Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ၁၂၇</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ဒါတောင် မင်း မသေသေးဘူးလား။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခြမ်းက အရည်ပျော်သွားပြီး ခေါင်းကပင် ပေါက်ကွဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ မည်သူမဆို သေဆုံးသွားမည်မှာ သံသယဝင်စရာ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>​မီးတောက်များနှင့် လောင်ကျွမ်းနေသော ဓားအလင်းက ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ချင်းစန်းက သွေးချောင်းစီးပြီး ခပ်မြန်မြန် နောက်ဆုတ်သွားရသည်။ သူသည် ဝမ်းဗိုက်မှ ဒဏ်ရာကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ထားပြီး လျှံကျနေသော မီးတောက်များ ခြံရံလျက် သူ့ထံသို့ ဓားကို တလက်လက်ကိုင်ကာ တဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာနေသော လော့မင်ကို တုန်ရင်စွာ ကြည့်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဘယ်လိုကြောင့် မင်း မသေသေးတာလဲ။ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ချင်းစန်း၏ မျက်လုံးက သွေးနီရောင် ပြောင်းလဲနေသည်။ သူသည် အရူးနှင့် တူလာသည်။ သူကသာ လုံလောက်အောင် သတိမကြီးခဲ့လျှင် လော့မင်၏ ခုတ်ချက်က သူ့၏ ဗိုက်ကို ဟက်တက်ကွဲအောင် ခုတ်ပိုင်းပစ်နိုင်သည်။ ထိုသို့တိုင်အောင် ဗိုက်မှ ဒဏ်ရာကြီးမှာ ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။ အသား အများစုပင် ပါသွား၏။</p> <p> </p> <p>​ချင်းစန်းသည် သွေးထွက်များလာသောကြောင့် မွန်းစတားတစ်ကောင်ပင် အချိန်ဆွဲမိသည်နှင့် သေသွားနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ မင်းကို ပြောသားပဲ။ ငါက မသေမျိုး။ အမှန်တရားပဲ။ "</p> <p> </p> <p>လော့မင်၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ချင်းစန်းက ကြောက်ရွံ့ပြီး နောက်ဆုတ်နေမှန်း လော့မင် သိလိုက်သည်။ ကြောက်ရွံ့မှုက အမှားလုပ်မိစေသည်။ အမှားကလည်း သေခြင်းနှင့် ညီမျှသည်။ လော့မင်က ထပ်ပြီး တိုက်ခိုက်သည်။ ချင်းစန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာများက ပိုများလာသည်။</p> <p> </p> <p>"မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူ ဘယ်လိုကြောင့် တိုက်လို့ မရတာလဲ။ ဒီလောကမှာ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မွန်းစတားမျိုး ဘယ်လိုရှိမှာလဲ။ "</p> <p> </p> <p>​ချင်းစန်းက အငမ်းမရ အသက်ရှူနေရသည်။ သူ့၏ မြင်ကွင်းပင် ဝါးလာ၏။ လော့မင်၏ သွေးနီရောင် ခန္ဓာကိုယ်မှာ သူ့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ငရဲပုံရိပ်များစွာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ တစ်လွှာချင်းစီ ထပ်ပြီး သူ့ကို သိမ်းပိုက်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​"မဟုတ်ဘူး။ ငါ မနိုင်တော့ဘူး။ သခင်မရယ်... ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ ဒီရန်သူကို တိုက်လို့ မရဘူး။ သူက သေမှ မသေတာ"</p> <p> </p> <p>ချင်းစန်းက ပျာယာခတ်အော်ပြီး ခေါင်းကို အုပ်ကိုင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>"ပြေးရမယ်။ ဟုတ်တယ်။ ငါ ပြေးရမယ်။ ငါမှ သူ့ကို မနိုင်တာ။ သူက SSS အဆင့် မွန်းစတား လေးကောင်ကို နှိုးထားတဲ့ သတင်းကိုသာ ဖြန့်လိုက်မယ်ဆိုရင် ဗဟိုအစိုးရအထိ ပေါက်ကြားသွားမှာပဲ။ ဒါကြောင့် ငါ မပါရင်တောင်မှ အင်အားကြီးမားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အများစုက သူ့ကို လာသတ်ကြမှာ။ အဲဒီဆရာကြီးတွေ ပါပြီဆိုတာနဲ့ သူ သေမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>​ချင်းစန်းက အဝေးသို့ မြန်ဆန်စွာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလေသည်။ လော့မင်က ထိုနေရာမှာပင် ဆက်ရပ်နေပြီး သူ့၏ လက်မောင်းကို ဓားဖြင့် ခုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဆုံးသတ်ဖို့ အချိန်ကျပြီ"</p> <p> </p> <p>​ဓားသည် ကြီးမားသော ရိုင်ဖယ်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားသည်။ ကြီးမားသော ကျည်ဆန်ကြီးမှာ ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်နိုင်သော မြားတစ်စင်းနှင့် တူသည်။ သွေးနီရောင် ရိုင်ဖယ်ကြီးက တည်ငြိမ်သော အရှိန်ဖြင့် ကျည်ထုတ်လွှတ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>"ချင်းစန်း... နှုတ်ဆက်ပါတယ်။ ငါ နိုင်တယ်။ နောက်ကျရင် ငါ ချင် မိသားစု တစ်ခုလုံးကို ကိုယ်တိုင်သွားပြီး ကျေးဇူးတင်ရင်းနဲ့ မင်းနဲ့ အတူ ဆုံတွေ့နေရအောင် လုပ်ပေးမှာပါ"</p> <p> </p> <p>​လော့မင်က ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။ လက်သီးဆုပ် အရွယ်အစားခန့်အထိ ကြီးမားသော ကျည်ဆန်ကြီးက လေထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် အမြီးတန်းကို ချန်ထားလျက် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ ထို့နောက် တစ်စက္ကန့်တွင် ဗုံးကဲ့သို့ အသံထွက်လာသည်။ ဝေးဝေးသို့ပင် မရောက်သေးသော ချင်းစန်းက ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​သူ့၏ ခေါင်းက လွင့်ပြီး လော့မင်၏ ခြေရင်းနား ကျလာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဖူး... နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားပြီ"</p> <p> </p> <p>သူသည် ခေါင်းကို ကောက်ယူလိုက်ကာ သေခါနီး ရှင်သန်ခြင်း အခြေအနေမျိုးထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုအခါ ပြင်းထန်သော အင်အားကုန်ခမ်းမှုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံလာပြီး လော့မင်က ဂယောင်ခြောက်ခြား ယိုင်နဲ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​နတ်ဖီးနစ်၏ စွမ်းအားက ပျက်ပြယ်သွားသည်နှင့် သွေးနီရောင် ပုံရိပ်မှာ သွေးစိုရွှဲနေသော ပုံရိပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ လော့မင်သည် ထောက်ထျန့် ပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ် ထပ်ပြောင်းလိုက်သည်။ သူသည် လက်ထဲတွင် ကောင်းကင် ဝါးမြိုခြင်း လှံတံ ကို ကိုင်ပြီး ပြတ်နေသော ခေါင်းကို အခြားတစ်ဖက်မှ ကိုင်ထားသည်။ သူသည် ဂယောင်ခြောက်ခြား တဖြည်းဖြည်း လျှောက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>​ဂူ အပြင်ဘက်တွင် ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင် အက်ကွဲခြင်း စွမ်းအားက ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာချိန်တွင် သူ့၏ ချွန်ထက်သော လက်သည်းများက အဆိပ်ပြာ ကင်းမြီးကောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခြေမွပြီး အသားလုံးများအဖြစ်ပင် ရိုက်နှက်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>​လီထျန်း မှာ သေလုမတတ် အရိုက်ခံထားရသည်။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာ ယန်ရှီ... လော့မင်ကို ကြည့်လိုက်ပါဦး"</p> <p> </p> <p>ရှားချင်းချန် တို့ အားလုံးက စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေကြသည်။ အချိန်က တော်တော်ကြီး ကြာသွားပြီဖြစ်သည်။ လော့မင်တစ်ခုခု ဖြစ်သွားနိုင်ခြေကို တွေးမိရုံနှင့် သူမမှာ သေလောက်အောင် ကြောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ။"</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်အက်ကွဲခြင်း စွမ်းအားက ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီးနောက် ကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်တော့မည့် အချိန်တွင် ကိုယ်ထဲမှ ခြေလှမ်းသံ ထွက်လာသည်။ အားလုံးက အသက်ရှူအောင့်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>​ထို ထွက်လာသောသူက လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်၍ ခေါင်းတစ်ခေါင်းကို ပစ်လိုက်သည်။ ခေါင်းက လှိမ့်ပြီး ထွက်လာ၏။ အားလုံးက လန့်သွားပြီး ရှားချင်းချန်က ရှေ့သို့ အပြေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"မထိတ်လန့်နဲ့။ ဒါ လော့မင်ရဲ့ခေါင်း မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယန်ရှီက ပြောသည်။ သူ၏ စူးရှသော မျက်ဝန်းက ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်။ ငါ့ခေါင်း မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>အမှောင်ထုထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်လာသည်။ ထောက်ထျန့်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီခေါင်းက အင်ပါယာ မြို့တော် ချင် မိသားစုက ချင်းစန်းရဲ့ခေါင်း"</p> <p> </p> <p>​လော့မင်၏ စကားနှင့်အတူ သွေးနီရောင် အလင်းတန်းများက ဒီရေအလား ပျက်ပြယ်သွားသည်။ ကောင်းကင် ဝါးမြိုခြင်း လှံတံက မြေပြင်ကို ထိုးစိုက်၏။ သူသည် လူသားပုံသဏ္ဌာန် ပြန်ပြောင်းလိုက်ပြီး ယိုင်နဲ့သွားကာ အရှေ့ဘက်သို့ ဟပ်ထိုးကျသည်။</p> <p> </p> <p>"လော့မင်!း။ "</p> <p> </p> <p>ရှားချင်းချန်က အပြေးသွားပြီး သူ့ကို တွဲပေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ရှားချင်းချန်"</p> <p> </p> <p>​နူးညံ့ကာ နွေးထွေးသည့် ရင်ခွင်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် လော့မင်က တိုးလျစွာ ပြောပြီးနောက် သတိလစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"သူ အိပ်ပျော်သွားတာ။ သူ အရမ်း အင်အားကုန်သွားတာ ဖြစ်မယ်"</p> <p> </p> <p>ရှားချင်းချန်က လော့မင်၏ မျက်နှာကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ချင် မိသားစုက တစ်ယောက်၊ လီမိသားစုက တစ်ယောက်"</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်နှာထားက အေးစက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာ ယန်ရှီ... ကျွန်မတို့ကို ကျောင်းကို ပြန်ပို့ပေးလို့ ရမလား။ အဲဒီနောက် ငါ ကိုင်တွယ်ရမှာတွေ ရှိသေးလို့"</p> <p> </p> <p>ရှားချင်းချန်က ပြောသည်။ ယန်ရှီကလည်း ခေါင်းညိတ်၏။ ထို့နောက် ရှားချင်းချန်သည် မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ဒေါသပုံထစေမည့် မုန်တိုင်းတစ်ခု ဖြစ်စေလောက်သော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုဖုန်းတစ်ကောကတင် အဖွဲ့အစည်းများအားလုံးကို အလန့်တကြား ဖြစ်သွားစေသည်။ မြို့တော်ရှားမိသားစုမှ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး၊ ယန်ရှား တက္ကသိုလ် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး၊ ရန်ဟွမ် နည်းပညာ နှင့် ထျန်းချီ တော်ဝင်တပ်ဖွဲ့။</p> <p> </p> <p>ရဲ့ချန်အန်း။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် အားလုံးက လှုပ်ရှားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​မြို့တော် ချင် မိသားစုတွင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီနေ့မှာ ချင်ယွီရွှမ်း ဟု ခေါ်သော ချင် မိသားစု အကြီးဆုံးသမီး၏ အသက် ၄၀ ပြည့် မွေးနေ့ဖြစ်သည်။ သို့သော် ချင်ယွီရွှမ်းက မပျော်နေချေ။ ခြံထဲမှာလည်း အမျိုးမျိုးသော အဖိုးတန်လက်ဆောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင် မိသားစု ခေါင်းဆောင်ကိုယ်တိုင်ပင် ရှန်းဟိုင် ခံတပ်မှ ပြန်ရောက်လာကာ သမီး၏ မွေးနေ့ပွဲကို ဆင်နွှဲသည်။ ချင် မိသားစုသည် စားပွဲထောင်ကျော် အပြည့်နှင့် ခမ်းနားကြီးကျယ်သော မွေးနေ့ပွဲကြီးကို ကျင်းပသည်။ မြို့တော်မှ အင်အားကြီးမားပြီး အထက်တန်းကျသည့် မိသားစုတိုင်းကို ဖိတ်ကြားထားသည်။ သို့သော် ချင်ယွီရွှမ်းက စိတ်မဝင်စား။</p> <p> </p> <p>​အကြောင်းမူကား သူမ အလိုချင်ဆုံး မွေးနေ့လက်ဆောင်အကြောင်း သတင်းမရသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သားဖြစ်သူကို သတ်သွားသော လော့မင်၏ ခေါင်းက မရောက်လာသေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အရှေ့မှ အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို စိတ်မဝင်စားပေ။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ ချင်းစန်းတို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ချင်ယွီရွှမ်းက မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ ရုတ်တရက် စိတ်ရှုပ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွီရွှမ်း... ဘာဖြစ်တာလဲ။ မိတ်ကပ်လည်း မလိမ်းရသေးဘူး။ ဧည့်သည်တွေ အောက်မှာ ရောက်နေကြပြီ"</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် အမျိုးသားတစ်ယောက် အခန်းထဲ ဝင်လာသည်။ ဇနီးဖြစ်သူ၏ အသက်မဲ့နေသည့် ပုံစံကို မြင်လျှင် သူက မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာလို့ မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>​ချင်ယွီရွှမ်းက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ စကားမပြောပေ။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ မွေးနေ့လက်ဆောင် သဘောမကျလို့လား"</p> <p> </p> <p>ကုယွီမော့ က မေး၏။ သူမက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် ဘာလိုချင်လဲ။ ငါ့မိန်းမ ဘာကို လိုချင်လိုချင် ငါရအောင် လုပ်ပေးမယ်။ ကောင်းကင်က လမင်းဆိုရင်တောင်"</p> <p> </p> <p>ကုယွီမော့က လက်ကို ယမ်း၍ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါဆိုရင် ငါ လော့မင်ရဲ့ခေါင်းကို လိုချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ချင်ယွီရွှမ်းက အေးစက်စွာ ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"အဟမ်း... ဒါကတော့ အခုလောလောဆယ် မဖြစ်နိုင်သေးဘူး ယွီရွှမ်း။ ငါတို့ ဒီကိစ္စကို ရေရှည်ဆွေးနွေးရမယ်"</p> <p> </p> <p>ကုယွီမော့၏ မျက်လုံးများမှာ ဟိုရွေ့ဒီရွေ့ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် တာဝန်မယူရန် ငြင်းဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​ချင်ယွီရွှမ်းမှာ အထင်သေးသလို နှာခေါင်းရှုံ့သည်။ မျက်နှာမှာ လှောင်ပြုံးမှုများ ပြည့်နှက်နေရင်း ပြော၏။</p> <p> </p> <p>"နင့်သားကို သတ်သွားတဲ့ ရန်သူက နင့်ရှေ့မှာတင် ရှိနေတာကို နင်က ကလဲ့စားမချေရဲဘူး ကုယွီမော့။ နင် ယောက်ျားရော ဟုတ်ရဲ့လား။ အဆုံးသတ်မှာတော့ ငါ ငါ့ကိုယ်ငါပဲ မှီခိုရတာပဲ။ "</p> <p> </p> <p>ကုယွီမော့၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွီရွှမ်း... မင်း ဘာလုပ်ထားတာလဲ။ "</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ချင် မိသားစု ခြံအပြင်ဘက်မှာ အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​"အဆိပ်ပြင်းတဲ့ ကောင်မ... ထွက်လာစမ်း။ "</p> <p> </p> <p>အပိုင်း ၁၂၇ ပြီး၏။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save