Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 638</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါရဲ့ ဒေါသတွေကို ခံစားကြည့်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>[မကြာမီ အခွင့်အလမ်း ၃ - ချောက်ကမ်းပါးတစ်လျှောက် ထွက်ပြေးစဉ် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုများ ပြန်လည်နိုးထလာမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ပထမလှိုင်း တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်ရှားနိုင်လိမ့်မည်။ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် အထက်မှ ပြုတ်ကျလာသော ကျင့်ကြံသူများ၏ ရုပ်အလောင်းများကို မကြာခဏ တွေ့ရပေလိမ့်မည်။ ၎င်းတို့၏ သိုလှောင်လက်စွပ်များကို သိမ်းဆည်းခြင်းဖြင့် ရတနာအမြောက်အမြားကို ရရှိပေလိမ့်မည်။]</p> <p>[မကြာမီ အခွင့်အလမ်း ၄ - ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရရှိထားသော ဟူရှင်းယွဲ့ကို သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်သွေးဖြင့် ကုသပေးနေသည့် အဖြူရောင် သားရဲပေါက်လေးတစ်ကောင်ကို မတော်တဆ တွေ့ရှိလိမ့်မည်။ ရှိထျန်းဟောက်သည် ထိုသားရဲ၏ ထူးခြားသော သဘာဝကို ချက်ချင်း သိရှိသွားပြီး ဟူရှင်းယွဲ့၏ ဘေးမှ လုယူရန် ကြိုးစားလိမ့်မည်။ ဟူရှင်းယွဲ့သည် အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော်လည်း အဖြူရောင်သားရဲလေးနှင့်အတူ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်။ ရှိထျန်းဟောက်သည် ရှုံးနိမ့်ပြီး ထွက်ပြေးရသော်လည်း သားရဲလေး၏ အမွှေးတစ်စုကို ဆွဲဖြတ်ယူနိုင်ခဲ့လိမ့်မည်။ ထွက်ပြေးနေစဉ်အတွင်း ထိုသားရဲအမွှေးလေးမှာ လားရာတစ်ခုသို့ လွင့်မျောနေသည်ကို သူ သတိပြုမိလိမ့်မည်။ ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်သွားရာမှ ဂူတစ်ခုကို ရှာတွေ့လိမ့်မည်။ ဂူ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အခန်းအတွင်း၌ နတ်ဘုရားရိပ် ကောင်းကင်ချောဆီကို သူ တွေ့ရှိလိမ့်မည်။ ၎င်းအတွင်း၌ စိမ်ရည်ချိုးပြီးနောက် သူ ပိုင်ဆိုင်သော ဓမ္မအမှတ်အသား အရေအတွက်မှာ သုံးဆယ်အထိ ထိုးတက်သွားလိမ့်မည်။]</p> <p>[မကြာမီ အခွင့်အလမ်း ၅ - … ]</p> <p>ရှန်မို မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။</p> <p>နတ်ဘုရားရိပ် ကောင်းကင်ချောဆီ။</p> <p>သူ ဤအရာကို ကောင်းကောင်း သိသည်။ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားရိပ် ကောင်းကင်မီးလျှံ၏ အဖော်မွန်ရတနာ ဖြစ်၏။ ဆိုလိုသည်မှာ ထိုဂူသည် တစ်ချိန်က နတ်ဘုရားရိပ် ကောင်းကင်မီးလျှံ ပေါ်ထွက်ခဲ့ဖူးသည့် နေရာဖြစ်ရမည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ထိုမီးလျှံမှာ မသိရသော အကြောင်းရင်းများကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော်လည်း ၎င်း၏ အဖော်မွန်ရတနာဖြစ်သော ကောင်းကင်ချောဆီမှာမူ ရှိထျန်းဟောက် ရှာမတွေ့မချင်း ကျန်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှန်မို အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေခဲ့သည်မှာ အကယ်၍ ရှိပိုင်ကျူး စိတ်အာရုံကို လောင်ကျွမ်းစေရန် နတ်ဘုရားရိပ် ကောင်းကင်မီးလျှံကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပါက သူ ဘာလုပ်မည်နည်း။ ထိုသို့ဆိုလျှင် လောင်ကျွမ်းမှုပြုလုပ်ရန် အဆင့်အတန်ငယ်နိမ့်သော ရတနာတစ်ခုခုနှင့်သာ ကျေနပ်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p>ယခုမူ စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။ နတ်ဘုရားရိပ် ကောင်းကင်ချောဆီမှာ ရှိပိုင်ကျူး စိတ်အာရုံကို လောင်ကျွမ်းစေရန်အတွက် အကောင်းဆုံးသော အစားထိုးပစ္စည်း ဖြစ်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ နတ်ဘုရားရိပ် ကောင်းကင်မီးလျှံ၏ အဖော်မွန်ရတနာ ဖြစ်သည်နှင့်အညီ ချောဆီစက်တိုင်းတွင် ထိုမီးလျှံ၏ ထူးခြားဆန်းပြားသော စွမ်းအင်များ ကိန်းဝပ်နေသည်။ အရည်ပုံစံ ဖြစ်နေသော်လည်း ၎င်းမှာ မီးတောင်ချော်ရည်များကဲ့သို့ပင် ပူပြင်းလှ၏။ ၎င်းကို အသုံးပြု၍ ရှိပိုင်ကျူး စိတ်အာရုံကို လောင်ကျွမ်းစေရာတွင် မည်သည့်ပြဿနာမျှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ အလွန်ဆုံးဖြစ်လျှင် မီးလျှံအစစ်ကို သုံးသည်ထက် အနည်းငယ် ပိုနှေးကွေးသွားခြင်းသာ ရှိလိမ့်မည်။ ဤမျှ အနည်းငယ်သော နှေးကွေးမှုကိုမူ ရှန်မိုအနေဖြင့် လက်ခံနိုင်ပါသည်။</p> <p>"ဒီအခွင့်အလမ်းတွေ အကုန်လုံးကို ငါပဲ ယူရမှာပေါ့"</p> <p>သူ ပြုံးလိုက်၏။</p> <p>မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသော ရှိထျန်းဟောက်သည် ရှန်မို၏ အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလိုအလျောက် တုန်လှုပ်သွားရသည်။</p> <p>ရှန်မို၏ အပြုံးမှာ အသက်ရှင်မလား၊ သေမလား ဆိုသည်ကို မရေရာစေသော အပြုံးမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p>တောက်!</p> <p>သူက ဘာလို့ ပြုံးနေရတာလဲ။</p> <p>"နဂါးသင်္ချိုင်းအောက်က နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကြီးက နိုးထတော့မယ်"</p> <p>ရှန်မိုမှာ သူတော်စင်လက်နက်ကို သန့်စင်သည့် အရှိန်ကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။ သူ နဂါးနက်ကတ်ကြေးကို သန့်စင်ခြင်း ပြီးမြောက်သွားပြီ ဖြစ်၏။ ရွှေရောင် နဂါးအရှိန်အဝါ သံချပ်ကာမှာလည်း နောက်ထပ် တစ်ဆင့်သာ လိုတော့သည်။</p> <p>ဝုန်း! ဝုန်း! ဝုန်း!</p> <p>အောက်ဆန်းနှင့် ယွဲ့ရှင်းလောင်တို့၏ တိုက်ပွဲမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ လူနှင့် နဂါးမှာ အရှုံးအနိုင် မပေါ်ဘဲ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေကြဆဲပင်။ အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရှန်မိုသည် ရွှေရောင် နဂါးအရှိန်အဝါ သံချပ်ကာကို သန့်စင်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့၏။ သူ၏ စိတ်အာရုံ တစ်ချက်ဖြင့် ထိုသံချပ်ကာကို ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p>မလှမ်းမကမ်းမှ ယင်းစန်းဟွာမှာမူ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပုံရသည်။</p> <p>ဤမျှ မြန်လှချည်လား။</p> <p>ရှန်မိုသည် တစ်စုံတစ်ခုသော အရေးပေါ်အခြေအနေကြောင့် အလျင်စလို လုပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအတွေး ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြေပြင်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါနေသည်ကို သူ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>ယင်းစန်းဟွာ မှင်တက်သွားသည်။</p> <p>ဤသည်မှာ မြစိမ်းရောင် ဂူဗိမာန် ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ငလျင်လှုပ်ခတ်ခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>ရှန်မို၊ ဆင့်ပိုင်နှင့် ဟူရှင်းယွဲ့တို့သည်လည်း ထိုထူးခြားမှုကို တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အာရုံခံမိလိုက်ကြ၏။ တိုက်ပွဲအရှိန်တက်နေသော အောက်ဆန်းနှင့် ယွဲ့ရှင်းလောင်တို့မှာမူ ဘာမှ သတိမထားမိကြသေးပေ။</p> <p>ဂျောက်!</p> <p>မြေပြင်ပေါ်တွင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်သွားသည်။ ထိုစဉ် ခရမ်းပုပ်ရောင် အလင်းတိုင်တစ်ခု ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး အက်ကြောင်းမှာလည်း ချက်ချင်းပင် အဆပေါင်းများစွာ ကျယ်ပြန့်သွားတော့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အက်ကြောင်းများမှာ အရပ်ရပ်သို့ ပင့်ကူအိမ်သဖွယ် ပျံ့နှံ့သွား၏။</p> <p>ရှန်မိုမှလွဲ၍ ကျန်ရှိနေသူများအားလုံး ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားကြသည်။</p> <p>ဝုန်း!</p> <p>ပုပ်ပွပြီး နက်မှောင်သော ဧရာမ ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု အက်ကြောင်းအတွင်းမှ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလောင်းပုပ်နံ့များမှာ ထိုနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အရပ်မျက်နှာ အားလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခုမှာ ကောင်းကင်တစ်ခွင်သို့ ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။</p> <p>"ငါ့ရဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းကြာ အကျဉ်းချခံထားရတဲ့ ဒေါသတွေကို မြည်းစမ်းကြည့်ကြစမ်း"</p> <p>ဝုန်း! ဝုန်း! ဝုန်း!</p> <p>အလောင်းပုပ် အရှိန်အဝါများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် လှိုင်းတံပိုးကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဆူနာမီ လှိုင်းလုံးကြီးကဲ့သို့ပင် ၎င်းမှာ နဂါးသင်္ချိုင်းအတွင်းရှိ လူတိုင်းဆီသို့ ပြေးဝင်လာတော့သည်။ ရှန်မိုမှာမူ အစောကတည်းက ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်၏။ သူ၏ သွေးအရှိန်အဝါများမှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ဟိန်းဟောက်သွားပြီး ဧရာမ သွေးနီရောင် ဘီလူးကြီးတစ်ဦး၏ ပုံရိပ် ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>သူ့ ခန္ဓာကိုယ် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်လည်း ရွှေရောင် နဂါးအရှိန်အဝါ သံချပ်ကာလည်း ချက်ချင်းပင် ပေါ်လာသည်။ သွေးစစ်သူတော်စင်ဘုရင် ခန္ဓာကိုယ် နှင့် ရွှေရောင် နဂါးအရှိန်အဝါ သံချပ်ကာတို့၏ အကာအကွယ် နှစ်ထပ်ကြောင့် ထိုအလောင်းပုပ် အရှိန်အဝါများမှာ သူ၏ ခံစစ်ကို မဖောက်ထွင်းနိုင်ပေ။</p> <p>ယင်းစန်းဟွာ၊ ဆင့်ပိုင်နှင့် ဟူရှင်းယွဲ့တို့မှာမူ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အစွမ်းထက် အကာအကွယ်များကို အသုံးပြု၍ ခုခံလိုက်ကြသည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ကြုံတွေ့ရခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူတို့မှာ ထိပ်တန်းအင်အားစုများမှ ထူးချွန်သော ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အန္တရာယ်အတွင်း၌ပင် ပထမလှိုင်း တိုက်ခိုက်မှုကို တောင့်ခံနိုင်ကြသည်။ သို့သော် အောက်ဆန်းနှင့် ယွဲ့ရှင်းလောင်တို့မှာမူ ကံမကောင်းလှပေ။ သူတို့၏ တိုက်ပွဲမှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။ လူနှင့် နဂါးမှာ တိုက်ခိုက်ခြင်း၌ အပြည့်အဝ နစ်မြုပ်နေကြ၏။ သူတို့၏ ဝှက်ဖဲများကိုလည်း အလဟဿ အသုံးပြုနေကြသည်။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် သူတို့မှာ တိုက်ပွဲအရှိန် တက်နေသဖြင့် ရပ်တန့်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>မမျှော်လင့်ဘဲ ပေါ်ထွက်လာသော အလောင်းပုပ် အရှိန်အဝါမှာ တိုက်ပွဲမြေပြင်သို့ ရုတ်တရက် ရိုက်ခတ်သွားသည်။ ၎င်းသည် အောက်ဆန်းနှင့် ယွဲ့ရှင်းလောင် နှစ်ဦးလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိမှန်သွားတော့၏။</p> <p>အောက်ဆန်းမှာမူ အနည်းငယ် သက်သာသည်ဟု ဆိုရမည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏ စစ်မှန်သော နဂါးခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ပင် ခိုင်မာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ ညည်းညူလိုက်ပြီး သွေးများ အန်ထုတ်ကာ နောက်သို့ ယိုင်ထွက်သွားရသည်။ သူ အန်ထုတ်လိုက်သော သွေးများမှာ မီးခိုးရောင်သန်းနေပြီး ပုပ်ပွပျက်စီးနေသည်မှာ သိသာ၏။</p> <p>ယွဲ့ရှင်းလောင်မှာမူ ပို၍ပင် အခြေအနေ ဆိုးရွားလှသည်။ သူ၏ အားသာချက်မှာ အင်းစာရွက်များ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ပင် အားနည်းလှသည်။ မည်သည့်ပြင်ဆင်မှုမျှ မရှိဘဲ ထိုအလောင်းပုပ် အရှိန်အဝါမှာ သူ၏ ကျောဘက်သို့ တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားခဲ့သည်။ ထိုအခါ အညစ်အကြေးများလည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။ ယွဲ့ရှင်းလောင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူဖျော့သွားရသည်။</p> <p>သူ အလောင်းပုပ် အဆိပ်သင့်သွားပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>"သေကြစမ်း… မင်းတို့အားလုံး သေကြစမ်း" "မင်းတို့အားလုံးဟာ အရှင်နတ်ဆိုး ပြန်လည်နိုးထဖို့အတွက် အဟာရတွေ ဖြစ်လာစေရမယ်"</p> <p>နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကြီးမှာ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>ဆင့်ပိုင် တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>"အလောင်းနတ်ဆိုးလား… အလောင်းသူတော်စင်ရဲ့ လက်အောက်က နံပါတ်တစ် နတ်ဆိုးပေါ့… အဲဒီ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မိစ္ဆာကြီးလား"</p> <p>ယင်းစန်းဟွာမှာလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသယောင်ဖြင့် အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အလောင်းနတ်ဆိုး… အဲဒီ နတ်ဆိုးတွေ အားလုံးက နတ်ဘုရားနဲ့ နတ်ဆိုးစစ်ပွဲမှာ ကွယ်ပျောက်ကုန်ပြီ မဟုတ်လား… သူက ဘယ်လိုလုပ် ပြန်လည်နိုးထလာနိုင်မှာလဲ”</p> <p>နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကြီးမှာ တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းတို့တွေ နတ်ဆိုးအရှင်သခင်တစ်ပါးရဲ့ စွမ်းအားကို အထင်သေးနေတာပဲ"</p> <p>သူသည် မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ နင်းလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အလောင်းပုပ် အရှိန်အဝါများ နောက်တစ်ကြိမ် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြန်သည်။</p> <p>ဝုန်း!</p> <p>လူတိုင်း လွင့်ထွက်သွားကြရ၏။ မြေပြင်မှာလည်း နောက်တစ်ကြိမ် အက်ကွဲသွားပြန်သည်။ မြေပြင်၏ ကြီးမားသော အစိတ်အပိုင်းများမှာ ချောက်နက်ကြီးထဲသို့ ပြိုကျကုန်သည်။ ယွဲ့ရှင်းလောင်မှာ ရှောင်ကွင်းရန် မတတ်နိုင်တော့ဘဲ အလောင်းပုပ် အရှိန်အဝါ၏ ကျူးကျော်မှုကို နောက်တစ်ကြိမ် ခံလိုက်ရပြန်သည်။ သူ၏ မျက်နှာအသွေးအရောင်မှာ ယခင်ကထက် ပို၍ပင် မှောင်မည်းသွားတော့သည်။</p> <p>ရှန်မိုသည် ကျန်ရှိနေသော ခိုင်မာသည့် မြေပြင်ပေါ်မှ တစ်ဆင့် လျင်မြန်စွာ ကူးခတ်ကာ နဂါးသင်္ချိုင်း၏ အဝင်ဝဆီသို့ ပြေးသွားလိုက်၏။ ယင်းစန်းဟွာ၊ ဟူရှင်းယွဲ့နှင့် ဆင့်ပိုင်တို့သည်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် တုံ့ပြန်ခဲ့ကြသည်။ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကြီးမှာ ယခုလေးတင်မှ ပြန်လည်နိုးထလာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာဆိုလျှင် အစွမ်းသိပ်မထက်သေးပေ။ သို့သော် သူ အသက်ရှင်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ သူ၏ တိုက်ကွက်တိုင်းမှာ မူလအနှစ်သာရများကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး အလောင်းပုပ် အရှိန်အဝါများကို ပေါက်ကွဲထွက်စေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြောက်ရဆုံး ပြိုင်ဘက်မျိုးမှာ မိမိအသက်ကို ဂရုမစိုက်သော ပြိုင်ဘက်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် ပြေးခြင်းမှာသာ တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်မှု ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဘယ်မှ ထွက်မပြေးနဲ့… မင်းတို့အားလုံး ဒီမှာပဲ နေခဲ့ကြစမ်း”</p> <p>နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကြီးက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်းကို ဆွဲဖြတ်ကာ နဂါးသင်္ချိုင်း၏ အဝင်ဝဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။</p> <p>ဝုန်း!</p> <p>ထိုလက်မောင်းမှာ လေထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွား၏။ ထူထပ်ပြီး မွန်းကြပ်ဖွယ်ကောင်းသော အလောင်းပုပ် အရှိန်အဝါများမှာ ထွက်ပေါက်ကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။</p> <p>"တောက်"</p> <p>အောက်ဆန်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>သူ အပြင်သို့ ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေကာမှ ထိုလူရူးကြောင့် နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"အားလုံးပဲ… အခုတော့ ထွက်ပြေးစရာ လမ်းမရှိတော့ဘူး… ငါတို့တွေ အင်အားချင်း ပေါင်းပြီး သူ့ကို အတူတူ ဖျက်ဆီးကြရမယ်"</p> <p>ဆင့်ပိုင်မှ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>"ငါတို့ရဲ့ ဘီလူးဆင် သန့်စင်သောမြေက နတ်ဆိုးတွေကို နှိမ်နင်းတဲ့နေရာမှာ ထူးချွန်တယ်… ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို စက္ကန့် (၂၀) လောက် အချိန် ပေးကြပါ!"</p> <p>သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သွေးအရှိန်အဝါများ ပြည့်လျှံလာပြီး ဧရာမ ဆင်ဖြူတော်ကြီးတစ်ကောင်၏ ပုံရိပ် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုဧရာမ ဆင်ကြီးမှာ သူ၏ ခြေထောက်များဖြင့် နတ်ဆိုးများကို နင်းခြေကာ  ဦးခေါင်းသည် အပြာရောင်တောင်ထိပ်များပေါ်တွင် တင်ထားပြီး သူ၏ ရှည်လျားသော နှာမောင်းမှာ ကောင်းကင်ယံကိုပင် ဆွဲဖြတ်နိုင်ပုံရပြီး ခဏအတွင်းမှာပင် ထင်ရှားစွာ ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကြီး၏ မျက်လုံးများ ကျုံ့သွားပြီး သူ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>"ဆင်ကြီး! ငါ မင်းကို သတ်မယ်"</p> <p>ယင်းစန်းဟွာ၊ အောက်ဆန်း၊ ဟူရှင်းယွဲ့နှင့် အခြားသူများမှာ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကြီး၏ တက်လာမှုကို နှေးကွေးသွားစေရန် ကိုယ်ပိုင်ကိုယ်ခံပညာများကို အသုံးပြု၍ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ဧရာမ ဆင်ကြီး၏ ပါးစပ်အတွင်း၌ ဖြူစင်သော အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ တဖြည်းဖြည်း စုစည်းလာတော့၏။ ထိုဖြူစင်သောအလင်းမှာ အလွန်ပင် စင်ကြယ်လှသည်။ ၎င်းသည် လောကကြီးအတွင်းရှိ မကောင်းမှုနှင့် ပုပ်ပွပျက်စီးမှု အားလုံးကို ဆေးကြောသန့်စင်နိုင်ပုံ ရပေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save