Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၃၄၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">နဂါးဆူးနွယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံနှင့် နှင်းပန်းက ရှေ့ဆက်မသွားသေးဘဲ ထိုနေရာ၌ ရပ်၍သာ ကျောက်ကမ်းပါးနံရံပေါ်က စာတန်းကြီးကို ကြည့်နေမိသည်။ အတိအကျဆိုလျှင် စာတန်းကြီးထဲမှ ကျားဟူသော စာလုံးနှင့် နဂါးဟူသော စာလုံးကို ကြည့်နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ခြေသုံးလှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်သည်နှင့် စာတန်းကြီးထဲမှ ထိုကျားဟူသော စာလုံးနှင့် နဂါးဟူသော စာလုံးတွင် မတူကွဲပြားသော အရှိန်အဝါများ ရှိနေသည်ကို အာရုံခံမိခဲ့ကြသည်။</p> <p>~~မမ…၊ ဘယ်လို မြင်လဲ~~</p> <p>ရှောင်လုံက နှင်းပန်းကို လျှို့ဝှက်အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>~~စာလုံးနှစ်လုံးက တခြားစာလုံးတွေနဲ့ မတူတဲ့ အရှိန်ဝါတွေ ရှိနေတယ်။ မောင်လေးရော ခံစားမိလား~~</p> <p>~~ခံစားမိတယ် မမ။ အဲဒီ စာလုံးနှစ်လုံးက ကျားနဲ့ နဂါးဆိုတဲ့ စာလုံးနှစ်လုံးပဲ~~</p> <p>~~ဟုတ်တယ်၊ မမက နဂါးဆိုတဲ့ စာလုံးထဲမှာ ပေါ့ပါးလျင်မြန်မှုနဲ့ နက်နဲသိမ်မွေ့မှုကို သေချာ ခံစားမိနေတယ်။ မောင်လေးကရော~~</p> <p>~~ကျွန်တော်က ကျားဆိုတဲ့ စာလုံးထဲက ခက်ထန်မာကျောမှုနဲ့ လေးလံတဲ့ တိုက်ပွဲစိတ်ဆန္ဒဖိအားကို ခံစားမိတယ် မမ။ အဲဒါက ကျွန်တော့သွေးတွေကိုတောင် တစ်ခုခု လှုပ်ဆော်နေသလိုပဲ~~</p> <p>ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လေးနက်စွာ ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>~~ကျားနဂါးဂိုဏ်းက ဒီလိုမျိုးတောင် အရည်ချင်းရှိတယ်။ ကျောက်ကမ်းပါးနံရံမှာ ရေးထားတဲ့ စာလုံးထဲမှာ ဒီလို အရှိန်ဝါမျိုး ချန်ထားခဲ့နိုင်တယ်။ သိုင်းလောကကြီးက တကယ်ကျယ်ပြန့်နက်ရှိုင်းတာပဲ။ အဒီစာလုံးကို ခံစားပြီး လေ့လာကြည့်ရင် တစ်ခုခုတော့ နားလည်သွားမလားပဲ~~</p> <p>~~ဒီနေရာက နည်းနည်းလှမ်းနေသေးတယ်။ ရှေ့တိုးပြီး အာရုံခံကြည့်ကြမယ်~~</p> <p>~~ဟုတ်ကဲ့ မမ~~</p> <p>ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား ရှေ့သို့ ခြေသုံးလှမ်း ထပ်တိုးလိုက်ကြသည်။</p> <p>ထိုအခါ ကျားနှင့်နဂါး စာလုံးထဲမှ အရှိန်ဝါကို ပို၍ အာရုံခံမိလာသည်။</p> <p>~~ကောင်းတယ်၊ ပိုအားကောင်းလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ မလုံလောက်သေးဘူး။ ဆက်သွားကြည့်ရအောင် မမ~~</p> <p>~~အင်း…~~</p> <p>ရှောင်လုံနှင့် နှင်းပန်းက ခြေလှမ်းကိုးလှမ်းအထိလှမ်းပြီး ကျန်းရှီနှင့် ဖန်းချင်းနားသို့ ရောက်သွားကြသည်။</p> <p>“မင်းတို့ ဆက်မသွားကြဘူးလား”</p> <p>ရှောင်လုံက မေးရင်း ကျန်းနှင့်ဖန်းတို့၏ မျက်နှာကို အကဲခတ်သည်။ ထိုနှစ်ယောက်က စာတန်း၏ ဖိအားကို အတော်ခံစားနေရပုံပေါ်သည်။ နှစ်ယောက်လုံး နဖူးကြောကြီးများ တင်းထောင်နေပြီး မျက်နှာက နီရဲနေကြသည်။</p> <p>“ဒီအထိက ငါတို့ လာနိုင်တဲ့ အကန့်သတ်ထင်တယ်။ ခြေသုံးလှမ်းတိုးတိုင်း ဖိအားက သိသိသာသာ ပိုလေးလံလာတယ်။ နောက်ထပ်ခြေသုံးလှမ်း ထပ်တိုးလိုက်ရင် ငါတို့ မခုခံနိုင်မှာ စိုးရတယ်”</p> <p>ကျန်းရှီက ပြောလျှင် ဖန်းချင်းကလည်း ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p>“မင်းတို့ရော အဲဒီဖိအားကို မခံစားရဘူးလား”</p> <p>ရှောင်လုံတို့နှစ်ယောက်၏ ပုံစံက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပုံစံများ ဖြစ်နေသည်။ ထိုစာတန်းကြီး၏ ဖိအားကို မည်သို့မျှ မခံစားရပုံနှင့် သက်တောင်သက်သာ ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p>“အင်း…၊ ငါတို့လည်း ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ဘယ်လို ချေဖျက်ရမလဲ နားလည်သွားလို့ အခု အဆင်ပြေသွားပြီ”</p> <p>“ချေဖျက်လိုက်တာလား”</p> <p>“အင်း…၊ ဟုတ်တယ်။ ဖိအားကို အတင်းတောင့်ပြီး မခုခံဘဲ အလိုက်သင့်ခံစားကြည့်”</p> <p>“အလိုက်သင့်ခံစားကြည့်ရမှာလား”</p> <p>ကျန်းရှီနှင့် ဖန်းချင်းက ရှောင်လုံကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား သူတို့ အတင်းတောင့်ခံထားသော ဖိအားကို အလိုက်သင့်ခံစားကြည့်နေလိုက်ကြသည်။</p> <p>ရှောင်လုံက အသာပြုံးလိုက်ပြီး နှင်းပန်းကို မျက်ရိပ်ပြကာ ရှေ့ဆက်သွားလိုက်သည်။</p> <p>နောက်ထပ် ခြေလှမ်းသုံးလှမ်း။</p> <p>“အိုး…”</p> <p>ဖိအားက ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ပထမခြေလှမ်းသုံးလှမ်း ဒုတိယခြေလှမ်းသုံးလှမ်းနှင့် တတိယခြေလှမ်းသုံးလှမ်းက ဖိအား သိသိသာသာ တိုးလာသော်လည်း ရုတ်တရက်ကြီး မမြင့်တက်ခဲ့ပေ။ အခု စတုတ္ထမြောက်ခြေလှမ်းသုံးလှမ်းအရောက်တွင် ဖိအားက ရုတ်တရက်ကြီး မြင့်တက်လာသည်။</p> <p>ရှောင်လုံ၏ သွေးများကလည်း ပူနွေးချင်လာသည်။ ထိုအရှိန်ဝါက ရှောင်လုံ၏ သွေးများကို ဆူပွက်အောင် လုပ်နေသလိုပင်။</p> <p>“တကယ်ထူးဆန်းတယ်”</p> <p>နှင်းပန်းက အရှေ့နှင့်အနောက်ကို ပြန်ကြည့်ကာ တွက်ချက်ကြည့်သည်။</p> <p>“ဒီနေရာကနေ ကျောက်တိုင်နားရောက်ဖို့ဆိုရင် နောက်ထပ် ခြေလှမ်း ဆယ့်ငါးလှမ်းလောက် သွားရလိမ့်ဦးမယ်”</p> <p>ရှောင်လုံလည်း တွက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p>“အဲဒါကိုလည်း ပိုခံစားလို့ ရလာတယ်”</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ရှေ့ဆက်သွားမလား”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ ဆက်သွားကြမယ်”</p> <p>ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား ပဉ္စမမြောက်ခြေလှမ်းသုံးလှမ်းနှင့် ဆဋ္ဌမမြောက်ခြေလှမ်းသုံးလှမ်းအထိ ဆက်သွားလိုက်ကြသည်။ စတုတ္ထမြောက် ခြေလှမ်းသုံးလှမ်းမှ ဆဋ္ဌမမြောက် ခြေလှမ်းသုံးလှမ်းအထိ ဖိအားများ သိသိသာသာ ပို၍ များလာသော်လည်း ရုတ်တရက်ကြီး မြင့်တက်လာခြင်းမဟုတ်ပေ။</p> <p>“ကြည့်ရတာ ခြေလှမ်းကိုးလှမ်းစီမှာ တစ်ဆင့် မြင့်တက်လာတာနဲ့ တူတယ်နော်”</p> <p>“ကြည့်ရတာ အဲဒီလို ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ ဟုတ်မဟုတ် သိရအောင် ဆက်သွားကြည့်လိုက်ကြမယ်”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့”</p> <p>နှစ်ယောက်လုံး ခြေလှမ်းပြိုင်တူ လှမ်းလိုက်ကြသည်နှင့်</p> <p>“အိုး…”</p> <p>ပြင်းထန်သော ဖိအားကြီးတစ်ခု ကျဆင်းလာသည်။ ခက်ထန်ကြမ်းတမ်း၍ လေးလံသော တိုက်ပွဲစိတ်ဆန္ဒ ဖိအား။</p> <p>ရှောင်လုံ၏ မျက်လုံးများ တဖျပ်ဖျပ်တောက်ပ၍ လေးနက်တည်ကြည်သွားသည်။ ကိုယ်ထဲက ဆူပွက်ချင်လာသွေးများက အရှိန်အဟုန်နှင့် စီးဆင်းကုန်သည်။</p> <p>ရှောင်လုံနည်းတူ နှင်းပန်းလည်း လေးနက်လျက် အာရုံစူးစိုက်သွားခဲ့သည်။ နဂါးဟူသော စာလုံးမှ နက်နဲသိမ်မွေ့၍ လျင်မြန်ပေါ့ပါးသော အရှိန်ဝါကို သိသိသာသာ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ နောက်တစ်ဆင့် မြင့်တက်သွားတာဆိုတော့ ခြေလှမ်းကိုးလှမ်းစီမှာ ဖိအား တစ်ကြိမ်စီ တစ်ဟုန်ထိုးမြင့်တက်လာတယ်”</p> <p>“အဲဒါကိုလည်း သေချာခံစားလို့ ရနေတယ်”</p> <p>ထို့နောက် နှစ်ယောက်လုံး တစ်လှမ်းချင်း ရှေ့ဆက်သွားလိုက်ကြသည်။ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း ဖိအားက သိသိသာသာ မြင့်တက်လာသလို ကျားနှင့်နဂါး စာလုံးမှ အရှိန်ဝါကလည်း ပို၍ သိသာထင်ရှားလာသည်။</p> <p>“အဲဒီ နှစ်ယောက်…”</p> <p>ကျန်းရှီနှင့် ဖန်းချင်းက ရှောင်လုံတို့ မနားတမ်း တစ်လှမ်းချင်း ဆက်လျှောက်သွားသည်ကို အံ့ဩစွာ ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့မှာ ပထမအဆင့် ခြေလှမ်းကိုးလှမ်း၌ပင် ကြိုးစား၍ တောင့်ခံနေရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>“အလိုက်သင့်ဖြစ်အောင် ခုခံချေဖျက်တဲ့နည်းက တကယ်အလုပ်ဖြစ်တယ်ထင်တယ်”</p> <p>ကျန်းရှီနှင့် ဖန်းချင်းက ရှောင်လုံတို့ ရှေ့ဆက်သွားနိုင်နေသည်မှာ ဖိအားကို အလိုက်သင့်ဖြစ်အောင် ခုခံနိုင်၍ဟု ထင်သွားကြပြီး တကယ်အလုပ်ဖြစ်သည်ဟုလည်း ယုံကြည်သွားကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့လည်း အလိုက်သင့် ခုခံနိုင်အောင် ကြိုးစားကြတော့သည်။</p> <p>ရှောင်လုံနှင့် နှင်းပန်းက ရှေ့ဆက်သွားလိုက်ကြီး နောက်ဆုံးခြေလှမ်းကို လှမ်းလိုက်ပြီးနောက်တွင် ကျောက်တိုင်ခြေရင်းသို့ ရောက်သွားကြသည်။</p> <p>“အား…”</p> <p>ရှောင်လုံတစ်ယောက် တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများ ပွက်ပွက်ဆူမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူ့ကိုယ်ထဲက သွေးများ အရှိန်ပြင်းစွာ စီးဆင်းလည်ပတ်နေကြသည်။</p> <p>‘အဲဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာလို့ အဲဒီ အရှိန်ဝါက ငါ့ကို သွေးဆူစေတာလဲ။ ဒါက ခက်ထန်ကြမ်းတမ်းတဲ့ တိုက်ပွဲစိတ်ဆန္ဒတစ်ခုပဲ မဟုတ်ဘူးလား…’</p> <p>ရှောင်လုံမှာ သူ့ကိုယ်ထဲက ပြင်းထန်မြန်ဆန်နေသော သွေးလည်ပတ်မှုကို ထိန်းညှိထားလိုက်ရသည်။</p> <p>“အဆင်ပြေရဲ့လား”</p> <p>နှင်းပန်းက ရှောင်လုံ၏ အခြေနေကို သတိထားမိပြီး မေးသည်။</p> <p>“အဆင်ပြေတယ်။ အဲဒါက ကျွန်တော့်ကို သွေးဆူစေသလိုပဲ။ ထူးဆန်းတယ်”</p> <p>“အဲဒီလို ခံစားရတာလား။ ထူးဆန်းတာပဲ”</p> <p>နှစ်ယောက်သား သူတို့ရှေ့က လူနှစ်ယောက်ဖက်ခန့် ရှိသော ကျောက်တိုင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုကျောက်တိုင်ကြီးမှာ ဤနေရာတွင် နှစ်ပေါင်းမည်မျှကြာအောင် တည်ရှိနေခဲ့သည် မသိပေ။ ရှေးဆန်၍ တည်ငြိမ်ခိုင်ခံ့သော အငွေ့သက်များ ပြည့်နက်နေခဲ့သည်။ ကျောက်တိုင်ပေါ်တွင် အနိမ့်အမြင့်မတူသော ပုံစံမတူသော ခုတ်ရာ ထစ်ရာ ခြစ်ရာများနှင့် လက်သီးရာ လက်ဝါးရာများကလည်း ကျောက်တိုင်ကြီးကို ထူးခြားဆန်းကြယ်နေစေသည်။</p> <p>ကျောက်တိုင်ကျောက်သားကိုပင် လက်သီးရာ လက်ဝါးရာ ထင်အောင် လုပ်နိုင်သူများက သာမန်တော့ မဟုတ်နိုင်ပေ။</p> <p>ရှောင်လုံက နှင်းပန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ထိုနေရာ၌ ထိုင်ချကာ မျက်လုံး မှိတ်ထားလိုက်သည်။</p> <p>နှင်းပန်းကလည်း နားလည်ဟန်ဖြင့် ရှောင်လုံနှင့်အတူ ထိုင်ကာ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားလိုက်သည်။</p> <p>သူတို့က ကျောက်တိုင်ကို အားစမ်းရန် စိတ်မဝင်စားနိုင်သေးပေ။ သူတို့ အာရုံခံမိနေသော ကျားနှင့်နဂါး စာလုံးမှ အရှိန်ဝါကို အလေးအနက်အာရုံစိုက်ထားလိုက်ကြသည်။ ထိုအရှိန်ဝါက သာမန် မဟုတ်နေ၍ ဖြစ်သည်။ ထိုအရှိန်ဝါထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ပါဝင်နေသည်ဟု သူတို့ အာရုံခံမိနေကြသည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် ရှောင်လုံက ကျားဟူသော စာလုံးမှ အရှိန်ဝါကို အလေးနက်အာရုံခံကြည့်နေသည်။</p> <p>နှစ်ယောက်လုံး မျက်လုံးမှိတ်လျက် ငြိမ်သက်သွားကြသည်။</p> <p>ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သော တိုက်ပွဲစိတ်ဆန္ဒအရှိန်ဝါ။ ရှောင်လုံက ထိုအရှိန်ဝါကို အာရုံခံနေသည်။ သိပ်မကြာလိုက်ပါ ရှောင်လုံ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ​မှောင်မည်းနေသော အာရုံတစ်ခု ထင်ဟပ်လာသည်။ မှောင်မည်းနေသော နေရာတစ်ခုလား၊ မှောင်မည်းနေသော လောကတစ်ခုလား မသဲကွဲပါ။ ခက်ထန်ကြမ်းတမ်းသော အငွေ့သက်များနှင့် ခြောက်ခြားစရာကောင်းသော အငွေ့အသက်များ ရှိနေသည်။</p> <p>ရှောင်လုံ၏ စိတ်က ထိုအမှောင်ထုထဲ ရောက်သွားသည်။ ခြောက်ခြားစရာကောင်းသော အိပ်မက်တစ်ခုကို မက်နေသလိုပင်။</p> <p>ထိုအမှောင်ထုထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ရိပ်ကနဲ ရိပ်ကနဲ ထင်ဟပ်လာသည်။ ထိုအခါ ရှောင်လုံ၏ သွေးများ မထိန်းချုပ်နိုင်လောက်အောင် ဆူပွက်ချင်လာတော့သည်။</p> <p>‘အာဒါက ဘာကြီးလဲ…’</p> <p>ရှောင်လုံမှာ အိပ်မက်ဆိုးမှ လန့်နိုးလာသူတစ်ယောက်လို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အတွင်းအား အမြန်စုစည်းပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖြန့်ကျက်စီးဆင်းစေလိုက်သည်။ ထိုတော့မှ ကြမ်းတမ်းစွာ ဆူပွက်ချင်နေသော သွေးကို ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်သည်။ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော စိတ်ကလည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။</p> <p>‘အဲဒါ ဘာလဲဆိုတာ ငါ မြင်ချင်တယ်…’</p> <p>ရှောင်လုံက အလျှော့မပေးချင်သဖြင့် ပြန်အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ပို၍လည်း အာရုံစူးစိုက်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုအခါ တရိပ်ရိပ် တဖျပ်ဖျပ် ထင်ဟပ်နေသော ပုံရိပ်က ပီသရှင်းလင်းလာသည်။</p> <p>လားလား…။</p> <p>ရှောင်လုံတစ်ယောက် ကြက်သီးများသာမက ဆံပင်များပင် ထောင်သွားသည်။</p> <p>ဧရာမကျားဖြူကြီးတစ်ကောင်။ ခုန်ပျံလှုပ်ရှား၍ ခက်ထန်ကြမ်းတမ်းစွာ တိုက်ခိုက်နေသော ဧရာမကျားဖြူကြီးတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ခက်ထန်ကြမ်းတမ်းသော တိုက်ပွဲစိတ်ဆန္ဒအရှိန်ဝါက ထိုကျားဖြူကြီးထံမှ ထွက်ပေါ်နေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ဟိန်းသည်။ ဟောက်သည်။ လက်သည်းများဖြင့် ကုတ်သည်။ ဆွဲသည်။ ကိုက်သည်။ လေအလျင်လို ပေါ့ပါးလျင်မြန်စွာ ခုန်ပျံလှုပ်ရှားသည်။</p> <p>ကျားတစ်ကောင်၏ အား၊ ကျားတစ်ကောင်၏ မာန်၊ ကျားတစ်ကောင်၏ သန်မာမှု၊ ကျားတစ်ကောင်၏ လျင်မြန်မှု၊ ကျားတစ်ကောင်၏ ခက်ထန်ကြမ်းတမ်းမှုနှင့် ကျားတစ်ကောင်၏ တိုက်ပွဲစိတ်ဆန္ဒကို ခံစားနေရသည်။</p> <p>ရှောင်လုံ၏ သွေးများက ထိန်းချုပ်ထားသည့်ကြားမှ ဆူပွက်လာကာ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် စီးဆင်းကုန်တော့သည်။</p> <p>ဤတစ်ခါတွင်တော့ ရှောင်လုံလည်း သူ့သွေးဆူပွက်မှုကို မထိန်းနေတော့ပေ။ ကျားဖြူကြီး၏ တိုက်ခိုက်သတ်ပုတ်မှုကိုသာ အာရုံစိုက်၍ ကြည့်နေလိုက်သည်။ သူ့စိတ်က ထိုအာရုံထဲမှ ထွက်မရတော့ပေ။</p> <p>မရှေးမနှောင်းမှာပင် ကျားဖြူကြီး၏ ပြိုင်ဘက်ကိုလည်း မြင်လာရသည်။ ကျားဖြူကြီး၏ ပြိုင်ဘက်က လူလည်း မဟုတ်ပါ။ ဆင်၊ မြင်း၊ ကျွဲ၊ နွားလည်း မဟုတ်ပါ။ နဂါးနက်ကြီးတစ်ကောင်။ ဟုတ်သည်။ ဧရာမ ကျားဖြူကြီးက နဂါးနက်ကြီးတစ်ကောင်နှင့် တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>နဂါးနက်ကြီး။ အမှောင်ထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်လုမတတ် နက်မှောင်နေသော နဂါးနက်ကြီး။</p> <p>ကျားနှင့် နဂါးတိုက်ပွဲ။ ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲကြီးနှစ်ကောင်၏ တိုက်ပွဲ။ ထို့ကြောင့် ထိုတိုက်ပွဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော တိုက်ပွဲစိတ်အရှိန်ဝါက မခက်ထန်မကြမ်းတမ်းလျှင် မည်သည့်တိုက်ပွဲအရှိန်ဝါက ကြမ်းတမ်းပါတော့မည်နည်း။</p> <p>ရှောင်လုံ တိုက်ခိုက်လေ့ကျင့်ခဲ့သော တိုက်ပွဲများက ယခု မြင်နေရသော အာရုံမြင်ကွင်းနှင့် အလွန်ကွာခြားသည်။ သူ့ဆရာ တိုက်လိုက်လေ့ကျင့်ခဲ့သော တိုက်ပွဲအရှိန်ဝါထက်ပင် ပြင်းထန်ကြမ်းတမ်းနေသေးသည်။ ထို့ကြောင့် ရှောင်လုံ၏ တိုက်ပွဲစိတ်ဆန္ဒက ထိုကျားဖြူကြီးနှင့် နဂါးနက်တို့၏ တိုက်ပွဲအရှိန်ဝါနှင့် နှိုင်ယှဉ်မရအောင် ကွာခြားနေခဲ့သည်။</p> <p>အိပ်မက်လို စိတ်အာရုံဖြစ်၍ မြင်ကွင်းများက လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုကျားဖြူကြီးနှင့် နဂါးနက်ကြီးတို့၏ တိုက်ပွဲကြောင့် သစ်တောကြီးများ ပြိုလဲကုန်သည်။ တောင်များ ပြိုကျကုန်သည်။ မြစ်ချောင်းများ ပျက်စီးကုန်သည်။</p> <p>‘ကြမ်းတမ်းလွန်းတယ်…’</p> <p>ရှောင်လုံမှာ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထကာ သွေးများ ဆူပွက်လျက် မလှုပ်နိုင် မယှက်နိုင်နှင့် တောင့်တင်းနေခဲ့သည်။ အသိစိတ်လေးတစ်ခုသာ သိနိုင် တွေးနိုင် စဉ်းစားနိုင်သည်။</p> <p>‘ငါ…၊ လေ့လာရမယ်၊ ဒါက ငါ့သွေးတွေကိုတောင် ဆူပွက်စေတဲ့ တိုက်ပွဲပဲ။ ဒီတိုက်ပွဲကနေ ငါ တစ်ခုခု ရအောင် လေ့လာရမယ်…’</p> <p>ရှောင်လုံလည်း သူ့စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားလျက် အမှောင်ကမ္ဘာလောကထဲက ကျားဖြူကြီးနှင့် နဂါးနက်ကြီးတို့၏ တိုက်ပွဲကို ကြည့်ကာ လေ့လာသင်ယူနေလိုက်တော့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် နှင်းပန်းကလည်း အိပ်မက်လိုလို အာရုံမြင်ကွင်းတစ်ခုထဲ ရောက်နေခဲ့သည်။</p> <p>တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု။ နီရဲကာ ရှည်လျားလှသော ဆံပင်များ လေထဲ လွင့်လျက် သွေးရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က  ကြာပွတ်လို လက်နက်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်လျက် ထောင်ချီသော ဝံပုလွေရိုင်းအုပ်ကြီးကို တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်နေသည်။ ဝံပုလွေကြီးများက လူတစ်ရပ်ထက် မြင့်သေး၏။ မြင်းတစ်ကောင်လောက် ရှိ၏။</p> <p>ထိုမျှ ကြီးမားသော ဝံပုလွေကြီးများကြားထဲတွင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က တရိပ်ရိပ် လှုပ်ရှားလျက် တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအမျိုးသမီး၏ ခုန်ပျံလှုပ်ရှားမှုများက လေပြေလို ပေါ့ပါးလျင်မြန်ပြီး ရေစီးလို ညင်သာသိမ်မွေ့သည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ လက်ထဲက ကြာပွတ်လို လက်နက် ဖြတ်သန်းသွားရာ လမ်းကြောင်းရှိ ဝံပုလွေတချို့မှာ ထိုလက်နက်ရိုက်ချက်ထိပြီး လွင့်စင်ထွက်ကုန်သည်။ တချို့ဝံပုလွေများမှာ ခြေလက်များ ပြတ်တောက်ထွက်ကုန်သည်။ တချို့ဝံပုလွေများမှာ ထိုလက်နက်ဖြင့် ရစ်ပတ်ဆောင့်ဆွဲခံရပြီး ခေါင်းဖြစ်စေ ကိုယ်လုံးဖြစ်စေ ထက်ပိုင်း ပြတ်ထွက်ကုန်သည်။ လက်နက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သောအခါ ဧရာမဝံပုလွေကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထုတ်ချင်းခတ် ထိုးဖောက်သွားသည်။</p> <p>လေထဲတွင် သွေးများက မိုးရွာသလို တဖွားဖွား လွင့်စင်နေ၏။ လေထဲက သွေးများ ထိုအမျိုးသမီးပေါ် ကျဆင်းကုန်သည်။ သူမ၏ ဆံပင်နှင့် အဝတ်စားများ သွေးများနှင့် စိုရွှဲကုန်သည်။</p> <p>ထိုအမျိုးသမီး လှုပ်ရှားဟန်၊ တိုက်ခိုက်ဟန်၊ လက်နက်အသုံးပြုဟန်များက နှင်းပန်း၏ စိတ်ကို ညို့ထားသလို ဆွဲငင်ထားသည်။</p> <p>နှင်းပန်းရော ရှောင်လုံရောက သူတို့ မြင်နေရသော အာရုံပုံရိပ်ထဲ နစ်မျောလျက် လေ့လာသင်ယူနေကြသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကျန်းရှီနှင့် ဖန်းချင်းက သူတို့ ရင်ဆိုင်နေရသော ဖိအားကို ခုခံချေဖျက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ နောက်ဆုတ်သွားလိုက်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် ဖိအားက ရုတ်တရက်ကြီး ပို၍ ပြင်းထန်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဖိအားက ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး မြင့်တက်လာတာလဲ”</p> <p>“ငါလည်း မသိဘူး။ ရှေ့တိုးသွားမှ ဖိအား မြင့်လာရမှာ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p>ဖိအားက ပြင်းထန်လှသဖြင့် ကျန်းရှီနှင့် ဖန်းချင်းမှာ ဖိအား မသက်ရောက်သည့် နေရာအထိ နောက်ဆုတ်သွားလိုက်ကြသည်။</p> <p>ရသေ့ကြီးက တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိဟန်ဖြင့် ရှောင်လုံနှင့် နှင်းပန်းကို လေးနက်စွာ လှမ်းကြည့်နေသည်။</p> <p>“ဟိုနှစ်ယောက်က အဲဒီမှာ ဘာထိုင်လုပ်နေတာလဲ။ ဖိအားတွေ ဒီလောက် ပြင်းထန်နေတာကို သူတို့က တောင့်ခံနေနိုင်တယ်လား။ ငါထင်တာသာ မမှားရင် အဲဒီ ဖိအားက ရှေ့သွားလေ ပိုကြမ်းတမ်းလေ ဖြစ်နေမယ် ထင်တယ်”</p> <p>“ဒါဆို သူတို့ နေရာမှာ ဖိအားက ဘယ်လောက်အထိ မြင့်မားနေလိုက်မလဲ။ အဲဒါကို ငါ တွေးကြည့်လို့တောင် မရဘူး”</p> <p>ကျန်းရှီနှင့် ဖန်းချင်းက ရှောင်လုံတို့ကို လှမ်းကြည့်ရင်း နားမလည်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။ ရှောင်လုံနှင့် နှင်းပန်းတို့၏ ခွန်အားကိုလည်း ပို၍ ခန့်မှန်းနိုင်လာသည်။</p> <p>“သူတို့က တကယ်သန်မာတာပဲ”</p> <p>“အင်း…”</p> <p>အချိန်က တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးနေသည်။</p> <p>တောင်ကြားထဲတွင် အရှိန်ဝါဖိအားက ပို၍ မြင့်တက်လာနေသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေကြသော ရှောင်လုံနှင့် နှင်းပန်းတို့၏ အရှိန်ဝါကလည်း မြင့်တက်လာနေသည်။</p> <p>ရှောင်လုံထံမှ အလွန်ခက်ထန်ကြမ်းတမ်းသော တိုက်ပွဲစိတ်ဆန္ဒအရှိန်ဝါကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။ ထိုတိုက်ပွဲစိတ်ဆန္ဒအရှိန်ဝါက ယခင်က ရှောင်လုံ ထုတ်ဖော်အသုံးပြုခဲ့သော တိုက်ပွဲစိတ်ဆန္ဒအရှိန်ဝါထက် ပိုကြမ်းတမ်းနေပြီး ပို၍လည်း ခက်ထန်နေသည်။</p> <p>နှင်းပန်းထံမှလည်း သိမ်မွေ့နက်နဲသော အရှိန်ဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p>အချိန်တစ်ခုစာ ကြာသွားပြီးနောက်တွင်တော့ တောင်ကြားထဲ ပျံ့နှံ့နေသော အရှိန်ဝါများ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ရှောင်လုံနှင့် နှင်းပန်းလည်း မျက်လုံး ပွင့်လာကြသည်။</p> <p>တစ်ပြိုင်နက်မှာပင် မည်သည့်နေရာက ကျလာမှန်း မသိသော အထုပ်နှစ်ခုက လေထဲမှ ကျဆင်းလာသည်။</p> <p>“ဝှိ ဝှစ်…”</p> <p>ရှောင်လုံနှင့် နှင်းပန်းလည်း သူတို့ထံ ကျဆင်းလာသော အထုပ်ကို ဖမ်းယူထားလိုက်သည်။</p> <p>“ဖျပ် ဖပ်…”</p> <p>“ဘာလေးလဲမသိဘူး”</p> <p>နှင်းပန်းနှင့် ရှောင်လုံက သူတို့လက်ထဲက အထုပ်ကို ကြည့်ပြီး အပေါ်သို့လည်း မော့ကြည့်သည်။ မည်သည့်နေရာက ကျလာမှန်း မသိရပေ။</p> <p>ကျားနဂါးဟူသော စာလုံးမှ အရှိန်ဝါကတော့ ပျောက်ပျယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>~~ကြည့်ကြည့်လိုက်ကြမလား မမ~~</p> <p>~~အင်း ကြည့်ကြည့်လိုက်ကြတာပေါ့~~</p> <p>ရှောင်လုံနှင့် နှင်းပန်းက သူတို့လက်ထဲက အထုပ်ကို ဖြေကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် အထပ်ထပ်ပတ်ထားသော အထုပ်နှစ်ထုပ်ကို ဖြေလိုက်သောအခါ ပစ္စည်းတစ်မျိုးစီကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>“ဒါက…”</p> <p>နှင်းပန်းက သူမ လက်ထဲက ပစ္စည်းကို ကြည့်ပြီး အံ့ဩနေခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုပစ္စည်းက လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုမျှ မကသေးပါ။ ထိုလက်နက်မှာ ခုနက သူမ စိတ်အာရုံထဲ မြင်ခဲ့ရသော သွေးလွှမ်းနေသော အမျိုးသမီး ကိုင်ဆောင် အသုံးပြုနေသော လက်နက်နှင့် တူနေလေ၏။</p> <p>ကြာပွတ်နှင့် တူသည်ဟု ထင်ခဲ့သော ထိုလက်နက်က ယခု နှင်းပန်း၏ လက်ထဲတွင် ရောက်နေခဲ့သည်။</p> <p>၎င်းမှာ ကြာပွတ်တစ်ခု မဟုတ်ပါ။ ထိုလက်နက်မျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါ။ လက်သန်းခန့် အလုံးတုတ်သော လက်နက်က နှင်းပန်း၏ လက်ထဲတွင် ကြိုးနက်တစ်ပင်လို မြွေနက်လေးတစ်ကောင်လို ပျော့ပျောင်းစွာ ရစ်ခွေနေ၏။</p> <p>‘သတ္တုနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ လက်နက်တစ်ခုက ဒီလို ပျော့ပျောင်းနေတယ်လား…’</p> <p>ထိုလက်နက်ကို မည်သည့်သတ္တုအမျိုးစားမှန်း မသိရသော သတ္တုတစ်မျိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ ပိုးကြိုးတစ်ပင်လို ပျော့ပျောင်းနေ၏။ ကြာပွတ်လို အရင်းတုတ်၍ အဖျားသွယ်သွားသည်မျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။ ကြိုးတစ်ပင်နှင့် ပိုတူနေသည်။ အရင်းတွင် လက်ကိုင်ပါပြီး အဖျားတွင် ထက်မြနေသော ဆူးတပ်ထားသည်။ ကြိုးလုံးတစ်လျှောက်တွင် လက်ကိုင်အရင်းဘက်သို့ ကောက်ချိတ်နေသော ချွန်မြထက်ရှနေသော ဆူးကလေးများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>နှင်းပန်းက လက်ကိုင်ကို ကိုင်ကြည့်ကာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ လက်ကိုင်တွင် စာရေးထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>နဂါးဆူးနွယ်။</p> <p>‘ဒါက ဒီလက်နက်ရဲ့ နာမည်ထင်တယ်…။ ဒါက အရမ်းပျော့ပျောင်းလွန်းနေတယ်။ ပုံရိပ်ထဲမှာ ဟိုအမျိုးသမီး အသုံးပြုနေတာကတော့ အရမ်းကို ပြင်းထန်တဲ့ လက်နက်ဖြစ်နေခဲ့တာပဲ…’</p> <p>နှင်းပန်းက နဂါးဆူးနွယ်ကို ကိုင်ပြီး အသာလှုပ်ရှားကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ပိုးကြိုးတစ်ပင် ပြေကျသွားသလို ပျော့ပြောင်းစွာ ပြေကျသွားသည်။ အရှည်က နှစ်လံခန့်သာ ရှည်သည်။</p> <p>နှင်းပန်းက အနည်းငယ်စဉ်းစားပြီး နဂါးဆူနွယ်လက်နက်ထဲသို့ အတွင်းအား စီးဆင်းစေလိုက်သည်။ သူမ၏ သိုင်းအဆင့်က အကျော်မော်အဆင့်သာ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အတွင်းအားက အတော်သန့်စင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လက်နက်ထဲသို့ အတွင်းအားစီးဆင်းစေမှုကို ကောင်းစွာ လုပ်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>နဂါးဆူးနွယ်ထဲသို့ အတွင်းအား ပို့လွှတ်လိုက်သည်နှင့် ပိုးကြိုးတစ်ပင်လို ပျော့ပျောင်းကျဆင်းနေသော နဂါးဆူးနွယ်က အသက်ဝင်လာသော မြွေတစ်ကောင်လို  လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။</p> <p>‘ဒါက…’</p> <p>နဂါးဆူးနွယ်လက်နက်က နှင်းပန်း၏ လက်ထဲတွင် အသက်ဝင်နေသလို လူးလွန့်လှုပ်ရှားနေလေ၏။ လက်နက်ပေါ်က ဆူးချိတ်များကလည်း ခွေခေါက်နေရာမှ ထောင်ထလာကြသည်။</p> <p>‘ကြောက်ဖို့ကောင်းလိုက်တဲ့ လက်နက်ပါလား။ အတွင်းအား စီးဆင်းစေလိုက်တာနဲ့ လက်နက်က ငါ့နဲ့ တစ်သားတည်း တစ်ဆက်တည်း ဖြစ်နေတယ်လို့တောင် ခံစားရတယ်။ ဘယ်လို လက်နက်ပါလိမ့်။ နောက်မှပဲ သေချာ လေ့လာကြည့်ရမယ်…’</p> <p>နှင်းပန်းက သူမ၏ အတွေးကို ရုတ်သိမ်းပြီး အတွင်းအား ပို့လွှတ်စီးဆင်းထားသည်ကိုလည်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ထိုအခါ နဂါးဆူးနွယ်က အသက်မဲ့သွားပြီး ပိုးကြိုးလို ပျော့ပျောင်းသွားတော့သည်။</p> <p>နှင်းပန်းက နဂါးဆူးနွယ်လက်နက်ကို သဘောကျဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ခါးတွင် ရစ်ပတ်ထားလိုက်လေ၏။</p> <p>‘မောင်လေးက ဘာရသွားတာလဲ မသိဘူး…’</p> <p>နှင်းပန်းက ရှောင်လုံကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ဟင်…”</p> <p>ရှောင်လုံက သူ့လက်ထဲက ပစ္စည်းကို ကြည့်ကာ မျက်ခုံးတွန့်နေ၏။</p> <p>ရှောင်လုံ၏ လက်ထဲတွင် အဖြူတစ်ဝက် အနက်တစ်ဝက် ပေါင်းစပ်ထားသော တံဆိပ်ပြားဝိုင်းတစ်ခု ရှိနေ၏။ ယင်ယန်တံဆိပ်နှင့် ဆင်တူသော်လည်း ယင်ယန် တံဆိပ် မဟုတ်ပေ။ ကျားဖြူတစ်ကောင်နှင့် နဂါးနက်တစ်ကောင်ကို ပေါင်းစပ်ထုဆစ်ထားသော တံဆိပ်ပြားလေး ဖြစ်သည်။</p> <p>တံဆိပ်ပြား၏ နောက်ကျောဘက်တွင်တော့ ‘ကျားနဂါးတိုက်ပွဲကွင်းပြင်’ဟု ရေးထားသည်။</p> <p>ရှောင်လုံက ဘာတံဆိပ်ပြားလေးမှန်း မသိသော ထိုကျားနဂါးတံဆိပ်ပြားလေးကို ကြည့်ပြီး စဉ်းစားနေခဲ့လေ၏။</p> <p>အခန်း(၃၄၂)ပြီး</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save