Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">သစ်ပင်မိစ္ဆာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် မီတာတစ်ရာခန့် အကွာတွင် အနက်ရောင် ဆလင်ဒါငယ် တစ်ခုက ချန်လော့၏</p> <p>အမြင်အာရုံထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ဆလင်ဒါသည် စိမ့်မြေထဲတွင် ရှိနေပြီး ၊ ၎င်း၏ အထက်တွင် အစိမ်းရင့်ရောင် ပုလဲ တစ်လုံး</p> <p>လွင့်မျောနေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် လေထုထဲရှိ အဆိပ်များက အဆိပ်ပုလဲ ဆီသို့ အဆက်မပြတ် စီးဝင်နေကြောင်း ချန်လော့</p> <p>ရှင်းလင်းစွာ ခံစားမိသည်။</p> <p> </p> <p>"အဆိပ်ပုလဲ ...”</p> <p> </p> <p>ချန်လော့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ၊ ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်ကာ အဆိပ်ပုလဲ</p> <p>ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အဆက်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေပြီး တစ်ခုခု ရုတ်တရက်</p> <p>ထွက်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>စိမ့်မြေထဲတွင် အများကြီး မရှိပေ။ အပြင်ဘက်တွင် သစ်ပင်ကြီး အချို့ ရှိသော်လည်း အတွင်းသို့</p> <p>ရောက်သွားသည်နှင့် မီတာအနည်းငယ်တိုင်းတွင် သစ်ပင် အနည်းငယ်ကိုသာ မြင်ရသည်။</p> <p>မြေပြင်ပေါ်တွင် ပန်းများနှင့် မြက်ခင်းများ အများအပြား ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့က သားရဲ ၏</p> <p>ကြီးမားသော အရွယ်အစားကို ဖုံးကွယ်ရန် အထိ လုံလောက်မှု မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ဖြစ်နေသည့်တိုင် ချန်လော့သည် သတိမလျှော့ရဲသေးပေ။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ သူ အရင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော သားရဲ အချို့က ဝေးလံခေါင်သီသော ထောင့်တစ်နေရာမှ</p> <p>လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ စိမ့်မြေထဲမှ တိုက်ရိုက် ထွက်ပေါ်လာသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ချန်လော့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံမှု သည် သံအရိုး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်း က</p> <p>အများကြီး တိုးတက်မလာခဲ့ပါက၊ သူသည် ထိုသားရဲများ၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံရပြီး အရင်ကတည်းက</p> <p>ရှုံးနိမ့်သွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် ရှေ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်း များကို အရပ်မျက်နှာ</p> <p>အနှံ့သို့ အဆက်မပြတ် ဖြန့်ကျက်ထားကာ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်တွင် လေဓားသွား အချို့ကို</p> <p>စုစည်းထားပြီး ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"ဝှစ်..."</p> <p> </p> <p>လေတိုက်သံကဲ့သို့ အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ၊ ချန်လော့၏ ခြေလှမ်းများသည်</p> <p>တုံ့ဆိုင်းသွားကာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သားရဲ တစ်ကောင် ရှိတယ်..."</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ချန်လော့သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ လေဓားသွား အချို့ကို စိမ့်မြေထဲရှိ နေရာတစ်ခုဆီသို့</p> <p>ရုတ်တရက် ပစ်လွှတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဖူး..."</p> <p> </p> <p>လေဓားသွား က မြေကြီးထဲသို့ ချက်ချင်း ပစ်ဝင်သွားပြီး ချန်လော့၏ ပုံရိပ်သည် မီတာ</p> <p>ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ နောက်သို့ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>လေဓားသွား ကျရောက်သွားပြီးနောက် တစ်စက္ကန့်ခန့် အကြာတွင် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေကြီး များ စတင်</p> <p>တုန်ယင်လာသည်ကို ချန်လော့ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း..."</p> <p> </p> <p>ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ၊ ချန်လော့ ပစ်လွှတ်လိုက်သော ‘လေဓားသွား’</p> <p>ကျရောက်ရာ စိမ့်မြေပြင်မှာ ရုတ်ချည်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ရွှံ့နွံများမှာ မိုးပေါက်များအလား</p> <p>အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် မြေကျင်းကြီးအတွင်း၌ ကြီးမားလှသော</p> <p>အစိမ်းရောင် သစ်ပင်အုပ်ကြီးတစ်ခုကို ချန်လော့ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သစ်ပင်သည် ဖြည်းညင်းစွာ မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ ချန်လော့သည် ထိုသစ်ပင်၏</p> <p>အမှန်တကယ် ပုံစံကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ လူသုံးယောက်မှ ငါးယောက်အထိ</p> <p>ဖက်ထားနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သစ်ပင်၏ ပင်စည်ပေါ်တွင် အဝိုင်းရောင် အပေါက် နှစ်ခု ရှိပြီး ၎င်းတို့အတွင်းတွင် အစိမ်းရင့်ရောင်</p> <p>စက်လုံး နှစ်ခု ရှိကာ မျက်လုံးများနှင့် တူနေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ပင်စည်ပေါ်ရှိ ထူထပ်သော သစ်ကိုင်း ငါးခု၊ ခြောက်ခုခန့်က အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေပြီး</p> <p>လက်တစ်ထောင် ကွမ်ရင် နှင့် အနည်းငယ် တူနေ၏။</p> <p> </p> <p>"သစ်ပင်မိစ္ဆာ..."</p> <p> </p> <p>ဤသည်က ချန်လော့၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသော ပထမဆုံး အတွေးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သစ်ပင်များနှင့် အပင်များက သူတို့ဘာသာ မကျင့်ကြံကြသော်လည်း အချိန်အကြာကြီး</p> <p>ကြီးထွားလာသည်နှင့်အမျှ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ပိုမို စုပ်ယူလာကြပြီး</p> <p>သဘာဝကျကျပင် ဝိညာဉ်တစ်ခု ရရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်တစ်ခု ဖွဲ့စည်းသွားသည်နှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာလာသောအခါ ဉာဏ်ပညာများ</p> <p>စုဆောင်းမိလာပြီး သစ်ပင်မိစ္ဆာ တစ်ကောင် ဖြစ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ရှေ့က သစ်ပင်ကြီးသည် သစ်ပင်မိစ္ဆာ တစ်ကောင် ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ သစ်ပင်မိစ္ဆာ က အရမ်း သန်မာသင့်တာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p> </p> <p>"ဒါ့အပြင် သစ်ပင်မိစ္ဆာရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ကြည့်ရရင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း</p> <p>အလယ်အလတ်အဆင့် လောက်ပဲ ရှိသေးမယ်..."</p> <p> </p> <p>"လှုပ်ရှားမှု သုံးကွက် အတွင်းမှာ သူ့ကို သတ်နိုင်လောက်ပါတယ်..."</p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် သူ့ဘာသာ တီးတိုး ပြောလိုက်၏။ ဤ သားရဲ များအကြောင်းနှင့် ပတ်သတ်၍၊ သူ</p> <p>သိပ်မသိပေ။ သစ်ပင်မိစ္ဆာ တစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရကြောင်း သိထားခြင်းကပင် သူ၏</p> <p>ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ထားလိုက်ပါတော့... အရင် သတ်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောတာပေါ့..."</p> <p> </p> <p>"ဒီ သစ်ပင်မိစ္ဆာ ကို ခုတ်လှဲပြီး ထင်းအဖြစ် သုံးလိုက်ရင် ကောင်းမှာပဲ..."</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူ၏ညာဘက်လက်ဖြင့် ဓားရှည် ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်မျှ တွေဝေခြင်း</p> <p>မရှိဘဲ သစ်ပင်မိစ္ဆာ ဆီသို့ ပြေးဝင်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"တိမ်လိပ်ဓားသိုင်း..."</p> <p> </p> <p>"ဖူး..."</p> <p> </p> <p>ငွေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ချန်လော့သည် သစ်ပင်မိစ္ဆာ ၏</p> <p>တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ သစ်ကိုင်းများ အားလုံးကို ခုတ်ဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချန်လော့သည် ထိုနေရာတွင် မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ သူသည် ချက်ချင်း လှည့်၍ နောက်တစ်ကြိမ်</p> <p>ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ အခြား တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ သစ်ကိုင်းများ အားလုံးကိုပါ ခုတ်ဖြတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် သစ်ပင်မိစ္ဆာ မှာ လက်နှစ်ဖက် ပြတ်တောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သစ်ပင် ပင်စည်သာ</p> <p>နေရာတွင် ရှိနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် ဘယ်ဘက်လက်သီးကို ဆုပ်ကာ ချီစွမ်းအင် များကို စုစည်းလိုက်ပြီး ၊ သစ်ပင် ပင်စည်၏</p> <p>မျက်လုံးအလယ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အုပ်စိုးရှင်လက်သီး..."</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း..."</p> <p> </p> <p>နားစည် ထိခိုက်လုမတတ် ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ခုက သစ်ပင်မိစ္ဆာ ကို</p> <p>ရိုက်ခတ်သွားပြီး ထိမှန်သွားသည့် နေရာတွင် သစ်ပင်မိစ္ဆာ ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်း</p> <p>ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မရေမတွက်နိုင်သော သစ်သားစများ လွင့်စင်သွားပြီး သစ်ပင်မိစ္ဆာ ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အပေါက်တစ်ခု</p> <p>ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် သစ်ပင်မိစ္ဆာ ၏ အစိမ်းရင့်ရောင် မျက်လုံးများက မိလ္လာရည်ကဲ့သို့သော</p> <p>အရည်များအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး သူငယ်အိမ်များထဲမှ စီးကျလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"လွယ်လွယ်လေးပဲ..."</p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းကာ သစ်ပင်မိစ္ဆာ ၏ အလောင်းကို သူ၏ သိုလှောင်အိတ်</p> <p>ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သစ်ပင်မိစ္ဆာ ရဲ့ အလောင်းကို ဆေးဖော်စပ်ခြင်း မှာ သုံးလို့ ရတယ်လို့ ငါ မှတ်မိတယ်.. အဲဒါကို</p> <p>ဆေးတောင်ထွတ် မှာ ရောင်းရင် ဈေးကောင်း ရလောက်တယ်..."</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ချန်လော့သည် သူ၏ ခြေအောက်ရှိ မြေပြင် သည်</p> <p>တုန်ယင်လာသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>"ငါ ဒီအပေါ်မှာ မကောင်းတဲ့ ခံစားချက် တစ်ခု ရနေတယ်..."</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း..."</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း...”</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း..."</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p>သစ်ပင်မိစ္ဆာ မပေါ်လာမီကဲ့သို့ပင် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံများ တစ်ခုပြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး</p> <p>မြေပြင်မှ တွင်းကြီးများ တစ်ခုပြီး တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် တွင်းကြီးများထဲမှ သစ်ပင်များ တစ်ခုပြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူတို့၏</p> <p>အရေအတွက်ကို ကြည့်လျှင် အနည်းဆုံး သစ်ပင်မိစ္ဆာ ဆယ့်ငါးကောင်၊ ဆယ့်ခြောက်ကောင်ခန့် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါအရ၊ သစ်ပင်မိစ္ဆာ တစ်ကောင်စီ၏</p> <p>ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့် အောက် မနိမ့်ချေ။</p> <p> </p> <p>"ချီးပဲ..." ချန်လော့ ကျိန်ဆဲလိုက်၏။</p> <p>"မင်းတို့က တစ်ယောက်ချင်း မနိုင်တော့ ဝိုင်းပြီး အနိုင်ကျင့်ဖို့ လုပ်နေတာပေါ့...</p> <p>အရှက်မရှိလိုက်တာ..."</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် အဆိပ်ပုလဲ ရှိရာသို့ ပြေးသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့် ရှိ သားရဲ ဆယ်ကောင်ကျော်က ချန်လော့အတွက်</p> <p>ပြိုင်ဘက် မဟုတ်သော်လည်း ပြဿနာမှာ သူ့အချိန်သည် အကန့်အသတ် ရှိနေပြီး သူတို့နှင့်</p> <p>အချိန်ဖြုန်းခြင်းက မကောင်းနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ချန်လော့၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင် အဆိပ်ကာကွယ်ရေး ဆေးလုံး တစ်လုံး ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း</p> <p>ရောင်းပြီး ပိုက်ဆံရှာရန် ရည်ရွယ်ထားသဖြင့် ဤ သစ်ပင်မိစ္ဆာ များပေါ်တွင် အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်ရန်</p> <p>မတန်ချေ။</p> <p> </p> <p>အရေးအကြီးဆုံးမှာ သောက်သုံးနိုင်သော ဆေးလုံး အရေအတွက် ကန့်သတ်ချက် ရှိနေခြင်းပင်</p> <p>ဖြစ်သည်။ ယနေ့အတွက် ကန့်သတ်ချက် ပြည့်သွားပြီ ဖြစ်ရာ ထပ်သောက်ခြင်းက အလဟဿပင်</p> <p>ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် သူ၏ ရွေ့လျားမှုသိုင်းကွက်ကို အသုံးပြု၍ အလွန် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားပြီး</p> <p>မကြာမီမှာပင် အနက်ရောင် ဆလင်ဒါတိုင် သို့ ရောက်ရှိသွား၏။</p> <p> </p> <p>ဆလင်ဒါတိုင် အထက်တွင် လွင့်မျောနေသော အစိမ်းရင့်ရောင် ပုလဲများမှာ အဆိပ်ပုလဲ များ</p> <p>ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် အဆိပ်ပုလဲ သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဆိပ်များကို အဆက်မပြတ် စုပ်ယူနေ၏။ ချန်လော့</p> <p>နီးကပ်သွားသည်နှင့် အဆိပ်ပြင်းအားသည် သိသိသာသာ တိုးလာသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"မိတ်ဆွေအဖြစ် သတိပေးချက်... အဆိပ်ပုလဲ သည် အဆိပ်ပြင်းအား၏ ဗဟိုချက် ဖြစ်သောကြောင့်</p> <p>အကယ်၍ ပိုင်ရှင်သည် အဆိပ်ပုလဲ ၏ တစ်မီတာ အတွင်းသို့ ရောက်ရှိပါက အဆိပ်ရှောင်ရှားရန်</p> <p>စားသုံးသော အချိန်သည် ဆယ်ဆ တိုးလာမည် ဖြစ်ပါသည်..."</p> <p> </p> <p>ဤအသိပေးချက်ကို မြင်ပြီး ချန်လော့မှာ ထိုနေရာတွင်ပင် သွေးတစ်ပွက် အန်လုမတတ်</p> <p>ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာကြီးလဲ... မင်း ငါ့ကို နောက်နေတာလား..."</p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် စနစ်၏ အသိပေးချက် မျက်နှာပြင်ကို အလျင်အမြန် ဖွင့်၍ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဆိပ်ကို ရှောင်ရှားရန် ကျန်ရှိနေသော အချိန်- ၁၆၅ မိနစ်..."</p> <p> </p> <p>"ဆယ်ဆ ဆိုတော့ ၁၆ မိနစ်လောက်ပဲ ခံတော့မှာပေါ့..."</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ ရွေ့လျားမှုသိုင်းကွက်ကို အပြည့်အဝ အသုံးပြုမယ် ဆိုရင် ၁၀ မိနစ် အတွင်း</p> <p>ပြန်ရောက်နိုင်လောက်ပါတယ်..."</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချန်လော့ စကားပြောပြီးသည်နှင့် နောက်ထပ် စနစ်၏ အသိပေးချက် တစ်ခုက သူ၏ ရှေ့တွင်</p> <p>ပေါ်ထွက်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"အကယ်၍ ပိုင်ရှင်သည် အဆိပ်ပုလဲ ၏ အနီးတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုပါက အချိန်ကို</p> <p>ငါးဆမြှောက်ပြီး အဆငါးဆယ် ဖြစ်လာမည် ဖြစ်ပါသည်..."</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ချန်လော့မှာ ထိုနေရာတွင်ပင် သွေးတစ်ပွက် အန်လုမတတ်</p> <p>ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အဆငါးဆယ် တဲ့လား... မင်း တကယ်ပဲ ဒီလိုပြောရဲတယ်ပေါ့... ငါ့မှာ ၁၆၅ မိနစ်ပဲ</p> <p>ကျန်တော့တာကို မင်းက အဆငါးဆယ် အမြန်နှုန်းနဲ့ သုံးမိနစ်အတွင်း အကုန်ယူသွားမလို့လား..."</p> <p> </p> <p>သူ ဟိန်းဟောက်နေစဉ် ချန်လော့သည် သူ၏ ခြေအောက်တွင် အေးစက်သော ခံစားမှုတစ်ခုကို</p> <p>ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်စုံတစ်ခုက သူ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို လာထိနေဟန် ရသည်။</p> <p> </p> <p>အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ရွှံ့များ ဖုံးလွှမ်းနေသော သစ်ကိုင်း တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ချီးပဲ..."</p> <p> </p> <p>သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ချန်လော့သည် သစ်ကိုင်း၏ ဆွဲယူခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save