိဖြင့် အားလုံး စိတ်သက်သာရာ ရလာကြသည်။</p> <p>“အရမ်းကောင်းတာပဲ”</p> <p>သို့သော်လည်း အပြည့်အဝ မပျော်နိုင်ကြပေ။ ကမ်းပေါ်တွင် လူငယ်သိုင်းသမား ရာချီ သေဆုံးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ထိုသေဆုံးမှုကြီးထဲတွင် သူတို့၏ မိတ်ဆွေများ၊ ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုများ၊ မိသားစုများ ပါဝင်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ဝူချန်အန်းက လီကျီးကို အားပေးသည်။</p> <p>“အရမ်းလည်း မစိုးရိမ်ပါနဲ့”</p> <p>လီကျီးက အသာခေါင်းညိတ်သည်။ သို့သော် သူက စိတ်ပူနေသည်သာ။ သူ၏ အစ်ကိုက သူ့အတွက် အဖေလိုပင် မဟုတ်ပါလား။ သူ့အစ်ကိုနှင့် သူ့မရီးက သူ့အပေါ် အဖေနှင့်အမေလို အလွန်ဂရုစိုက်ကာ ကောင်းကြသည်လေ။ သူ ဟန်ကျိုးသို့ လာချင်သည် ပြောသဖြင့် တကူးတက လိုက်ပို့ခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ သူ့အစ်ကိုနှင့် မရီးသား တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့လျှင် သူ အပြစ်မကင်းသလို နေသွားရပေတော့မည်။</p> <p>ထိုစဉ်…</p> <p>“ဝုန်း…"</p> <p>“ဖြောင်း…”</p> <p>“အား…”</p> <p>ကမ်းဘက်မှ ဆူညံသံများ လွင့်ပျံလာသည်။</p> <p>ထိုအခါ အားလုံး၏ အကြည့်က အသံလာရာဘက်သို့ ကြည့်မိကြသည်။</p> <p>“မီးရောင်တွေ…”</p> <p>ဟုတ်သည်။ ကမ်းဘက်တွင် မီးရောင်များကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>“ဟန်ကျိုးမြို့ထဲက သိုင်းလောကသားတွေ ရောက်လာကြပြီ ထင်တယ်”</p> <p>“ဟုတ်လိမ့်မယ်”</p> <p>“သရဲနက်ဆိုရင်တော့ အဲဒီလို လုပ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>ချီးကုံးယောင်က ပြောရင်း မီးတိုင်တစ်ခုကို ကိုင်မြှောက်၍ အချက်ပြပုံစံဖြင့် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအခါ ကမ်းဘက်မှ မီးရောင်များလည်း အချက်ပြပုံစံဖြင့် လှုပ်ယမ်းလာကြသည်။</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ဟန်ကျိုးမြို့ထဲက သိုင်းသမားတွေ လိုက်လာကြတာ”</p> <p>ချီးကုံးယောင်၏ အတည်ပြုစကားကို ကြားလျှင် အားလုံး ပျော်ရွှင်သွားကြသည်။</p> <p>သူတို့ ကြည့်နေစဉ်မှာပင် မီးရောင်တချို့က တလှုပ်လှုပ် ရွေ့လျားလျက် ကျွန်းဘက်သို့ လာနေသည်။ သိပ်မကြာလိုက်ပါ။ လှေသုံးစင်း ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>လှေတစ်စင်းပေါ်တွင် စစ်သည်တော်များလို ဝတ်ဆင်ထားသော စစ်သုံးလှံကိုင် သိုင်းသမားများ ပါလာကြသည်။ လှေတစ်စင်းပေါ်တွင်တော့ ယွဲ့လူငယ်၏ အဝတ်စားနှင့် ဆင်တူသော လေးသည်တော်များ ပါလာကြသည်။ ကျန်လှေတစ်စင်းတွင်တော့ သူတောင်းစားဂိုဏ်းသားများ ပါလာသည်။ ဦးဆောင်လာသူမှာ အနောက်ပိုင်း အကြီးကဲကျန်း ကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။</p> <p>“သခင်လေးချီးကုံးယောင်…”</p> <p>လှံသမားများက လှမ်းခေါ်ရင်း ချီးကုံးယောင်နားသို့ ရောက်လာကာ ဝန်းရံထားလိုက်ကြသည်။</p> <p>“ဒီလောက်ကြီး ဟန်ရေးပြမနေပါနဲ့။ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်”</p> <p>“သခင်လေး အဆင်ပြေတာ ကောင်းတယ်။ သခင်လေးသာ အဆင်မပြေရင်…”</p> <p>လှံသမားတစ်ယောက်က ပြောလက်စစကားကို အဆုံးထိ မပြောဘဲ ရပ်ထားလိုက်သည်။</p> <p>“သခင်လေး ယွဲ့ကျဲ့မို…”</p> <p>လေးသည်တော်များကလည်း ယွဲ့လူငယ်အနားတွင် ဝန်းရုံလိုက်ကြသည်။</p> <p>ချီးကုံးယောင်က ယွဲ့လူငယ်ဘက်သို့ ကြည့်လာသည်။</p> <p>“ရောင်းရင်းယွဲ့က အဲဒီ ယွဲ့ကျဲ့မိုဖြစ်နေတာကိုး”</p> <p>“ဟားဟား…၊ ကျုပ်တို့ ယွဲ့အိမ်သားတွေက စကားချဲ့ကားပြောတတ်ပါတယ်။ ရောင်းရင်းချီး အတည်မယူပါနဲ့”</p> <p>ချီးကုံးယောင်က ဘာမှ မပြောဘဲ ပြုံး၍သာ နေလိုက်သည်။</p> <p>“အကြီးကဲ ကျန်း…”</p> <p>လုချွမ်း၊ ကျိတောင်နှင့် ကျန်သူတောင်းစားဂိုဏ်းသားနှစ်ယောက်က အကြီးကဲကျန်းကို နှုတ်ဆက်ကြသည်။</p> <p>“ကောင်းတယ်၊ အရမ်းကောင်းတယ်”</p> <p>အကြီးကဲကျန်းက ကျေနပ်ဝမ်းသာစွာဖြင့် ခေါင်းတညိတ်ညိတ် လုပ်နေခဲ့သည်။ သူတောင်းစားဂိုဏ်းမှ ဂိုဏ်းသားလေးယောက်လုံးကို အသေပျောက်မရှိဘဲ ပြန်တွေ့ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>“ကောင်းပြီ။ အားလုံး ကမ်းကို ပြန်ကြစို့…”</p> <p>ရောက်လာသော လှေသုံးစင်းက အတော်ကြီးသဖြင့် လှေတစ်စင်းတွင် လူငါးယောက်လောက် ထပ်ခေါ်သွားနိုင်လောက်သည်။ ကျွန်းပေါ်တွင်လည်း လှေငယ်ငါးစင်း ရှိနေပြီးဖြစ်၍ အားလုံး အတူတကွ ပြန်သွားကြရန် လုံလောက်နေသည်။</p> <p>ဝမ်လူငယ်က သူ့လူများကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ကျွန်းပေါ်မှ လူငယ်သိုင်းသမားများအားလုံး နီးရာလှေပေါ်သို့ မျှ၍ တက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“အကြီးကဲကျန်း…၊ ကမ်းပေါ်မှာ အခြေနေဘယ်လိုလဲ”</p> <p>လုချွမ်းက အကြီးကဲကျန်းကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>“တော်တော် ဆိုးတယ်”</p> <p>အကြီးကဲကျန်းက ထိုမျှသာပြောသည်။ သူ့မျက်နှာက ခက်ထန်နေ၏။ သရဲနက်က အမှန်ပင် ရက်စက်ဆိုးရွားလွန်းသည်။ လူငယ်မျိုးဆက်သိုင်းသမားများ စုဝေးနေရာသို့ လာရောက်တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>‘သိုင်းလောကသားတွေနဲ့ သရဲနက်ကြားက ရန်ငြိုးကတော့ ကမ္ဘာကြေရင်တောင် မကြေတဲ့ ရန်ငြိုးဖြစ်သွားပြီ’</p> <p>အသတ်ခံရသော လူငယ်မျိုးဆက်သိုင်းသမားများမှာ သိုင်းအိမ်တော်များ၊ သိုင်းမိသားစုများမှ လူငယ်မျိုးဆက်ပါရမီရှင်လေးများနှင့် သခင်ငယ်လေးများ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။ သိုင်းအိမ်တော်များနှင့် သိုင်းမိသားစုများက အဘယ်မှာ အခဲကြေနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p>သရဲနက်ကို တွေ့ရာသင်္ချိုင်း လိုက်သတ်ကြပေတော့မည်။</p> <p>‘သရဲနက်က အရှောင်တိမ်း ကောင်းလွန်းတယ်။ အရင်ကလည်း ဒီလိုပဲ သိုင်းလောကထဲ ဝင်မွှေနှောက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာ။ အခုလည်း ဘယ်မှာ သွားပုန်းနေမလဲ မသိဘူး။ သူ့ရဲ့ လမ်းကြောင်းတွေကို သိတဲ့သူ မရှိတာက ဆိုးတာပဲ။ သရဲနက်ရဲ့ ခြေကုပ်နေရာကိုသာ သိရင် သိုင်းလောကသားတွေ အလုံးအရင်းနဲ့ ရှင်းလင်းကြမှာပဲ။ ဟင်း…၊ အဲဒီမကောင်းဆိုးဝါးကောင်ကတော့…’</p> <p>အကြီးကဲကျန်းလည်း တွေးရင်း စိတ်ပင်ပန်းနေရတော့သည်။ သရဲနက်၏ ခွန်အားကပင် သူတို့လို သိုင်းထိပ်သီးအဆင့်များ မချဉ်းကပ်နိုင်သော အဆင့်မျိုး ဖြစ်နေသည်လေ။ သရဲနက်၏ မကောင်းဆိုးဝါးနည်းစနစ်များကလည်း အလွန်ရင်ဆိုင်ရခက်သည်။ သရဲနက် အထွတ်ထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်သွားခဲ့ခြင်းက သိုင်းလောကထဲ မွှေချင်သလို မွှေနှောက်နိုင်သော အခြေနေမျိုး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သရဲနက်တစ်ယောက်ကို ထိန်းချုပ်ရန် အထွတ်ထိပ်အဆင့် နှစ်ယောက်လောက်က အနည်းဆုံး လိုအပ်သည်။ တစ်ယောက်တည်းက ဘာမှ မလုပ်နိုင်ပေ။</p> <p>‘သေဆုံးသွားတဲ့ လူငယ်သိုင်းသမားတွေထဲမှာ နောက်ခံကြီးကြီးမားမားတွေ ရှိနေရင်တော့ သရဲနက် သိုင်းလောကထဲ ခြေရှုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်လောက်တော့ပါဘူး’</p> <p>အကြီးကဲကျန်းလည်း သရဲနက်အကြောင်း ထပ်မစဉ်းစားတော့ဘဲ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူတောင်းစားဂိုဏ်း၏ လက်ရှိ ရင်ဆိုင်နေရသော အခက်ခဲက သရဲနက်ကို ရင်ဆိုင်ရသည်ထက် ပိုဆိုးသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကာယကံရှင်ဖြစ်သော သရဲနက်မှာတော့ လရိပ်ကျွန်း၏ ချောင်ကျသော ကျောက်တုံးများကြားထဲတွင် သတိလစ်လျက် ငြိမ်သက်နေခဲ့လေ၏။</p> <p>အခန်း(၃၃၁)ပြီး</p> <p>***</p> <p> </p>


Save