Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ၁၂၂</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"သတိထား... လမ်းဖယ်"</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ မိုးကြိုးသားရဲဘုရင်၏ အင်အားက အနည်းဆုံး ရွှေအဆင့် ၅ တွင် ရှိပြီး၊ သူ၏ ဒေါသတကြီး တိုက်ခိုက်သော အားပြတ်တိုက်ကွက်ကလည်း ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် အင်အားကြီးမားလှသည်။</p> <p> </p> <p>​ဗုန်း။</p> <p> </p> <p>ရွှေရောင်မိုးကြိုးတန်းက လူအုပ်ဆီ ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဝှစ်။</p> <p> </p> <p>လူအုပ်က တကွဲတပြားစီ လူစုခွဲကြသည်။</p> <p> </p> <p>"လုချန်... ဟိုဘက်ကို သွား"</p> <p> </p> <p>လော့မင်က မြင်း၏ကျောကို ဖျတ်ခနဲ တစ်ချက်ရိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝှစ်။</p> <p> </p> <p>မိုးပြာရောင် နဂါးမြင်းကလည်း ဟီလိုက်ပြီးနောက် အပြာရောင်မိုးကြိုးတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အခြားတစ်ဖက်ခြမ်းသို့ ဖျတ်ခနဲ လက်ကာ ဝင်ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ခွပ်။</p> <p> </p> <p>မိုးကြိုးသားရဲဘုရင်က ဖနောင့်ပေါက်လိုက်ကာ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဝင်တိုက်ရန် ကြိုးစားသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူတို့မှာ မြန်ဆန်စွာဖြင့် ရှောင်လိုက်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>​လော့မင်က လက်ကိုမြှောက်လိုက်သောအခါ မိုးကြိုးသားရဲဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဝင်စိုက်နေသော လှံကို ဆွဲနှုတ်လိုက်သည်။ မိုးကြိုးသားရဲဘုရင်က နာကျင်စွာ အော်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေး... လောင်ကျောင်း၊ မင်းအလှည့်ပဲ"</p> <p> </p> <p>လော့မင်က အော်သည်။ ကျောင်းယွီယန်က လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဓားအရိပ်တစ်ထောင်"</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင်ဓားအရိပ်အလွှာပေါင်းများစွာက ပေါ်လာပြီးနောက် မိုးကြိုးသားရဲဘုရင်၏ မိုးကြိုးဦးချိုကို ခုတ်ပိုင်းသည်။</p> <p> </p> <p>ချွန်း။</p> <p> </p> <p>" ဖြတ်လို့ မရဘူး၊ တအား မာတယ်"</p> <p> </p> <p>​"ငါ လုပ်မယ်"</p> <p> </p> <p>လော့မင်က ကောင်းကင် ဝါးမြိုခြင်း လှံတံကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ကိုင်ပြီး ပြင်းထန်လှသော အင်အားကိုထုတ်၍ အရှိန်နှုန်းကို ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း အပြည့်အဝ အထွတ်အထိပ် တက်သွားစေခဲ့သည်။ ထိုလှံတံသည် ကျောင်းယွီယန်၏ ဓားကို ရိုက်လိုက်ရုံနှင့် ခရတ်ဆိုသည့်အသံ ထွက်လာသည်။ ချွန်း ဆိုသလိုပင် အနက်ရောင်ဓားတစ်လက်လုံးက မိုးကြိုးဦးချိုထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားသည်။ ထို့နောက် တစ်စက္ကန့်တွင် မိုးကြိုးဦးချိုက ခုတ်ပိုင်းခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ဝေါ။</p> <p> </p> <p>မိုးကြိုးသားရဲဘုရင်ကြီးက နာကျင်မှုအပြည့်ဖြင့် အော်ဟစ်သည်။ သူသည် အလွန်ပင် ဒေါသထွက်သွားပြီး သေလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် သတိလည်း လစ်ချင်လောက်အောင်ပင် နာကျင်နေ၏။</p> <p> </p> <p>" ဒီလူသားတွေက အင်အားကြီးတယ်။ သူ မနိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့တွေးမိပြီးသည်နှင့် မိုးကြိုးသားရဲဘုရင်၏ မျက်လုံးထဲမှ ကြမ်းတမ်းသောအလင်းက လက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဝေါ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ မိုးကြိုးစွမ်းအားများက တောက်လောင်လာကာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့လိုက်ပြီး ဟိုးအတွင်းပိုင်း တွင်းထွက်ကျောက်သွေးကြောထဲမှ သတ္တုအခြေပြု ကျောက်သားများထဲသို့ တိုက်ရိုက်စီးဝင်သည်။</p> <p> </p> <p>ချိန် ချိန် ချိန်။</p> <p>ဂူကြီးက ပြင်းထန်စွာ ပြိုကျသည်။</p> <p> </p> <p>"တစ်ခုခု မှားနေပြီ။ ဒီကောင် ဒီဂူကို ဖောက်ခွဲဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ နောက်ဆုတ်တော့"</p> <p> </p> <p>လော့မင်ကလည်း အခြေအနေကို အကဲခတ်မိပြီး အားလုံးကို ခေါ်ထုတ်သွားလိုသည်။ သို့ရာတွင် ပြင်းထန်လှသော မိုးကြိုးများက ဒီအရပ်မျက်နှာတိုင်းမှာ မိုးသားများ ဖုံးလွမ်းသကဲ့သို့ ဖုံးအုပ်ထားလေရာ သွားစရာနေရာ မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​"သေစမ်း"</p> <p> </p> <p>လော့မင်၏မျက်လုံးက ခက်ထန်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဝှစ်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ကောင်းကင် ဝါးမြိုခြင်း လှံတံကို ဆွဲကိုင်၍ မိုးကြိုးသားရဲ ငယ်ထိပ်ကို ချိန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းကင် ဝါးမြိုခြင်း ဒုတိယ နတ်လှံ"</p> <p> </p> <p>ဗုန်း။</p> <p> </p> <p>သွေးနီရောင်အလင်းတန်းက ထိပ်ဆုံးသို့ ထိုးတက်သည်။ ပေ ၈၀၀ ရှည်သော လှံတံကြီးကို အပေါ်သို့ မြှောက်လိုက်သကဲ့သို့ ခေါင်မိုးတစ်ခုလုံးက ထိုးဖောက်ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ခရတ်။</p> <p> </p> <p>သွေးနီရောင်အလင်းတန်းက မြေသားထဲမှာ ထိုးဖောက်သွားချိန်တွင် လော့မင်က ထိုနေရာတွင် အပေါက်ကြီး ဖောက်လိုက်နိုင်သည်။ သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်သွားသည်နှင့် ဂူကလည်း ပြိုကျပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ခဲ"</p> <p> </p> <p>ရှားချင်းချန်က ရေခဲဖီးနစ်၏ အင်အားကြီးမားသော ရေခဲမုန်တိုင်းစွမ်းအားကို ထုတ်သုံး၍ ပြုတ်ကျလာသော ကျောက်သားများကို ခဲပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လော့မင်... သွား၊ ငါအကြာကြီး မထိန်းနိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ရှားချင်းချန်၏ မျက်နှာက ခက်ခဲမှုကို ဖော်ပြသည်။ ယခုအခါ လော့မင်က ဂူအထက်၌ အပေါက်ကြီး ဖောက်ထားပြီးသားဖြစ်၍ သူတို့သည် အပြင်သို့ ထွက်လိုက်၍ ရနေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>​"မင်းတို့ အရင်သွားပါ။ မြန်မြန်"</p> <p> </p> <p>"မော့မော့... ခေါ်ထုတ်သွားလိုက်"</p> <p> </p> <p>လော့မင်က လှမ်းအော်သည်။ ဂူက ပြိုကျတော့မည်ဖြစ်ပြီး မိုးကြိုးသားရဲဘုရင်ကလည်း ဖောက်ခွဲရန် ပြင်ဆင်မှုများ ပြီးဆုံးတော့မည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အခြေအနေက အလွန်အန္တရာယ်များနေပြီး သူတို့တွင် အချိန်အများကြီး မကျန်တော့ပေ။ လော့မင်က အံကြိတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင် ဝါးမြိုခြင်း လှံတံကို ထပ်မြှောက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"သွေး အကျဉ်းထောင်"</p> <p> </p> <p>သွေးနီရောင်မီးတောက်များဖြင့် တောက်လောင်နေသော ကြီးမားသော အကျဉ်းထောင်ကဲ့သို့ လှောင်အိမ်ကြီးတစ်ခုက ပေါ်ထွက်လာကာ လော့မင်နှင့် မိုးကြိုးသားရဲဘုရင် နှစ်ယောက်ကိုသာ လွှမ်းခြုံသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"လော့မင်... ဘာလုပ်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>သွေးအကျဉ်းထောင် ပေါ်လာသည်နှင့် လော့မင်နှင့် ထိုမိုးကြိုးသားရဲဘုရင်က ပျောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​"မင်းတို့ ဒီနေရာက မြန်မြန်ထွက်သွားတော့။ ဒီကောင်... ငါ သူ့ကို ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်။ မိုးကြိုးသားရဲဘုရင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖောက်ခွဲလိုက်ရင် ဝင်ပေါက်တွေအားလုံး ပြိုကျမှာ၊ အားလုံး သေလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"ငါ အဲဒီလို ဖြစ်ခွင့် မပြုဘူး"</p> <p> </p> <p>စွပ်။</p> <p> </p> <p>မိုးကြိုးသားရဲအကျဉ်းထောင်က လုံးဝ ပိတ်သွားသည်။ သူတို့၏ပုံရိပ်ကလည်း ပျောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​"သွားသွား... မြန်မြန် ထွက်။ လော့မင်ရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေကို အလကား မဖြစ်စေနဲ့"</p> <p> </p> <p>ရှားချင်းချန်က ခပ်တိုးတိုး အော်သည်။ ထန်မော့မော့ကလည်း အနက်ရောင်မိုးကြိုးတန်းအသွင် အနက်ရောင်မိုးကြိုး လိပ်ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ အားလုံးကို ခေါ်ကာ ကြီးမားသော ဂူပေါက်ဆီ သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ချင်းချန်... နင်လည်း လာလေ"</p> <p> </p> <p>"ငါ နင်တို့အားလုံး ထွက်ပြီးမှ လိုက်ခဲ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ရှားချင်းချန်က ခေါင်းခါသည်။ သူမသည်လည်း ပြုတ်ကျလာသော ကျောက်သားများအားလုံးကို ခဲထားရန် လိုအပ်သေးသည်။ သို့မဟုတ်ပါက မည်သူမျှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>​ထန်မော့မော့က စိုးရိမ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ကို မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ငါ ရှားချင်းချန်ပါ။ ရှားမိသားစုရဲ့ SSS အဆင့် အဖွဲ့ဝင်၊ ငါ ဘယ်ကြောင့် ဒီမှာ သေရမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ရေခဲဖီးနစ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း စိတ်အေးသော ခံစားချက်ကို မြင်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှားချင်းချန်... နင် သေချာပေါက် ထွက်လာရမယ်နော်။ ငါ နင့်ကို ဒီဘဝမှာ အနိုင်ယူရဦးမယ်"</p> <p> </p> <p>ချူချင်းနင်ကလည်း လှမ်းအော်သည်။</p> <p> </p> <p>​"မလိုပါဘူး၊ ငါထွက်လာမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ငါ လော့မင်နဲ့ အတူလာမယ်"</p> <p> </p> <p>အားလုံးကို ပို့ပြီးသည်နှင့် ရှားချင်းချန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ခါတိုင်းသော အပြုံးက ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ငါ အကြာကြီး မထိန်းနိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ရှားချင်းချန်၏ အင်အားက ကုန်ဆုံးတော့မည့် အချိန်တွင် ကျောက်တုံးပေါ်မှ ရေခဲစီးကြောင်းများကလည်း ကွဲအက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​သွေးအကျဉ်းထောင်ထဲမှ သွေးနီရောင်ပုံရိပ်က တဖြည်းဖြည်း ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"လော့မင်... ကောင်းလိုက်တာ။ နင်... နင်အဲဒီ သားရဲဘုရင်ကို နိုင်သွားပြီလား"</p> <p> </p> <p>လော့မင်က ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း၊ ငါ သူ့ကိုသတ်ပြီးပြီ။ သွားရအောင် ချင်းချန်၊ ဒီနေရာကနေ မြန်မြန်သွားရအောင်"</p> <p> </p> <p>"အင်း... သွားရအောင်"</p> <p> </p> <p>ရှားချင်းချန်က အပျော်လွန်သွားသည်။ လော့မင်သာ နည်းနည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပါက သူမသည် မထိန်းနိုင်လောက်တော့ပေ။ လော့မင်က သူမကို တင်းတင်းဖက်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မှီလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင် ရှားချင်းချန်၏ အမူအရာက ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ဘူး လော့မင်၊ နင် ငါ့ကို လိမ်နေတာ။ တိုက်ပွဲမပြီးသေးဘူး မဟုတ်ဘူးလား။ နင့်ရဲ့ ဝါးမြိုခြင်းလှံက ဘယ်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒါ နင့်ရဲ့ ကိုယ်ပွားတစ်ခုပဲ။ ဒါ လော့မင် မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ထောက်ထျန့်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသောအလင်းက လက်သည်။ ရှားချင်းချန်က သူများထက် ပိုသိနေမည်ဟု သူ မထင်ခဲ့ဘူး။ သို့သော် အချိန်ကျနေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>​သူက ရှားချင်းချန်၏ တောင်ပံတစ်ဝိုက်တွင် ခပ်တင်းတင်း ဖက်လိုက်၏။ ရှားချင်းချန်က ထိတ်လန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"လော့မင်... နင် ဘာလုပ်တာလဲ။ လော့မင်... ငါ့ကို လွှတ်"</p> <p> </p> <p>"နင် ဘာစဉ်းစားနေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>လော့မင်က သူမကို မဖြေပေးဘဲ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က သွေးနီရောင်မီးတောက်ဖြင့် တောက်လောင်သွားသည်။ သို့သော် မီးတောက်က မကြမ်းတမ်းဘဲ ရှားချင်းချန်၏တစ်ကိုယ်လုံးက နွေးထွေးလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ဗုန်း။</p> <p> </p> <p>သူက ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်၍ ဝပ်တွားသကဲ့သို့ အမူအရာမျိုး လုပ်လိုက်ပြီးသည်နှင့် လျှပ်စီးစွမ်းအား အရှိန်အပြည့်ဖြင့် လေထဲသို့ ခုန်တက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ချင်းချန်... တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါက ငါပထမဦးဆုံးနဲ့ နောက်ဆုံးအကြိမ် မင်းကို လိမ်တာ"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်က ဂူပေါက်ဆီသို့ ရောက်သွားသော်လည်း လမ်းတစ်ဝက်တွင် လော့မင်၏ ကိုယ်ပွားက သွေးနီရောင်အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လွင့်ပျောက်တော့မည်ဖြစ်သည်။ ရှားချင်းချန်က ကျောက်သားများကို မထိန်းထားပေးသည့်အခါ ကျောက်သားများက ပြိုကျပြီး လော့မင်နှင့် မိုးကြိုးသားရဲဘုရင်တို့အား ပိတ်လှောင်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဟာ... တကယ်ကို ရှင်သန်ဖို့ ရုန်းကန်ရတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"လော့မင်... နင် လူလိမ်၊ နင် လူလိမ်"</p> <p> </p> <p>ရှားချင်းချန်က စိုးရိမ်တကြီး အော်ငိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ကို မစိုးရိမ်နဲ့။ ငါ့ကိုသတ်ဖို့ အဲဒီလောက်ထိ မလွယ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>လော့မင်၏ ပုံရိပ်က တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်နေသည်။ ရှားချင်းချန်ကလည်း ဂူ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သွားပြီဖြစ်ပြီး လူပုံသဏ္ဌာန် ပြန်ပြောင်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>​ဂူအောက်ထဲတွင် လော့မင်က သက်ပြင်းချသည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်ဆုံးတော့ ငါအကုန် ထုတ်သုံးလို့ ရပြီ"</p> <p> </p> <p>သူသည် ဘောလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဖောင်းကားသည်အထိ အရိုက်ခံထားရသော မိုးကြိုးသားရဲဘုရင်ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးက ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"သတ်ဖြတ်ခြင်း ကျားဖြူ"</p> <p> </p> <p>ဝှစ်။</p> <p> </p> <p>သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို သိပ်သည်းသော သားရဲအရှိန်အဝါများက လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ထို့နောက် ငွေဖြူရောင် ဟာရီကိန်းမုန်တိုင်းက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသည်။ ထိုနေရာ ကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲတွင် သားရဲအရှိန်အဝါများက သိပ်သည်းစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဝှစ်။</p> <p> </p> <p>ဟာရီကိန်းက ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်လာသည်။ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အနက်ရောင်အဝိုင်းအစင်းကြားများ ပျံ့နှံ့နေကာ သံမဏိသံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အဖြူရောင်ဦးထုပ် ဆောင်းထားသော သူကို မြင်ရသည်။ အဖြူရောင် ခြုံလွှာက လေမတိုက်ဘဲ လွင့်နေသည်။ သူ၏နဖူးတွင်လည်း ဘုရင် ဆိုသော သင်္ကေတ စကားလုံးကို မြင်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သတ်ဖြတ်ခြင်း ကျားဖြူက လက်တစ်ဖက်တွင် ဓားကို ကိုင်စွဲရင်း မိုးကြိုးသားရဲ ဘုရင်ထံသို့ ခုန်ဝင်သည်။</p> <p> </p> <p>"အကောင်ကြီး... မင်းရဲ့ နှလုံးခုန်သံကို နားထောင်ကြည့်စမ်း"</p> <p> </p> <p>အပိုင်း ၁၂၂ ပြီး၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save