Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၇၇၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ရဲ့ပုတ်သိုးနေတဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ နှင်းဆီတစ်ပွင့်စိုက်လိုက်ပါ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီသတင်းတွေသာ ပေါက်ကြားသွားရင် ကရုဏာဖောင်ဒေးရှင်းဟာ မြို့တော်ကောင်စီရဲ့ အင်အားပြည့်နှိမ်နင်းတာကို ခံရလိမ့်မယ်၊ မြို့တစ်မြို့လုံးရဲ့ ဆန့်ကျင်မှုကို ခံရတဲ့ အဖွဲ့အစည်းက မင်းအတွက် ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ”</p> <p>ကြင်နာတတ်သော ကိုယ်တော်သည် ကောင်းမင်ကို မတားဆီးနိုင်တော့ဘဲ သူ့မျက်နှာတွင် သက်ပြင်းချသံတစ်ချက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p>“ခင်ဗျားက အိုမင်းပြီး ထက်မြက်မှုတွေ ပျောက်ဆုံးနေပြီပဲ၊ ဒီကမ္ဘာပေါ်က လူတိုင်းဟာ သာမန်ဘဝမှာ နေထိုင်ပြီး အကျိုးအမြတ်ကိုပဲ တွက်ချက်နေကြတာ မဟုတ်ဘူး၊ လူတိုင်းမှာ အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ဝံ့ရဲတဲ့ အခိုက်အတန့်ဆိုတာ ရှိတတ်တယ်”</p> <p>ကောင်းမင်သည် မီးတောက်များဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး လီဆန်းစီ၏ မိခင်ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒီမြို့ကြီးက ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီ၊ လူတိုင်းဟာ ‘နတ်ဘုရား’ ရဲ့ ကစားစရာအရုပ်တွေပဲ၊ ခင်ဗျား အပြင်လူတွေကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခင်ဗျားကို ကယ်တင်နိုင်မှာက ‘နတ်ဘုရား’ မဟုတ်ဘဲ ကျုပ်တို့ ဖြစ်နေလို့ပဲ”</p> <p>နောက်ဆုံး ပေါက်ကွဲမှုတွင် ပိုင်ဟောက်နှင့် ဝမ်ရှန့်ဂိုဏ်း၏ လက်ကျန်တပ်များ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ ကောင်းမင်သည် လီဆန်းစီ၏ မိခင်ကို ဦးဆောင်၍ ဘုရားကျောင်းခေါင်မိုးပေါ်သို့ တက်လာ၏။ ညအမှောင်ထုကြီးက လိုက်ကာစဖြစ်လာပြီး တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများက အလင်းရောင် ဖြစ်လာကြသည်။ ကမ္ဘာကြီးက နာကျင်မှုများဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေစဉ် ယုံကြည်သူများသည် သူတို့၏ ‘နတ်ဘုရား’အစစ်ကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။</p> <p>“လာပါ... မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့သူတွေကို အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု သက်သေပြဖို့ ပြင်ဆင်ကြ”</p> <p>ကောင်းမင်နှင့် လီဆန်းစီတို့မှာ တစ်ယောက်တည်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေပြီ။ ထွက်ပြေးနေသော ယုံကြည်သူများကို သူ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးမှာ အေးစက်နေပြီး ညာဘက်မျက်လုံးမှာမူ ကရုဏာများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p>ကြင်နာတတ်သော ကိုယ်တော်သည် မီးငြှိမ်းရန် လူများကို စုစည်းနေ၏။ ပြိုကျနေသော အဆောက်အဦးများအောက်တွင် အသက်ပေါင်းများစွာမှာ အော်ဟစ်ရုန်းကန်နေကြရသည်။ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသူများမှာလည်း နေရာအနှံ့ပင်။</p> <p>ခြေထောက်များ ကြေမွနေသူ၊ အတွင်းအင်္ဂါများ သွေးထွက်နေသူများမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း မရုန်းကန်နိုင်ကြတော့ပေ။ ယုံကြည်သူများသည် သူတို့ အမြဲလုပ်လေ့ရှိသလို ကြင်နာတတ်သော ကိုယ်တော်၏ အမည်ကို ခေါ်ဆိုကာ ဆုတောင်းနေကြသည်။</p> <p>ဓမ္မတေးများ၊ ဝတ်ပြုမှုများ - သေခြင်းတရားနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူတို့၏ ယုံကြည်မှုမှာ ပို၍ပင် စင်ကြယ်လာပေသည်။</p> <p>ညလေညင်းက မျက်နှာကာကို တိုက်ခတ်သွားသည်။ လီဆန်းစီ၏ မိခင်သည် မီးတောက်များကြား လောင်ကျွမ်းနေသော မြို့ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံအတွင်းမှ လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မမြင်ရသောသင်္ကေတများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပျံ့နှံ့သွား၏။ မီးလျှံများ ငြိမ်သက်သွားပြီး သွေးများမှာလည်း မနီရဲတော့ပေ။ ကောင်းကင်ယံမှ မျှော်လင့်ချက် အမွေးအတောင်များကဲ့သို့ အလင်းစက် အမြောက်အမြားသည် ကရုဏာတရားများနှင့်အတူ လောကထဲသို့ ဆင်းသက်လာချေသည်။</p> <p>မရေမတွက်နိုင်သော ယုံကြည်သူများသည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံအောက်မှ လီဆန်းစီ၏ မိခင်ပုံရိပ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ၏ မျက်နှာနှင့် ဤမယုံကြည်နိုင်စရာ အခိုက်အတန့်ကို အတူတကွ သက်သေပြုလိုက်ကြသည်။</p> <p>ထိုအမွေးအတောင်များနှင့် ထိမိသောဒဏ်ရာများသည် စတင် ပျောက်ကင်းလာပြီး ကျိုးနေသော အရိုးများမှာ ပြန်လည်သွယ်ဆက်သွားကာ အသွေးအသားများမှာလည်း ပြန်လည် ရှင်သန်လာတော့သည်။ ထိုအလင်းစက်လေးတစ်ခုစီမှ ပြင်းထန်သော အသက်ဓာတ်များ စိမ့်ထွက်လာခြင်းပင်။</p> <p>ထိုအလင်းမိုးစက်များက မီးတောက်ကို ငြှိမ်းသတ်ပေးပြီး ဒဏ်ရာရသူများကို ကုသပေးကာ ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် တုန်လှုပ်နေသော စိတ်နှလုံးများကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သဖြင့် လူတိုင်း၏ ယုံကြည်မှုကို ခိုင်မာစွာ ဖမ်းဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က ဦးစွာအော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် “အံ့ဖွယ်အမှုတော်” ဆိုသည့် စကားလုံးမှာ ဘုရားကျောင်းမှသည် ခရိုင် ၂ တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ ကရုဏာအဖွဲ့ဝင်များသာမက ခရိုင် ၂ ရှိ  မြို့သူမြို့သား အားလုံးသည် မြို့ကောင်းကင်ယံတွင် လွင့်မျောနေသော အလင်းအမွေးအတောင်များကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။</p> <p>လက်အောက်ငယ်သားများကို စီမံ၍ ဌာနဆိုင်ရာများကို ပေါင်းစပ်ပြီး မီးငြှိမ်းသတ်ရန် ကြိုးစားနေသော ကြင်နာတတ်သည့် ကိုယ်တော်မှာမူ အသက်ရှူပင် မဝတော့ပေ။ သူသည် ခမ်းနားလှသော ကိုယ်တော်ဝတ်ရုံကို ချွတ်ထားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အနက်နှင့် အနီရောင် မီးလောင်ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူသည်လည်း ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“အဲ့ဒါ... ကောင်စီဝင်စီမေ မဟုတ်ပုံပဲ”</p> <p>“သူက ငါတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာလား”</p> <p>“ဒါက နတ်ဘုရားပဲ၊ ငါ နတ်ဘုရားရဲ့ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတယ်”</p> <p>ယုံကြည်သူတစ်ဦးသည် လီဆန်းစီ၏ မိခင်အသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် အလွန်အမင်း လှပနေသည်မျိုး မဟုတ်သော်လည်း အလွန်ပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့လှသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ စင်ကြယ်လှပြီး ပုပ်ပွနေသော မြေဆီလွှာပေါ်တွင် ပွင့်လန်းနေသည့် ပန်းတစ်ပွင့်အလား အမှောင်ထုကြားတွင် ပို၍ပင် တောက်ပနေတော့သည်။</p> <p>သူတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့သူမှာ ကောင်စီဝင်စီမေ မဟုတ်ကြောင်း လူများစွာက သိရှိသွားကြသည်။ သူတို့ ကောင်စီဝင်စီမေကို အလိုအပ်ဆုံးအချိန်တွင် သူမပျောက်ကွယ်နေခဲ့ပြီး ပုန်းအောင်းနေပုံရသည်။</p> <p>ကောင်းမင်သည် လီဆန်းစီ၏ မိခင်ကို ဤကိစ္စအား ဆက်လက် လုပ်ဆောင်စေလိုသဖြင့် ကိုယ်တော် စီရှန့်ကို ရှာဖွေ၍ ကောင်စီဝင်စီမေ၏ အသက်ကို အာမခံထားပြီး သူ့ကို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေလိုက်သည်။</p> <p>လီဆန်းစီမိခင်၏ စွမ်းရည်များကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် ကိုယ်တော် စီရှန့်၏ မျက်နှာထားက ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် စိတ်ထဲတွင် လက်မခံနိုင်သေးသော်လည်း အပြင်းအထန်တော့ မငြင်းဆန်တော့ပေ။ အချိန်အတော်ကြာ ဝေခွဲမရဖြစ်ပြီးနောက် သူသည် ပိုင်ဟောက် ချန်ထားခဲ့သော ‘ဓားစာခံ’ အလောင်းများကို ရှာဖွေရန် သူ့လူများကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ထိုအလောင်းများသည် မြို့တော်ကောင်စီ၏ ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်မထားသော်လည်း ၎င်းတို့တွင် မြို့တော်ကောင်စီနှင့် ပတ်သက်သော သဲလွန်စများစွာ ပါဝင်နေခဲ့သည်။</p> <p>ဘုရားကျောင်း၏ အထက်သို့ ရောက်သောအခါ အိုမင်းနေသည့် ကြင်နာတတ်ရှိသော ကိုယ်တော်သည် သူ့လုပ်ရပ်မှာ မှန်သည်မှားသည်ကို မခန့်မှန်းနိုင်တော့ပေ။ သူသည် သက်ပြင်းကို ခပ်ပြင်းပြင်းချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ကိုယ်တော်ဝတ်ရုံကို ချွတ်၍ သူ့ကျောပြင်တစ်ခုလုံးရှိ တက်တူးများကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ပြီးနောက် သူ့လူများကို ထို ‘သက်သေ’ များအား လူအများမြင်သာအောင် ပြသခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>“ပေါက်ကွဲမှုနဲ့ ကောင်စီဝင်စီမေကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားတဲ့ တရားခံကို ရှာတွေ့ပါပြီ”</p> <p>ကြင်နာတတ်သော ကိုယ်တော်သည် အလောင်းများဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ပြင်ဆင်ထားသော သဲလွန်စများကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်ုပ် အမှန်တကယ်ကို ဝမ်းနည်းတုန်လှုပ်မိပါတယ်၊ ဒီလူတွေဟာ မြို့တော်ကောင်စီက လာတာဖြစ်ပြီး ကောင်စီဝင်တစ်ယောက်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအောက်မှာ အလုပ်လုပ်နေကြတာပါ”</p> <p>ဤစကားများကြောင့် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားကြပြီး ထိုသတင်းက ဘုရားကျောင်းမှ လမ်းမများပေါ်သို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p>ကြင်နာတတ်သော ကိုယ်တော်သည် မြို့တော်ကောင်စီတစ်ခုလုံးကို ရန်မစဘဲ ကောင်စီဝင်တစ်ယောက်၏ လက်ချက်ဟုသာ ပြော၍ လှည့်ကွက်သုံးရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကောင်းမင်သည် ၎င်းကို ကြားသောအခါ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ပိုင်ဟောက်က စာရွက်စာတမ်းများကို ဖြန့်ဝေပြီးနောက်တွင် နှစ်ဖက်စလုံးသည် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>“ကောင်စီဝင်စီမေဟာ ဒဏ်ရာပြင်းထန်လို့ အနားယူဖို့ လိုအပ်နေပါတယ်၊ ပြီးတော့ သူက...”</p> <p>ကိုယ်တော်သည် လီဆန်းစီ၏ မိခင်နှင့် သေမင်းလက်မှ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသော ယုံကြည်သူ အမြောက်အမြားကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး အရေးကြီးသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်ပုံရသည်။</p> <p>စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ကိုယ်တော်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“သူဟာ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ‘မျှော်လင့်ချက်’ ပါပဲ”</p> <p>ဒေါသအကြီးဆုံးနှင့် အသန်မာဆုံး ကိုယ်တော်က ထိုသို့ပြောလိုက်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် သံသယဖြစ်စရာ မလိုတော့ပေ။</p> <p>“တားမြစ်နယ်မြေက ထိန်းချုပ်မှုလွတ်နေပြီ၊ မြို့တစ်မြို့လုံးလည်း ရှုပ်ထွေးနေပြီ၊ ကရုဏာဖောင်ဒေးရှင်းမှာ အတွင်းရေး ပဋိပက္ခတွေ ဖြစ်နေဖို့ အချိန်မရှိဘူး၊ ကျွန်ုပ်တို့ဟာ လူတွေကို ကယ်တင်ပြီး ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေကို မျှော်လင့်ချက် ပေးရပါမယ်”</p> <p>ကြင်နာတတ်သော ကိုယ်တော်က ကရုဏာဖောင်ဒေးရှင်းသည် မြို့တော်ကောင်စီ၏ စည်းမျဉ်းများကို ဆက်လက် လိုက်နာတော့မည်မဟုတ်ဘဲ နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် အင်အားချဲ့ထွင်သွားမည် ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားသွားခဲ့သည်။</p> <p>...</p> <p>ညရဲတပ်ဖွဲ့၏ နောက်ဆုံးသော မြေအောက်ခံတပ်ကို ဖျက်ဆီးပြီးနောက် တောင်ဘုရင်သည် ဒဏ်ရာများဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်လာသည်။ ခရိုင် ၄ မှာ လုံးဝ ပြာပုံဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူနှင့် ညရဲတပ်ဖွဲ့တို့၏ တိုက်ပွဲသည် ကျူးချွမ်းအဖွဲ့နှင့် ဝမ်ရှန့်ဂိုဏ်းတို့၏ တိုက်ပွဲထက် ပိုပြင်းထန်ပေသည်။</p> <p>“တောင်ဘုရင်... ခရိုင် ၁ က မှောင်ခိုဈေးကွက် တိုက်ခိုက်ခံရတယ်၊ လျှို့ဝှက်ဂိုဒေါင် ဖျက်ဆီးခံရပြီး တားမြစ်ပုလင်းတစ်လုံး ပျောက်ဆုံးသွားတယ်”</p> <p>ကြွက်သားတောင့်တင်းသော ယင်ရှို့သည် အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ကြပ်နေပြီး သူ့ဓားကို ဓားအိမ်ထဲ ပြန်ထည့်၍ အရိုအသေပေးလျက် ရပ်နေခဲ့သည်။ သူသည် အမြဲတမ်း တောင်ဘုရင်၏ လူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည့်အလားပင်။</p> <p>“ဒါက အရေးမကြီးပါဘူး။ အပြင်မှာ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ”</p> <p>“အဓိက ခရိုင်တွေမှာရှိတဲ့ တားမြစ်နယ်မြေတွေ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖျက်ဆီးခံထားရပါတယ်၊ တားမြစ်နယ်မြေ အများအပြား ထိန်းချုပ်မှု လွတ်နေတာဟာ အပြင်လူတွေရဲ့ လက်ချက်လို့ ယူဆရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပထမဆုံး တားမြစ်နယ်မြေကတော့ မပျက်စီးသေးပါဘူး ၊ ခရိုင် ၁ ကလည်း လက်ရှိမှာ ဘေးအကင်းဆုံးပါပဲ”</p> <p>ယင်ရှို့က ဆက်လက် အစီရင်ခံလိုက်သည်။</p> <p>“တားမြစ်နယ်မြေ ၁ ကတော့ သေချာပေါက် ထိန်းချုပ်မှုလွတ်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ... ဟဲဟဲ”</p> <p>တောင်ဘုရင်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သတိရသွားပုံရသည်။</p> <p>“ငါ ပင်ပန်းနေပြီ၊ အဓိကအချက်ကိုပဲ ပြောတော့”</p> <p>“ကရုဏာဘုရားကျောင်းက ဖောက်ခွဲမှုတစ်ခုနဲ့ တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရပါတယ်၊ ကောင်စီဝင်စီမေ ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရသွားတယ်၊ ကိုယ်တော် စီရှန့်က လူအများရှေ့မှာ တရားခံဟာ မြို့တော်ကောင်စီက ကောင်စီဝင်တစ်ဦးလို့ ပြောခဲ့တယ်၊ အခုတော့ မြို့တစ်မြို့လုံး မြို့တော်ကောင်စီဝင်တွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မကောင်းသတင်းတွေ ပြည့်နေပြီး မြို့တော်ကောင်စီအပေါ် ပြည်သူတွေရဲ့ ယုံကြည်မှုဟာ အနိမ့်ဆုံးကို ရောက်သွားပြီ”</p> <p>“ဒါက ငါတို့အတွက် သတင်းကောင်းပဲ၊ ကရုဏာဘုရားကျောင်းက ကြောက်တတ်တဲ့ ကောင်တွေ ဒီလိုမျိုး ထရပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး”</p> <p>ညရောက်လာသည်နှင့်အမျှ တောင်ဘုရင်၏ ဒဏ်ရာများသည် အသက်ရှူသံတစ်ချက်စီနှင့်အတူ လျင်မြန်စွာ အနာဖေး တက်လာတော့သည်။</p> <p>“ကရုဏာဘုရားကျောင်းထဲကို အပြင်လူတွေ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါက ကောင်စီဝင် ယွမ်နျန်ဆီကလာတဲ့ တောင်းဆိုချက် အသစ်ပါ”</p> <p>ယင်ရှို့သည် “ကရုဏာဘုရားကျောင်း” ဟု ရေးထားသော စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save