Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပြီးပြည့်စုံတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟူး..."</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ချန်လော့၏ ပုံရိပ်သည် မီးတောက်များထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ အကြည့်များက ချန်လော့ထံသို့ ရောက်ရ်ှိသွားပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချန်လော့၏ ဘယ်ဘက်လက်တွင် အရေပြားနှင့် အသားများ အားလုံးနီးပါး ပျောက်ကွယ်နေပြီး ဖြူလွှလွှ လက်ချောင်းအရိုးများကိုပင် မြင်တွေ့နေရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ကိုယ်လုံးတွင် မီးလောင်ဒဏ်ရာများ ရှိနေပြီး ၊ သူ၏ မျက်နှာအများစုမှာ မီးတောက်များကြောင့် လောင်ကျွမ်းသွားကာ အသားနှင့် သွေးများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ် အထက်ပိုင်း၏ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်မှာ လောင်ကျွမ်းသွားသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ဖြစ်နေသည့်တိုင် ချန်လော့သည် သူ၏ ဓားရှည် ကို ကိုင်ဆောင်ကာ သားရဲဘုရင် ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"တိမ်လိပ်ဓားသိုင်း..."</p> <p> </p> <p>ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ချန်လော့သည် သူ၏ ဓားရှည် ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သားရဲဘုရင် မှာ အံ့အားသင့်မှုမှ ပြန်လည် သတိမဝင်လာနိုင်မီ ၊ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ချန်လော့၏ ဓားရှည် သည် ၎င်း၏ လည်ပင်းကို ဖြတ်တောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝှစ်..."</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ လည်ပင်းမှ သွေးများ ရုတ်တရက် ပန်းထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်လော့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာပြီး သူ၏ ခြေထောက်များက မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် ၊ သူ၏ ဘွတ်ဖိနပ်များမှာ မီးတောက်များထဲတွင် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ပြီးပြည့်စုံတယ်..."</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချန်လော့သည် ခက်ခဲသော လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် တစ်ခုကို ယခုလေးတင် ပြီးစီးသွားပြီး ပြီးပြည့်စုံစွာ ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့သော ကျွမ်းဘားသမား တစ်ဦးနှင့် တူနေကာ ၊ သူ၏ လက်များကို ဆန့်တန်းထားရင်း လူအုပ်ကြီး၏ အကြည့်များကို ခံစားနေသည်။</p> <p> </p> <p> ချန်လော့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လုံးဝနီးပါး လောင်ကျွမ်းထားသည်ဟူသော အချက်ကို လျစ်လျူရှုထားမည် ဆိုပါက ၊ ဤမြင်ကွင်းသည် အတော်လေး မိမိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် လူအုပ်ကြီးထံမှ ဩဘာပေးသံများနှင့် အော်ဟစ်သံများကို မရရှိမီမှာပင် ၊ သူ၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ သားရဲဘုရင် က နောက်တစ်ကြိမ် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝေါင်း..."</p> <p> </p> <p>ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ သားရဲဘုရင် သည် လည်ပင်းမှ ပန်းထွက်နေသော သွေးများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သွေးနီရောင် ပါးစပ်ကြီးကို ဟကာ ချန်လော့ဆီသို့ပြေးဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ၊ သူ၏ ပါးစပ်ထဲမှ မီးတောက်များ နောက်တစ်ကြိမ် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ချန်လော့ဆီသို့ တိုးဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် ချန်လော့သည် ဤအတွက် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ရာ သူ၏ ရွေ့လျားမှုသိုင်းကွက်ကို အသုံးပြု၍ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် သူသည် ကျောက်မန်၏ အနားသို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် အခုလေးတင် ပြီးပြည့်စုံတယ်လို့ ပြောလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ သားရဲဘုရင် က မသေသေးတာလဲ..."</p> <p> </p> <p>ကျောက်မန်၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ချန်လော့သည် ရှက်ရှက်ဖြင့် ချောင်းနှစ်ချက် ဟန့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ဆိုလိုတာက... မီးလုံးကို လက်သီးနဲ့ ထိုးလိုက်တဲ့ အချိန်ကနေစပြီး မီးတောက်တွေထဲကနေ ထွက်လာပြီး နောက်ဆုံးမှာ လည်ပင်းကို ဖြတ်ပြီး ဆင်းသက်လိုက်တာအထိ တစ်ခုလုံးရဲ့ လှုပ်ရှားမှုက ချောမွေ့ပြီး အဆင်ပြေနေလို့ ပြီးပြည့်စုံတယ်လို့ ခေါ်တာလေ.."</p> <p> </p> <p>"သားရဲဘုရင် ကို ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်နိုင်လို့ ပြီးပြည့်စုံတယ်လို့ ခေါ်တာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p> </p> <p>" ပြီးတော့ ငါသာ ရွှေမြုတေအဆင့် တစ်ဝက် လောက်ရှိတဲ့ သားရဲဘုရင် ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ခေါင်းဖြတ်နိုင်ရင် စမ်းသပ်လေ့ကျင့်ရေးကွင်း ထဲမှာ အရူးတစ်ယောက်လို လျှောက်သွားလို့ ရနေပြီပေါ့..."</p> <p> </p> <p>ချန်လော့၏ တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာကို မြင်ပြီး ကျောက်မန်မှာ ဆွံ့အနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ အခု ဝင်ရတော့မလား..."</p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် သားရဲဘုရင် ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p>"မလိုသေးဘူး... ငါ သူနဲ့ နောက်ထပ် အကွက်အနည်းငယ်လောက် ထပ်ဖလှယ်ကြည့်ဦးမယ်..."</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျောက်မန်သည် ချန်လော့ကို အထက်အောက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာသည် မသန်မစွမ်း ဖြစ်နေသော်လည်း စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုသည် အတော်လေး  ပြင်းထန်သည်ဟုသာ သူမ ပြောနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချန်လော့သည် ကျောက်မန်၏ အကြည့်ကို လျစ်လျူရှုကာ သူ၏ သိုလှောင်အိတ် ထဲမှ သံချပ်ကာအပျော့စား တစ်ထည်ကို ထုတ်ယူ၍ ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်က လောချင်းယွီမှ သူ့ကို အသက်ကယ်ရန် ပေးထားသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် လက်နက် အတု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် သံချပ်ကာအပျော့စား ကို ဝတ်ဆင်နေစဉ် မီးလောင်ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သူ၏ အရေပြားကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါသာ လက်သီးမထိုးခင် အကာအကွယ် ဝင်္ကပါ ကို မတည်ဆောက်ထားခဲ့ရင် အခြေအနေက ဒီထက် အများကြီး ပိုဆိုးသွားလောက်တယ်..."</p> <p> </p> <p>ချန်လော့ သည် မီးလုံးကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် မခွဲပစ်မီက ၊ သူ၏ လက်ထဲတွင် ဖန်တီးထားသော ဝင်္ကပါ မှာ အကာအကွယ် ဝင်္ကပါ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် အကာအကွယ် ဝင်္ကပါ ငယ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး  ၊ ထို ဝင်္ကပါ တည်ရှိနေခြင်းကြောင့်သာလျှင် မီးလုံး၏ စွမ်းအား အများစု မှာ လမ်းကြောင်းလွဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ်ပါက ချန်လော့သည် ယခုအချိန်တွင် ခြောက်သွေ့နေသော အလောင်း တစ်လောင်းကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ မီးလောင်ဒဏ်ရာများက ပြင်းထန်ပုံရသော်လည်း သို့သော် အရေးကြီးသော အင်္ဂါများကို မထိခိုက်စေခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ကြေးအရေပြား ကျင့်စဉ် အဋ္ဌမအဆင့် ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားအရ ၊ သူသည် ဒဏ်ရာများမှ ပြန်လည် နာလန်ထူရန်အတွက် ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>"ငါ သွားပြီး သူနဲ့ နောက်ထပ် အချီသုံးရာလောက် ထပ်တိုက်လိုက်ဦးမယ်..."</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ချန်လော့သည် သူ၏ ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သားရဲဘုရင် ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဤ ရွှေမြုတေအဆင့် တစ်ဝက် ရှိသော သားရဲဘုရင် သည် အစွမ်းထက်သော်လည်း ချန်လော့သည် ၎င်းကို အနိုင်တိုက်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>အနည်းဆုံးတော့ ချန်လော့၏ အမြင်တွင် သားရဲဘုရင် ကို သူ သတ်နိုင်မည်ဟု ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ယုံကြည်မှု ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>လောချင်းယွီသည် ချန်လော့ကို သံချပ်ကာအပျော့စား ပေးပြီးနောက်တွင်ပင်၊ ချန်လော့သည် ဝင်္ကပါတောင်ထွတ် နှင့် လက်နက်တောင်ထွတ် သို့ သွားရောက်၍ ပစ္စည်းများစွာ ဝယ်ယူခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသာ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ပြီး သားရဲဘုရင် ကို သတ်မည် ဆိုပါက ၊  ပြဿနာကြီးကြီးမားမား ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချန်လော့သည် ထိုအတိုင်း မလုပ်ချင်ခဲ့ပေ။ သူသည် နှမြောနေ၍ မဟုတ်ဘဲ မတန်ဘူးဟု ယူဆထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ သွားရမည့် နေရာအနက်  နှစ်နေရာ ကျန်သေးပြီး ၊ ထိုနေရာ နှစ်ခုတွင် သူသည် မည်သည့်အရာနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ကို မည်သူကများ ကြိုသိန်ုငမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ငါက ကျောက်မန် နဲ့ အတူ နေရာ နှစ်နေရာကို လိုက်သွားရဦးမှာလေ... အကယ်၍ ရွှေမြုတေအဆင့် က သားရဲ နဲ့ ထပ်ကြုံတွေ့ရရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ…</p> <p> </p> <p>ကျန်းချွမ် နှင့် အခြားသူများ၏ အကူအညီဖြင့် ရွှေမြုတေအဆင့် တစ်ဝက် ရှိသော သားရဲဘုရင် ကို သတ်နိုင်မည် ဆိုပါက၊ ၎င်းသည် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ချန်လော့သည် ကျောက်မန်ကို မှော်လက်နက် အသုံးမပြုစေချင်သည့် အကြောင်းရင်းများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဤရွှေမြုတေအဆင့် တစ်ဝက် သားရဲဘုရင် ၏ စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်သည့် အပြင် နောက်ပိုင်းတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန် နည်းလမ်းအချို့ကိုလည်း ချန်ထားချင်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် အန္တရာယ် တစ်စုံတစ်ရာနဲ့ ထပ်မကြုံတွေ့ရဘူးလို့ ဘယ်သူက အာမခံနိုင်မှာလဲ…</p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် နောက်တစ်ကြိမ် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် သားရဲဘုရင်သည် ချန်လော့ကို ခိုးဝင်တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ချန်လော့ထက် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် များစွာ ပိုမြင့်သော ကျန်းချွမ် နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက၊ သားရဲဘုရင် သည် ချန်လော့ကို ပို၍ သတိထားနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်လော့၏ ချီစွမ်းအင်များ နီးကပ်လာသည်ကို ခံစားရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ၊ သားရဲဘုရင်သည် ချန်လော့ကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသော သားရဲဘုရင်ကို ကြည့်ရင်း၊ သူ၏ မျက်လုံးထဲ၌ ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်အချို့ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ စောင့်ကြည့်ခံနေရပြီ..."</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ချန်လော့သည် လှည့်၍ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ကိုယ်သူ အသက်ရှည်လိုပါက ၊ ရွှေမြုတေအဆင့် တစ်ဝက် ရှိသော သားရဲဘုရင် နှင့် ထိပ်တိုက် ရင်မဆိုင်ခြင်းက ပိုကောင်းမည် ။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သားရဲဘုရင် သည်  ကျောပေးထားသည်ကိုမြင်ပြီး ၊ ကျန်းချွမ် သည် သူ၏ ရွေ့လျားမှုသိုင်းကွက်ကို ချက်ချင်း အသုံးပြုကာ ပြေးဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် သားရဲဘုရင်၏ နောက်သို့ ပြေးလိုက်သွားပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ သံတုတ်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တိမ်ရိုက်တုတ်သိုင်း..."</p> <p> </p> <p>သံတုတ်သည် သားရဲဘုရင်၏ ဘယ်ဘက် နောက်ခြေထောက်ပေါ်သို့ ကြီးမားသော ခွန်အားဖြင့် ကျရောက်သွားးသည်။</p> <p> </p> <p>"ဂျွတ်..."</p> <p> </p> <p>"ဝေါင်း..."</p> <p> </p> <p>ပြတ်သားသော အသံတစ်သံသည် ဂူတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီးနောက် ၊ ထို့နောက်တွင် သားရဲဘုရင်၏ ရင်ကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချွမ်၏ ထိုရိုက်ချက်တွင် သူ၏ စွမ်းအား အားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူ၏ သံတုတ်ဖြင့်  ရိုက်ချလိုက်စဉ်က ၊ ဖြစ်ပေါ်လာသော သူ၏ နဖူးပေါ်မှ ဖောင်းကြွလာသော သွေးကြောများက  အကောင်းဆုံး သက်သေပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤတိုက်ခိုက်မှုကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ကျန်းချွမ်အနေဖြင့် ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မရလိုက်မီ သားရဲဘုရင် သည် သူ့ အမြီးကို ရုတ်တရက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သားရဲဘုရင်၏ အမြီးအဆုံးရှိ အသားဖုသည် မိုးပျံသံမဏိဘောလုံး တစ်ခုကဲ့သို့ ကျန်းချွမ် ၏ ဦးခေါင်းကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင်  ကျန်းချွမ်သည် သူ့ ရှေ့ကမြင်ကွင်းများမှာ အစစ်အမှန်မဟုတ်သလို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်စိထဲမှာလည်း အရာအားလုံးက လည်ပတ်နေသည် ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် အောက်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်း ကျဆင်းသွားပြီးနောက်မှသာလျှင် ပတ်ဝန်းကျင်သည် မူလအတိုင်း ပြန်ငြိမ်သွားပါတော့သည်။</p> <p>"အစ်ကိုကြီး ကျန်း..."</p> <p> </p> <p>အနီးအနားရှိ ခန္ဓာတောင်ထွတ် မှ အတွင်းဂိုဏ်းသား များသည် ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လန့်သွားကြပြီး သွားကူညီချင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဤအချိန်တွင် သူတို့သည် ဤမီးတောက်မြိုသားရဲ များနှင့်ပင် လုံလောက်သော စိန်ခေါ်မှုများကို ရင်ဆိုင်နေရပြီ ဖြစ်ရာ ၊ အခြားသူကို သွားကူညီနိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျောက်မန်သည် စိုးရိမ်သွားပြီး သူမ၏ သိုလှောင်အိတ် ထဲမှ ဓားမြှောင် တစ်လက်ကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤ ဓားမြှောင် သည် သူမ မထွက်ခွာမီက ဆရာဖြစ်သူ ပေးခဲ့သော အသက်ကယ် မှော်လက်နက် များစွာထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ထည့်သွင်းခြင်းဖြင့် အသက်သွင်းနိုင်ပြီး ၊ ၎င်း၏စွမ်းအားသည် ရွှေမြုတေအဆင့် အောက်ရှိ မည်သည့် သားရဲ ကိုမဆို သတ်ဖြတ်ရန် လုံလောက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်မန်သည် ဓားမြှောင် ကို အသက်သွင်းတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ချန်လော့သည် သားရဲဘုရင် ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သားရဲဘုရင် သည် ကျန်းချွမ် ဆီသို့ ထော့နင်းထော့နင်း သွားနေသည်။ အမျက်ဒေါသက ၎င်း၏ ဆင်ခြင်တုံတရားကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ၊ ၎င်း၏ ခြေထောက်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ချိုးပစ်ခဲ့သော ထိုလူသားကိုသာ သတ်ပစ်ချင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"တိမ်လိပ်ဓားသိုင်း..."</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ၊ သားရဲဘုရင်သည် ချန်လော့၏ တည်ရှိမှုကို နောက်တစ်ကြိမ် အာရုံခံမိသွားပြီး ကြောက်ရွံ့မှုက ၎င်းကို အမျက်ဒေါသထဲမှ ပြန်လည် ဆွဲထုတ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သားရဲဘုရင်သည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ၊ အဖြူရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ချန်လော့၏ ဓားရှည် သည် ၎င်း၏ လည်ပင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save