Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ၁၂၉</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ရဲ့ချန်အန်း... မင်း ဘယ်လောက်တောင် အော်ရဲတာလဲ ဟမ်"</p> <p> </p> <p>​ချင်ဟောင်ရီကလည်း ကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံကို ပြုသည်။ အေးစိမ့်စေသော အရှိန်အဝါတစ်မျိုးက အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး၊ စံအိမ်အတွင်းရှိ ရှိသမျှသော အပင်များ၊ ပန်းများ၊ သစ်ပင်များအားလုံးကို ရေခဲအလွှာပါးပါးတစ်လွှာဖြင့် ဖုံးအုပ်သွားစေသည်။ သူက နှိုးထားသော မွန်းစတားမှာ SS အဆင့် အေးခဲဝက်ဝံကြီး ဖြစ်သည်။ ချင်ဟောင်ရီ ဆိုသော နာမည်မှာလည်း ချင် မိသားစု မှ ဟောင်ရီ (ကောင်းမွန်သော နေမင်း) ဆိုသော အဓိပ္ပာယ် ဖြစ်နေသော်လည်း သူ့၏ အစစ်အမှန် စွမ်းရည်မှာ သန့်စင်သော ရေခဲ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​အေးခဲဝက်ဝံကြီးက ရဲ့ချန်အန်းထက် သုံးဆခန့် ကြီးမားသည်။ နှင်းဖြူရောင် အမွေးများက လေထဲတွင် ကော့ခေါက်နေသည်။ တလက်လက်တောက်နေသော အေးစိမ့်သော အလင်းတစ်လွှာပြီး တစ်လွှာဖြင့် လက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရဲ့ချန်အန်း သေတော့"</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကုယွီမော့ကလည်း ကောင်းကင်ပေါ်သို့ နဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလိုက်သည်။ သူသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်သွားပြီးနောက် အောက်ထပ်မှ ရဲ့ချန်အန်းထံသို့ တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ဒါကို ပြင်ဆင်ထားပြီးသား မိုးကြိုးလှံ"</p> <p> </p> <p>​လေထဲတွင် မျက်စိကျိန်းမယောင် တောက်ပသော ရွှေမိုးကြိုးလှံတံက မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ထိုးဆင်းလာကာ ကုယွီမော့ဆီ တိုက်ရိုက်သွားသည်။ လှံတံက လေထဲတွင် ဦးတည်ရာဘက် ပြောင်းသွားကာ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် သိပ်သည်းသော မိုးကြိုးစွမ်းအားများက ပတ်ဝန်းကျင်အနှံ့ ပျံ့နှံ့နေပြီး ကုယွီမော့ကို ပိတ်လှောင်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် မရှောင်နိုင်သလို မိုးကြိုးလှံတံကိုလည်း ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် ဝင်ပြေးသွားရန် လိုအပ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ရဲ့ချန်အန်းသည် အခြေပြုစွမ်းရည်ကို ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>" မီးလှံတံ"</p> <p> </p> <p>ငွေနဂါးလှံတံက တလက်လက် တောက်လောင်နေသော မီးတောက်များဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည်။ ငွေသံချပ်ကာပေါ်မှ မီးတောက်သင်္ကေတများမှာ ပိုပြင်းလွန်သော အပူကို လွှတ်ထုတ်ထားသည်။ ပိုပြင်းလွန်သည့် အရှိန်အဝါက ပတ်ဝန်းကျင် ရေခဲများအားလုံးကို အရည်ပျော်သွားစေသည်။ ရဲ့ချန်အန်းက သူ့၏ လှံဖြင့် အေးခဲဝက်ဝံကြီးကို ထိုးပစ်လိုက်သည်။ ထိုးသည်၊ ရိုက်သည်၊ ခုတ်သည်၊ တစ်ဖန်ပြန်ထိုးသည်၊ ထို့နောက် ခုတ်ပြန်သည်၊ ထို့နောက် ထပ်ရိုက်ပြန်သည်။ သူသည် လှံတံကို အမျိုးမျိုးသော ပုံသဏ္ဌာန်မျိုးဖြင့် ခန့်မှန်းရခက်စွာ အသုံးပြုသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​"ရဲ့ချန်အန်း... မင်း ထပ်ပြီး အဆင့်တက်သွားပြန်ပြီ။ ရွှေကျောက်စိမ်း အဆင့် ခုနစ်တောင် ရောက်သွားတာလား"</p> <p> </p> <p>ချင်ဟောင်ရီ၏ မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားသည်။ ရဲ့ချန်အန်း၏ အင်အားမှာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လွန်းနေသည်။ ဖျတ်လတ်သော ရဲ့ချန်အန်းက ချင်ဟောင်ရီ၏ နံဘေးသို့ ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာပြီး ဗိုက်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှေသားထိုးဖောက်မှု"</p> <p> </p> <p>သူ့၏ လက်မောင်းကလည်း ကြီးမားသော လှံတံကြီး တစ်ချောင်းကဲ့သို့ အေးစိမ့်သော အရှိန်အဝါများကို လွှတ်ထုတ်ပြီး၊ ချွန်ထက်သော ဘက်ခြမ်းဖြင့် အရာအားလုံးကို ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းရှိသကဲ့သို့ အေးခဲဝက်ဝံကြီး၏ ဗိုက်ကို ထိုးပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​တစ်ဖက်လူက နောက်ဘက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ လက်သီးအားမှာ အင်အားကြီးမားလွန်းသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သတ္တုအခြေပြုဓာတ်၏ ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းရည်ကို ပေါင်းထည့်ထားသောကြောင့် အေးခဲဝက်ဝံကြီး၏ ထူလွန်သော အရေပြားကိုပင် ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်နိုင်သည်။ အလွန်ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက နောက်ဘက်သို့ ယိုင်ထွက်သွားချိန်တွင် ရဲ့ချန်အန်းက အခွင့်ကောင်းရနေသည့် အရှိန်ဖြင့် နောက်မှလိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်းမျိုးကို ပြုလာသည်။ အကြောင်းမူကား သူ့၏ ပြိုင်ဘက်က ချင်ဟောင်ရီ မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အဆိပ်ပြင်းတဲ့ မိန်းမ... ဟမ်၊ အခု မင်းကို ဘယ်သူက ကာကွယ်နိုင်မလဲ ကြည့်မယ်"</p> <p> </p> <p>သူက ချင်ယွီရွှမ်း ၏ လည်ပင်းကို ကြီးမားသော လက်သီးဖြင့် ညှစ်ကိုင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>"အဆိပ်ပြင်းတဲ့ မိန်းမ၊ အဆိပ်ပြင်းတဲ့ မိန်းမ၊ အဆိပ်ပြင်းတဲ့ မိန်းမ"</p> <p> </p> <p>သူသည် တစ်ချက်ခေါ်လိုက် တစ်ချက် ပါးရိုက်လိုက် လုပ်သည်။ ချင်ယွီရွှမ်း၏ မျက်နှာကို ဆယ်ချက်မက ရိုက်နှက်လိုက်ပြီး သူမ၏ နုနယ်သော မျက်နှာအား ဖောင်းကားယောင်ကိုင်းသွားစေလေသည်။ သူမ၏ သေချာပုံသွင်းထားသော ဆံပင်များကပင် ပြေလျော့နေပြီး ဖရိုဖရဲနှင့် နှုတ်ခမ်းမှ သွေးများပင် စီးကျနေသော ပုံစံမှာ အရူးမနှင့် တူသည်။</p> <p> </p> <p>​"လော့မင်ကို သတ်ဖို့ လူလွှတ်တယ် ဟုတ်လား။ မင်းကိုယ်မင်း အရမ်းလုပ်နိုင်ပြီ ထင်နေလား။ သူက စိန်အဆင့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ဖြစ်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ သတ်နိုင်လို့လား။ မင်းရဲ့ ချင် မိသားစုက ဘာတွေများ ကြီးကျယ်နေလို့လဲ။ သက်သေက အခိုင်အမာ ရှိပြီးသား။ သူ့ရဲ့ ခေါင်းကလည်း ငါ့လက်ထဲမှာ။ မင်းရဲ့ ရှန်းဟိုင်ခံတပ်က လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေမှာ စွမ်းရည်နည်းနည်းလောက် ရှိပေမဲ့လည်း သူတို့က သေတာတောင် ဝန်မခံဘူးဆိုတော့လည်း၊ ငါ့ရဲ့ ထျန်းချီအဖွဲ့က အလွယ်လေးပဲ ရှင်းလိုက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>​"မင်းလို အဆိပ်ပြင်းတဲ့ မိန်းမကို ငါပြောပြမယ်။ လော့မင် တစ်ယောက်တည်းက... လော့မင်က ငါတစ်ယောက်တည်းရဲ့ လူမဟုတ်ဘူးနော်။ ထျန်းချီ တော်ဝင်တပ်ဖွဲ့ တစ်ခုလုံးရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်။ မင်း သူ့ကို သတ်လိုက်ရင် ထျန်းချီ တော်ဝင်တပ်ဖွဲ့နဲ့ မင်းရဲ့ ချင် မိသားစုကြားက ကိစ္စဖြစ်သွားပြီ။ ဒီနေ့ ငါမင်းကို သတ်မယ်။ ဒီနေ့ ငါမင်းကို သတ်လိုက်ရင် ချင် မိသားစုက ဒီဒေါသကို မျိုသိပ်ထားနိုင်မလား ကြည့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ရဲ့ချန်အန်းက ချင်ယွီရွှမ်းအား နံရံထဲသို့ ပစ်သွင်းလိုက်သည်။ နံရံတစ်ခုလုံးက ကွဲအက်ရာများ ပြည့်သွား၏။ ချင်ယွီရွှမ်းမှာ အင်အားကြီးမားခြင်း မရှိဘဲ ခုခံနိုင်စွမ်းလည်း မရှိပါချေ။ ထိုအချက်က သူမ၏ အရိုးများအားလုံးကို ကျိုးသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>​"ရဲ့ချန်အန်း... မင်း သေချင်နေတာပဲ။ ငါ့ညီမကို လွှတ်လိုက်"</p> <p> </p> <p>ချင်ဟောင်ရီက ဒေါသတကြီး အော်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရင်တုန်းက ငါ ရွှေကျောက်စိမ်း အဆင့် ငါးမှာပဲ ရှိခဲ့တာ။ အဲဒီတုန်းက ငါ မင်းကို မကြောက်တာ။ အခု ငါ အဆင့် ခုနစ် ရောက်သွားတာ မင်းကို ကြောက်မယ် ထင်လား။ ထွက်သွားစမ်း"</p> <p> </p> <p>သူက အခြား လက်တစ်ဖက်ကို အသာအယာ ယမ်း၍ ဗုံးဒဏ်ထဲက ရောက်လာသော အေးခဲဝက်ဝံကြီး၏ လက်သီးကြီးကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အခြားလက်တစ်ဖက်က ချင်ယွီရွှမ်းကို လှမ်းကိုင်ပြီး ရှေ့ဘက်သို့ ခုန်တက်ကာ ချင်ဟောင်ရီ၏ ခေါင်းကို ကန်ကျောက်ပစ်လိုက်သည်။ ကြီးမားလွန်းသော အေးခဲဝက်ဝံကြီးက ချင် မိသားစု စံအိမ်ထဲသို့ ဟိုရိုက်ဒီရိုက်၊ ဟိုတိုက်ဒီတိုက်နှင့် ဝင်ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ကုယွီမော့ကလည်း မထနိုင်သလို သူ့၏ အစ်ကိုကြီးကလည်း ရှုံးနိမ့်သွားတာ မြင်လိုက်သည့် ချင်ဟောင်ရန်ကလည်း ဒေါသကို မထိန်းနိုင်ဘဲ အပြင်ထွက်လာတော့မည့် အချိန်တွင် ရဲ့ချန်အန်းက ရိုးရှင်းစွာသာ ခေါင်းလှည့်ကြည့်ရသေးသည်။ သူ့၏ မျက်လုံးက ရန်လိုစိတ်ဆန္ဒများနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သတ္တုရောင် အလင်းတန်းနှင့် လူတစ်ဖျောင့်တည်း ပြေးဝင်လာသည်။ သတ္တုရောင် အစွန်းအဖျား တစ်စုံတစ်ရာက လေထဲသို့ ထိုးဖောက်ကာ ဝင်ရောက်လာပြီး ထိုအရာက ချင်ဟောင်ရန်၏ ပါးကို ထိုးဖောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"လှုပ်ရဲရင် ငါ သတ်ရဲတယ်နော်"</p> <p> </p> <p>ချင်ဟောင်ရန်က ခြေတစ်လှမ်းခန့် နောက်ဆုတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ချင် မိသားစုတွင် စစ်ဘုရင် နှစ်ယောက်၊ စစ်ဗိုလ်ချုပ် နှစ်ယောက် ရှိသော်လည်း ရဲ့ချန်အန်းကို မကိုင်တွယ်နိုင်ပေ။ ရဲ့ချန်အန်းမှာ စစ်ဘုရင် အဆင့်သို့ပင် မရောက်သေးဘဲ သူသည် မြို့ဗိုလ်ချုပ် အဆင့်သာ ရှိသေးသည်။ ထိုသို့တိုင်အောင် စစ်ဘုရင် အဆင့်အားလုံးကို ကျော်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အားလုံးပဲ... မင်းတို့တွေ မြို့ဗိုလ်ချုပ် ရဲ့ချန်အန်းကို ဖြောင့်ဖျပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ချင်ဟောင်ယွဲ့က ဧည့်သည်များအား အကူအညီတောင်းသည်။ ကံဆိုးသည်မှာ သူတို့အားလုံးက ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်ပြီး မျက်လုံးအောက်ချသွားကြသည်။ မသိချင်ယောင် ဆောင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဒေါသထွက်နေသော ရဲ့ချန်အန်းကို ဘယ်သူက ရန်စရဲမှာလဲ။</p> <p> </p> <p>​"ဦးလေးကျား၊ အစ်ကိုရှား၊ အစ်ကိုထန်၊ အစ်ကိုချူး"</p> <p> </p> <p>ချင်ဟောင်ယွဲ့က အခြားသော အဓိက မိသားစု လေးခုမှ လူများအား အကူအညီတောင်းသည်။</p> <p> </p> <p>"စိတ်မရှိပါနဲ့။ ငါ့သမီးနဲ့ လော့မင်က သူငယ်ချင်းတွေလေ။ ငါ ဝင်ပါလို့ မရဘူး"</p> <p> </p> <p>ထန်ထျန်းချီက မပြတ်မသား ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟွန်း ထွက်သွားစမ်းပါ"</p> <p> </p> <p>ရှားယွမ်ရန်က တိုက်ရိုက်ပင် ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟာသပဲ... လော့မင်က ဘယ်သူလဲ။ အနာဂတ် သမက်လေးလေ ဟမ်။ ရှားချင်းချန် က ပြောတယ်။ သူသာ ချင် မိသားစု ကူညီရဲရင် အဆက်အသွယ်ဖြတ်မှာတဲ့။ သူ ဘယ်လိုများ ကူညီရဲမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ ကျောက်မိသားစုက ဒီကိစ္စမှာ ဝင်မပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"ချူးမိသားစုလည်း အတူတူပဲ"</p> <p> </p> <p>အခြားသော မိသားစု နှစ်ခုကလည်း ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>​လော့မင်၏ အသင်းထဲမှ အဖွဲ့ဝင် လေးယောက်မှာ မိသားစုကြီး လေးခုမှ ဖြစ်နေသည်။ ပိုပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရသော် သူတို့မှာ သူ့အတွက်ကြောင့်နှင့် ချင် မိသားစုနှင့် ရန်သူအဖြစ်ခံခြင်း ဆိုသည်ထက် လူတိုင်းကလည်း လော့မင်၏ ပါရမီကို သိနေကြသည်။ နံဘေးနားတွင်လည်း ရဲ့ချန်အန်းက ကပ်လျက်ရှိနေ၏။ ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးမျိုးကို ချင် မိသားစုအတွက်လောက်နှင့် ရန်စရန် မလိုအပ်ပေ။ သူက ဘာစကားမှ မရှိသော ချင် မိသားစုထက်စာလျှင် ပိုပြီး အင်အားကြီးသေးသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့..."</p> <p> </p> <p>ချင်ဟောင်ယွဲ့က သွေးအန်ချင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"သေစမ်း။ ဘာလို့ အရမ်းရှုပ်ထွေးကုန်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>​ချင် မိသားစုက လမ်းဆုံးရောက်နေချိန်တွင် ချင် မိသားစု စံအိမ်ဟောင်းထဲမှ အသံထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"တိုက်ခိုက်ပြီးသွားပြီ၊ ကျိမ်ဆဲလို့လည်း ပြီးသွားပြီ၊ ပြဿနာလည်း ရှာပြီးပြီ။ ချင် မိသားစုက မှားတာပါ။ ငါတို့ အရှုံးပေးတယ်။ ရဲ့ကောင်လေး... ဒေါသက ပြေသင့်ပြေပြီ"</p> <p> </p> <p>ချင် မိသားစု စံအိမ်ဟောင်းထဲမှ ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ကဲ့သို့သော ရှိန်လောက်သည့် ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ထွက်လာသည်။ ထိုလူသည် အင်အားကြီးမားလွန်းသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လာသည်။ သူက အရပ်ရှည်သည်။ ရှိန်လောက်သော အရှိန်အဝါမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။ အသက်ကြီးနေသည့်တိုင်အောင် ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အရှိန်အဝါ ရှိသေးသည်။ သူသည် ချင် မိသားစု၏ သခင်ကြီး၊ ယန်ရှား၏ ကောင်းကင်ဘုံ ဘုရင် ကိုးပါးထဲမှ တစ်ပါး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​အထွတ်အထိပ် ဆိုသော အဆင့်အတန်းတွင် ရပ်တည်နေသော အဆင့်မှ ပုံရိပ်ကြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် အသက် ၇၉ နှစ် ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အသက် ၅၀ အရွယ် လူကြီးတစ်ယောက်နှင့် တူသည်။ သူ့၏ အသက်စွမ်းအားများမှာ ပြည့်နှက်နေသေးသည်။ ကြောက်စရာကောင်းသော အရှိန်အဝါကိုလည်း လွှတ်ထုတ်နေသေး၏။ သူသည် အသက်ကြီးသည့် လက္ခဏာပင် မပြသပေ။</p> <p> </p> <p>​"ယွီရွှမ်းက မှားပေမဲ့လည်း အခု မင်းလည်းမြင်တဲ့အတိုင်းပဲ။ နောက်ပြီး လင်းရှောင်ရဲ့ သေခြင်းက အဲဒီကလေး လော့မင်နဲ့ မပတ်သက်ဘူးလို့ မင်းပြောနိုင်လို့လား။ ရဲ့ချန်အန်း... ဒီ အဖိုးကြီးကို မျက်နှာသာပေးပြီး ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ပါတော့။ ဘယ်နေရာမှာ ရပ်မလဲ ဆိုတာ မင်းကို သိစေချင်တယ်။ ဒီနေ့ ယွီရွှမ်းရဲ့ မွေးနေ့ပွဲ၊ ငါ မတိုက်ခိုက်ချင်ဘူး။ သွားတော့"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ဖြင့် သူက လက်ကို အသာယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ငါ မသွားရင် ဘာဖြစ်မလဲ"</p> <p> </p> <p>ရဲ့ချန်အန်း၏ အကြည့်က အနည်းငယ် မည်းမှောင်သွားသည်။ သူသည် အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးရန် မကြံစည်ထားပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကိုယ်စား ငါက သင်ခန်းစာ ပေးရလိမ့်မယ်၊ ဦးဂျို ဆိတ်"</p> <p> </p> <p>လူကြီးမင်း ချင်၏ မျက်လုံးက ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ခုခံရန် အသင့်ပြင်နေသော ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ရဲ့ချန်အန်း၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျေးဇူးပြုပြီး... ငါ အဖိုးကြီးချင်ကို လမ်းပြပေးပါဦး"</p> <p> </p> <p>​ရဲ့ချန်အန်းကလည်း သူ့၏ လှံတံကို သူ့၏ အရှေ့တွင် ကာထားလိုက်သည်။ ရဲ့ချန်အန်းက သူ့၏ အရှေ့မှာတောင် သူလို ကျောက်စိမ်း အဆင့် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်ကြီးကို ရွှေကျောက်စိမ်း အဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းမျိုးနှင့်ပင် စိန်ခေါ်ရဲမည်ဟု ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ။</p> <p> </p> <p>အပိုင်း ၁၂၉ ပြီး၏။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save