Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၃၃၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရွှေနဂါးမီးအိမ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ပဟေဠိရုပ် ရောင်းသမား လူကြီးက ဝိုင်းအုံကြည့်နေသည့် လူများထဲက လူတစ်ယောက်ကို အသာမျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>လူအုပ်ထဲက လူက နားလည်ဟန်ဖြင့် အသာနောက်ဆုတ်ထွက်သွားပြီး ခုနက ထွက်သွားသော မိန်းကလေးနောက်မှ မသိမသာ နောက်ယောင်ခံလိုက်သွားလေ၏။</p> <p>“မမလေးက တော်လိုက်တာ၊ ဒီလောက်ခက်တဲ့ ပဟေဠိရုပ်တွေကို ဖြုတ်ပြနိုင်ခဲ့တယ်”</p> <p>“မမလေးက ဟင်းချက်ပဲ တော်တာမဟုတ်ဘူး။ ဒီလိုနေရာမှာလည်း တော်တာပဲ”</p> <p>“မင်းက မသိသေးလို့။ မမလေးက သိုင်းပညာမှာလည်း တော်တယ်။ မမလေး လေ့ကျင့်နေတာ ငါ မတော်တဆ တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်။ ငါထင်တာသာ မမှားရင် အဲဒါက အလယ်အလတ်အဆင့်လောက် ရှိမယ် ထင်တယ်”</p> <p>“ဟင်…၊ တကယ်လား”</p> <p>မိန်းကလေးနောက်က လိုက်၍ ပစ္စည်းကူသယ်ပေးနေသော လူနှစ်ယောက်က စကားပြောရင်း သူတို့၏ မမလေးကို အထင်ကြီးသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>မိန်းကလေးက မျက်နှာထားဖြင့် လှည့်ကြည့်လာသည်။</p> <p>“ရှင်တို့နှစ်ယောက် လျှောက်ပြောမနေကြနဲ့။ အရုပ်လိုချင်နေတာ မဟုတ်လား။ ရော့ တစ်ယောက်တစ်ခုယူကြ။ ဟွန့်…”</p> <p>“ဟဲဟဲ မမလေး…”</p> <p>မိန်းကလေးက မျက်စောင်းဖြင့်ကြည့်ပြီး ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာတော့ ကျေနပ်သော အရိပ်များ ထင်ဟပ်နေလေ၏။</p> <p>တကယ်တော့ သူမက တော်လွန်းနေ၍ ထိုပဟေဠိရုပ်များကို ဖြေနိုင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထိုပဟေဠိရုပ်များထက် ပိုဖွင့်ရခက်သော ငွေကြုပ်လေးကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးပြီး ဖွင့်နည်းပိတ်နည်းကို သင်ခဲ့ဖူးသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုမိန်းကလေးသည်ကား ရွေငါးစားတော်ဆက်၏ မြေးမလေး ပေါက်စီပင် ဖြစ်လေ၏။ ထိုပဟေဠိရုပ်များက အရင်က ရှောင်တုံး လက်ဆောင်ပေးဖူးသော ငွေသော့ကြုပ်လေးကို ဖွင့်ရသည်လောက် မခက်ပေ။</p> <p>‘ရှောင်တုံးဆိုရင် အဲဒီပဟေဠိအရုပ်တွေအကုန်လုံးကို ခဏလေးနဲ့ ဖြေနိုင်လောက်တယ်’</p> <p>ပေါက်စီကတွေးရင်း ကျေနပ်စွာ ပြုံးနေခဲ့သည်။ တစ်ဆက်တည်း သူမက ထွက်သွားကြသည်မှာ ရက်အတော်ကြာပြီဖြစ်သော သူမ၏ အစ်ကိုကြီးကို သတိရနေမိသည်။</p> <p>‘အစ်ကိုကြီးရှောင်လုံတစ်ယောက် ဘယ်တွေရောက်နေပြီလဲ မသိဘူး။ သိုင်းလောကထဲ လျှောက်သွားနေတာ ဖြစ်မယ်။ အရမ်းကောင်းတာပဲ။ ငါလည်း တစ်ခါလောက် အဲဒီလို လျှောက်သွားကြည့်ချင်တယ်။ သိုင်းလောကကြီးက တော်တော် ရှုပ်ထွေးတာတဲ့။ နည်းနည်းတော့ ကြောက်ဖို့ကောင်းတဲ့ပုံပဲ။ ဟီးဟီး…၊ ဆရာဘိုးဘိုးရော နေကောင်းရဲ့လား မသိဘူး’</p> <p>ပေါက်စီတစ်ယောက် တောင်စဉ်ရေမရ လျှောက်တွေးရင်းနှင့် ဝယ်စရာရှိသည်များကို ဆက်ဝယ်သည်။</p> <p>“ဝယ်စရာတွေလည်း စုံပြီဆိုတော့ ပြန်ကြစို့”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ မမလေး”</p> <p>ထို့နောက် ပေါက်စီနှင့် စားတော်ဆက်မှ အလုပ်သမားနှစ်ယောက်တို့သည် ဈေးထဲမှ ထွက်သွားကြလေ၏။</p> <p>သူတို့နောက်တွင် လူတစ်ယောက် နောက်ယောင်ခံ၍ လိုက်လာသည်ကိုတော့ ပေါက်စီတို့က မသိခဲ့ပေ။</p> <p>ပေါက်စီတို့ ရွှေငါးစားတော်ဆက်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။</p> <p>ပေါက်စီတို့ ရွှေငါးစားတော်ဆက်ထဲ ဝင်သွားမှသာ နောက်ယောင်ခံလိုက်သူက ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ပေါက်စီတို့က နောက်ယောင်ခံလိုက်သူကို မသိခဲ့သော်လည်း လူတစ်ယောက်ကတော့ သိခဲ့သည်။ ထိုလူက ရွှေငါးစားတော်ဆက်မှ ခပ်လှမ်းလှမ်း သစ်ပင်အောက်တွင် မူး၍ အိပ်နေပုံရသော အဖိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p>အဖိုးအိုက ဗူးသီးခြောက်အရက်ဗူးကို မော့သောက်ရင်း အိပ်ချင်နေသည်လား အမူးလွန်နေသည်လား မသဲကွဲသော မျက်လုံးများဖြင့် ပေါက်စီတို့ကိုလည်းကောင်း နောက်ယောင်ခံလိုက်လာသူကိုလည်း​ကောင်း လှမ်းကြည့်နေခဲ့လေ၏။</p> <p>“အိုက်ယား…၊ တပည့်လေး တစ်ယောက် တွေ့ရမလား လာရှာပါတယ်။ အရှုပ်အထုပ်နဲ့ လာတွေ့နေတယ်”</p> <p>အဘိုးအိုက တီးတိုးညည်းတွားရင်း သစ်ပင်ကို မှီ၍ ပြန်အိပ်နေလိုက်လေ၏။</p> <p>ပေါက်စီတို့ ရွှေငါးစားတော်ဆက်ထဲ ရောက်လျှင် စားဖိုဆောင်ထဲမှ ကောင်လေးတစ်ယောက် အပြေးထွက်လာသည်။</p> <p>“မမပေါက်စီ ပြန်လာပြီလား”</p> <p>ကောင်လေးက အသက်ဆယ်နှစ်ခန့်သာ ရှိပြီး သွက်လက်တက်ကြွလှ၏။ သူက  ပေါက်စီကို ပြုံးရွှင်ရင်းနှီးစွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>“အင်း…၊ ငါ ပြန်လာပြီ၊ ဒီနေ့ နင့်ကို ဟင်းလျာအသစ်တွေ သင်ပေးဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ ရော့ ဒါက နင် ကစားဖို့”</p> <p>ပေါက်စီက သူရလာခဲ့သော ငွေဘောလုံးပဟေဠိရုပ်ကို ကောင်လေးအား ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ကောင်လေးက အလွန်ပျော်သွားသည်။ ဟင်းချက်နည်းအသစ်လည်း သင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ကစားစရာ အသစ်လည်း ရလိုက်၍ ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျင်းချွမ်။ ဟုတ်သည်။ ထိုကောင်လေးမှာ ကျင်းချွမ် ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့တွင် ထူးခြားသော စားဖိုမှူးကြီး ဖြစ်လာချင်သော အိပ်မက်ဖြင့် ရှောင်လုံနောက်သို့ လိုက်လာခဲ့သော ကောင်လေးဖြစ်သည်။ အခု သူက ရွှေငါးစားတော်ဆက်တွင် သူ သင်ချင်သော စားဖိုမှူးပညာများ သင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>လက်တွေ့ မဟုတ်သော စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်သည် လှပဆန်းကြယ်သော်လည်း လက်တွေ့ မဟုတ်နေ၍ အရာအားလုံးမှာ လေများလိုသာ ဖြစ်သည်။ ကျင်းချွမ်အတွက်ကား ရွှေငါးစားတော်ဆက်တွင်  ပညာသင်နေရခြင်းက သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်ကို လက်တွေ့ ဆုပ်ကိုင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုမျှ မကသေးပေ။ ရွှေငါးစားတော်ဆက်မိသားစုက ကျင်းချွမ်ကို မိသားစုလို ဆက်ဆံပြီး ဂရုစိုက်ကြသည်။ ကျင်းချွမ်ကို လီသူဌေးကြီး ဇနီးမောင်နှံကလည်း မြေးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံကြသည်။ လီရှင်းဟွာတို့ ဇနီးမောင်နှံကလည်း သားတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံကြသည်။ ပေါက်စီကလည်း မောင်တစ်ယောက်လို ဆက်ဆံကြသည်။</p> <p>ရှောင်လုံက ကျင်းချွမ်ကို သူ့ညီလေးအဖြစ် အပ်နှံထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုကဲ့သို့ မိသားစုချစ်ခြင်းနှင့် နွေးထွေးမှုကို ကျင်းချွမ်တစ်ယောက် အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးပေ။ ထိုကြောင့် သူ့ အိပ်မက်ဖြစ်သော စားဖိုမှူးပညာ သင်နေရသည်ထက် ထိုနွေးထွေးမှုကို ကျင်းချွမ်က ပိုခုံမင်သည်။ ပိုတွယ်တာသည်။ ပိုပျော်ရွှင်သည်။</p> <p>အခုလည်း ကျင်းချွမ်က သူရလိုက်သော ငွေဘောလုံးလေးကို နှစ်ခြိုက်စွာ ကိုင်ထားခဲ့သည်။ သူ့အတွက် ထိုငွေဘောလုံးလေးက ကစားစရာတစ်ခုထက် ပိုသည်။ အဓိပ္ပါယ်များစွာ ရှိနေသည်။ သူ့စိတ်ထဲ နှလုံးသားထဲအထိ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးရသော အရုပ်လေး ဖြစ်သည်။ ယခင်က သူရဖူးသော လက်ဆောင်များနှင့် ကစားစရာများလိုပင် ကျင်းချွမ်က အလွန်သဘောကျနေခဲ့သည်။</p> <p>ပေါက်စီက ကျင်းချွမ် ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေပုံကို ကြည့်ပြီး သဘောကျဟန်ဖြင့် ကျင်းချွမ်၏ ခေါင်းကို ပွတ်ပေးသည်။</p> <p>“အဲဒီလောက်တောင် အရုပ်ကြိုက်လား။ ကလေးလည်း မဟုတ်တော့ဘဲနဲ့”</p> <p>“ဟီး…၊ ကြိုက်တယ်။ မမပေါက်စီ အရင်ဝင်သွားလိုက်နော်။ ကျွန်တော် အပြင်ခဏသွားလိုက်ဦးမယ်”</p> <p>ပေါက်စီက ကျင်းချွမ်၏ လက်ထဲမှ အထုပ်ကို ကြည့်ပြီး အသာပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ကျင်းချွမ်ဘယ်ကိုသွား၍ ဘာလုပ်မည်ကို သူမက သိနေ၍ ဖြစ်သည်။</p> <p>“မြန်မြန်လည်း ပြန်လာခဲ့နော်။ ဓားကိုင်နည်း ဟင်းလျာလှီးနည်းလည်း သင်ပေးစရာ ရှိတယ်”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ မမပေါက်စီ”</p> <p>ကျင်းချွမ်က ပြောပြီးနောက် ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်၍ ပြေးထွက်သွားသည်။</p> <p>“ဒီကောင်လေးက အမြဲတမ်း ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားနေတာပဲ။ ဖြည်းဖြည်းသွားလည်း ရတာကို”</p> <p>ပေါက်စီက တီးတိုးရေရွတ်ပြီး စားတော်ဆက်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ကျင်းချွမ်က အပြင်ရောက်လျှင် မလှမ်းမကမ်းက သစ်ပင်အောက်တွင် အိပ်နေသော အဘိုးအိုထံ သွားလိုက်သည်။</p> <p>“ဆရာကြီး…၊ အိပ်နေတာလား။ ဒါ ဒီနေ့ ကျွန်တော် ချက်ထားတဲ့ ဟင်းလျာအသစ်။ မြည်းကြည့်ပါဦး”</p> <p>ကျင်းချွမ်က ပြောရင်း အဘိုးအိုရှေ့တွင် သူယူလာသော အထုပ်ထဲမှ စားစရာများ ထုတ်၍ ချပေးသည်။</p> <p>“ပြီးတော့ ဒါက ဆရာကြီး သင်ပေးတဲ့ အရက်စပ်နည်းသစ်နဲ့ စပ်ထားတဲ့ အရက်ပါ”</p> <p>ကျင်းချွမ်က ပြောရင်း သူယူလာသော အထုပ်ထဲမှ အရက်အိုးကို ထုတ်ပေးသည်။</p> <p>အဘိုးအိုက မျက်လုံးပွင့်လာပြီး ကျင်းချွမ်ကို ကြည့်သည်။</p> <p>“ဟင်း…”</p> <p>အဘိုးအိုက တီးတိုးသက်ပြင်းချရင်း ကျင်းချွမ်ချပေးထားသော အစားသောက်နှင့် အရက်များကို မြည်းစမ်းစားသောက်သည်။</p> <p>“ကောင်လေး…၊ မင်း သိုင်းပညာကို စိတ်မဝင်စားဘူးလား။ ငါ့မှာ အရမ်းထူးခြားတဲ့ သိုင်းပညာတွေ ရှိတယ်။ မင်း မသင်ချင်ဘူးလား”</p> <p>“ဆရာကြီးကလည်း တွေ့တိုင်း အဲဒါပဲ မေးနေတယ်။ ကျွန်တော်က သိုင်းပညာကို စိတ်မဝင်စားပါဘူးလို့ အမြဲပြောပြတယ်လေ။ မေ့သွားပြန်ပြီလား။ ကျွန်တော့်အစ်ကိုကြီးကတော့ သိုင်းပညာကို အရမ်းစိတ်ဝင်စားတယ်။ သူ့ရဲ့ အိပ်မက်ကလည်း သိုင်းလောကကြီးထဲ လှည့်လည်မလို့တဲ့။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အိပ်မက်က စားဖိုမှူးကြီး ဖြစ်လာဖို့ပါ။ အရမ်းထူးခြားပြီး အရသာရှိတဲ့ ဟင်းတွေ ချက်တတ်ချင်တယ်”</p> <p>အဘိုးအိုက ကျင်းချွမ်ကို ကြည့်ပြီး မှတ်မိသွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p>“ဟုတ်သားပဲ။ ငါ မေ့သွားလို့ပါ။ မင်းက စားဖိုမှူးဖြစ်ချင်တာ။ ဟုတ်တယ်။ ငါ မှတ်မိပြီ”</p> <p>ထိုအဘိုးအိုသည်ကား မေ့တတ်သော အဘိုးအိုပင် ဖြစ်လေ၏။</p> <p>“ဒါနဲ့ မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးက ဘယ်သူလဲ”</p> <p>“ရှောင်လုံ။ အရှေ့ဖျားက ကုလားအုတ်ဖြူသူရဲကောင်းလေးလို့ နာမည်ကျော်ခဲ့သေးတယ်။ အဲဒါလည်း နေ့တိုင်း ပြောပြဖူးတယ်လေ”</p> <p>ကျင်းချွမ်မှာ ထိုအဘိုးအို၏ မေ့တတ်မှုကို နေ့တိုင်း တွေ့နေရသည့်တိုင် အံ့ဩယူ</p> <p>ရသည်။ ဤမျှအထိ မေ့တတ်သူမျိုးကို မတွေ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဪ…၊ မှတ်မိပြီ။ အရှေးဖျားက ကုလားအုတ်ဖြူသူရဲကောင်းလေး။ ဟုတ်တယ်”</p> <p>ကျင်းချွမ်မှာ ခေါင်းခါ၍သာ နေမိသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် အဘိုးအိုက စားသောက်၍ ပြီးသွားခဲ့သည်။</p> <p>“ကျွန်တော် သွားတော့မယ်”</p> <p>ကျင်းချွမ်က ပြောပြီး အဘိုးအိုကို ရပ်ကြည့်နေလိုက်သည်။</p> <p>အဘိုးအိုက ကျင်းချွမ်ကို မျက်ခုံးတွန့်၍ ကြည့်သည်။</p> <p>“သွားတော့မယ်ဆို၊ သွားတော့လေ။ ဘာလို့ ရပ်နေတာလဲ”</p> <p>“ကျွန်တော့် ဟင်းတွေကို သုံးသပ်ပေးရဦးမယ်လေ။ အရက်ကိုလည်း အကဲဖြတ်ပေးရဦးမယ်”</p> <p>“ဟင်…အဲဒီလို လုပ်ရဦးမှာလား။ မင်းဟင်းတွေက အဲ ဟို…”</p> <p>အဘိုးအိုမှာ မည်သို့ပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>ကျင်းချွမ်က သူ့နဖူးကို ဖတ်ကနဲ ပြန်ရိုက်ပြီး ပြောသည်။</p> <p>“ဖတ်…”</p> <p>“ကျွန်တော် မေ့သွားတာ။ စားနေတုန်း မေးရမှာကို။ စားပြီးမှ မေးလိုက်မိတယ်။ အရက်တော့ ကျန်သေးတယ်။ အရက်ပဲ မြည်းပြီး ပြောပေးပါတော့”</p> <p>“ကောင်လေး…၊ မင်းက ငယ်ငယ်လေးပဲ ရှိသေးတယ် မေ့တတ်နေပြီလား”</p> <p>“ဆရာကြီးဆီက မေ့တတ်တာတွေ ကူးကုန်တာထင်တယ်”</p> <p>“မဖြစ်နိုင်တာ။ မေ့တာက ကူးတတ်လို့လား။ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး”</p> <p>“မေ့တာက ကူးတတ်တယ်”</p> <p>“ငါ ဘာလို့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးတာလဲ”</p> <p>“ဆရာကြီး ကြားဖူးပေမဲ့ မေ့သွားတာနေမှာ”</p> <p>“ဟုတ်လား။ ဒါဆို အဲဒါကို ငါ ကြားဖူးတယ်ပေါ့”</p> <p>ကျင်းချွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြုံးစိစိ လုပ်နေခဲ့သည်။</p> <p>“မေ့တာက ကူးတတ်လား။ မှတ်ထားရမယ်”</p> <p>“ဆရာကြီး မြည်းကြည့်ပါဦး”</p> <p>ကျင်းချွမ်ပြောလိုက်မှ အရက်အိုးက သတိရဟန်ဖြင့် အရက်အိုးကို ယူသောက်သည်။</p> <p>“ဆန်အရက် များနေတယ်။ မီးတောက်အရက်က နည်းနေတယ်။ ဝါးစိမ်းအရက်က သက်တမ်းလိုနေတယ်။ ကြာပန်းအရက်ကို နွေးပြီးမှ မစပ်ထားဘူး။ ဒါကြောင့် အနံ့က လိုနေတယ်”</p> <p>“ဟုတ်သားပဲ။ ကြာပန်းအရက်ကို နွေးဖို့ မေ့သွားတယ်”</p> <p>“မင်း မေ့ပြန်ပြီလား”</p> <p>အဘိုးအိုက ဤအသက်အရွယ်နှင့် မေ့တတ်ရန်ကောဟူသော မျက်လုံးမျိုးဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>“ဆရာကြီးဆီက မေ့တတ်တာတွေ ကူးကုန်လို့လေ”</p> <p>“… …”</p> <p>အဘိုးအိုက မည်သည့်စကားမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။ သစ်ပင်ကို မှီ၍ မှိန်းနေလိုက်​တော့သည်။</p> <p>ကျင်းချွမ်က ကျိတ်ရယ်၍ ပန်းကန်များကို ပြန်သိမ်းဆည်းသည်။ ထို့နောက် အဘိုးအိုကို ဦးညွှတ်ကာ ထိုနေရာမှ ခုန်ပေါက်၍ ပြေးထွက်သွားလေ၏။</p> <p>—————</p> <p>ညဦးအချိန်။</p> <p>ကိုးလပိုင်း လပြည့်နေ့ကို ကျော်လွန်လာခဲ့သည်မှာ နှစ်ရက်ရှိပြီဖြစ်၍ လက အထွက်နောက်ကျနေ၏။ နေအလင်းရောင် ပျောက်ပြီး လမထွက်ခင် ထိုအချိန်က ညဦးအချိန်သာ ဖြစ်သော်လည်း ပုံမှန်ထက် ပို၍ မှောင်မိုက်နေသယောင်ရှိ၏။</p> <p>နေရောင်ကလည်း ကွယ်ပျောက်။ လရောင်ကလည်း မရောက်သေး။ မီးရောင်ကလည်း မထွန်းတောက်သေးသော ထိုအချိန်တွင် အင်ပါယာနန်းတွင်း၌ မီးအိမ်များနှင့် မီးတိုင်များ ဟိုမှသည်မှ နေရာအနှံ့ လင်းလာကြသည်။</p> <p>ဤကား သာမန် မြင်ကွင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် အင်ပါယာစာကြည့်တိုက်ရှေ့တွင် ထွန်းညှိထားသော မီးအိမ်တစ်လုံးကတော့ အနည်းငယ် ထူးခြားနေသည်။</p> <p>ဟုတ်သည်။ အနည်းငယ်သာ ထူးခြားသည်။</p> <p>ထိုမီးအိမ်က တခြားမီးအိမ်များလို ထုရှည်ပုံစံ ရှစ်ဒေါင့်ချိုး မီးအိမ်တစ်လုံးပင် ဖြစ်သည်။ အင်ပါယာစာကြည့်တိုက်ရှေ့တွင် ထွန်းညှိထားသော မီးအိမ်အားလုံးက ရှစ်ဒေါင့်ချိုး မီးအိမ်များချည်း ဖြစ်နေ၍ ထိုမီးအိမ်ကို ထူးခြားသည်ဟု သတိထားမိရန် ခက်သည်။ သို့သော် ထိုမီးအိမ်၏ မီးအိမ်အုပ်ဆောင်းက တခြားမီးအိမ်အုပ်ဆောင်းများနှင့် မတူပါ။ ထိုမီးအိမ်၏ အုပ်ဆောင်းပေါ်တွင် ရွှေရောင် နဂါးရုပ်တစ်ရုပ် ပါရှိနေသည်။</p> <p>တခြားမီးအိမ်များနှင့် မတူသည်မှာ ထိုမျှသာ ဖြစ်သည်။ သတိထားမိရန် ခက်သည်။  နေ့စဉ်ထွန်းညှိနေကျ တခြားမီးအိမ်များနှင့်အတူ အနည်းသာ ထူးခြားသော မီးအိမ်တစ်ခု ထွန်းညှိထားခြင်းက လူများ သတိထားကြည့်ရလောက်သည့် ထူးခြားမှု မဟုတ်နေပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း မည်သူကမှ ထိုရွှေနဂါးရုပ်နှင့် ရှစ်ဒေါင့်ချိုးမီးအိမ်ကို သတိမထားမိကြပေ။</p> <p>သို့သော် လူအားလုံးက သတိမထားမိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ လူတချို့က သတိထားမိကြသည်။ ထိုသတိထားမိသူများမှာ ထိုနေရာတွင် ထိုမီးအိမ် ထွန်းမထွန်းကို အမြဲသတိထားစောင့်ကြည့်သူများလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p>‘ရွှေနဂါးမီးအိမ်…’</p> <p>သတိထားမိသူတို့က စိတ်ထဲတွင် တီးတိုးရေရွတ်ပြီး မီးအိမ်ကို မမြင်သယောင် ပြုသွားကြသည်။</p> <p>ညရောက်လာသည်နှင့် အင်ပါယာစာကြည့်တိုက်သို့ စာလာဖတ်သူများ စာလေ့လာသူများ အလျိုအလျို ရောက်လာကြသည်။ အားလုံးက အင်ပါယာနန်းတွင်းမှ အရေးပါအရာရောက်သူများနှင့် စာပေပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>ထိုစာလာဖတ်သူများထဲတွင် လူတချို့ ယူဖတ်လိုက်သော စာအုပ်ကြား၌ ‘ရှီအန်း၊ တြိဂံ’ဟူသော စာရွက်လေးတစ်ရွက် ကြားညှပ်လျက် ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုလူများက ထိုစာရွက်ကို တိတ်တဆိတ်ယူကြည့်ပြီး လုံးချေဖျောက်ဖျက်ပစ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က မည်သည့် ထူးခြားသည့် အမူအရာကိုလည်း မပြခဲ့သလို မည်သူ့ကိုမှလည်း မကြည့်ခဲ့ကြပေ။</p> <p>သို့သော် သူတို့၏ စိတ်ထဲ၌ကား ‘ရှီအန်းမှာ တြိဂံ သွားရှာရမှာလား’ဟူသော တူညီသော အတွေးကိုယ်စီ ရှိနေခဲ့ကြသည်။</p> <p>ညနက်လာသောအခါ အင်ပါယာစာကြည့်တိုက်တွင် စာလာဖတ်သူများ အလျိုအလျို ပြန်ထွက်သွားကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အင်ပါယာစာကြည့်တိုက်၌ လူတစ်ယောက်မှ မရှိတော့ပေ။ စာကြည့်တိုက်လည်း ပိတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>စာကြည့်တိုက်ရှေ့တွင် ထွန်းညှိထားခဲ့သော ရွှေနဂါးမီးအိမ်လည်း မရှိတော့ပေ။ တခြားရှစ်ဒေါင့်ချိုး မီးအိမ်တစ်ခု အစားထိုး၍ လင်းနေခဲ့သည်။ ညနက်လာ၍ မီးအိမ်ပြောင်းလဲ ထွန်းညှိသူက လဲသွားခြင်း ဖြစ်ပေမည်။</p> <p>ထိုဖြစ်စဉ်လေးက သာမှန်ဖြစ်စဉ်များကြား၌ လူများ မသိလိုက်ဘဲ ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။</p> <p>ရွှေနဂါးမီးအိမ်။ ဤကား ယခင်ဧကရာဇ်ရှိစဉ်က လျှို့ဝှက်စွာ ဖွဲ့စည်းထားသော အဖွဲ့တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ရွှေနဂါးမီးအိမ်လျှို့ဝှက်အဖွဲ့၏ တာဝန်မှာ ရှေးဟောင်းနယ်မြေများနှင့် ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်းများကို လျှို့ဝှက်စွာ လေ့လာစူးစမ်း၍ ရှေးဟောင်းပညာရပ်များကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ရန် ဖြစ်သည်။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဆုတ်ယုတ်အားနည်းနေသော အင်ပါယာကို ရှေးဟောင်းခေတ် စစ်ပညာ၊ လက်နက်ပညာ၊ ဆေးပညာ၊ လျှို့ဝှက်ပညာများဖြင့် အားဖြည့်၍ အင်ပါယာကြီးကို ခိုင်မာအားကောင်းလာစေရန် ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခင်ဧကရာဇ် ကွယ်လွန်သွားပြီးကတည်းက ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သော ရွှေနဂါးမီးအိမ်က ယနေ့ညတွင် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ရွှေနဂါးမီးအိမ် လျှို့ဝှက်အဖွဲ့ဝင်များထံ ညွှန်ကြားချက်များ ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ရှီအန်းတြိဂံ။</p> <p>လျှို့ဝှက်ညွန်ကြားချက်က ရှီအန်းတြိဂံဟူ၍ ဖြစ်၏။ ညွှန်ကြားချက်က မများပါ။ ရှည်လည်း မရှည်ပါ။ တည်နေရာတစ်ခုနှင့် တာဝန်တစ်ခုသာ ပါသည်။ ကျွမ်းကျင်သူများ လျှို့ဝှက်အဖွဲ့ဝင်များဖြစ်၍ ညွှန်ကြားချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိကြသည်။</p> <p>ဤသို့ဖြင့် ငြိမ်သက်နေခဲ့သော ရွှေနဂါးမီးအိမ်လျှို့ဝှက်အဖွဲ့က ပြန်လည် လှုပ်ရှားလာခဲ့လေ၏။</p> <p>—————</p> <p>ရှီအန်းမြို့၊ ကျားဖြူရဲတိုက်။</p> <p>ညနက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျားဖြူရဲတိုက်သခင်ကြီး ဝမ်လောင်ဟုတစ်ယောက် မအိပ်သေးဘဲ စာဖတ်ခန်းထဲတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေ၏။ သူ့လက်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။</p> <p>ခဏကြာသောအခါ ရဲတိုက်သခင်ကြီး ဝမ်လောင်ဟုက သူ့လက်ထဲက အရာကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>စာပို့ခိုဖြင့် ပိုလိုက်သော သတင်းပို့စာရွက်လေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p>‘ပီကင်းမြို့တော်၊ ရွှေငါးစားတော်ဆက်’</p> <p>သတင်းပို့စာထဲတွင် စာက ထိုမျှသာ ပါသည်။ စာက မည်သည့် ထူးခြားချက်ကိုမှ မပြောထားပေ။</p> <p>ထိုသတင်းပို့စာက မထူးခြားသော်လည်း ကျားဖြူရဲတိုက်သခင်ကြီးမှာ မအိပ်နိုင်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ သူ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်မှာ ထိုသတင်းပို့စာကြောင့် မဟုတ်ပေ။ သတင်းပို့စာပေါ်က အမှတ်သားတစ်ခုကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>လူ…</p> <p>သတင်းပို့စာပေါ်တွင် လူဟူသော ရှေးခေတ်သုံး အမှတ်သားလေးတစ်ခု ပါနေခဲ့သည်။</p> <p>ဤအမှတ်သားက ကျားဖြူရဲတိုက်၏ အမှတ်သား မဟုတ်ပေ။</p> <p>ကျားဖြူရဲတိုက်အမှတ်သားမဟုတ်သော သတင်းပို့စာက အဘယ်ကြောင့် ကျားဖြူရဲတိုက်၏ ဆက်သွယ်ရေးစာပို့ခိုဖြင့် ပို့လာရသနည်း။</p> <p>ဤကား ကျားဖြူရဲတိုက်က နှစ်တချို့ကြာအောင် လျှို့ဝှက်စွာ ပြုလုပ်နေသော ကိစ္စကြီးနှင့် သက်ဆိုင်နေ၏။</p> <p>ဤနှစ်များအတွင်း ကျားဖြူရဲတိုက်က လက်နက်နှင့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ထုတ်လုပ်ရောင်းချမှုဖြင့် အလွန်ကြီးပွားတိုးတက်လာခဲ့သည်။ ထိုလက်နက်နှင့် ချပ်ဝတ်တန်များကို ရဲတိုက်သခင်ငယ်လေး ဝမ်တျန်းဖန်းက  ပုံစံရေးဆွဲပေးသည်ဟုသာ ကျားဖြူရဲတိုက်မှ လူများ သိထားကြသည်။</p> <p>တကယ့်အမှန်တရားနှင့် လျှို့ဝှက်ချက်ကိုတော့ ကျားဖြူရဲတိုက်သခင်ကြီး ဝမ်လောင်ဟု တစ်ယောက်သာ သိသည်။</p> <p>ရဲတိုက်သခင်ငယ်လေး ဝမ်တျန်းဖန်းမှာ သိုင်းပညာသာမက စာပေပညာ၊ ပန်းချီပညာ၊ ဂီပညာများတွင်လည်း အလွန်ပါရမီ မြင့်မားသည်။ ထိုကြောင့် ရဲတိုက်သခင်ငယ်လေး ဖန်တီး ရေးဆွဲသော ချပ်ဝတ်ပုံစံများက ပီပြင်နေခဲ့ပြီ လက်တွေ့တွင်လည်း အလွန်အသုံးဝင်ကာ ရောင်းအားကောင်းသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာများ ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် ရဲတိုက်သခင်ငယ်လေးဝမ်တျန်းဖန်းက  ထိုချပ်ဝတ်ပုံစံများကို ရေးဆွဲနိုင်အောင် လေ့လာခဲ့ရသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ပုံစံများ၊ ဖန်တီးနည်းများကား ရှိခဲ့လေ၏။ ထိုပညာရပ် စာအုပ်များကို ကျားဖြူရဲတိုက်သခင်ကြီးက ရှာဖွေစုဆောင်း၍ သူ့မြေးကို လေ့လာစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုမျှ ရှားပါးသော စာအုပ်များကို အင်ပါယာတစ်ဝှမ်းမှ လက်နက်ပညာရှင်များနှင့် ချပ်ဝတ်ဖန်တီးသူများက မရှာဖွေမစုဆောင်းနိုင်ဘဲ ကျားဖြူရဲတိုက်သခင်ကြီး ဝမ်လောင်ဟုက မည်သို့ ရှာဖွေ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သနည်း။ မည်သည့်နေရာက ရှာဖွေစုဆောင်းခဲ့ပါသနည်း။ ထိုမေးခွန်းအတွက်ကား ရဲတိုက်သခင်ကြီး ဝမ်လောင်ဟုတစ်ယောက်သာ သိသော လျှို့ဝှက်ကြီး ဖြစ်နေလေ၏။</p> <p>‘အဲဒီ အဆက်သွယ်တွေက တုံ့ပြန်လာနေပြီဆိုတော့ ဟိုအရူးကြီး ရှာနေတာ တွေ့ပြီထင်တယ်။ အဲဒီ အရူးကြီးက ဘာရှာနေတာလဲ’</p> <p>အရူးကြီး။ ကျားဖြူရဲတိုက်၏ လျှို့ဝှက်လှိုဏ်ဂူထဲက အခန်းထဲတွင် အရူးကြီးနှစ်ယောက် ရှိနေသည်။ တစ်ယောက်က အရူးသမားတော် ဖြစ်သည်။ ကျန်တစ်ယောက်မှာ နာမည် မသိရပေ။ သို့သော် အရူးသမားတော်လိုပင် ရူးသွပ်သော ကိစ္စများ ပြုလုပ်နေသည်။</p> <p>ထိုအရူးကြီးက ကျားဖြူရဲတိုက်သခင်ထံ ရောက်လာပြီး သံမဏိအရုပ်ကလေးတစ်ရုပ်နှင့် စာရွက်တစ်ချို့ ပေးခဲ့သည်။ သံမဏိအရုပ်ကလေးက အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် လက်ရာမြောက်သည်။ သေသပ်သည်။ တိကျသည်။ သံမဏိကို ဤမျှအထိ ပိုင်နိုင်ကျွမ်းကျင်စွာ ထုလုပ်ပုံဖော်နိုင်ခြင်းက ရဲတိုက်သခင်ကြီး ဝမ်လောင်ဟုအတွက်ပင်  အံ့ဩမဆုံး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ စာရွက်ပေါ်တွင်တော့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာပုံစံများ ပါနေခဲ့သည်။</p> <p>အံ့ဩစရာကောင်းအောင် လက်ရာမြောက်သော သံမဏ်လူရုပ်နှင့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ပုံစံများ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ထိုနှစ်ခုလုံးက ကျားဖြူရဲတိုက်ကို အတောင်ပံတပ်ပေးနိုင်သည့် အရာများ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအရူးကြီးက ကျားဖြူရဲတိုက်သခင်ကြီးနှင့် အပေးအယူ လုပ်ခဲ့သည်။</p> <p>ကျားဖြူရဲတိုက်ထဲတွင် လုံခြုံစွာနေ၍ သူလုပ်ချင်သော စမ်းသပ်မှုများ လုပ်မည်။  သူ့စမ်းသပ်မှုတွင် လိုအပ်သော ကုန်ကြမ်းများကို ကျားဖြူရဲတိုက်မှ ထောက်ပံ့ပေးရမည်။ ကျားဖြူရဲတိုက်၏ ဆက်သွယ်ရေးကို သုံး၍ ရှာဖွေလေ့လာမှုတချို့ လုပ်မည်။</p> <p>အရူးကြီးက ထိုချပ်ဝတ်ပုံစံနှင့် လက်နက်ထုတ်လုပ်နည်း၊ သတ္တုသန့်စင်နည်း၊ သွန်းလောင်းနည်းများ ပြန်ပေးမည်။</p> <p>ထိုကမ်းလှမ်းမှုကို ကျားဖြူရဲတိုက်သခင်ကြီးက လက်ခံခဲ့သည်။ ကမ်းလှမ်းမှု သဘောတူချက်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။</p> <p>လျှို့ဝှက်လှိုဏ်ဂူထဲတွင် အရူးကြီးက စမ်းသပ်မှုများ လုပ်နေခဲ့သည်။</p> <p>ကျားဖြူရဲတိုက်သခင်ကြီးမှာလည်း ထိုအရူးကြီးထံမှ ချပ်ဝတ်ပုံစံများစာအုပ်များနှင့် လက်နက်သွန်းလုပ်ပညာရပ် စာအုပ်များ ရခဲ့သည်။</p> <p>ထိုစာအုပ်များကို ရဲတိုက်သခင်ငယ်လေး ဝမ်တျန်းဖန်းက လေ့လာခဲ့ပြီး ပုံစံများ ရေးဆွဲပေးခဲ့သည်။ ကျားဖြူချပ်ဝတ်ဟူသော ချပ်ဝတ်ပုံစံကိုလည်း ရေးဆွဲပေးခဲ့သည်။</p> <p>အရင်းစစ်လျှင် အမြစ်မြေက ဟူသော စကားအတိုင်းပင် ကျားဖြူရဲတိုက်၏ ချပ်ဝတ်များ ပေါ်ထွက်လာခြင်း၏ နောက်ကွယ်က အကြောင်းရင်းမှန်မှာ ကျားဖြူရဲတိုက်သခင်ကြီး ဝမ်လောင်ဟု၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကြီးမှ ဖြစ်တည်လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အရူးကြီးက ကျားဖြူရဲတိုက်၏ ဆက်သွယ်ရေးကို အသုံးပြု၍ သူရှာချင်သော အရာကို ရှာနေခဲ့သော်လည်း နှစ်တချို့ကြာသည့်တိုင် မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမှ မရှိခဲ့ပေ။</p> <p>ယခုတော့ အရူးကြီး၏ ရှာဖွေမှုက တုံ့ပြန်လာခဲ့လေပြီ။</p> <p>လူပုံစံ အမှတ်သားနှင့် ထိုခိုပို့စာမှာ အရူးကြီးအတွက် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျားဖြူရဲတိုက်၏ ဆက်သွယ်ရေးကို ကြားခံသုံးထားသဖြင့် ရဲတိုက်သခင်ကြီး ဝမ်လောင်ဟု လက်ထဲသို့ အရင်ရောက်လာခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p>‘သူက ဘာကို ရှာနေတာလဲ။ နှစ်တွေတောင် တော်တော် ကြာနေပြီ။ အခုမှ တုံ့ပြန်လာတယ်။ သာမန်တော့ မဟုတ်နိုင်ဘူး…’</p> <p>ရဲတိုက်သခင်ကြီး ဝမ်လောင်ဟုမှာ အမျိုးမျိုး တွေးတောစဉ်းစားသော်လည်း ထိုအရူးကြီး ရှာဖွေနေသော အရာကို မစဉ်းစားနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>‘သူ့ကို သွားပေးလိုက်တာပဲ ကောင်းပါတယ်လေ…’</p> <p>ထို့နောက် ရဲတိုက်သခင်ကြီး ဝမ်လောင်ဟုက ခိုပို့စာကို ကိုင်၍ စာဖတ်ခန်းလျှို့ဝှက်တံခါးထဲသို့ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေ၏။</p> <p>အခန်း(၃၃၅)ပြီး</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save