Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 631</h2> <h2 style="text-align: center;">နဂါးဆင်အခန်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှိထျန်းဟောက် သိထားသမျှ မြစိမ်းရောင် ဂူဗိမာန်၏ လျှို့ဝှက်ချက်အားလုံးမှာ သူ၏ မိခင်ထံမှ သိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မီးလျှံနဂါးဆောင်မှ စစ်မှန်သော နဂါးများပင်လျှင် ထိုရတနာ ဝှက်ထားသော နေရာကို ဘယ်လိုမှ မသိနိုင်ဟု သူ အပြည့်အဝ ယုံကြည်နေသည်။</p> <p>ထိုလူက ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်နေလျှင်ကော ဘာဖြစ်သနည်း။</p> <p>ကျောက်စိမ်းတံတား စမ်းသပ်မှု၏ အရေးအကြီးဆုံး ရတနာမှာ သူ ရှိထျန်းဟောက်၏ လက်ထဲသို့သာ ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤသို့တွေးပြီး ရှိထျန်းဟောက် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်သည်။ ကျောက်စိမ်းတံတား စမ်းသပ်မှုမှာ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုတင် မဟုတ်ဘဲ ရှားပါးလှသော လေ့ကျင့်မှုတစ်ခုလည်း ဖြစ်၏။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က အရှိန်အကုန်တင်ပြီး ဖြတ်ကျော်သွားလျှင် ရတနာကို ရနိုင်သော်လည်း ဝိညာဉ်ကို သွေးစုပ်ပုံဖော်ရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးကိုမူ လက်လွှတ်ရပေလိမ့်မည်။ ရှိထျန်းဟောက်ကမူ စိတ်ကို အေးအေးထားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့ဆက်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ကာ ခြေလှမ်းတိုင်းက ပေးသော နာကျင်မှုကို သေချာ ခံစားနေသည်။ ဤနာကျင်မှုက သူ၏ ဝိညာဉ်ကို အဆက်မပြတ် သန်မာလာစေမည်ဖြစ်ပြီး အဆပေါင်း ရာနှင့်ချီ၊ ထောင်နှင့်ချီသော အကျိုးကျေးဇူးများကို ပြန်ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတစ်ယောက်တည်းတင် မဟုတ်ဘဲ ယင်းစန်းဟွာ၊ ယွဲ့ရှင်းလောင်၊ အောက်ဆန်း၊ ဆင့်ပိုင်နှင့် ကျန်သူများအားလုံးသည်လည်း ဤနေရာ၏ ဝိညာဉ်သွေးစုပ်ပုံဖော်သည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုကို အာရုံခံမိကြ၏။ သူတို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး သိသိသာသာ အရှိန်လျှော့လိုက်ကြပြီး ဝိညာဉ်ချမ်းစိမ့်ကျောက်စိမ်းနှင့် ဝိညာဉ်နှောင်ကြိုးများ၏ သန့်စင်မှုကို အာရုံစိုက် ခံယူနေကြသည်။ သူတို့၏ အရှိန်များမှာ သဘာဝအတိုင်းပင် တော်တော်လေး နှေးကွေးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှေ့ဆုံးမှာတော့ ရှန်မိုသည် အံ့ဩစရာကောင်းသော အရှိန်ဖြင့် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နေဆဲပင်။ အစပိုင်းတွင် ဝိညာဉ်ပေါ်မှ ဖိအားမှာ မပြင်းထန်သဖြင့် သူ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ အတောင် ငါးထောင်အထိ ရောက်သည့်တိုင် နာကျင်မှု အနည်းငယ်သာ ခံစားရသေးသည်။ အတောင် ခြောက်ထောင်သို့ ရောက်သည့်အခါမှသာ ပြင်းထန်သော စူးရှနာကျင်မှုကို စတင်ခံစားရပြီး သူလည်း အရှိန်အနည်းငယ် လျှော့လိုက်ရ၏။</p> <p>"ရှိထျန်းဟောက်ရဲ့ အခွင့်အရေးကတော့ အတောင် ခုနစ်ထောင်အမှတ်မှာ ရှိမှာပဲ… အဲဒီမှာ မျက်နှာပြင် ပျက်စီးနေတဲ့ ဝိညာဉ်ချမ်းစိမ့်ကျောက်စိမ်း တစ်တုံး ရှိတယ်… အဲဒီအတွင်းထဲမှာမှ ရှေးဟောင်း ကျမ်းစာလိပ်တစ်ခု ဝှက်ထားတာ"</p> <p>"ဒါက မြစိမ်းရောင် အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်က သူ့ရဲ့ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်တွေအတွက် ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရတနာပဲ"</p> <p>ရှန်မို ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>သူ ရှိထျန်းဟောက်၏ ဘဝနောက်ခံကို သေချာစစ်ဆေးထားသဖြင့် မည်သည့်အခွင့်အရေးကိုမျှ လက်လွှတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။ ယခုမူ သူ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်၏။ ရှိထျန်းဟောက်မှာ အမှန်တော့ မြစိမ်းရောင် အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်၏ မျိုးဆက်များထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ထို့ကြောင့်လည်း ရှိထျန်းဟောက်က မြစိမ်းရောင် ဂူဗိမာန်၏ လျှို့ဝှက်ချက် အတော်များများကို သိနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မြစိမ်းရောင် အထွတ်အထိပ်ပညာရှင် ချန်ထားခဲ့သော ကျမ်းစာမှာ ရှန်မိုအတွက် အတော်လေး ရင်းနှီးနေသော ကျမ်းစာ ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားဆင်တော် ငရဲနှိမ်နင်းခြင်း အစွမ်း၏ နဂါးဆင် အခန်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ ကောင်းကင်လှုပ်ခတ်စေမည့် ပညာရပ်မျိုးကို လက်လွှတ်ခံရန် အကြောင်းမရှိပေ။ တကယ်တော့ ရှန်မိုအတွက် မြစိမ်းရောင် ဂူဗိမာန်တစ်ခုလုံးတွင် အရေးအကြီးဆုံးအရာမှာ ဤနဂါးဆင်အခန်းပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ တစ်ရက် ကြာပြီးနောက်။</p> <p>ရှန်မို နောက်ဆုံးတွင် အတောင် ခုနစ်ထောင်အမှတ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ခြေထောက်အောက်မှ ဝိညာဉ်ချမ်းစိမ့်ကျောက်စိမ်းတုံးများကို စတင်စစ်ဆေးပါတော့သည်။ အတုံးပေါင်း ရာနှင့်ချီ စစ်ဆေးပြီးနောက် မျက်နှာပြင်တွင် အက်ကြောင်းဖျော့ဖျော့လေး ရှိနေသော မသိမသာ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ သေချာမကြည့်လျှင် သတိထားမိရန် လုံးဝမလွယ်ကူပေ။ လူအတော်များများကတော့ ၎င်းကို အလွယ်တကူ ကျော်သွားကြမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှန်မိုကမူ ဝိညာဉ်ထဲမှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို တောင့်ခံပြီး ထိုနေရာဆီ တည့်တည့် လျှောက်သွားလိုက်၏။ သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး အတွင်းထဲမှ ကျောက်စိမ်းပေလွှာတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ကျောက်စိမ်းပေလွှာ၏ မျက်နှာပြင်မှာ အနည်းငယ် ဝါကျင့်ကျင့် ဖြစ်နေပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p>သူ ကျောက်စိမ်းပေလွှာကို သူ၏နဖူးတွင် ကပ်ပြီး ခဏမျှ ကြည့်လိုက်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားဆင်တော် ငရဲနှိမ်နင်းခြင်း အစွမ်းပင် ဖြစ်ပါတော့သည်။</p> <p>ရှန်မို အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ချက်ချင်း သိမ်းလိုက်၏။  ယခုဆိုလျှင် သူ အမှန်တရားကို ခန့်မှန်းမိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က မြစိမ်းရောင် အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်သည် သူတော်စင်အဆင့်အောက်တွင် အသန်မာဆုံးဟု ကျော်ကြားခဲ့ခြင်းမှာ ဤနတ်ဘုရားဆင်တော် ငရဲနှိမ်နင်းခြင်း အစွမ်း ကြောင့်သာ ဖြစ်ရပေမည်။ ရှန်မိုသည် ဘီလူးဆင် အခန်းကိုသာ ကျင့်ကြံထားပြီး အဆင့် ၈ သို့ ရောက်နေသော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အနုမြူအမှုန်တိုင်းမှာ ဘီလူးဆင်အမှုန်များအဖြစ် နိုးထနေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကပင် သူ့ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။  မြစိမ်းရောင် အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်ကမူ ဤပညာရပ်ကို အဆင့် ၁၆ အထိ ကျင့်ကြံထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အနုမြူအမှုန်အားလုံးမှာ နဂါးဆင်အမှုန်များအဖြစ် နိုးထနေခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။ သူ၏အစွမ်းမှာ ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းလိမ့်မည်နည်းဆိုသည်မှာ စိတ်ကူးကြည့်၍ပင် မရနိုင်ပေ။</p> <p>သို့သော် ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်နေလျှင်ပင် သူ  သူတော်စင်အဆင့်ကိုမူ မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူတော်စင်အဆင့်၏ စွမ်းအားမှာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်ကို ကျော်လွန်ပြီး ဓမ္မစည်းမျဉ်းအဆင့်သို့ ရောက်နေခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p>နဂါးဆင်အခန်းကို ရရှိပြီးနောက် ရှန်မို ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လေသည်။ အတောင် ခုနစ်ထောင်ခန့် ရောက်မှသာ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို အထင်အရှား ခံစားရသည်။ မမြင်ရသော ကြိတ်ဆုံကြီးတစ်ခုမှ သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ကြိတ်ခြေနေသလို ခံစားရသည်။ သို့သော် နာကျင်သည်မှာ နာကျင်သည်သာ ဖြစ်သည်။ သွေးစုပ်ပုံဖော်သည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ပို၍ သန့်စင်လာကာ ပို၍ ခိုင်မာလာသည်။ ဤသည်မှာ  သံသယဖြစ်စရာ မလိုပေ။</p> <p>ရှန်မို၏ အရှိန်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးသွားသည်။ အတောင် ခုနစ်ထောင်၊ ခုနစ်ထောင့်ငါးရာ၊ ရှစ်ထောင်... အတောင် တစ်သောင်းအထိ ရောက်သွားသည်။ အတောင် တစ်သောင်းကို ကျော်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ တောင်ကြီးတစ်တောင်လို လေးလံသော ဖိအားများမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။ အရိုးထဲအထိ စွဲနေသော နာကျင်မှုများမှာလည်း အစအနတောင် မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ပေါ့ပါးသွားပြီး မည်သည့်ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမျှ မရှိတော့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ရှန်မို မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အတွင်းစိတ်ကို သေချာ အာရုံခံကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ အတွေးများမှာ အရင်ကထက် ပို၍ ကြည်လင်လာသည်ကို ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ကိစ္စရပ်များကို စဉ်းစားသည့်အခါ၌ အရင်ကထက် ပိုမြန်လာသည်။ သူ ဝိညာဉ်အာရုံကို ဖြန့်လိုက်သည့်အခါတွင်လည်း အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကျယ်သော ဧရိယာကို လွှမ်းခြုံနိုင်သွား၏။ ရှင်းနေသည်မှာ ဤကျောက်စိမ်းတံတား စမ်းသပ်မှုမှာ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုတင် မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ကို သန့်စင်ပေးပြီး မြှင့်တင်ပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တောင့်ခံနိုင်လျှင် အစွမ်းများ ထပ်တိုးလာမည်ဖြစ်ပြီး မတောင့်ခံနိုင်လျှင်မူ ဤအခွင့်အရေးကြီးကို လက်လွှတ်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p>ရှန်မို ငြိမ်ပြီး ရပ်နေလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ မြစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများ စုပြုံရောက်ရှိလာပြီး သူ့ကို လုံးဝ လွှမ်းခြုံသွားပါတော့သည်။</p> <p>ကျောက်စိမ်းတံတားပေါ်တွင် ယင်းစန်းဟွာ၊ ယွဲ့ရှင်းလောင်၊ အောက်ဆန်း၊ ရှိထျန်းဟောက်နှင့် ကျန်သူများအားလုံးသည် ဤအလင်းတိုင်ကြီးကို သတိပြုမိသွားကြသည်။ အချို့က သက်ပြင်းချကြသည်၊ အချို့က အားကျကြသည်၊ အချို့ကမူ မနာလိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နေကြလေ၏။  ဒုတိယမြောက် စမ်းသပ်မှုဖြစ်သော ကျောက်စိမ်းတံတား ဖြတ်သန်းခြင်း၏ ပထမနေရာကိုလည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က လုယူသွားပြန်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။ ထိုသူမှာ ဝိညာဉ်ပင်လယ် ဖြတ်ကျော်ခြင်းတွင် ပထမရသောသူပင် ဖြစ်ဖို့ များလှသည်။</p> <p>ယင်းစန်းဟွာနှင့် ယွဲ့ရှင်းလောင်တို့လို ထိပ်သီးဂိုဏ်းများမှ ပါရမီရှင်များသည်လည်း ထိုသူမှာ မည်သူဖြစ်မည်နည်းဟု မတွေးဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။ နောက်ကျောပုံစံကြည့်လျှင်မူ သူတို့သိထားသော ထင်ရှားသည့် ပါရမီရှင်များထဲမှ တစ်ဦးမျှ မဟုတ်ပေ။ အောက်ဆန်းကမူ အသံတိုးတိုးဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။</p> <p>"သူက အရှေ့ပိုင်းဒေသ ဒါမှမဟုတ် အလယ်ပိုင်းဒေသက လူများလား… မဖြစ်နိုင်တာ… ဒီစမ်းသပ်မှု သတင်းက အဲဒီဒေသတွေအထိ မရောက်နိုင်ပါဘူး"</p> <p>ဘယ်လောက်ပင် တွေးတွေး အဖြေမထွက်သဖြင့် သူ  လက်လျှော့လိုက်သည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် ရှန်မို၏ အသိစိတ်မှာမူ တခြား ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အရင်အတိုင်းပင် မြစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများက ဒီရေလို တိုးဝင်လာပြီး အလင်းလုံး အမြောက်အမြားကို သူ့ဆီသို့ တွန်းပို့ပေးလိုက်သည်။ ထိုအလင်းလုံးများထဲတွင်မူ ကိရိယာ အမျိုးမျိုးမှာ အထက်အောက် လွင့်မြောနေကြ၏။ အချို့က ကြမ်းတမ်းသည်၊ အချို့က ပြင်းထန်သည်၊ အချို့က ဖြောင့်မတ်ပြီး ညီညွတ်သည်၊ အချို့ကမူ ရက်စက်ပြီး အေးစက်နေကာ သွေးနံ့များ နံနေကြသည်။ ချွင်းချက်မရှိ ထိုကိရိယာ အားလုံးမှာ သူတော်စင်ကိရိယာများပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှန်မို ၎င်းတို့ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။ ကြမ်းတမ်းပြီး အစွမ်းထက်ပုံရသော သူတော်စင်ကိရိယာ အတော်များများကို သူ တစ်ချက်ကလေးမျှပင် လှည့်မကြည့်ပေ။ မကြာမီမှာပင် သူ၏ အာရုံမှာ ပထမဆုံးကြည့်လိုက်လျှင် အတော်လေး သာမန်ကာလျှံကာဟု ထင်ရသော သူတော်စင်ကိရိယာတစ်ခုဆီတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ၎င်းမှာ အဝါရောင် အလံငယ်လေး တစ်ခု ဖြစ်၏။  ထိုအပေါ်တွင် စစ်မှန်သော နဂါးတစ်ကောင်သည် ဘီလူးသတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်နှင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်နေသည့် ပုံကို ပန်းထိုးထားသည်။ နဂါး၏ သွေးများမှာ အနက်နှင့် အဝါရောင် ရောယှက်နေသည့် နက်မှောင်သော အရောင်မျိုးဖြင့် စီးကျနေ၏။ ၎င်းမှာ နဂါးကွင်းပြင်တွင် တိုက်ခိုက်သဖြင့် သူ၏ သွေးများက အနက်နှင့် အဝါရောင် ပြောင်းသွားသည် ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>တကယ်တော့ နဂါးမျိုးနွယ်အားလုံး၏ သွေးမှာ လူသားများ၊ နတ်ဆိုးများကဲ့သို့ပင် အနီရောင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် မြင့်မြတ်သော အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံထားသည့် တိုက်ပွဲဝင်နဂါးများသည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အနက်နှင့် အဝါရောင် ရောယှက်နေသော အနှစ်သာရ သွေးများကို စုစည်းနိုင်ကြသည်။ ထိုအနှစ်သာရ သွေးများမှာ တိုက်ပွဲဝင်နဂါးများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစွမ်း၏ ရင်းမြစ်ပင် ဖြစ်လေသည်။ အကယ်၍ ထိုသွေးများ ဖိတ်စင်ခဲ့မည်ဆိုပါက အမှန်တကယ်ပင် အနက်နှင့် အဝါရောင်အဖြစ် မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤအလံငယ်လေးမှာ အလယ်အလတ်အဆင့် သူတော်စင်ကိရိယာ တစ်ခုဖြစ်ပြီး နဂါးနက်ဝါ တိုက်ပွဲအလံဟု လူသိများသည်။ ၎င်းကို သေခါနီး တိုက်ပွဲဝင်နဂါးတစ်ဦးမှ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းသက်တမ်းရှိသော ပိုးမအို၏ ပိုးချည်ကို အသုံးပြုကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အနက်နှင့် အဝါရောင် အနှစ်သာရ သွေးအားလုံးနှင့် ပေါင်းစပ်သွန်းလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နဂါးမျိုးနွယ်စုများ၏ သွန်းလုပ်ပုံ နည်းလမ်းမှာ သိပ်ပြီးတော့ မသန့်စင်လှပေ။ သို့သော် ထိုသို့ဆိုရုံဖြင့် ဤသူတော်စင်ကိရိယာက မစွမ်းဟု မဆိုလိုပေ။ မြစိမ်းရောင် အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်မှာ မြနဂါးမျိုးနွယ်စု ဖြစ်သောကြောင့် တိုက်ပွဲဝင်နဂါး မျိုးနွယ်စုမှလာသော ဤနဂါးနက်ဝါ တိုက်ပွဲအလံကို အသုံးပြုရန် အခက်အခဲ ရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဤအလံမှာ တိမ်မြုပ်နေခဲ့ပြီး မြစိမ်းရောင် အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်နှင့်အတူ တောင်ဘက်ကျွန်းစုတွင် နာမည်မကြီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save