Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၇၆၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကွေကွင်းရခြင်းဒုက္ခ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော့်ဘဝက တန်ဖိုးမရှိပါဘူး၊ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ကံကောင်းမှုကို လက်ခံဖို့က ကျွန်တော်နဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး”</p> <p>စီနျန်သည် အလွန်ပါးနပ်သူဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်သုံးခုလုံး တုန်ရင်နေပြီး ကောင်းမင်၏ ပြဿနာကို သူရိပ်မိသွားသည်။</p> <p>တကယ်တမ်း ကောင်းမင်ထံတွင် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို သူအမြဲသိနေခဲ့သည်။ ဤမြို့ကြီးထဲတွင် လူတိုင်း ကိုယ်ပိုင်လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိကြသည်မှာ ပုံမှန်ပင်။ သို့သော် သွေးမြို့တော်သရဲတက်တူးပေါ်လာပြီးနောက်တွင် စီနျန်သည် ကောင်းမင် ဖုံးကွယ်ထားသည့်အရာမှာ အလွန်ကြောက်စရာကောင်းလှကြောင်း နားလည်သွားသည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်က မြို့တော်ကောင်စီသည် အပြင်လူများကို ရှာဖွေရန် တားမြစ်မိန့်တစ်ရပ် ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။ မြို့ထဲရှိ လူတိုင်း ဤအကြောင်းကို သိကြသော်လည်း ကရုဏာဖောင်ဒေးရှင်း၏ အဆင့်မြင့်အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်သော စီနျန်မှာမူ ကောင်စီဝင်စီမေထံမှ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် မသင့်တော်သော သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို ရရှိထားသည်။</p> <p>တားမြစ်နယ်မြေ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးတွင် ရှိနေသော ‘နတ်ဘုရား’ ကိုယ်တိုင်က အပြင်လူအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ရန်၊ အထူးသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အမှတ်အသားများပါသည့် ခေါင်းဆောင်ကိုးဦးကို သတ်ဖြတ်ရန် အမိန့်ထုတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ့ရှေ့ရှိ လီဆန်းစီသည် ထိုထူးဆန်းသော အမှတ်အသားပါသည့် ခေါင်းဆောင်ကိုးဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သန္ဓေသားလောင်းပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာသော တစ္ဆေဆုတောင်း အမှတ်အသားသည်လည်း နောက်ထပ်တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။ မြို့တော်တစ်ခုလုံး ပိုက်စိပ်တိုက် ရှာဖွေနေသော်လည်း မြို့တော်ကောင်စီက ဖမ်းမမိနိုင်သေးသော ခေါင်းဆောင်များကို စီနျန်က တစ်ပြိုင်နက်တည်း နှစ်ယောက်တောင် တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“ကလေး... အပြင်ကမ္ဘာကြီးက မကြာခင် ကမောက်ကမတွေ ဖြစ်လာတော့မယ်၊ ဒီမှာပဲနေပါ၊ ဒါက ငါတို့ရဲ့ အကာအကွယ်ပဲ”</p> <p>ကောင်းမင်က စီနျန်အား အန်းလွမ်၏ သမီးရှိခဲ့သော မူလနေရာသို့ ပြန်လည် ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ ဆုတောင်းပုံစံကွက်များသည် အဆိပ်ပြင်းသော မြွေများအလား နေရာအနှံ့မှ တွားသွားလာပြီး စီနျန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားကြသည်။ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း ကောင်းမင်နှင့် အတွေ့အကြုံချင်း ကွာခြားလွန်းလှသည်။ ကောင်းမင်က စီနျန်၏ အဝတ်အစားများကို ချွတ်လိုက်ပြီး သန္ဓေသားလောင်း၏ အပြင်ဘက်သို့ ထူးဆန်းသော ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါတို့က လူကောင်းတွေ မဟုတ်ဘူး၊ မင်း ဒီမှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေတာ အကောင်းဆုံးပဲ”</p> <p>အမှောင်ဗဟိုချက်ရှိ သန္ဓေသားလောင်းမှာ နောက်တစ်ကြိမ် စတင်တုန်ခါလာပြန်သည်။ ဆုတောင်းပုံစံကွက်များ၏ ဝါးမြိုခံထားရသော ဘဝလမ်းကြောင်းများသည် သန္ဓေသားလောင်းနှင့် ဆက်သွယ်သွားပြီး မြို့တော်တစ်ခုလုံး၏ မုန်းတီးမှုနှင့် နာကြည်းမှုများကို နောက်တစ်ကြိမ် သွန်းလောင်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အမှောင်စည်းမျဉ်းများက လွှမ်းမိုးထားခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ တစ္ဆေဆုတောင်းက စွမ်းအားအားလုံးကို ကြားဖြတ် ရယူလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>လက်ဖဝါးကို သန္ဓေသားလောင်းပေါ် ဖိထားရင်း ဆုတောင်းပုံစံကွက်များမှ ထွက်ပေါ်လာသော စိတ်ကျေနပ်မှုကို ခံစားနေသည့် ကောင်းမင်နှင့် တစ္ဆေဆုတောင်းတို့သည် ထပ်မံ မဆက်သွယ်တော့ပေ။ ဤအမှောင်ယဇ်ပလ္လင်အတွင်း သူတို့နှစ်ဦးကြား ဆက်သွယ်မှု အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ထားခြင်းသည်လည်း နှစ်ဦးစလုံးအတွက် အကာအကွယ်တစ်ခုပင်။</p> <p>“မင်း...”</p> <p>အန်းလွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဆုတောင်းပုံစံကွက် အများစုသည် တားမြစ်နယ်မြေထဲသို့ စီးဝင်သွား၏။ သူ၏ မူလအသိစိတ်သည် ထိုကြောက်စရာကောင်းလှသော ရုပ်ဆိုးဆိုး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပြန်လည် နိုးထလာသည်။</p> <p>သူ၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် သွေးများနှင့် အညစ်အကြေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် အပြစ်ဒုစရိုက်များကို ခင်းကျင်းပြသထားသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ သူသတ်ခဲ့သော လူများမှာ သူ၏ အရုပ်ဆိုးလှသော ကိုယ်ထည်အတွင်း စွဲကပ်နေပြီး သူ့‘စွမ်းအား’ အစိတ်အပိုင်းများ ဖြစ်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အန်းလွမ်၏ သမီးကို ပွေ့ချီရင်း ကောင်းမင်သည် သူ၏ အနက်ရောင် သေနတ်ကို ကျည်ဖြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“မစ္စတာအန်း... ငါတို့ အခု သေသေချာချာ စကားပြောသင့်ပြီ၊ တကယ်တော့ ငါတို့က လှေတစ်စင်းတည်း အတူစီးနေတဲ့ လူတွေပါပဲ”</p> <p>“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”</p> <p>အန်းလွမ်၏ စိတ်မှာ အနည်းငယ် ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ကောင်းမင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူ့အာရုံက တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် စုစည်းလာပြီး မျက်စိသူငယ်အိမ်များမှာလည်း အရောင် ပြန်တောက်လာသည်။</p> <p>“မင်းက တားမြစ်နယ်မြေ ၁ ထဲကို လှည့်စားခေါ်သွားခံရပြီး ဒီက ‘နတ်ဘုရားတွေ’ က မင်းရဲ့ အသားနဲ့ ဘဝကို ခိုးယူသွားကြတာ၊ ငါ့ရဲ့ ဒီခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ရှင်ကလည်း မြေအောက် ရေနုတ်မြောင်းထဲကို သူ့ဘာသာ ဝင်သွားခဲ့ပြီး အမှောင်ဆုံးသော ရေကန်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ပူဇော်ခဲ့ရာကနေ လူမဟုတ် သရဲမဟုတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရတာ”</p> <p>ကောင်းမင်သည် အန်းလွမ်၏ သမီးကို ညင်သာစွာ ပွေ့ထားရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေသံဖြင့် ပြောဆိုနေ၏။ သို့သော်လည်း သေနတ်ကို ကိုင်ထားသော သူ့လက်မှာမူ စက္ကန့်ပိုင်းမျှပင် ပြေလျှော့ထားခြင်း မရှိပေ။</p> <p>“ငါတို့မှာ ဘုံရန်သူရှိတယ်၊ အပြစ်တွေကို အတူတူ ထမ်းထားရတယ်၊ ငါတို့နဲ့ တကယ် ထိုက်တန်တဲ့အရာတွေကို ပြန်ယူဖို့ ကြိုးစားသင့်တယ်လို့ မထင်ဘူးလား”</p> <p>“ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ငါတို့ပိုင်တဲ့အရာတွေ ကျန်သေးလို့လား”</p> <p>အန်းလွမ်၏ အသံသည် အရာအားလုံးကို မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးနေသည့်အလား ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>“သာမန်ဘဝတစ်ခုမှာ ရှိသင့်တဲ့ ပျော်ရွှင်မှု၊ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ဝမ်းမြောက်မှုနဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ... အဲ့ဒါတွေ အားလုံးက ငါတို့နဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ အရာတွေပဲ”</p> <p>ကောင်းမင်က အခိုင်အမာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“တောင်ဘုရင်က မင်းခန္ဓာကိုယ်ကို သုံးပြီး လူတွေကို အကြီးအကျယ် သတ်ဖြတ်နေတယ်၊ မင်းသမီးလေးလို ကလေးတွေကို ဆေးဝါးစက်ရုံတွေဆီ ပို့ပြီး ဘဝပန်းတွေ စိုက်ပျိုးဖို့ မြေသြဇာအဖြစ် သုံးနေကြတယ်၊ မင်းသမီးလေးရဲ့ အရေပြားအောက်မှာ အမြစ်တွေ တွယ်လာပြီး ပန်းတွေ တစ်ပွင့်ပြီး တစ်ပွင့် ပွင့်လာမယ့် နာကျင်မှုကို မင်း စိတ်ကူးကြည့်နိုင်ရဲ့လား”</p> <p>တောင်သခင်ဆိုသော စကားကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း အန်းလွမ်သည် ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် ဒေါသထွက်ခြင်းမရှိဘဲ ထူးဆန်းစွာ တည်ငြိမ်နေသည်မှာ ကောင်းမင်၏ ခန့်မှန်းချက်နှင့် လုံးဝ ကွဲလွဲနေသည်။</p> <p>“မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်မလိုချင်ဘူးလား”</p> <p>“သိုင်းပညာ ဆဋ္ဌမအဆင့် သိုင်းတာအို ၊ နတ်ဘုရားနှင့် ဆက်သွယ်ခြင်း... အပြစ်တွေနဲ့ စွန်းထင်နေတဲ့ ငါ့ရဲ့ အသားနဲ့ သွေးတွေက နတ်ဘုရားတစ်ပါးအတွက် အစကတည်းက ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပါ”</p> <p>“မင်း သိုင်းသင်ရင်း ရူးသွားပြီလား၊ နတ်ဘုရားနဲ့ ဆက်သွယ်တယ်ဆိုတာတွေက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေပဲ၊ မင်းပြောနေတဲ့ သိုင်းအဆင့်တွေအားလုံးက မင်းဆရာ လုပ်ကြံဖန်တီးထားတာတွေပဲ၊ မင်းဆရာက အရူးပဲ၊ သူက မင်းလို သာမန်လူတစ်ယောက်ကိုပါ အရူးဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာ”</p> <p>ကောင်းမင်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အန်းလွမ်ကို အမှန်တကယ် စိတ်ပျက်သွားမိသည်။</p> <p>ဝမ်ရှန့်ဂိုဏ်း၏ အသန်မာဆုံး ဂိုဏ်းသားဟောင်းကြီးသည် ကောင်းမင်၏ ဒေါသတကြီး ဆူပူမှုကို မတုန်လှုပ်ပေ။</p> <p>“ငါ့ရဲ့ အခုအခြေအနေနဲ့ ငါဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ၊ ငါသာ တားမြစ်နယ်မြေကနေ ထွက်သွားရင် ညရဲတပ်ဖွဲ့တွေ၊ သန့်ရှင်းရေးကုမ္ပဏီတွေနဲ့ ဂိုဏ်းတွေအားလုံးက ငါ့ကို ညစ်ညမ်းမှုရဲ့ အရင်းအမြစ်လို့ပဲ မြင်ကြမှာ၊ မြို့တော်တစ်ခုလုံးက ငါ့ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြလိမ့်မယ်၊ ငါက မင်းနဲ့ မတူဘူး၊ အနည်းဆုံးတော့ မင်းက လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေသေးတယ်၊ ငါကတော့ ငြင်းလို့မရတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်ပဲ”</p> <p>“မင်းက အဲ့ဒါကို စိုးရိမ်နေတာလား”</p> <p>ကောင်းမင် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“တောင်ဘုရင်က ညရဲတပ်ဖွဲ့နဲ့ စစ်ဖြစ်နေတာ၊ မြို့တော်ကောင်စီကလည်း ဂိုဏ်းအချို့နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး သူတို့ကို အမြစ်ပြတ်အောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်၊ သူတို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မနည်း ကာကွယ်နေရတာ၊ မင်းကို လာဖမ်းဖို့ အချိန်မရှိပါဘူး၊ တခြားခရိုင်တွေမှာလည်း မကြာခင် ကမောက်ကမတွေ ဖြစ်တော့မယ်၊ ငါ တားမြစ်နယ်မြေတွေ အကုန်လုံးကို ဖောက်ခွဲပစ်တော့မှာ...”</p> <p>ထို့နောက်တွင် ကောင်းမင် ပြောသည့်စကားများကို အန်းလွမ် မကြားနိုင်တော့ပေ။ သူ့စိတ်ထဲတွင် ကောင်းမင်၏ တားမြစ်နယ်မြေများကို ဖောက်ခွဲပစ်မည်ဟူသော ခြိမ်းခြောက်မှုကသာ ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p>“လူဘယ်လောက်များများ သေသွားမလဲဆိုတာ မင်းသိလား၊ အပြစ်မဲ့တဲ့ လူဘယ်လောက်များများ ညစ်ညမ်းမှုကူးစက်ခံရပြီး မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်ကြောင့် သေတာထက် ပိုဆိုးတဲ့ ကံကြမ္မာကို ရင်ဆိုင်ရတော့မယ်ဆိုတာ မင်းစဉ်းစားဖူးလား”</p> <p>“မင်းက ငါ့ကို လာပြီး ဝေဖန်ရဲသေးတယ်ပေါ့၊ ငါက ဒီမြို့ကြီးထဲမှာ မင်းစားခဲ့တဲ့ လူတွေထက် ပိုများတဲ့ လူတွေကို တွေ့ဖူးပြီးသားပဲ၊ မင်းက ငါ့ကို ဆုံးမချင်နေတာလား”</p> <p>ကောင်းမင်က သူ့သေနတ်ကို မြှောက်လိုက်သည်။</p> <p>“အရာအားလုံးကို ဆွဲဖြဲပစ်မှသာ အမှောင်ထုကို ဖယ်ရှားနိုင်မှာ၊ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ဒီမြို့ကြီးက အတွင်းအူတိုင်အထိ ပုပ်ပွနေပြီ၊ မင်းတို့အားလုံးက အမှောင်ထုအတွက် အာဟာရတွေ ဖြစ်နေကြတာ၊ သေချာတာပေါ့ ဒါက မင်းတို့အမှားတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒါက မင်းတို့ ဘဝရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ဖြစ်နေလို့ပဲ”</p> <p>ကောင်းမင်၏ စကားများက အဆိပ်ပြင်းလှသော်လည်း စကားလုံးတိုင်းမှာ မှန်ကန်ပေသည်။ နာကျင်စေသော်လည်း ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှသည်။</p> <p>“ငါ အခု မင်းဆီက ဘာကတိမှ မလိုချင်ပါဘူး၊ မြို့တော်ကြီး ဖရိုဖရဲတွေထဲ ကျဆင်းသွားတဲ့အခါ မင်းက တောင်ဘုရင်ကို ထိန်းချုပ်ပေးဖို့ပဲ ငါမျှော်လင့်တယ်၊ အဲ့ဒါက မင်းကိုယ်မင်း ကူညီတာလည်း ဖြစ်လိမ့်မယ်”</p> <p>ကောင်းမင်သည် သေနတ်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ အန်းလွမ်၏ သမီးကို ကျောပိုး၍ ကြိုးဖြင့် သေချာ ချည်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒီကလေးကို ငါ စောင့်ရှောက်ပေးထားမယ်၊ သူနိုးလာတဲ့အခါ သူမှတ်မိနေတဲ့ အဖေကို မြင်တွေ့နိုင်ပါစေလို့ ငါမျှော်လင့်ပါတယ်”</p> <p>အန်းလွမ်၏ နှလုံးသားက လှုပ်ခတ်သွား၏။ သူက သူနှင့် ဆက်သွယ်နေသော ကြီးမားလှသည့် သွေးနီရောင်လောက်ကောင်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအလွန်အရုပ်ဆိုးပြီး အပြစ်များ ပြည့်နှက်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီး နှင့် သူ့သမီး၏ အေးချမ်းလှသော မျက်နှာလေးကြားတွင် မမြင်နိုင်သော အတားအဆီးတစ်ခု ရှိနေပုံရသည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ”</p> <p>အန်းလွမ်သည် ကောင်းမင်က သူ့သမီးကို ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို မတားမြစ်တော့ပေ။ သူသည် ကောင်းမင်နှင့် တစ္ဆေဆုတောင်းကို မယှဉ်နိုင်ကြောင်း သိသလို ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာရန်လည်း အချိန်လိုအပ်သည်။</p> <p>“ငါ ထွက်သွားပြီးရင် လူတွေအများကြီး ဒီတားမြစ်နယ်မြေထဲကို လာပြီး စူးစမ်းကြလိမ့်မယ်၊ ငါတို့ ပူးပေါင်းတာကို အပြင်လူတွေ မသိပါစေနဲ့”</p> <p>ကောင်းမင်က အန်းလွမ်၏သမီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ခေတ္တ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“မင်းသမီးလေးရဲ့ အခြေအနေက သိပ်မကောင်းဘူး၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အမှောင်ထုကို ဖယ်ရှားဖို့ တခြားတားမြစ်ပုလင်းတွေ လိုအပ်တယ်၊ ငါတို့ ဒီမှာ အကြာကြီးနေလို့ မရဘူး”</p> <p>ဆုတောင်းပုံစံကွက်များသည် တားမြစ်နယ်မြေ ၁ ကို တဖြည်းဖြည်း ဝါးမြိုသိမ်းပိုက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကောင်းမင်က သူ့အဖော်ကို ကာကွယ်ပေးချင်သဖြင့် ဓမ္မဆရာများ သယ်ဆောင်လာသော ယမ်းများကို မဖောက်ခွဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အန်းလွမ်နှင့် တစ္ဆေဆုတောင်းတို့၏ အကူအညီဖြင့် ယမ်းများကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ထို့နောက် ကောင်းမင်သည် တားမြစ်နယ်မြေ ၁ မှ တစ်ကိုယ်တည်း ထွက်လာပြီး အခြားခရိုင်များဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save