Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၉၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရွေးချယ်ခံရသူ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>​'အဲဒီကောင်သာ သူ့တာဝန်အတိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့ သဘောတူခဲ့ရင် အခုထိ အသက်ရှင်နေဦးမှာပဲ။ သူရခဲ့တာက သတ္တိကို စမ်းသပ်တဲ့ တာဝန်မျိုးလေ။ သူ ကျရှုံးပြီး သေသွားတာကတော့ သူ့ကိုယ်သူပဲ အပြစ်တင်ရမှာပဲ' ယဇ်ပုရောဟိတ်က အလယ်လှေကားထစ်ပေါ်က သွေးကွက်များကို ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်သည်။</p> <p>​တပည့်များသည် သူတို့အလှည့်ရောက်တိုင်း အံစာတုံးကို ဆက်တိုက် လှိမ့်နေကြသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဒုတိယအလှည့်များတွင်တော့ မည်သူမျှ ထပ်မံ အသက်မပျောက်ခဲ့ကြပေ။ အချို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နာကျင်အောင်လုပ်ရသည့် တာဝန်မျိုး ရကြသလို အချို့က တခြားသူကို နာကျင်အောင်လုပ်ရသည့် တာဝန်မျိုး ရကြသော်လည်း သေလောက်အောင်အထိတော့ မပြင်းထန်ကြပေ။</p> <p>​မီယင်မှာမူ ယခုတစ်လှည့်တွင် နံပါတ် ၅ ထက် မြင့်သောဂဏန်း ကျသဖြင့် ကျိန်စာကြောင့် လှုပ်ရှား၍မရဘဲ ဖြစ်နေသည်။ လုံချန်းသည်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် နံပါတ် ၉ ကျသွားသဖြင့် ကျိန်စာသင့်ကာ သူလည်း ရွေ့လျားခွင့် မရခဲ့ပေ။</p> <p>​သုံးနာရီခန့် ကြာမြင့်သွားပြီး အလှည့်ပေါင်းများစွာ ကုန်ဆုံးပြီးနောက်တွင်တော့ လှေကားပေါ်မှာ လူသုံးယောက်သာ ကျန်တော့သည်။</p> <p>​ပထမတစ်ယောက်မှာ မီယင် ဖြစ်ပြီး သူမသည် ထိပ်ဆုံးရောက်ရန် လှေကား ၁၀ ထစ်သာ လိုတော့သည်။ ဒုတိယတစ်ယောက်မှာ ကောင်းကင်အဆင့် ၇ ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ပြီး သူကတော့ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရန် ၃ ထစ်သာ လိုတော့သည်။ တတိယတစ်ယောက်ကတော့ လုံချန်း ဖြစ်ပြီး သူက ထိပ်ဆုံးရောက်ရန် ၅ ထစ် လိုနေသည်။ ကောင်းကင်အဆင့် ထိပ်ဆုံး ကျင့်ကြံသူများ အပါအဝင် အခြားတပည့်များအားလုံးမှာ သေဆုံးကုန်ကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​ယခုအခါ လုံချန်းနှင့် မီယင်တို့၏ အလယ်တွင်ရှိသော အဆင့် ၇ ကျင့်ကြံသူ၏ အလှည့် ဖြစ်သည်။ အံစာတုံးသည် သူ့ရှေ့တွင် လွင့်မျောနေသည်။</p> <p>​"အို... ဘုရားသခင်၊ ကျွန်တော့်ကို အနိုင်ရစေမယ့် ဒါမှမဟုတ် ဟိုနှစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်နိုင်မယ့် တာဝန်မျိုးလေး ပေးသနားပါ။ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ထိပ်ဆုံးကို ရောက်သွားအောင် နံပါတ် ၃ လေးပဲ ပေးပါ" ထိုသူက ကံကောင်းရန် ဆုတောင်းနေမိသည်။</p> <p>​သူသည် လက်လှမ်းကာ အံစာတုံးကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။ "ကဲ... စပြီ"</p> <p>​အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ အံစာတုံးသည် သူလိုအပ်နေသော နံပါတ် ၃ တွင် ရပ်သွားခြင်းပင်။ သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သုံးထစ် တက်လှမ်းလိုက်ပြီး လှေကား၏ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>​"ငါ နိုင်ပြီ။ ကျောင်းတော် ယဇ်ပူဇော်ပွဲမှာ ငါ နိုင်သွားပြီ" ထိုသူက ထိပ်ဆုံးလှေကားထစ်ပေါ်တွင် ရပ်ကာ လက်ကို ဝေဟင်သို့ မြှောက်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>​သို့သော် လှေကားထစ်မှာ ထပ်မံတောက်ပလာပြီး စာသားအချို့ ပေါ်လာပြန်သည်။ ထိုသူက စာကိုပင် မဖတ်ဘဲ ယဇ်ပုရောဟိတ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ ကျွန်တော် ထိပ်ဆုံးရောက်ပြီလေ။ စမ်းသပ်မှု ပြီးသွားပြီ မဟုတ်လား။ ဘာလို့ တာဝန်တွေ ပေါ်နေသေးတာလဲ"</p> <p>​"မင်း ထိပ်ဆုံးရောက်တာကို ငါ လက်ခံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း မနိုင်သေးဘူးဆိုတဲ့ အမှန်တရားကတော့ ပြောင်းလဲမသွားဘူး။ လှေကားထစ်တိုင်းမှာ တာဝန်ရှိသလို ထိပ်ဆုံးထစ်မှာလည်း တာဝန်ရှိတယ်။ မင်း အနိုင်ရဖို့အတွက် အဲဒီတာဝန်ကိုပါ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ရမယ်" ယဇ်ပုရောဟိတ်က ရှင်းပြသည်။</p> <p>​"ဗျာ..." ထိုသူမှာ ဆွံ့အသွားသည်။ ထိပ်ဆုံးရောက်လျှင် နိုင်ပြီဟု သူယုံကြည်ထားသော်လည်း ယခုတာဝန်က သူ့ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ အကယ်၍ သူသာ ကျရှုံးလျှင် သို့မဟုတ် သေစေနိုင်သည့် တာဝန်မျိုးဆိုလျှင် အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးရတော့မည်။</p> <p>​သူသည် တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ရှေ့မှ စာသားများကို ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​"သေမင်းစိတ်အာရုံဝင်္ကပါကို သုံးမိနစ်အတွင်း ကျော်ဖြတ်ပါ၊ မဟုတ်ရင် သေဆုံးစေရမယ်"</p> <p>​ထိုစာသားကြောင့် သူ ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားသည်။ သေမင်းစိတ်အာရုံဝင်္ကပါကို မည်သူမျှ အချိန်မီ မကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြသဖြင့် ယင်းက သေဒဏ်ပေးလိုက်သလိုပင် ဖြစ်နေသည်။ သူ သေရတော့မည်ကို သိလိုက်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>​သူသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ စိတ်အာရုံထဲက သေတွင်းတိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူ၏ အသက်မှာ ဤစမ်းသပ်မှုအပေါ် မူတည်နေသဖြင့် အရာအားလုံးကို ရင်းပြီး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>​ထိုသူ၏ မျက်နှာမှာ မှောင်ကျသွားပြီး သူ၏ အသိစိတ်မှာ သေမင်းစိတ်အာရုံဝင်္ကပါထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ရလဒ်အား စောင့်ရင်း ထိုသူ့ကို ကြည့်နေမိသည်။ ထိုသူ နိုင်သွားလျှင် သူ ရှုံးမည်ဖြစ်သဖြင့် ထိုသူ ကျရှုံးပါစေဟု သူ ဆုတောင်းနေမိသည်။ သုံးမိနစ် ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း အခြားသူများကဲ့သို့ ထိုသူမှာ တစ်ချက်ကလေးမျှ အော်ဟစ်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>​"သူ နိုင်သွားတာလား။ သူက ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ၊ အချိန်လည်း ပြည့်သွားပြီလေ" ရွှင်းက လုံချန်း၏ စိတ်ထဲမှ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​'ငါလည်း မသေချာဘူး။ အဲဒီလူ မျက်လုံးမပွင့်မချင်းတော့ ဘာမှ ပြောလို့မရသေးဘူး' လုံချန်းက ထိုသူ့မျက်နှာကို အာရုံစိုက် ကြည့်နေရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>​ငါးမိနစ် ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း ထိုသူမှာ ဘာတုန့်ပြန်မှုမျှ မရှိဘဲ ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အံစာတုံးမှာ ထိုသူ့ရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မီယင်၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။</p> <p>​"သူ သေသွားပြီလား" မီယင်က ယဇ်ပုရောဟိတ်ကို မေးလိုက်သည်။ ထိုသူက မျက်လုံးမပွင့်လာဘဲ အံစာတုံးက သူမဆီ ရောက်လာခြင်းမှာ ထိုသူ ကျရှုံးခဲ့မှသာ ဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>​"မှန်တယ်။ သူ သေသွားပြီ။ အခု ဒီနေရာမှာ မင်းတို့ နှစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲက မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာပဲ" ယဇ်ပုရောဟိတ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>​"အခုတော့ နှစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တာပေါ့။ ရွမ်းယီ ရွေးချယ်ထားတဲ့သူနဲ့ ဖုမင် ရွေးချယ်ထားတဲ့သူ။ ဒီနှစ်ယောက်က နောက်ဆုံးအထိ ကျန်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး" အကြီးအကဲတစ်ဦးက ဖန်သားပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။</p> <p>​"မူလင်းက ရှေ့ရောက်နေတယ်။ သူ နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများတယ်။ သူ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က အခုထိတော့ အံ့သြစရာပဲ"</p> <p>​"မီယင်ကလည်း တော်ပါတယ်။ သူမကို လျှော့မတွက်ပါနဲ့ဦး"</p> <p>​အကြီးအကဲများမှာ ရလဒ်အတွက် အငြင်းပွားနေကြသည်။</p> <p>​"မီယင်က နိုင်မှာ သေချာပါတယ်။ အဲဒီအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့" အကြီးအကဲ ဖုမင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ရွမ်းယီနှင့် မူယွမ်တို့ကတော့ ဖုမင်နှင့် စကားများပြီး အချိန်မဖြုန်းချင်သဖြင့် ဖန်သားပြင်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေကြသည်။</p> <p>​မူလင်းကို သတ်ခဲ့သည့် မီယင်၏ ညီမမှာလည်း အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသည်။ သူမသည် လုံချန်းကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့သဖြင့် စမ်းသပ်ပွဲတွင် မပါဝင်ခဲ့ရပေ။ သူမသည်လည်း သူမအစ်မ အနိုင်ရပြီး လုံချန်း ရှုံးနိမ့်ပါစေဟု ဆုတောင်းနေသည်။</p> <p>​"ဒါက မူလင်းရဲ့ အောင်ပွဲပဲ" ကျောင်းတော်သခင်က သူ၏ ထိုင်ခုံတွင် အနားယူရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဘာလို့ အဲဒီလောက် ယုံကြည်မှု ရှိနေရတာလဲ" နောက်ကွယ်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျောင်းတော်သခင်က ဘာမှမတုန့်ပြန်ဘဲ ပြုံးနေခဲ့သည်။</p> <p>​"ငါ သိတာပေါ့။ သူက အဲဒီလူရဲ့ သားပဲလေ။ သူ ဒီလောက်အထိ ရောက်လာတယ်ဆိုကတည်းက ယဇ်ပူဇော်ပွဲမှာ သူ ကျဆုံးဖို့ ကံမပါဘူးဆိုတာ ထင်ရှားနေတာပဲ။ သူ နိုင်လိမ့်မယ်၊ ငါ့စကားကို မှတ်ထားလိုက်" ကျောင်းတော်သခင်က ဆိုသည်။</p> <p>​"လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ဂူသင်္ချိုင်းက ပေါ်လာပြီလား" ထိုအသံက ထပ်မေးသည်။</p> <p>​"မပေါ်သေးဘူး။ မကြာခင် ပေါ်လာတော့မယ်။ လုပ်ငန်းစဉ်တွေ စနေပြီ၊ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်နေပြီ။ မကြာခင် အပျက်အစီးတွေ ပေါ်လာပြီး အဲဒါနဲ့အတူ ဂူသင်္ချိုင်းလည်း ပါလာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှ ငါ အဲဒီထဲကို ဝင်မှာ" ကျောင်းတော်သခင်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p>​"ငါတို့မှာ ရွေးချယ်ခံရသူ ရှိတယ်။ ဒီနေ့အတွက်ပဲ သူ့ကို အခုထိ အသက်ရှင်အောင် ငါတို့ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့တာ။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ အထဲကို ဝင်နိုင်တော့မယ်" ကျောင်းတော်သခင်က ဆက်ပြောသည်။</p> <p>​"မင်း သူနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောနေတာလား။ မင်း သူ့ရဲ့ အသံကြိုးတွေကို ဖြတ်ပစ်လိုက်တယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်" ထိုအသံက တည်ငြိမ်စွာ မေးသည်။</p> <p>​"အေးလေ... သူက အရမ်း ဆူညံနေလို့ပါ။ အဲဒါအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါက သူ့ကို စကားပြောခိုင်းဖို့ လိုတာမှ မဟုတ်တာ" ကျောင်းတော်သခင်က လှောင်ပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။</p> <p>​"ဟင်း... အဲဒီမိန်းမသာ ငါတို့ကို သစ္စာမဖောက်ခဲ့ရင်၊ သူ့ရဲ့ သားက ဒီလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး" သူက ထပ်လောင်း ပြောကြားလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ကျရှုံးလို့ မဖြစ်ဘူး။ အင်အားစုအားလုံးက လှုပ်ရှားနေကြပြီ။ ငါတို့ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချရမယ်" ထိုအသံရှင်က ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save