Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၇၇၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">မုန်တိုင်းမကျမီ အခြေအနေ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျည်ဆန်ထိမှန်ထားသော ကျီးကန်းတောင်ပံများမှာ မီးလောင်ကျွမ်းလျက်ရှိနေသည်။ ပျက်စီးနေသော သစ်သားစားပွဲပေါ်တွင် လူခေါင်းခုနစ်လုံးကို ဘေးချင်းယှဉ်တင်ထားပြီး နားရွက်များကို ကြိုးတစ်ချောင်းဖြင့် ဖောက်သီထားလေသည်။</p> <p>“ပုခုံးတံဆိပ်တပ်ထားတဲ့ ညရဲကိုးယောက်မှာ အခု နှစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်”</p> <p>တောင်ဘုရင်သည် စားပွဲဘေးတွင် မတ်မတ်ရပ်နေပြီး သူ့ပုခုံးများက တောင်ကြီးတစ်လုံးအလား ခန့်ညားထည်ဝါနေသည်။</p> <p>“ညရဲတွေအားလုံးကို မသတ်ရသေးသရွေ့ ငါ့ကိုလာမနှောင့်ယှက်နဲ့”</p> <p>“မြို့တော်ခန်းမက ကောင်စီဝင်တချို့ ဒေါသထွက်နေကြပြီ၊ ကရုဏာဖောင်ဒေးရှင်းကလည်း လူထုရဲ့ အမျက်ဒေါသကို ခံနေရတယ်၊ ကျုပ်တို့ ငြင်းလိုက်လို့ ကောင်းမယ်မထင်ဘူး”</p> <p>ယင်ရှို့က ခေါင်းငုံ့ထားရင်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေပုံရသည်။</p> <p>“ဘယ်ကောင်စီဝင်မဆို ပြဿနာရှိတယ်ဆိုရင် ငါ့ဆီကို လူကိုယ်တိုင်လာခဲ့ခိုင်းလိုက်”</p> <p>“ကောင်စီဝင်ယွမ်နျန် ရောက်နေပါတယ်”</p> <p>ယင်ရှို့က ခေါင်းကို ပိုငုံ့လိုက်သည်။ သူ့အသံက အနည်းငယ်တုန်ယင်နေလေသည်။</p> <p>ယင်ရှို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တောင်ဘုရင်က ကြိုးကို ဆွဲယူလိုက်ရာ လူခေါင်းတွဲကြီးမှာ လေတိုးသံကြောင့် မြည်နေသော ခေါင်းလောင်းများအလား မြည်ညည်းသွားတော့သည်။</p> <p>“ငါ သူ့ကို မသတ်ရဲဘူးလို့ ထင်နေတာလား”</p> <p>…</p> <p>ခရိုင် ၂ ရှိ ကရုဏာဖောင်ဒေးရှင်းဘုရားကျောင်းအတွင်း၌ ကောင်းမင်သည် ကောင်စီဝင်စီမေ၏ ရုံးခန်းထဲတွင် ထိုင်လျက်ရှိသည်။ မီးများ ငြိမ်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး မိုးသောက်ယံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။</p> <p>“မင်းဘာလို့ ဒါကို လုပ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ ငါအခုထိ နားမလည်နိုင်သေးဘူး၊ မင်းက မြို့တော်ကောင်စီရဲ့ အာရုံကို တမင်ဆွဲဆောင်နေသလိုပဲ၊ သူတို့က ငါတို့နဲ့ ကရုဏာဖောင်ဒေးရှင်းကို တိုက်ခိုက်အောင် လုပ်နေတာ”</p> <p>ကိုယ်တော် စီရှန့်မှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီဖြစ်သည်။ မနေ့ညသည် သူဖြတ်သန်းခဲ့သမျှထဲတွင် အရှည်ကြာဆုံးည ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူသည် သူ့လက်အောက်ငယ်သားများ၏ အစီရင်ခံစာကိုပင် နားမထောင်ရဲတော့ပေ။ ခရိုင်အသီးသီးရှိ ကရုဏာဖောင်ဒေးရှင်း ဌာနခွဲများနှင့် အခြားခေါင်းဆောင်များက သူ့ထံသို့ ဆက်တိုက် ဖုန်းဆက်နေကြသည်။</p> <p>အရူးမဟုတ်သူတိုင်း နားလည်ထားသည်မှာ မြို့တော်ကောင်စီတွင် တာဝန်ရှိသည်ဆိုဦးတော့ သူတို့ကို လူသိရှင်ကြား အပြစ်မတင်သင့်ပေ။ ကွယ်ရာတွင် ခြိမ်းခြောက်ခြင်းကသာ အကျိုးအမြတ်ကို အများဆုံး ရရှိစေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>“မြို့တော်ကောင်စီက ခင်ဗျားကို ဆက်သွယ်ပြီးပြီလား”</p> <p>ကောင်းမင်က သူ့လက်ထဲမှ အနက်ရောင်သေနတ်ကို ပြောင်လက်နေအောင် သုတ်လိုက်သည်။ သူ့ရှေ့တွင် တားမြစ်ပုလင်းတစ်လုံးကို တင်ထားသည်။</p> <p>“လူနှစ်ဖွဲ့၊ တစ်ဖွဲ့က ပြောင်ပြောင်တင်းတင်းပဲ နောက်တစ်ဖွဲ့တော့ ဘုရားကျောင်းအပြင်ဘက်မှာ ဖုံးကွယ်ပြီး စောင့်နေကြတယ်”</p> <p>“ခင်ဗျားက ညှိနှိုင်းချင်နေတာလား”</p> <p>“စကားပြောဖို့ အရမ်းနောက်ကျသွားပြီ၊ မြို့တော်ကောင်စီက ငါတို့ကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ငါတို့တော့ သွားပြီ၊ လုံးဝကို ပြီးသွားပြီ”</p> <p>ကျားယိုကျစ်၏ ကြောက်ရွံ့နေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယမန်နေ့ညက ဘုရားကျောင်းရှိ အခြေအနေများ တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် ကောင်းမင်သည် သူ့လူသုံးယောက်ကို သူတို့ရိုက်ကူးထားသော မှတ်တမ်းတင်ဗီဒီယိုနှင့်အတူ ခရိုင် ၂ သို့ စေလွှတ်ခဲ့သည်။</p> <p>“တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ၊ တစ်ခုခု မှားနေပြီ”</p> <p>တံခါးမှာ ရုတ်တရက် တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရသည်။ ပြုပြင်မွမ်းမံခံထားရသော စီမျိုးနွယ်ဝင် အစေခံများက သူတို့၏သေနတ်များကို ချက်ချင်း ချိန်လိုက်ကြသည်။ ဝူဝေ အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်မှသာ သူတို့ လက်နက်များကို ချလိုက်ကြသည်။</p> <p>“မလန့်ပါနဲ့၊ ဖြည်းဖြည်းချင်းပြော”</p> <p>“ရှင်တို့ ဘာသာပဲ ကြည့်သင့်တယ်”</p> <p>ဝူဝေက ဖုန်းကို ဖွင့်ပြလိုက်ရာ ညစ်ညမ်းဗီဒီယိုအချို့ ပြသလာသည်။ အဝတ်အစားမပါသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက လူငယ်တစ်ဦးကို နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်း သတ်ဖြတ်နေပြီး သူမ၏ နာကြည်းမှုနှင့် နာကျင်မှုများကို သွေးထဲတွင် ဖော်ပြနေသည်။ ထိုအမျိုးသမီး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လာသောအခါ ၎င်းမှာ ကောင်စီဝင်စီမေ ဖြစ်နေကြောင်း ထင်ရှားနေလေသည်။</p> <p>ထာဝရ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်ဟူ၍ မရှိပေ။ ကောင်စီဝင်စီမေတွင် အခြားသူများ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေသကဲ့သို့ သူမ၏ အားနည်းချက်များမှာလည်း အခြားသူများ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်နေနိုင်သည်။ အပြန်အလှန် ထိန်းကျောင်းခြင်းသည် တကယ်တမ်းတွင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု၏ အခြေခံဖြစ်သည်။</p> <p>ကောင်စီဝင်စီမေကို ကရုဏာဖောင်ဒေးရှင်း၏ “မြင့်မြတ်မယ်တော်” အဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမှာ သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖုံးကွယ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်ပြီး လုံလောက်အောင် ယုတ်မာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဒီဗီဒီယိုနေရာတိုင်းမှာ ပြန့်နေတာ၊ ရှုထောင့်မျိုးစုံက ရိုက်ထားတဲ့ ဗီဒီယိုတွေလည်း နေရာတိုင်းပဲ၊ မြို့တော်ကောင်စီရဲ့ ဝါဒဖြန့်ချိရေးယန္တရားက ကျွန်မတို့ထက် အများကြီး ပိုအားကောင်းတယ်၊ သူတို့က မီဒီယာအများစုကို ထိန်းချုပ်ထားတာ၊ ကျွန်မတို့မှာ ရှင်းပြစရာ နေရာမရှိဘူး၊ သူတို့က ကျွန်မတို့ရဲ့ ပါးစပ်တွေကို ပိတ်ပြီး မြို့သားတွေရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကန်းအောင်လုပ်ထားကြတယ်”</p> <p>ဝူဝေမှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ ထိုဗီဒီယိုများ၏ ဆိုလိုရင်းကို သူမ သိပေသည်။ သူတို့၏ “ကျောရိုး” ဖြစ်သော ကောင်စီဝင်စီမေတော့ သွားပြီဖြစ်သည်။ သူတော်စင်တစ်ယောက်တွင် မည်သည့် အပြစ်အနာအဆာမှ မရှိသင့်ပေ။</p> <p>“ဘာလို့ ပျာယာခတ်နေတာလဲ၊ တခြားကောင်စီဝင်တွေရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ငါ ထုတ်ဖော်ရဲတယ်ဆိုကတည်းက သူတို့ ငြိမ်နေမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိပြီးသားပဲ”</p> <p>ကောင်းမင်က တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် ကောင်စီဝင်စီမေ အသက်ရှင်နေခြင်းနှင့် သေဆုံးသွားခြင်းမှာ ထူးမခြားနားတော့ပေ။</p> <p>“ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း”</p> <p>ကြမ်းတမ်းသော တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကော်ရစ်ဒါထဲတွင် ကြင်နာတတ်ပုံရသော လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>“အရေးကြီးတယ်၊ အရေးကြီးတယ်”</p> <p>“ဖတ်ပြစမ်း”</p> <p>ကြင်နာတတ်သော ကိုယ်တော်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ့ရင်ထဲရှိ မချမ်းမြေ့မှုများမှာ ပိုမို ကြီးထွားလာလေသည်။</p> <p>“ညှိနှိုင်းရေးလုပ်ဖို့အတွက် မြို့တော်ကောင်စီက စေလွှတ်လိုက်တဲ့ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့လုံး ဗုံးခွဲခံရပြီး သေဆုံးသွားပါပြီ၊ တစ်ယောက်မှ မလွတ်ပါဘူး၊ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကိုလည်း ရိုက်ကူးထားပါတယ်၊ လူသတ်သမားက ဓမ္မဆရာဝတ်ရုံ ဝတ်ထားပြီး ကျွန်တော်တို့ ကရုဏာဖောင်ဒေးရှင်းက လူလို့ ယူဆရပါတယ်”</p> <p>တံခါးအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသောအသံကြောင့် လူတိုင်း အေးခဲသွားကြသည်။</p> <p>“ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့လုံး သေသွားပြီလား၊ ကရုဏာဖောင်ဒေးရှင်းက သတ်တယ်လို့ ယူဆရတယ် ဟုတ်လား”</p> <p>စီရှန့်၏ ခေါင်းထဲတွင် တဝီဝီ မြည်သွားသည်။ သူသည် မတ်တပ်ရပ်၍ ကောင်းမင်ကို ကြည့်ကာ တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“မင်း... မင်း တစ်ယောက်ယောက်ကို ငှားပြီး လုပ်ခိုင်းလိုက်တာလား၊ မင်း သူတို့ကို သတ်လိုက်တာလား”</p> <p>“ကျုပ်ရည်ရွယ်ချက်က အောင်မြင်သွားပြီပဲ၊ အခြားအရာတွေကို ဘာလို့ လုပ်နေဦးမှာလဲ”</p> <p>ကောင်းမင်က လူသတ်သမား၏ ရှုထောင့်မှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး အဖြေကို ချက်ချင်းရလိုက်သည်။</p> <p>“ရိုက်ချက်က အရမ်းကို ရှင်းလင်းနေတယ်၊ ပြီးတော့ လူနှစ်ဖွဲ့လုံးကို ခေါ်လာတာဆိုတော့ ဒါက မြို့တော်ကောင်စီရဲ့ အကွက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်”</p> <p>“မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”</p> <p>“လူသတ်သမားက မြို့တော်ကောင်စီကိုယ်တိုင် ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ သူတို့က ကရုဏာဖောင်ဒေးရှင်းကို အမြစ်ဖြတ်ဖို့အတွက် တရားဝင် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှာချင်နေတာပဲ၊ လူအများရှေ့မှာ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့လုံးကို ဗုံးခွဲလိုက်တာဟာ ငြိမ်းချမ်းရေး မျှော်လင့်ချက်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး ကရုဏာဖောင်ဒေးရှင်းကို ဗီလိန်နေရာကို တွန်းပို့လိုက်တာပဲ”</p> <p>တင်းရှန်းက ကောင်းမင်၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။</p> <p>“ဘယ်လောက်ယုတ်မာလိုက်သလဲ၊ ဒီကောင်စီဝင်တွေက တကယ်ကို ကောက်ကျစ်လွန်းတယ်”</p> <p>အခန်းထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်စုံတစ်ရာ မချရသေးမီမှာပင် ဒုတိယမြောက် အရေးကြီး သတင်းတစ်ခု ထပ်မံ ရောက်ရှိလာပြန်သည်။ ခရိုင် ၄ မှ ညရဲများကို အမြစ်ဖြတ်ခဲ့သော တောင်ဘုရင်သည် ခရိုင် ၂ သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လာနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>“မုန်တိုင်းက ပြင်းထန်လွန်းလို့ အသက်ရှူဖို့တောင် အချိန်မရတော့ဘူး၊ မြို့တော်ကောင်စီက ဒီမြို့မှာ အခြေချလာတာ ကြာပြီဆိုတော့ ပြဿနာရဲ့ အစအနမှန်သမျှကို ချေမှုန်းပစ်လိမ့်မယ်၊ ငါတို့ သူတို့ကို မယှဉ်နိုင်ဘူး”</p> <p>ကြင်နာတတ်သော ကိုယ်တော်မှာ အားကိုးရာမဲ့နေတော့သည်။ သူသည် တစ်သက်လုံး ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ခဲ့ရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဤသို့ အဆုံးသတ်ရလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>“တောင်ဘုရင် ရောက်လာပြီလား”</p> <p>ကောင်းမင်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူသည် တားမြစ်နယ်မြေ ၁ သို့ ရောက်ဖူးပြီး အန်းလွမ်နှင့်လည်း တွေ့ခဲ့ဖူးသဖြင့် လက်ရှိတောင်ဘုရင်မှာ တားမြစ်နယ်မြေမှ ထွက်ပြေးလာသော “နတ်ဘုရား” တစ်ပါးဖြစ်ကြောင်း သိထားသည်။</p> <p>“ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ၊ အခု လက်နက်ချရင် အချိန်မီလောက်သေးတယ်”</p> <p>ကျားယိုကျစ်၏ ခြေထောက်များက ပျော့ခွေနေခဲ့သည်။</p> <p>“ကျွန်တော့်မှာ အကြံတစ်ခုရှိတယ်၊ တောင်ဘုရင်နဲ့ မြို့တော်ကောင်စီကလည်း အဆင်မပြေကြဘူးလို့ ကြားတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ တောင်ဘုရင်ဆီမှာ လက်နက်ချလိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ”</p> <p>“မင်းက သူ့ဆီမှာ ခေါင်းဖြတ်ခံဖို့ လက်နောက်ပြန်ကြိုးတုတ်ပြီး စောင့်နေချင်တာလား”</p> <p>ကောင်းမင်က ကျားယိုကျစ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“အဲ့ဒါက တောင်ဘုရင်လေ၊ ဝမ်ရှန့်ခန်းမရဲ့ အရှင်သခင်ဖြစ်လာကတည်းက သူတစ်ခါမှ မရှုံးဖူးသေးဘူး၊ သူက သတ်ဖြတ်ဖြတ်ပြီးမှ လူတွေကို အညံ့ခံခိုင်းတာ”</p> <p>ကျားယိုကျစ်က ပျာယာခတ်လျက် ထခုန်လိုက်သည်။</p> <p>“မရှုံးဖူးတာက အနိုင်မရနိုင်ဘူးလို့ မဆိုလိုပါဘူး”</p> <p>ကောင်းမင်က ကျားယိုကျစ်ကို ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ပြန်တွန်းချလိုက်ပြီး ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ကိုယ်တော်၏ ရှေ့တွင် အမိန့်များ စတင်ထုတ်ပြန်တော့သည်။</p> <p>“ဘုရားကျောင်းအနီးမှာရှိတဲ့ ယုံကြည်သူတွေကို အမြန်ဆုံး ဖယ်ရှားပါ၊ အထူးသဖြင့် နတ်ဘုရားရဲ့အံ့ဖွယ်အမှုကို မြင်ခဲ့ဖူးတဲ့သူတွေကို တခြားရပ်ကွက်တွေမှာ သွားပြီး သာသနာပြုခိုင်းလိုက်ပါ၊ ကရုဏာဖောင်ဒေးရှင်းရဲ့ မူလအမာခံအဖွဲ့ဝင်တွေကတော့ ဒီမှာပဲနေပြီး ကိုယ့်တာဝန်ကိုယ် ဆက်ယူထားကြ၊ ဘုရားကျောင်းတံခါးကို ဖွင့်ထားပြီး တောင်ဘုရင် ရောက်လာတာကို စောင့်ကြမယ်”</p> <p>သူ့အကြည့်က ကြင်နာတတ်သော ကိုယ်တော်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ကောင်းမင် ဆက်ပြောသည်။</p> <p>“တောင်ဘုရင်က အရမ်း ကြမ်းကြုတ်တမ်းတယ်၊ အပြစ်မဲ့တဲ့လူတွေကို ထိခိုက်စေမယ့် ပဋိပက္ခတွေ ဖြစ်မှာစိုးတယ်၊ ဒီအနီးအနားမှာ ပိတ်ထားတဲ့ ရေမြောင်းပေါက်တွေ ဒါမှမဟုတ် စွန့်ပစ်ထားတဲ့ မြေအောက်ရထားလမ်းတွေ ရှိလား”</p> <p>ကောင်းမင်၏ လေသံတွင် ကြောက်ရွံ့မှု မရှိသလို ညှိနှိုင်းလိုသည့် အရိပ်အယောင်လည်း မရှိပေ။</p> <p>“မကြာခင်ကမှ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ ညစ်ညမ်းမှုတွေ ဖြစ်ခဲ့လို့ ရေမြောင်းပေါက်တွေကို သန့်ရှင်းရေးကုမ္ပဏီက ပိတ်ထားတယ်၊ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ မြေအောက်ရထားလမ်း တစ်ခုတော့ ရှိတယ်”</p> <p>“အဲ့ဒါက တားမြစ်နယ်မြေ ၁ နဲ့ ဆက်သွယ်ထားလား”</p> <p>ယင်းက ကောင်းမင်၏ အဓိကစိုးရိမ်ပူပန်မှုပင်။</p> <p>“တားမြစ်နယ်မြေနဲ့ ဆက်သွယ်ထားတာလား”</p> <p>ကြင်နာတတ်သောလူသည် ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားပြီး ကောင်းမင်၏ မေးခွန်းကို မဖြေနိုင်ဘဲ မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ် ဖြစ်သွား၏။</p> <p>“မင်းက တောင်ဘုရင်ကိုတွေ့ဖို့ နေရာရှာနေတာမဟုတ်ဘဲ သူ့ကို ခြုံခိုတိုက်ဖို့ ပြင်နေတာမဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save