Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၉၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျောင်းတော်သခင်၏ လှုပ်ရှားမှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​'ဒါက ရလဒ်တွေ ပေါ်ထွက်လာမယ့် နေရာဖြစ်ရမယ်။ ရှုံးနိမ့်တဲ့သူရဲ့ အသိစိတ် ပျက်စီးသွားမယ်ဆိုတာ ဒီနေရာမှာ ဖြစ်လာမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ ပါရမီနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ ငါ့ကိုယ်ငါ အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိတယ်' လုံချန်းက တွေးလိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်း၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင် နေမင်းတစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ အပြင်ဘက်ရှိ အကြီးအကဲများနှင့် ကျောင်းတော်သခင်တို့သည်လည်း ထိုအသိစိတ်နယ်ပယ်အတွင်းက ယှဉ်ပြိုင်မှုကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ မီယင်၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင်လည်း နေမင်းတစ်စင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>​"နေမင်းတွေက သူတို့ရဲ့ ပါရမီကို ပြသနေတာပဲ။ ရလဒ်ကို ပြောင်းလဲနိုင်မယ်လို့ မင်းထင်နေတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ မိန်းကလေးနိုင်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီလူရဲ့ သားကပဲ နိုင်မလား ကြည့်ကြတာပေါ့။ ငါလည်း အခုလောက်အထိ စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ဖူးတာမျိုး မရှိဘူး" ကျောင်းတော်သခင်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p>​မကြာမီမှာပင် နှစ်ယောက်စလုံး၏ ခေါင်းပေါ်တွင် နေမင်းနှစ်စင်းစီ ပေါ်လာပြီး တတိယမြောက် နေမင်းမှာလည်း စတင်ဖြစ်တည်လာသည်။ စတုတ္ထ၊ ပဉ္စမ၊ ဆဋ္ဌမနှင့် သတ္တမမြောက် နေမင်းများအထိ နှစ်ဦးစလုံး၏ အထက်တွင် အပြိုင်အဆိုင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>​"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလိုက်တာ။ နှစ်ယောက်စလုံးက အဆင့် ၇ ပါရမီကို ရောက်နေကြပြီ။ ဒီထက်မြင့်တဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွေက တော်တော်လေး ရှုပ်ထွေးတာဆိုတော့ ပိုပြီး ကြည့်ကောင်းလာပြီ။ ဒီမိန်းကလေးမှာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်ဆိုတာ အခုတော့ ငါ အခိုင်အမာ ယုံကြည်သွားပြီ။ သူက သာမန်လူတော့ မဟုတ်ဘူး" ကျောင်းတော်သခင်က မီယင်၏ အထက်တွင် အဋ္ဌမမြောက် နေမင်း ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဆိုလိုက်သည်။ လုံချန်း၏ အဋ္ဌမမြောက် နေမင်းမှာလည်း ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​မီယင်သည် စိတ်အာရုံ နယ်ပယ်အတွင်း လုံချန်းကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ "နင့်မှာ ဘာတွေရှိသေးလဲ ပြစမ်းပါဦး" သူမက လုံချန်း၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"မင်း ဘယ်သူလဲ" လုံချန်းက လေးနက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>​မီယင်က မဖြေဘဲ ပြုံးနေရုံသာ ပြုံးပြသည်။ လုံချန်းသည် သူ၏ ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ကြောင်း သိလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ မီယင်သည် သာမန်လူ မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နှင့် ပါရမီကို ဤမျှအထိ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်းမှာ သာမန်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး မလုပ်ဆောင်နိုင်သည့် အရာဖြစ်သည်။</p> <p>​"ဒါဆို... ငါ ပြန်သွားဖို့ ပြောတုန်းက မင်း မပြန်ခဲ့ဘူးပေါ့လေ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မီယင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမသည် အမူအရာကို ချက်ချင်း ပြန်ထိန်းလိုက်သော်လည်း ထိုခဏတာ အပြောင်းအလဲမှာ လုံချန်းအတွက် အဖြေရရန် လုံလောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>​ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘောပေါ်တွင် သူတွေ့ခဲ့ရသည့် မိန်းကလေးဆီက ရခဲ့သော ခံစားချက်မျိုးကို မီယင်ထံမှ သူရရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က မိန်းကလေးမှာ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် သို့မဟုတ် ထိုထက်မက သန်မာလိမ့်မည်ဟု သူယူဆခဲ့သဖြင့် သူမနှင့် မလိုအပ်ဘဲ မတိုက်ခိုက်ခဲ့ဘဲ ပင်လယ်ဓားပြများနှင့်အတူ ထွက်သွားရန်သာ သူပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘောပေါ်က မိန်းကလေးနှင့် မီယင်တို့မှာ တစ်နည်းနည်းဖြင့် ပတ်သက်နေလိမ့်မည်ဟု သူထင်ခဲ့သော်လည်း ယခု သူမက သူ့ကို ပါရမီချင်း အပြိုင်လိုက်နိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါမှ သူ သေချာသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမိန်းကလေးကဲ့သို့ မြင့်မားသော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ရှိသူမှသာ ကောင်းကင် အကာအကွယ် ကဲ့သို့သော အထူးစွမ်းရည်မျိုး မရှိဘဲ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ဤမျှ ထိရောက်စွာ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူသည် သူမ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သိရန် စကားလှည့်မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး သူမ၏ တုန့်ပြန်မှုက သူ၏ ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>​"မင်းမှာ အခွင့်အရေးရှိတုန်းက ထွက်သွားသင့်တာ။ ငါ့ကိစ္စတွေထဲကို ဘာလို့ ဝင်နှောင့်ယှက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ" လုံချန်းက သူမ၏ မျက်လုံးထဲသို့ စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>​မီယင်က ဘာမြှပန်မပြောဘဲ လုံချန်းကိုသာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ အဋ္ဌမမြောက် နေမင်းမှာ ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။ မီယင်၏ နေမင်းမှာ လုံချန်းထက် ပိုမို လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားနေသည်။</p> <p>​မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူမ၏ အဋ္ဌမမြောက် နေမင်းမှာ အောင်မြင်စွာ ဖြစ်တည်လာပြီး ကျန်သည့် နေမင်းခုနစ်စင်းနှင့် အရွယ်အစား တူညီသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကြီးထွားမှုမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>​'ဒါက ဒီလူသားခန္ဓာကိုယ်မှာ ငါ ပါရမီကို မြှင့်တင်နိုင်တဲ့ အမြင့်ဆုံး အတိုင်းအတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်အတွက်တော့ ဒါက လုံလောက်ပါတယ်။ ဒါက လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ရနိုင်တဲ့ အမြင့်ဆုံး ပါရမီပဲလေ။ သူ ဒါကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး' မီယင်က သူမနောက်က နေမင်းများကို ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်သည်။</p> <p>​သူမသည် လုံချန်း၏ အဋ္ဌမမြောက် နေမင်းကို ကြည့်နေမိသည်။ ၄သည်လည်း ပိုမိုကြီးထွားလာပြီး မကြာမီမှာပင် အခြားနေမင်းများနှင့် အရွယ်အစား တူညီသွားခဲ့သည်။</p> <p>​မီယင်သည် ယင်းက သရေကျသွားပြီဟု ထင်နေမိသော်လည်း သူမ မြင်လိုက်ရသည့် အရာကြောင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အံ့သြစွာဖြင့် အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားရတော့သည်။</p> <p>​လုံချန်း၏ အဋ္ဌမမြောက် နေမင်းမှာ အခြားနေမင်းများနှင့် အရွယ်အစား တူညီသွားသော်လည်း ရပ်တန့်မသွားဘဲ ဆက်လက်ကြီးထွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ၄သည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အခြားနေမင်းများ၏ အရွယ်အစားထက် နှစ်ဆခန့်အထိ ကြီးမားလာပါတော့သည်။</p> <p>​'ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဘယ်လူသားကမှ ဒီလို ပါရမီမျိုး မရှိနိုင်ဘူး... နင်က... မဟုတ်မှလွဲရော' မီယင်က မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ရသော မျက်နှာထားဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​'ငါ့ရဲ့ ခံစားချက်က မှန်နေတာလား။ သူက အဲဒီလူနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား' မီယင်က လုံချန်း၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း တွေးနေမိသည်။</p> <p>​"ငါ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ။ ဒါက အတည်ပြုလိုက်တာပဲ။ သူ့ရဲ့ ပါရမီက သာမန်လူသားတစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ အဆင့်အတိုင်းအတာထက် ကျော်လွန်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ ဖခင်ကလည်း သာမန်လူသားမှ မဟုတ်တာလေ၊ ဒါက ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်တဲ့ အရာပဲ" ကျောင်းတော်သခင်က ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဟုတ်တယ်။ အဲဒါကြောင့်ပဲ ငါ သူ့နားက ဖြတ်သွားတုန်းက ရခဲ့တဲ့ ခံစားချက်ကို ငါ မထူးဆန်းဘူးလို့ ယူဆခဲ့တာ။ ငါ့ကို အံ့သြသွားစေတာက အဲဒီမိန်းကလေးပဲ။ သူကလည်း သူ့လိုမျိုး လူသားအဆင့်အတန်းကို ကျော်လွန်နေတဲ့သူလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူက သာမန်နေမင်း ၈ စင်းပဲ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တယ်။ သူက ထူးခြားပေမဲ့ လုံချန်းနဲ့တော့ အဆင့်ချင်း မတူဘူး" လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောအသံက ဆိုသည်။</p> <p>​"မင်း ကြားဝင်မှာလား။ သူက ကောင်လေးနဲ့ မယှဉ်နိုင်ရင်တောင် တကယ့် ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲလေ။ မင်းကိုယ်တိုင် ကြားမဝင်ရင် သူ အသတ်ခံရလိမ့်မယ်" ထိုအသံက ကျောင်းတော်သခင်ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ငါ ကြားဝင်လို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မေးစရာက... ငါ ကြားဝင်သင့်သလား ဆိုတာပဲ" ကျောင်းတော်သခင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ရေရွတ်သည်။</p> <p>​"ဆုံးဖြတ်ချက်ကတော့ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်။ ဒီလို အောက်ခြေအဆင့် ကိစ္စတွေမှာတော့ ငါ မပတ်သက်ချင်ဘူး"</p> <p>​ကျောင်းတောမသခင်သည် စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် တွေးတောပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏အခန်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လှေကားထစ်များရှေ့ရှိ သေမင်းခန်းမထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>​"ကျောင်းတော်သခင်..." ကျောင်းတောမသခင် ကိုယ်တိုင် ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ယဇ်ပုရောဟိတ်မှာ အံ့သြသွားသည်။ ကျောင်းတော်သခင် အဘယ်ကြောင့် ကိုယ်တိုင်ရောက်လာမှန်း သူ နားမလည်နိုင်ပေ။</p> <p>​ကျောင်းတော်သခင်က ဘာမှမပြောဘဲ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ တောက်ပနေသော လှေကားထစ်များမှာ ငြိမ်သက်သွားပြီး လုံချန်းနှင့် မီယင်တို့ကို ဝန်းရံထားသော အကာအကွယ်အတားအဆီးများမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>​စိတ်အာရုံနယ်ပယ်အတွင်းရှိ မီယင်သည် လုံချန်း၏ အဋ္ဌမမြောက် နေမင်း ကြီးထွားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း "ဟင်း... ငါ့အတွက် အဖြေရပါပြီ။ ထွက်သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ" ထိုသို့ ဆိုကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p>​သူမသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း စိတ်အာရုံနယ်ပယ်ကြီး တုန်ခါပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရပ်တန့်သွားသည်။ လုံချန်းသည်လည်း ထိုနယ်ပယ်ကြီး ပြိုကွဲသွားသဖြင့် အံ့သြသွားရသည်။</p> <p>​ထိုနေရာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ လှေကားထိပ်တွင် ပြန်လည် မတ်တပ်ရပ်လျက်သား ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်၏ နောက်ကွယ်တွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မီယင်မှာ အသက်ရှင်လျက် လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပါရမီက သူမထက် ပိုသန်မာသည်မှာ သေချာသဖြင့် သူမ သေသင့်သော်လည်း မသေခြင်းမှာ ယဇ်ပုရောဟိတ်ရှေ့က လူနှင့် ပတ်သက်လိမ့်မည်ဟု သူ သိလိုက်သည်။</p> <p>​"ယဇ်ပူဇော်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီ။ မူလင်းက အနိုင်ရရှိသူပဲ။ အားလုံး ပြန်နိုင်ကြပြီ" ကျောင်းတော်သခင်က ထိုသို့ပြောကာ ထပ်မံ ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။</p> <p>​မီယင်သည် လုံချန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လှေကားပေါ်မှ ပြန်ဆင်းသွားခဲ့သည်။ လုံချန်းမှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း လှေကားထိပ်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။</p> <p>​'အဲဒီလူက ကျောင်းတော်သခင်လား။ သူတော်စင်က သူ့ကို အလွန် ရိုရိုသေသေ ဆက်ဆံနေတာပဲ။ သူက ကျောင်းတော်သခင် ဖြစ်ဖို့ များတယ်။ ငါ့မိသားစု ဆုံးရှုံးခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံးရဲ့ တရားခံပေါ့။ ငါ့ဖခင်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ရင် မင်း သေရမယ်လို့ ငါ ကတိပေးတယ်' လုံချန်းသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ လှေကားပေါ်မှ ပြန်ဆင်းလာခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save