Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၃၄၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကွေ့လင်နှင့် ဇီးကွက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကြယ်ရောင်မှိန်ပြပြ ညသန်းခေါင်ယံ ကောင်းကင်အောက်၌ လူရိပ်နှစ်ခုက  ခေါင်မိုးပေါ်တွင် တဖျပ်ဖျပ် ခုန်ပျံ၍ ပြေးလွှားလှုပ်ရှားနေကြသည်။</p> <p>တည်းခိုခန်းခေါင်မိုးမှ တစ်ဆင့် တခြားအဆောက်ဦးခေါင်မိုးများပေါ်သို့ လွှားကနဲ လွှားကနဲ ခုန်ကူး၍ ပြေးလွှားသွားကြသည်။</p> <p>ရှောင်လုံက လူရိပ်နှစ်ခုနောက်သို့ လိုက်သွားရင်းမှ လူရိပ်တစ်ခုမှာ ကွေ့လင်ဖြစ်ကြောင်း အာရုံခံမိခဲ့သည်။</p> <p>ကွေ့လင်၏ လှုပ်ရှားမှုက သူ့သိုင်းစွမ်းအားအဆင့်ထက် ပို၍ ပေါ့ပါးလျင်မြန်နေသည်။ အဆင့်မြင့်သိုင်းသမားတစ်ယောက်၏ သိုင်းစွမ်းအားသည် သိုင်းအကျော်မော်တစ်ယောက်၏ သိုင်းစွမ်းအားနှင့် မယှဉ်နိုင်သလို ကိုယ်ဖော့ပညာချင်းလည်း မယှဉ်နိုင်ပေ။</p> <p>သို့ဖြစ်ပါလျက် ကွေ့လင်၏ ကိုယ်ဖော့ပညာက သိုင်းအကျော်မော်တစ်ယောက်နီးပါး လျင်မြန်ပေါ့ပါးနေခဲ့သည်။</p> <p>‘သူ့ရဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာကလည်း ထူးခြားတာပဲ…’</p> <p>ကွေ့လင်၏ ကိုယ်ဖော့ပညာနည်းစနစ်ကလည်း သူ၏ ဓားသိုင်းကဲ့သို့ပင် တစ်မူထူးခြားနေသည်။ တဖျပ်ဖျပ် ခုန်လွှား၍ ပြေးလွှားလှုပ်ရှားသည့် ပုံစံက ပြည်မသိုင်းလောကမှ ကိုယ်ဖော့ပညာများနှင့် မတူနေပါ။</p> <p>ကွေ့လင်၏ ရှေ့မှ ပြေးလွှားလှုပ်ရှားနေသူက ကွေ့လင်ထက်ပင် ပေါ့ပါးလျင်မြန်နေသေး၏။</p> <p>ရှေ့မှလူကလည်း တဖျပ်ဖျပ်တရိပ်ရိပ်နှင့် ပေါ့ပါးညင်သာစွာ ပြေးလွှားနေ၏။ ထိုလူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက ထူးထူးခြားခြား ညင်သာလွန်းနေခဲ့သည်။</p> <p>‘အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ မသိဘူး။ သူ့လှုပ်ရှားမှုတွေက တကယ်ကို ပေါ့ပါးညင်သာတယ်…’</p> <p>ရှောင်လုံက ရှေ့ကလူကို မသိပါ။ ထိုလူ၏ လှုပ်ရှားသည့် နည်းစနစ်ကိုလည်း မရင်းနှီးပါ။ ပထမဆုံး မြင်ဖူးခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ထိုလူက မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကိုလည်း တပ်ထားသေးသည်။ သို့သော် ထိုလူ၏ သိုင်းအဆင့်ကိုတော့ ရှောင်လုံက မြင်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>သိုင်းအကျော်မော်အဆင့် တစ်ယောက်။ ငှက်တစ်ကောင်၏ မျက်နှာပုံစံ မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်ထားသည်။</p> <p>ထိုလူက ကွေ့လင်ထက် သိုင်းအဆင့်ရော လှုပ်ရှားမှုရော သာလွန်သော်လည်း ကွေ့လင်ကို မျက်ခြေမဖြတ်သွားဘဲ လှုပ်ရှားနေသည်။ သူ၏ လျင်မြန်မှုကို လျှော့ချထားပုံရသည်။ ကွေ့လင်ကို တမင် စောင့်ခေါ်နေပုံလည်း ရသည်။</p> <p>တဖြည်းဖြည်းနှင့် ထိုနှစ်ယောက်မှာ မြို့တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်ပြေးလာကြပြီးနောက် မြစ်ကမ်းဘေးသို့ ရောက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p>ဆက်ပြေးစရာ မရှိတော့ပေ။</p> <p>ရှေ့မှ ဦးဆောင်ပြေးနေသူက အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်မှ မီးရောင်မရှိသော လမ်းပေါ်သို့ လွှားကနဲ ခုန်ဆင်းသွားပြီး မြစ်ကမ်းဘေးတွင် သွားရပ်နေလိုက်သည်။</p> <p>ကွေ့လင်က ရှေ့မှ လူကဲ့သို့ ခေါင်မိုးပေါ်မှ တိုက်ရိုက် မခုန်ချဘဲ အမိုးစွန်းသို့ ဆင်းပြီး တံစက်မြိတ်ပေါ်သို့ တစ်ဆင့်ခုန်ဆင်းပြီးမှ လမ်းပေါ်သို့ ထပ်ခုန်ဆင်းသွားသည်။ ထို့နောက် သူကလည်း မြစ်ကမ်းဘေးတွင် သွားရပ်နေလိုက်သည်။</p> <p>တိတ်တဆိတ် လှုပ်ရှားခဲ့ကြသော လူနှစ်ယောက်က အမှောင်ထဲတွင် စကားမဆိုကြဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြသည်။</p> <p>မြစ်ပြင်မှ ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်လာသော ဆောင်းဦးညလေပြေ တိုက်ခတ်သံ ခပ်သဲ့သဲ့နှင့် မြစ်ပြင်မှ ပြေးလာသော လှိုင်းတချို့ ကမ်းစပ်သို့ လာရိုက်ပုတ်နေသံတို့မှလွဲ၍ ပတ်ဝန်းကျင်က ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်နေ၏။</p> <p>ရှောင်လုံက ကွေ့လင်တို့နှင့် ပေနှစ်ထောင်ခန့်အကွာက အိမ်ကြီးတစ်ဆောင်၏ ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရပ်၍ အခြေနေကို စောင့်ကြည့်အာရုံခံနေသည်။</p> <p>ကွေ့လင်က မျက်နှာဖုံးနှင့်လူကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>“နံပါတ်ငါး ဆရာတူအစ်ကို မဟုတ်လား…”</p> <p>ငှက်မျက်နှာဖုံးနှင့်လူက ချက်ချင်းပြန်မဖြေဘဲ ခဏ တိတ်ဆိတ်နေပြီး လေးပင်စွာ ပြောသည်။</p> <p>“ငါက ဇီးကွက်။ မင်းရဲ့ ဆရာတူအစ်ကို မဟုတ်ဘူး”</p> <p>ကွေ့လင်က ချက်ချင်း ပြန်ပြောသည်။</p> <p>“ဆရာက ကျွန်တော့်ကို နံပါတ်ခြောက်တပည့်လို့ ခေါ်တယ်”</p> <p>ကွေ့လင်၏ စကားကို ကြားလျှင် ဇီးကွက်၏ ခန္ဓာကိုယ်က မသိမသာ တုန်ခါသွားသည်။</p> <p>ကွေ့လင်က ဆက်ပြောသည်။</p> <p>“ကျွန်တော် ထွက်လာတော့ ဆရာက  စကားတစ်ခွန်း မှာလိုက်တယ်။ ခေတ်ကြီး အပြောင်းအလဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဂရုစိုက်နေထိုင်ကြပါတဲ့”</p> <p>“ဟူး…”</p> <p>ဇီးကွက်က သက်ပြင်း ချသည်။ မည်သည့်စကားမှတော့ မပြောပေ။</p> <p>ကွေ့လင်က ဆက်ပြောသည်။</p> <p>“ဆရာတူအစ်ကိုတို့ကို ရှာတွေ့ဖို့က မလွယ်လို့ ကျွန်တော် ပြည်မရောက်လာတယ်ဆိုတာ ဆရာတူအစ်ကိုတွေ သိရအောင်လို့ ပီကင်းဓားသိုင်းပြိုင်ပွဲမှာ ပါဝင်ခဲ့တယ်”</p> <p>“အင်း…၊ ငါ သိတယ်”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဘယ်ဆရာတူအစ်ကိုမှ ကျွန်တော့်ကို မဆက်သွယ်လာကြဘူး။ ပင်ကျိုးမြို့မှာ နံပတ်နှစ်ဆရာတူအစ်ကို ရှိတယ် သတင်းရလို့ သွားရှာပေမဲ့ နောက်ကျသွားတယ်။ နံပါတ်နှစ်ဆရာတူအစ်ကို အသတ်ခံလိုက်ရတယ်။ ခုထိ ဘယ်သူ့လက်ချက်မှန်း မသိရသေးဘူး”</p> <p>“အဲဒါက နဂါးစိမ်းဂိုဏ်းရဲ့ လက်ချက်ပါ”</p> <p>“နဂါးစိမ်းဂိုဏ်းပဲပေါ့”</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ပြည်မမှာ လက်ရှိအခြေနေအရ နဂါးစိမ်းဂိုဏ်းနဲ့ အထွတ်ထိပ်ဂိုဏ်းကြီးတွေကြားက အားပြိုင်မှုက ပြင်းထန်နေတယ်။ ခိုစိမ်းက အဲဒီကြားထဲ ဝင်ပတ်သက်ခဲ့တယ်”</p> <p>“နံပါတ်ငါး ဆရာတူအစ်ကို…၊ ကျန်တဲ့ ဆရာတူအစ်ကိုတွေ ဘယ်မှာလဲ”</p> <p>“ငါ မသိဘူး။ ကျီးဖြူနဲ့ သိန်းငှက် သတင်းကို မကြားရတာ နှစ်တွေ မနည်းတော့ဘူး။ ဗျိုင်းနက်ရဲ့ သတင်းကိုလည်း မြောက်ပိုင်းနယ်ခြားဒေသမှာ ပေါ်လာတယ်လို့ ကြားပြီးကတည်းက ထပ်မကြားရတော့ဘူး”</p> <p>“မြောက်ပိုင်း နယ်ခြားဒေသလား။ ဆရာတူအစ်ကို ဗျိုင်းနက်က တစ်ယောက်တည်း လှုပ်ရှားတတ်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ မြောက်ပိုင်းနယ်ခြားမှာ အင်ပါယာစစ်ပွဲတွေ ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာသွားလုပ်တာလဲ”</p> <p>“အဲဒါကို ငါ မသိဘူး။ သိန်းငှက်လည်း မြောက်ပိုင်းနယ်ခြားကို သွားပြီး သတင်းပျောက်သွားတာပဲ”</p> <p>“ဒါဆို မြောက်ပိုင်းနယ်ခြားကို တစ်ခေါက်သွားကြည့်ရမယ် ထင်တယ်”</p> <p>“အလောတကြီး မလှုပ်ရှားနဲ့။ အချိန်ရသလောက် ပြည်မထဲမှာပဲ အရင်အတွေ့ကြုံရှာပြီး သတင်းအချက်လက်တွေကို နားထောင်ပြီးမှ သွားသင့်တယ်”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ ဆရာတူအစ်ကို”</p> <p>“ဒီကွမ်ကျိုးမှာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေကြား တိုက်ခိုက်မှုတွေ ဖြစ်နေတယ်။ သူဌေးတစ်ယောက်ယောက်ဆီမှာ ဝင်အလုပ်လုပ်ပြီး အတွေ့ကြုံရှာလို့ ရတယ်”</p> <p>ကွေ့လင်က စဉ်းစားနေသည်။ သူဌေးများကြားက အားပြိုင်မှုများက နောက်လိုက်အင်အားချင်း တိုက်ခိုက်ကြသည့်အဆင့်ထိ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသာ သူဌေးတစ်ယောက်ယောက်ထံတွင် အလုပ်ဝင်လုပ်လျှင် ထိုတိုက်ခိုက်မှုများကြားမှ တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ ရနိုင်သည်။ သို့သော် ထိုအလုပ်က ကြေးစားအလုပ်ဖြစ်သည်။ ကြေးစားအလုပ်ကို နံပါတ်တစ် ဆရာတူအစ်ကိုကြီး ကျီးဖြူက ကျွမ်းကျင်သည်။ ကွေ့လင်က ကြေးစားအလုပ်ကို မကျွမ်းကျင်ပေ။</p> <p>ဇီးကွက်က ကွေ့လင်၏ အတွေးကို ရိပ်မိပုံရသော်လည်း သူက ထပ်၍ မတိုက်တွန်းသလို တခြားအကြံကိုလည်း မပေးခဲ့ပေ။ ငှက်ဆိုးငါးကောင်က တစ်ဆရာတည်း ဖြစ်သော်လည်း ကိုယ်ပိုင်စိတ်ဆန္ဒဖြင့် ရပ်တည်လှုပ်ရှားကြသည်။ ပူးပေါင်းလှုပ်ရှားခြင်းလည်း မရှိသလို တစ်ယောက်၏ စိတ်ဆန္ဒကို အခြားတစ်ယောက်က ကောင်းသည်ဆိုးသည်လည်း မပြောကြပါ။ သို့သော် အချင်းချင်းတော့ မတိုက်ခိုက်ကြပါ။</p> <p>ကွေ့လင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>“နံပါတ်ငါး ဆရာတူအစ်ကိုလည်း ဒီကွမ်ကျိုးမှာ အလုပ်လုပ်နေတာလား”</p> <p>“မဟုတ်ဘူး။ ငါ့အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ကွမ်ကျိုးကို လာတာ။ မင်း ချထားတဲ့ ငှက်တစ်ရာအမှတ်သားကို တွေ့မိလို့ မင်းကို လာရှာတာပါ”</p> <p>ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား စကားပြတ်သွားကြသည်။</p> <p>ဆရာတူ ညီအစ်ကိုများ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့ကြားတွင် မည်သည့်ခံစားချက်မှလည်း မရှိနေသလို မည်သည့် ရင်းနှီးမှုမှလည်း မရှိနေသဖြင့် ပြောစရာအကြောင်းအရာ ရှိ၍သာ စကားပြောနေခဲ့ကြသည်။ ပြောစရာ အကြောင်းရာ မရှိတော့သောအခါ အလိုလို စကားပြတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“ငါ သွားတော့မယ်”</p> <p>ဇီးကွက်က ပြောပြီး အသာလှုပ်ရှားလိုက်ရာ အမှောင်ထဲ တိုးဝင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>ကွေ့လင်က ပျောက်ကွယ်သွားသော သူ၏ နံပါတ်ငါး ဆရာတူအစ်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါသည်။</p> <p>“ဆရာတူအစ်ကိုက တကယ် ခံစားချက် မဲ့တာပဲ။ ဆရာ့ကို နေကောင်းလားလို့တောင် မမေးသွားဘူး။ နံပါတ်နှစ်အစ်ကို အသတ်ခံရတာ နဂါးစိမ်းဂိုဏ်းကမှန်း သိနေပေမဲ့ ဘာမှ မတုံ့ပြန်ခဲ့ဘူး။ ကလဲ့စားချေဖို့ မပြောရင်တောင် မကျေမနပ်တော့ ပြောသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား။ ဆရာတူညီအစ်ကိုတွေ အချင်းချင်းလည်း ဒီလိုမျိုး နေကြတယ်။ ဟူး…၊ ဆရာက သူတို့ကို ဘယ်လိုများ လေ့ကျင့်ပေးခဲ့တာလဲ မသိဘူး”</p> <p>ကွေ့လင် သိထားသလောက်မှာ သူ့ဆရာ ငှက်တစ်ရာအဘိုးအိုက တပည့်ငါးယောက် မွေးခဲ့ပြီး တပည့်တစ်ယောက်စီကို ပညာတစ်မျိုးစီ သင်ပေးခဲ့သည်ဟု သိရသည်။ မည်သို့ လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးခဲ့မှန်းတော့ မသိရပေ။ သို့သော်လည်း ယခု တွေ့ရသော နံပါတ်ငါး ဆရာတူအစ်ကို၏ အခြေနေကို ကြည့်ရသလောက် ပုံမှန်မဟုတ်သော သင်ကြားလေ့ကျင့်မှုများ ပေးခဲ့ပုံရသည်။ ဆရာကိုပင် သတိရမေးမြန်းခြင်း မရှိသလို ဆရာတူညီအစ်ကိုချင်းလည်း ဂရုစိုက်ခြင်း အလျှင်းမရှိပေ။</p> <p>“အဲဒါဆို ဆရာက ဘာဖြစ်လို့ ငါ့အလှည့်ကျမှ ဆရာတူအစ်ကိုတွေကို ရှာခိုင်းရတာလဲ”</p> <p>ကွေ့လင်တစ်ယောက် ခံစားချက်များ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ သူ လေ့ကျင့်သင်ကြားခဲ့ရသည့် ပုံစံက သူ့ဆရာတူအစ်ကိုများနှင့် ကွဲပြားနေမှန်း နားလည်လိုက်သည်။ သူ့ဆရာက သူ့ကို ဓားသမားတစ်ယောက်အဖြစ် လေ့ကျင့်ပေးခဲ့သည်လေ။</p> <p>ကွေ့လင်တစ်ယောက် စိတ်ရှုပ်ထွေးလျက် ကောင်းကင်ပေါ်ကို မော့ကြည့်နေမိသည်။ ကောင်းကင်က မှိန်ဖျော့ဖျော့ ကြယ်ရောင်လေးတချို့မှလွဲ၍ အလုံးစုံ မှောင်မိုက်နေ၏။</p> <p>ကွေ့လင်၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း သူ့ဆရာ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကိုလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရ၊ သူ့ကိုယ်ပိုင်လမ်းကြောင်းကိုလည်း ပြတ်ပြတ်ထင်ထင် မသိရနှင့် မှောင်မိုက်ဝေဝါးနေခဲ့သည်။</p> <p>“ဟူး…”</p> <p>ကွေ့လင်တစ်ယောက် သက်ပြင်းချရင်း ထိုနေရာမှ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်လုံက ကွေ့လင်နှင့် ဇီးကွက်တို့၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် ခေါင်းခါသည်။</p> <p>‘ဓားကိုင်တဲ့လူက ဒီလို စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတာ မကောင်းဘူး…’</p> <p>ရှောင်လုံလည်း မည်သည့် ထူးခြားမှုကိုမှ မသိရဘဲ ကွေ့လင်တို့၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စများကိုသာ ကြားရသဖြင့် စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ ထိုနေရာမှ လှည့်ပြန်လာခဲ့လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ကွေ့လင်နှင့် ဇီးကွက်တို့၏ မတူကွဲပြားသော လှုပ်ရှားနည်းစနစ်များကို မြင်ခွင့်ရခဲ့ခြင်းက သူ့အတွက် အသိမြင်တော့ တိုးခဲ့ရသည်။</p> <p>‘အဲဒီ ဇီးကွက်ရဲ့ နောက်ဆုံးလှုပ်ရှားသွားတဲ့ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ကလည်း တကယ်မဆိုးဘူး။ သူ ဝတ်ထားတဲ့ ဝတ်စုံက ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ရောထွေးကိုယ်ယောင်ဖျောက်ဖို့ အသုံးဝင်နေတယ်။ မဟုတ်ဘူး…၊ သူ့ဝတ်စုံက ပတ်ဝန်းနဲ့ ရောထွေးကိုယ်ယောင်ဖျောက်ဖို့အတွက် အထူးတလည် ဖန်တီးထားတဲ့ ဝတ်စုံပဲ။ အင်း…၊ စိတ်ဝင်စားဖို့တော့ ကောင်းသား…’</p> <p>သူမြင်ခဲ့ဖူးသော ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ရောထွေးကိုယ်ယောင်ဖျောက်သည့် နည်းစနစ်ထဲတွင် ဟူလောင်တို့၏ နည်းစနစ်က အထူးခြားဆုံး ဖြစ်သည်။ ရှေးဦးကျားလူသားမျိုးနွယ်စု၏ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ဟု ပြောရလောက်အောင် ထူးခြားပြီး ကောင်းမွန်သည်။</p> <p>‘ဇီးကွက်ရဲ့ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်နည်းစနစ်ကလည်း ဟူလောင်တို့ရဲ့ နည်းစနစ်နဲ့ ခပ်ဆင်ဆင်တော့ တူသားပဲ…’</p> <p>ရှောင်လုံတစ်ယောက် တွေးတောစဉ်စားရင်းနှင့် ပြန်လာခဲ့ရာ တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>‘မမ…၊ မအိပ်သေးပါလား’</p> <p>တည်းခိုခန်း ခေါင်မိုးပေါ်တွင် နှင်းပန်းက ငြိမ်သက်စွာ ရပ်လျက် ရှောင်လုံပြန်လာသည်ကို လှမ်းကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>~~မမ~~</p> <p>~~ပြန်လာပြီလား~~</p> <p>~~ဟုတ်ကဲ့ မမ၊ လှုပ်ရှားမှုလေးတစ်ခု တွေ့လို့ လိုက်ကြည့်တာပါ။ ကျွန်တော် လိုက်သွားတာ မမ သိတယ်လား~~</p> <p>နှင်းပန်းက ခေါင်းခါသည်။</p> <p>~~မောင်လေး လိုက်သွားတာကို မမ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အိပ်ခါနီးမှ မောင်လေးတို့အခန်းဘက် အာရုံခံကြည့်တော့မှ မောင်လေး မရှိမှန်း သိလိုက်တာ~~</p> <p>ရှောင်လုံက သူ့မမ အနားသို့ သွားလိုက်သည်။ အခန်းထဲ သူ မရှိမှန်း သိပြီးနောက် သူ့မမက အပြင်ထွက်ပြီး စောင့်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>~~မမ…၊ လာ~~</p> <p>ရှောင်လုံက နှင်းပန်း၏ လက်ကို ဆွဲ၍ တည်းခိုခန်းခေါင်မိုးပေါ်မှ မြားတစ်စင်းလို တစ်ဟုန်ထိုး ခုန်ချသွားသည်။</p> <p>နှင်းပန်းကလည်း ဘာမှ မမေးနေဘဲ နောက်က လိုက်ခုန်ချသွားခဲ့သည်။</p> <p>~~အရမ်းကို တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းနေတာပဲနော် မမ~~</p> <p>~~အင်း…၊ တိတ်ဆိတ်တယ်။ အေးချမ်းတယ်~~</p> <p>ဤအချိန်ကား လူတိုင်း အိပ်မောကျနေချိန် ဖြစ်နေ၏။ အင်ပါယာကြီး ဆုတ်ယုတ်ယိုယွင်း၍ လူတိုင်း ခက်ခဲပင်ပန်းနေသော်လည်း အိပ်မောကျသွားချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးကို မေ့ပျောက်၍ တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းမှုလေးတစ်ခုကို လူတိုင်း ရရှိနေကြသည်။ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်စက်နေကြသည်။ အိပ်မပျော်ခင်အထိ တွေးတောပူပန်နေခဲ့သော အကြောင်းရာများကိုပင် သတိမရကြတော့ပေ။</p> <p>ရှောင်လုံနှင့် နှင်းပန်းက လက်ချင်းတွဲ၍ လူသူကင်းရှင်းကာ တိတ်ဆိတ်နေသော လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ဦးတည့်ရာ လျှောက်နေခဲ့သည်။</p> <p>တစ်နေ့လုံး လူသူလေးပါးတို့ဖြင့် သွားလာရှုပ်ထွေးစည်ကားနေခဲ့သော လမ်းမကြီးပေါ်တွင် သူတို့ နှစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>ကောင်းကင်ကြီးက မှောင်နေသော်လည်း လမ်းဘေးဝဲယာ အဆောက်ဦးများ၊ အိမ်များ၊ သစ်ပင်များတွင် ချိတ်ဆွဲထွန်းညှိထားသော စက္ကူမီးပုံးအိမ်များကြောင့် လမ်းပေါ်တွင် အလင်းရောင် ရှိနေသည်။ တစ်ချက်တစ်ချက် တသုန်သုန် တိုက်ခတ်လိုက်သော ညလေက အေးမြလတ်ဆတ်နေ၏။ လေတိုက်လိုက်တိုင်း မီးအိမ်များက အသာအယာ လှုပ်ခါသွားကြသည်။</p> <p>လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတို့ နှစ်ယောက်သာ ရှိနေသည့် ခံစားချက်က ကွမ်ကျိုးတစ်မြို့လုံးတွင် သူတို့နှစ်ယောက်သာ ရှိနေသလိုမျိုး ခံစားလာရသည်။</p> <p>လမ်းကြား လမ်းဒေါင့်မှ ခွေးတချို့ ရှိသော်လည်း ရှောင်လုံတို့ကို မဟောင်ဘဲ ငြိမ်ကုတ်နေကြသည်။</p> <p>နှင်းပန်းက သူ့မောင်လေးကို ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>ဤမြို့ကား သူ့မောင်လေး၏ ရှောင်မိသားစု ဇာတိမြို့ဖြစ်သည်။ သူ့မောင်လေး၏ မြို့ဖြစ်သည်။ အိမ်ပြန်လာရသည့် ခံစားချက်နှင့် ဇာတိမြို့ကို ပြန်လာရသော ခံစားချက်တစ်ခု သူ့မောင်လေး စိတ်ထဲတွင် သိမ်မွေ့စွာ ခံစားနေရမှန်း သူမက သိနေသည်။ ခံစားမိနေသည်။</p> <p>“ညက တကယ်လှတာပဲ”</p> <p>ရှောင်လုံက ပြောရင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်း၍ တိုက်ခတ်လာသော ညလေပြေကို ခံစားသည်။</p> <p>နှင်းပန်းကလည်း ရှောင်လုံ လုပ်သလို လိုက်လုပ်သည်။</p> <p>“ဟီးဟီး…”</p> <p>“ခစ်ခစ်…”</p> <p>“ဒီကိုယ်ဖော့ပညာကို လေဟုန်စီးကိုယ်ဖော့ပညာလို့ ခေါ်တယ် မမ။ နားလည်မှုတချို့ ထပ်ရထားတာက ဘယ်လိုလဲဆိုတာ သေသေချာချာ မထုတ်သုံးရသေးဘူး။ လာ မမ…”</p> <p>ရှောင်လုံက ပြောရင်း နှင်းပန်း၏ လက်ကို ဆွဲ၍ လမ်းပေါ်တွင် ပေါ့ပါးစွာ ပြေးလိုက်သည်။</p> <p>နှင်းပန်းက ဘာမှ မပြောဘဲ အပြုံးဖြင့်သာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ရှောင်လုံ ဆွဲခေါ်ရာနောက်သို့ မျောလိုက်သွားသည်။</p> <p>ရှောင်လုံက လေဟုန်စီးကိုယ်ဖော့ပညာအပေါ် ပိုနားလည်လာပြီးနောက် မည်မျှအထိ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ရှိကြောင်းကို မစမ်းကြည့်ရသေးပေ။ ထို့ကြောင့် ယခု စိတ်ကူးရပြီး စမ်းကြည့်နေသည်။ သူ့မမကို ဆွဲခေါ်၍ လေဟုန်စီးကိုယ်ဖော့ပညာကို အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံး၍ ပြေးလွှား လှုပ်ရှားနေသည်။</p> <p>နှင်းပန်းမှာ ရှောင်လုံ ဆွဲခေါ်ရာနောက်သို့ အလိုက်သင့် မျောပါရင်းက ခြေထောက်နှင့် မြေကြီး မထိတစ်ချက် ထိတစ်ချက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ နားထဲတွင် လေတိုးသံ တဟူးဟူး ကြားနေရသည်။</p> <p>~~တကယ် ဆန်းကြယ်တဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာပဲ။ လေဆန် ပြေးနေပေမဲ့ လေကြောင့် အရှိန်အဟုန်ကို မထိခိုက်သလိုပဲ~~</p> <p>~~မမက အဲဒါကို မြင်နိုင်တာဆိုတော့ မဆိုးဘူး~~</p> <p>ရှောင်လုံက ပြောရင်းနှင့် လမ်းပေါ်မှ အဆောက်ဦးပေါ်သို့ ခုန်ပျံတက်သွားသည်။ အိမ်ခေါင်မိုးများပေါ်မှ ခုန်ပျံ၍ သွားပြန်သည်။</p> <p>တချို့နေရာများတွင် လမ်းကြောင်း ပြောင်း၍ သွားလိုက်သည်။</p> <p>~~လူရှိနေလို့လား~~</p> <p>~~ဟုတ်တယ် မမ၊ တချို့အိမ်ကြီးတွေမှာ အစောင့်တွေ ရှိတယ်~~</p> <p>ရှောင်လုံက ဦးတည့်ရာ လျှောက်ပြေးနေသော်လည်း သည်အတိုင်း ​ပြေးနေသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အာရုံခံ၍ ပြေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တချို့နေရာများ တချို့အိမ်ကြီးများတွင် အစောင့်များ ရှိနေ၍ ကြိုတင်၍ ရှောင်ကွင်းခဲ့လိုက်သည်။</p> <p>နှင်းပန်းက ပြုံး၍ ရှောင်လုံ၏ ကိုယ်ဖော့ပညာနည်းစနစ်ကို လေ့လာသင်ယူနေခဲ့သည်။ သူ့မောင်လေးက အကြောင်းမဲ့သက်သက် တဇွတ်ထိုး လျှောက်ပြေးနေခြင်းမဟုတ်မှန်း သိလိုက်ရသည်လေ။ သူမကို တိုက်ရိုက် သင်ပြခွင့် မရှိသော ကိုယ်ဖော့ပညာကို ထုတ်ဖော်ပြသ၍ သူမကို လေ့လာခွင့်ရအောင် ဖန်တီးပေးနေသည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် သဘောကျစွာ ပြုံး၍ လေ့လာနေလိုက်သည်။</p> <p>အဖြူနှင့် အနက် လူရိပ်နှစ်ခုက လူသူတိတ်ဆိတ်သော ညကောင်းကင်အောက်တွင် တစ္ဆေသရဲလို လျင်မြန်ပေါ့ပါးမှုမျိုးဖြင့် လွင့်မျောပျံသန်းကာ တစ်ခါတစ်ရံကွမ်းကျိုးမြို့ထဲ လမ်းများပေါ်၌လည်းကောင်း၊ တစ်ခါတစ်ရံ အဆောက်ဦးခေါင်မိုးများပေါ်၌ လည်းကောင်း၊ တစ်ခါတစ်ရံ သစ်ပင်ထိပ်ဖျားများပေါ်မှလည်းကောင်း တရိပ်ရိပ်နှင့် ဦးတည့်ရာ လျှောက်သွားနေကြလေ၏။</p> <p>နှင်းပန်းမှာလည်း အလိုက်သင့် လိုက်ပါလွင့်မျောရင်းက လေဟုန်စီးကိုယ်ဖော့ပညာကို လေ့လာသည်။ ဉာဏ်အလင်းပွင့်အဆင့် ကိုယ်ဖော့ပညာဖြစ်၍ လေဟုန်စီးကိုယ်ဖော့ပညာကို ယခုလို ကိုယ်တွေ့ လိုက်ပါစီးမျောရင်း လေ့လာရသည်က နှင်းပန်းအတွက် အလွန်အကျိုးရှိခဲ့သည်။ ကိုယ်ဖော့ပညာနှင့် ပတ်သက်၍ ပိုနားလည်လာသည်။</p> <p>ရှောင်လုံကလည်း ပြေးချင်ရာ တဇွတ်ထိုး မပြေးနေဘဲ သူ့မမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အနေထား၊ လှုပ်ရှားမှု၊ လိုက်ပါစီးမျောမှုတို့ကို သတိထားကြည့်ပေးပြီး သူ့လှုပ်ရှားမှုများကို ချိန်ညှိပေးသည်။ သူ့မမ နားလည်အောင် လက်တွေ့ ကူညီပေးသည်။ ကိုယ်ဖော့ပညာနှင့် ပတ်သက်၍ ရှောင်လုံ၏ သိမြင်နားလည်မှုက ဉာဏ်အလင်းပွင့်အဆင့်နှင့် တူညီနေပြီ ဖြစ်၍ သူ့မမ၏ လိုအပ်ချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်သည်။ ထိုလိုအပ်ချက်ကို လက်တွေ့ ပြပေးသွားသည်။</p> <p>နှင်းပန်း၏ နားလည်နိုင်စွမ်းကလည်း သိုင်းနှလုံးသားပိုင်ရှင်ဟု မပြောရပါ။ ရှောင်လုံ သင်ပြသည်ကို နားလည်ပြီး သူမ၏ လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်နိုင်အောင် ကြိုးစားသင်ယူသည်။</p> <p>အချိန်မည်မျှကြာအောင် ခုန်ပျံပြေးလွှားနေမိကြမှန်း မသိပေ။ အရှေ့ဘက် ကောင်းကင်မှ အရုဏ်အလင်းရောင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် နှင်းပန်းက ရှောင်လုံနောက်မှ အလိုက်သင့်မျောပါခြင်းသက်သက် မဟုတ်တော့ဘဲ သူ့မ၏ ကိုယ်ဖော့ပညာကို ထုတ်ဖော်၍ လိုက်ပါလှုပ်ရှားနိုင်လာသည်။</p> <p>“မမက အရမ်းတော်တာပဲ”</p> <p>ရှောင်လုံက ပြောရင် တည်းခိုခန်းဘက်သို့ ပြန်ဦးတည်၍ လာခဲ့လိုက်သည်။ အချိန်ကလည်း အရုဏ်ကျင်းလာပြီ ဖြစ်သည်။ သူမမကလည်း ကိုယ်ဖော့ပညာနှင့်ပတ်သက်၍ သိမြင်နားလည်မှုတချို့ ရလာပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုသိမြင်နားလည်မှုကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်မိရန် လိုသည်။ သို့မှသာ ကိုယ်ပိုင်အသိဉာဏ်နှင့် ကိုယ်ပိုင်နားလည်မှု ဖြစ်လာပေမည်။</p> <p>ထို့နောက် သိပ်မကြာခင်မှာပင် ရှောင်လုံနှင့် နှင်းပန်းက တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>~~မမ၊ ကောင်းကောင်းလေ့ကျင့်။ ကျွန်တော် စောင့်နေပေးမယ်~~</p> <p>ရှောင်လုံက နှင်းပန်းကို သူမအခန်းထဲ ပြန်ပို့ပေးပြီး စောင့်ပေးနေလိုက်သည်။</p> <p>~~မမကို စောင့်နေပေး~~</p> <p>နှင်းပန်းလည်း ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ထိုင်ကာ သူမ သိမြင်နားလည်ခဲ့သည် ကိုယ်ဖော့ပညာသဘောတရားများကို အာရုံစိုက်၍ ဆင်ခြင်နေလိုက်တော့သည်။</p> <p>‘ကိုယ်ဖော့ပညာဆိုတာက ပေါ့ပါးမှုကို ဦးစားသိပ်မပေးရဘူးပဲ။ ပေါ့ပါးမှုကို ဦးစားပေးလွန်းရင် လျင်မြန်မှုမှာ အားနည်းသွားတယ်။ အထူးသဖြင့် အပြင်လေဖိအားကို ဆန်ပြီး သွားတဲ့အခါ ပေါ့ပါးမှုကို ဦးစားပေးတဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာက အမြန်နှုန်း သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားတယ်။ ငါ သိထားတဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာတွေအားလုံးမှာ အဲဒီ အပြင်အားက အတားဆီးကြီး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ အမြန်နှုန်းအတွက် အဟန့်အတား ဖြစ်နေခဲ့တယ်…’</p> <p>နှင်းပန်းက သူမ လေ့ကျင့်ထားသော ကိုယ်ဖော့ပညာနှင့် သူမ သိထားသော ကိုယ်ဖော့ပညာများ၏ လိုအပ်ချက်နှင့် အားနည်းချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လာခဲ့သည်။</p> <p>ပေါ့ပါးမှုကို ဦးစားပေးလွန်းခြင်းက အမြန်နှုန်းအတွက် အကန့်သတ်အတားဆီး ဖြစ်သွားစေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>‘မောင်လေးရဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာ နည်းစနစ်က ပေါ့ပါးမှုကို ဦးစားမပေးဘူး။ လျင်မြန်မှုကို ဦးစားပေးတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လျင်မြန်လာရင် ရင်ဆိုင်ရတဲ့ အပြင်အား အတားအဆီးကို အလိုက်သင့်ဖြစ်အောင် ပြန်အသုံးချသွားတယ်။ ငါတို့ လေ့ကျင့်နေကြတဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာတွေမှာ အပြင်အားအတားဆီးကို ဖြတ်ကျော်မရတဲ့ နံရံတစ်ခုလို သတ်မှတ်ထားခဲ့ကြတာ…’</p> <p>အပြင်သိုင်းလောက၏ အထွတ်ထိပ်အဆင့် ကိုယ်ဖော့ပညာများ၏ သဘောတရားများ အသိမြင်များက ဉာဏ်အလင်းပွင့်အဆင့် ကိုယ်ဖော့ပညာသဘောတရားများနှင့် အလွန်ပင် ကွာခြားနေခဲ့သည်။ အထွတ်ထိပ်အဆင့် ကိုယ်ဖော့ပညာရှင်များအတွက် အပြင်အားဆိုသည်မှာ အတားဆီးကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့၏။ ဉာဏ်အလင်းပွင့်အဆင့် ကိုယ်ဖော့ပညာရှင်များအတွက် အပြင်အားဆိုသည်မှာ ပြန်လည်အသုံးချစရာ ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။</p> <p>‘ပြီးတော့ အတွင်းအားနဲ့ ဟန်ချက်ပဲ။ မောင်လေးရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေမှာ အတွင်းအားပါနေတယ်။ ဟန်ချက်ကို သေချာအလေးထားပြီး လှုပ်ရှားတယ်။ ဒီနှစ်ချက်က တကယ်ထူးခြားလွန်းတယ်။ ကိုယ်ဖော့ပညာမှာ အတွင်းအား ထည့်သုံးတယ်တဲ့လား…’</p> <p>သူမတို့ သိထားသည်မှာ အတွင်းအားကို သိုင်းပညာနှင့်သာ ပေါင်းစပ် အသုံးပြုန်ိုင်သည်။ ထိုကဲ့သို့သာ လေ့ကျင့်ခဲ့ရသည်။ ယခုတော့ သူ့မောင်လေးက အတွင်းအားကို ကိုယ်ဖော့ပညာနှင့် ပေါင်းစပ်အသုံးပြုထားသည်။ ထူးခြားဆန်းကြယ်လွန်းသလို အမြန်နှုန်းကလည်း အံ့ဩစရာကောင်းနေခဲ့သည်။</p> <p>‘အတွင်းအားနဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာကို ပေါင်းစပ်အသုံးပြုလို့ ရတယ်တဲ့လား…။ ပြီးတော့ ဟန်ချက်ပဲ။ ဟန်ချက်က အပြင်အားကို ခြေဖျက်ဖို့၊ အလိုက်သင့် ဖြစ်စေဖို့၊ ပြန်လည်အသုံးချဖို့အတွက် အဓိက သော့ချက်ပဲ…’</p> <p>သူမတို့၏ ကိုယ်ဖော့ပညာများတွင် ဟန်ချက်ကို လှုပ်ရှားမှု ချောမွေ့ပြေပြစ်ရန်မျှကိုသာ အာရုံစိုက်ထားခဲ့သည်။ အခု သူမမောင်လေး အသုံးပြုသွားသော ဟန်ချက်များက လှုပ်ရှားမှု ချောမွေ့ပြေပြစ်ရန် မဟုတ်နေပေ။ တစ်ခါတစ်ရံ သူမမောင်လေး၏ လှုပ်ရှားမှုများက မချောမွေ့​နေပေ။ မပြေပြစ်နေပေ။ တစ်ဟုန်ထိုး တရကြမ်းပင် ဖြစ်နေတတ်သေးသည်။ သို့သော် အမြန်နှုန်းကိုတော့ မထိခိုက်ပေ။ အပြင်အားကို ချေဖျက်ရန်၊ အလိုက်သင့်ဖြစ်ရန်၊ ပြန်လည်အသုံးပြုရန်ကိုသာ အဓိကအာရုံစိုက်၍ ဟန်ချက်ကို လိုသလို အသုံးပြုသွားခဲ့သည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် အမြင့်မှ ခုန်ပျံဆင်းသည့်အခါမျိုးတွင် ပေါ့ပါးစွာ ကျသွားရန် အာရုံစိုက်လေ့ မရှိပေ။ မြားတစ်စင်းလို တစ်ရှိန်ထိုး ထိုးဆင်းသွားတတ်သည်။ မြေပြင်နှင့် ထိတွေ့ပြီး ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အပြင်အားကို ဟန်ချက်ဖြင့် ချေဖျက်သည်။ ဟန်ချက်ဖြင့် အလိုက်သင့် ဖြစ်သွားစေသည်။ ဟန်ချက်ဖြင့် အပြင်အားကို ပြန်အသုံးချသွားသည်။</p> <p>နှင်းပန်းမှာ ဆင်ခြင်ရင်းဖြင့် ကိုယ်ဖော့ပညာကို သိမြင်နားလည်မှုများ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ထိုအသိအမြင်များက ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ဘာမှ မသိမမြင်ခဲ့သော အခြေနေမှာ အသိအမြင်တချို့ ရလာသော အခြေနေဖြစ်နေသည်။ ထိုသို့ အသိမြင်တချို့ ရရှိခြင်းကပင် သူမ၏ ကိုယ်ဖော့ပညာကို နောက်တစ်ဆင့် တက်လှမ်းရန် ကြီးမားသော အထောက်အပံ့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p>နှင်းပန်းက ဆင်ခြင်သုံးသပ်မှုကို အဆုံးသတ်ပြီး မျက်လုံး ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>အခန်းထဲတွင် အလင်းရောင် ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>မိုးလင်းနေခဲ့လေပြီ။</p> <p>ရှောင်လုံက ကျေနပ်ဝမ်းသာသော အပြုံးဖြင့် ရပ်ကြည့်နေခဲ့လေ၏။</p> <p>နှင်းပန်းကလည်း မျက်လုံးဖွင့်ဖွင့်ချင်း သူမမောင်လေးကို မြင်လိုက်ရလျှင် ကျေနပ်စွာ ဖြင့် ပြုံးလိုက်လေ၏။</p> <p>မနက်ခင်းသစ်လေးက အပြုံးများဖြင့် လှပနေခဲ့လေ၏။</p> <p>အခန်း(၃၄၉)ပြီး</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save