Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၇၈၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါ့အိပ်မက်ထဲက ငါ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တောင်ဘုရင်က သူ့နာမည်ကို တိုက်ရိုက်ခေါ်လိုက်သည့်အတွက် ကောင်းမင် အံ့ဩသွားရသည်။ တောင်ဘုရင်က လီဆန်းစီကို သိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူတို့နှစ်ဦး၏ ဂုဏ်သတင်းသည် လူနှင့်ခွေးကဲ့သို့ ကွာခြားလွန်းလှသည်။ တစ်ယောက်က တောက်ပသော နေမင်းကြီးအလား အထက်အမြင့်တွင် ရှိနေပြီး နောက်တစ်ယောက်မှာမူ ဖုန်မှုန့်များအလား နိမ့်ကျကာ စိတ်ပျက်အားငယ်နေရသူဖြစ်သည်။</p> <p>“မင်း ငါ့ကို သိနေတာလား”</p> <p>လီဆန်းစီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ကောင်းမင်၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ကင်မရာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နှိမ့်ချလိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများတွင် မျက်ဖြူ သို့မဟုတ် မျက်ဆန်ဟူ၍ မရှိတော့ဘဲ လုံးဝမှောင်မည်းနေသော အပေါက်ကြီးနှစ်ခုအလား ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်က ကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်ရှုနေသည့် ပြတင်းပေါက် သို့မဟုတ် အမည်မသိ နယ်မြေများဆီသို့ ဦးတည်နေသော လမ်းကြောင်းများ နှင့် တူနေလေသည်။</p> <p>သိပ်သည်းလှသော ဆိုးယုတ်မှု အမျှင်တန်းများက သူ၏မျက်လုံးများမှ စီးကျနေပြီး သွေးမြို့တော်ပုံစံကွက်များနှင့် ရောယှက်ကာ ပါးပြင်နှင့် လည်ပင်းတစ်လျှောက် တွားသွားနေကြသည်။ သူ၏ရင်ဘတ် တစ်နေရာသာလျှင် မထိမခိုက်ဘဲ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p>“ငါက ‘နတ်ဘုရား’ ရဲ့ အကန့်အသတ်မဲ့တဲ့ စိတ်ဆန္ဒပဲ၊ မင်းကတော့ ယဇ်ပလ္လင်ရဲ့ ကျိန်စာကို ထမ်းပိုးထားရသူပေါ့၊ ငါ မင်းအကြောင်းကို စုံစမ်းဖို့ လူလွှတ်ခဲ့ဖူးတယ်၊ မင်း ငယ်ငယ်တုန်းက ယဇ်ပလ္လင်မှာ ဆုတောင်းခဲ့ပြီး မင်းရဲ့ ရူးသွပ်နေတဲ့ အဒေါ်ကို သတ်ခဲ့တယ်၊ မင်းညီလေးရဲ့လက်ကို ဖြတ်ခဲ့တယ်၊ နောက်ပိုင်းမှာ မင်းရဲ့ မိထွေးကို ရေနှစ်သတ်ခဲ့ပြီး မင်းအဖေကိုလည်း နောင်တနဲ့ အပြစ်ရှိစိတ်တွေကြောင့် မြစ်ထဲ ခုန်ချသေဆုံးအောင် အတင်းအကျပ် လုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်”</p> <p>တောင်ဘုရင်သည် လူတိုင်းကို ညီတူညီမျှ အထင်သေးတတ်သော်လည်း လီဆန်းစီကိုမူ လုံလောက်သော ရိုသေမှု ပေးထားပုံရသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူသည် လီဆန်းစီနှင့် စကားပြောဆိုရန် ဆန္ဒရှိနေပြီး စစချင်းမှာတင် ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်ခြင်း မပြုသေးပေ။</p> <p>“ငါ့အဒေါ်က မသေသေးပါဘူး၊ သူက မြေအောက် ရေနုတ်မြောင်းကွန်ရက်ထဲမှာ အခုထိ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ရူးတော့ ရူးသွားပြီပေါ့၊ ငါ့ညီလေးရဲ့ လက်ကလည်း ရှိနေပါသေးတယ်၊ မိလ္လာမြောင်းထဲမှာ မျောနေတာက မုန်လာဥဖြူတစ်တုံးပါ၊ မိထွေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ငါ့မှတ်ဉာဏ်ကတော့ နည်းနည်း ဝေဝါးနေတယ်၊ မြစ်ထဲမှာ မျောနေတာက သူနဲ့ ငါ့အဖေရဲ့ အဝတ်အစားတွေပါ”</p> <p>ကောင်းမင်က လီဆန်းစီ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါဆိုရင် မင်းအကြိုက်ဆုံး အမျိုးသမီး အနုပညာရှင် အသတ်ခံရတာရယ်၊ မင်းကို အမြဲနှိပ်စက်တဲ့ မင်းရဲ့အထက်လူကြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပျောက်ဆုံးသွားတာရယ်၊ မင်းနဲ့ နီးစပ်သူတိုင်း ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျကုန်တာတွေကိုကော မင်း ဘယ်လိုရှင်းပြမလဲ”</p> <p>တောင်ဘုရင်က သူ့လက်သီးမှ သွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။</p> <p>“တကယ်လို့ အန်းလွမ်ကို အမှောင်ထုထဲ ဆွဲချခဲ့တဲ့သူတွေက ဝမ်ရှန့်ဂိုဏ်းနဲ့ မြို့တော်ကောင်စီဆိုရင် မင်းကတော့ မွေးရာပါ လူဆိုးတစ်ယောက်ပဲ၊ အမှောင်ထုကို မင်းကိုယ်တိုင် တက်တက်ကြွကြွ ပွေ့ဖက်ခဲ့တာ၊ အရာအားလုံးကို ရရှိပြီးတဲ့နောက်တော့ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်ဖို့အတွက် မင်းရဲ့မှတ်ဉာဏ်တွေကို ယဇ်ပူဇော်ခဲ့တယ်၊ မင်းက မင်းကိုယ်တိုင်တောင် လက်မခံနိုင်လောက်အောင် ဆိုးယုတ်လာခဲ့တာပဲ”</p> <p>“အဲ့လိုလား... ငါက တကယ်ပဲ အဲ့လောက်တောင် ဆိုးယုတ်တာလား”</p> <p>ကောင်းမင်က လီဆန်းစီနှင့် လုံးဝ တစ်သားတည်းဖြစ်သွားသော အကြည့်ဖြင့် သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် တောင်ဘုရင်၏ တိုက်ခိုက်မှု မှတ်တမ်းများကို ပြန်လည်သုံးသပ်ခဲ့ပြီး တောင်ဘုရင်နှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက် အားလုံးကို စစ်ဆေးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းမင်သည် လီဆန်းစီနှင့် လုံးဝ တစ်သားတည်း ပေါင်းစည်းပြီး သူ၏ ဆိုးယုတ်မှုအားလုံးကို ထုတ်ဖော်မှသာ တောင်ဘုရင်ကို အနိုင်ယူရန် အခွင့်အရေး ရှိလိမ့်မည်ဟု ကောက်ချက်ချခဲ့သည်။</p> <p>“မင်းရဲ့ စရိုက်က အမှောင်ထုနဲ့ အနီးစပ်ဆုံးပဲ၊ အေးစက်တယ်၊ တွေဝေတယ်၊ ပြီးတော့ မပြည့်စုံဘူး၊ မင်းက ‘နတ်ဘုရား’ ဖြစ်ချင်စိတ် အပြင်းပြဆုံးသူပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းတာက မင်းရဲ့အင်အားက အားနည်းလွန်းတယ်၊ ယဇ်ပလ္လင်က အမှောင်မြို့တော်ရဲ့ အုတ်မြစ်ဖြစ်ပြီး အကြီးမားဆုံး စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီစွမ်းအားက မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို တည်ဆောက်ထားတာဆိုတော့ မင်းအနေနဲ့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံတောင် ချေးသုံးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>တောင်ဘုရင်က သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။</p> <p>“မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထုတ်ပြီး မင်းရဲ့နှလုံးသားကို ဆွဲသီး လုပ်ပစ်မယ်”</p> <p>သူ့စကားဆုံးသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသော အသံလှိုင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတင် တောင်ဘုရင်သည် ကောင်းမင်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းမှာ ကျားလက်သည်းများအလား ကောင်းမင်၏ နှလုံးသားကို ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p>တောင်ဘုရင်အတွက် သိုင်းကျင့်ဝတ်ဆိုသည်မှာ ဂရုစိုက်စရာ မဟုတ်ပေ။ ကံကောင်းသည်မှာ ကောင်းမင်သည်လည်း ကိုယ်ကျင့်တရားစံနှုန်း အလွန်နိမ့်ကျသူဖြစ်သဖြင့် ဤအရာကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>သူ့လက်ထဲမှ ကင်မရာကို ပြောင်းပြန်လှည့်လိုက်ရာ ထိုအနက်ရောင် သေတ္တာလေးအတွင်းမှ ဆိုးယုတ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံများ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာပြီး တောင်ဘုရင်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့တော့သည်။</p> <p>ကမ္ဘာမြေကြီးက တုန်ခါသွားပြီး ဖုန်မှုန့်များ နေရာအနှံ့ လွင့်ပျံသွားသည်။ ကောင်းမင်သည် မီတာအတော်ဝေးဝေးထိ လွင့်ထွက်သွားပြီး နံရံနှင့် ဆောင့်မိသွားသည်။</p> <p>“နှမြောစရာပဲ”</p> <p>တောင်ဘုရင်က သူ့အားသာချက်ကို သုံး၍ ကောင်းမင်အား အသက်ရှူချိန်ပင် မပေးဘဲ ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်တော့သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အဓိကအပ်စိုက်မှတ်ကိုးခုမှ သရဲဟိန်းသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က စတင်ဖောင်းကားလာပြီး ဖောင်းကြွနေသော သွေးကြောများအတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော အနက်ရောင် ပိုးကောင်များ တွားသွားနေကြသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မကောင်းဆိုးဝါး ပုံစံကွက်များမှာလည်း သူ့ဆန္ဒအတိုင်း အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေကြသည်။</p> <p>အသက်တစ်ချက် ရှူလိုက်တိုင်း ဆိုးယုတ်မှုလှိုင်းလုံးကြီးများ ဆူပွက်လာပြီး အဆုံးမရှိသော အမှောင်ထုက ကြီးမားသော စွမ်းအင်ပင်လယ်ကြီးအဖြစ် စုစည်းသွားသည်။ တောင်ဘုရင်၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရိုက်ချက်တစ်ခုကပင် တားမြစ်နယ်မြေ ၁ ကို ပျက်စီးသွားစေနိုင်သည်။</p> <p>တောင်ဘုရင်နှင့် အမှန်တကယ် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရမှသာ သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။ လီဆန်းစီနှင့် ပေါင်းစည်းထားသော်လည်း ကောင်းမင်မှာ အရေးနိမ့်နေဆဲပင်။ သို့သော် ကောင်းမင်၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်သည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။ လီဆန်းစီ ချေးယူထားသော အမှောင်ယဇ်ပလ္လင်မှ စွမ်းအားဖြစ်စေ အိပ်မက်သရဲများဖြစ်စေ ၎င်းတို့သည် တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူများ မဟုတ်ကြပေ။</p> <p>ကျိန်စာတစ်ခုကို ခပ်တိုးတိုးရွတ်ဆိုရင်း ကောင်းမင်က သူ၏လက်ချောင်း နှစ်ချောင်းကို သူ့ရင်ဘတ်ထဲသို့ ထိုးစိုက်ကာ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်လိုက်လေသည်။</p> <p>ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုနှင့်အတူ သွေးမြို့တော်သရဲတက်တူးမှာ အပြည့်အဝ နိုးထလာပြီး လီဆန်းစီထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဆိုးယုတ်မှုများက နီစွေးသွားတော့သည်။</p> <p>ကောင်းမင်၏ နာကျင်စွာ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ သူ့နောက်ကျောတွင် အနက်ရောင်ချိန်းကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသော သားစားကြူးနတ်ဘုရား၏ ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် သားစားကြူးနတ်ဘုရား၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုလိုက်တိုင်း အမှောင်ယဇ်ပလ္လင်၏ ထိုနတ်ဘုရားအပေါ် ချည်နှောင်ထားမှုမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာပြီး သူတို့၏ ပေါင်းစည်းမှုကို ပိုမိုမြန်ဆန်စေမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ကောင်းမင်သည် ထိုသဘောတရားများကို နားလည်သော်လည်း သူ့တွင် ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ် ရှိပြီးသားဖြစ်သည်။</p> <p>အသားနံ့များ လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့လာပြီး ဆိုးယုတ်မှုများကို ပို၍ ထူးဆန်းသွားစေသည်။ ကောင်းမင်၏ ထူးခြားလှသော အနက်ရောင်နှင့် အနီရောင် ရောယှက်နေသော ဆိုးယုတ်မှုများသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကြီးထွားလာပြီး မီတာများစွာမြင့်သော သားစားကြူးနတ်ဘုရား၏ အရိပ်ကြီးက တောင်ဘုရင်ဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>ဤအနက်ရောင်နှင့် အနီရောင် ရောယှက်နေသော ဆိုးယုတ်မှုသည် သာမန်ဆိုးယုတ်မှုထက် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ အကယ်၍ ထိုသားစားကြူးနတ်ဘုရား၏ အရိပ်ကိုသာ မြို့တော်အတွင်းသို့ ပို့လိုက်မည်ဆိုပါက ရပ်ကွက်တစ်ခုလုံးကို ညစ်ညမ်းသွားစေနိုင်ပြီး ထိုအသားနံ့ကို ရရှိသူတိုင်းကို ရူးသွပ်သွားစေနိုင်လောက်သည်။ သို့သော် တောင်ဘုရင်အပေါ်တွင်မူ သက်ရောက်မှု သိပ်မရှိလှပေ။ အကြောင်းမှာ ထိုလူသည် အဆိပ်မျိုးစုံနှင့် ကျားအရိုးစွပ်ပြုတ်များကို သောက်သုံးပြီး ကြီးပြင်းလာသူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>ယုတ္တိဗေဒအရဆိုလျှင် ထိုပုံရိပ်ယောင် သားစားကြူးနတ်ဘုရားသည် အနည်းဆုံးတော့ တောင်ဘုရင်နှင့် အကြိတ်အနယ် တိုက်ခိုက်နိုင်သင့်သည်။ သို့သော် သူတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့သည့် ခဏမှာပင် ပုံရိပ်ယောင်နတ်ဘုရားမှာ ပြိုလဲသွားရသည်။ တောင်ဘုရင် အသွင်ပြောင်းလဲထားသော ထိုမကောင်းဆိုးဝါး ခန္ဓာကိုယ်သည် သိုင်းပညာရပ်မျိုးစုံတွင် အမှန်တကယ် ကျွမ်းကျင်လှသည်။ သူသည် ထန်ကျန်း(စပရိန်ခြေထောက်) ၊ ချာကွင်း(အဝေးလက်သီး) ၊ ပါ့ဖန်(အဆက်မပြတ်လက်သီးချက်) ၊ ချန်ကွင်း(လက်သီးရှည်သိုင်း) ၊ မီကျုံး(ခြေရာဖျောက်သိုင်း) ၊ တိထန်(မြေလူးသိုင်း) ၊ ပါးကျိကွင်း(ပေါက်ကွဲလက်သီး)  နှင့် ပီကွား(ပုဆိန်လက်ဝါး) စသည့် သိုင်းပညာမျိုးစုံကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ အသွင်ပြောင်း မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင်များ ဆူပွက်လာပြီး သွေးစွမ်းအင်များက ကောင်းကင်သို့တိုင် ထိုးတက်နေသည့်အတွက် ပုံရိပ်ယောင်နတ်ဘုရားမှာ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။</p> <p>“နှစ်ဖက်စလုံးရဲ့ စွမ်းအားအဆင့်က အတူတူပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ အသုံးချပုံနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ပုံချင်းက အရမ်းကွာခြားလွန်းတယ်”</p> <p>ကောင်းမင်သည် သားစားကြူးနတ်ဘုရားနှင့် အသွေးအသားချင်း ချိတ်ဆက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ အရိုးများနှင့် အကြောများသည်လည်း ကြိတ်ခြေခံရတော့မတတ် ခံစားနေရသည်။</p> <p>“သူ့ကို ပူးသတ်ထားလိုက်၊ သူ့ကို ဆွဲချလိုက်”</p> <p>ကောင်းမင်၏ အမိန့်ကို ကြားလိုက်သောအခါ ပုံရိပ်ယောင် နတ်ဘုရားသည် သူ၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို သွေးနီရောင်ဆိုးယုတ်မှု စွမ်းအားများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပြီး တောင်ဘုရင်ဆီသို့ အသေခံ တိုးဝင်သွားတော့သည်။ တောင်ဘုရင်၏ မုန်တိုင်းအလား တိုက်ခိုက်မှုများကို အလူးအလဲ ခံနေရင်းဖြင့် ၎င်းသည် တောင်ဘုရင်၏ အာရုံငါးပါးကို ပိတ်ဆို့ကာ အောက်သို့ ဆွဲလှဲချလိုက်သည်။</p> <p>“ရယ်စရာပဲ၊ အမှောင်ယဇ်ပလ္လင်နဲ့ အပြင်လူ ပေါင်းစည်းသွားရင် မကောင်းဆိုးဝါးတစ်မျိုးမျိုး ထွက်လာမယ်လို့ ငါထင်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအသားတုံးကြီးပဲ ရလိုက်တာလား”</p> <p>တောင်ဘုရင်သည် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းပြီး မောက်မာလှသည်။ ပုံရိပ်ယောင် သားစားကြူးနတ်ဘုရားက သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ပေ။ ကောင်းမင်၏ စိုးရိမ်ရသော အခြေအနေကို သိရှိသွားပုံရသဖြင့် ကြီးမားလှသော အသားလောက်ကောင်ကြီးများ မြေပြင်မှ တွားထွက်လာပြီး တောင်ဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုက်ခဲကာ တစ်စုံတစ်ခုကို တရစပ် ထိုးသွင်းလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>သူ့ရှေ့မှ ကမ္ဘာကြီးသည် ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်သွားပြီး အန်းလွမ်၏ မှတ်ဉာဏ်များက တောင်ဘုရင်၏ စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ ၎င်းတို့မှာ အလွန်လက်တွေ့ဆန်လွန်းလှသဖြင့် တောင်ဘုရင်မှာ အတိတ်သို့ ပြန်ရောက်သွားပြီး အန်းလွမ်၏ အားအနည်းဆုံး အချိန်တွင် ပြန်လည် မွေးဖွားလာသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။</p> <p>သိုင်းပညာ အခြေခံမရှိ၊ လက်ဝှေ့နပန်း ကျွမ်းကျင်မှုမရှိ၊ ဆရာ၏ ဂရုစိုက်မှုမရှိ၊ ကျားအရိုးစွပ်ပြုတ်မရှိ၊ ခွန်အားတိုးဆေးများ မရှိတော့ပေ။ သူ့ရှေ့မှ အသားလောက်ကောင်ကြီးမှာ အရှိန်ပြင်းသော ရထားကြီးအဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပုံရိပ်ယောင်သားစားကြူးနတ်ဘုရားသည် မှောင်မှိုင်းနေသော ကောင်းကင်ကြီး ဖြစ်သွားသည်။ လက်တွေ့နှင့် ပုံရိပ်ယောင်တို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး တောင်ဘုရင်သည် အန်းလွမ်၏ မှတ်ဉာဏ်များဖြင့် ရက်လုပ်ထားသော အိပ်မက်တစ်ခုအတွင်း ပိတ်မိသွားတော့သည်။</p> <p>“ဒါက အမှောင်ယဇ်ပလ္လင်ထဲက ကောင်တွေရဲ့ လက်ချက်မဟုတ်ဘူး၊ အပြင်လူတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ ဝှက်ဖဲကို သုံးလိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်”</p> <p>တောင်ဘုရင်သည် မရေမတွက်နိုင်သော မှတ်ဉာဏ်များကြားတွင် ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကြံ့ခိုင်ထွားကျိုင်းနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံမှာတော့ ပိန်လှီ အားနည်းနေသည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူသည် မရေမတွက်နိုင်သော အိပ်မက်များကို ခံစားခဲ့ရပြီး အိပ်မက်တစ်ခုစီတိုင်းတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို မေ့လျော့သွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save