Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 641</h2> <h2 style="text-align: center;">ချောက်အောက်ခြေ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်—</p> <p>ကျောက်စိမ်းတံတားအောက်ခြေ ချောက်နက်ကြီး၏ အခြားတစ်နေရာ၌။</p> <p>ဝုန်း!</p> <p>အရပ်ရှည်ရှည် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် အထက်မှ ရုတ်တရက် ပြုတ်ကျလာသည်။ သူ၏ ရိုက်ခတ်မှုအရှိန်ကြောင့် အနီးနားရှိ အလောင်းများမှာ လွင့်စင်ထွက်ကုန်၏။  အသားစများနှင့် အရိုးစုများမှာ အရပ်ရပ်သို့ ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။ ထိုပုံရိပ်ထံမှ လေပြင်းတစ်ချက် ဝေ့တိုက်သွားပြီး ဖုန်မှုန့်နှင့် အခိုးအငွေ့များကို ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါ သူ၏မျက်နှာ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>သူသည် ရှန်မို ပင် ဖြစ်သည်။ မတော်တဆ ပြုတ်ကျလာသော ရှိထျန်းဟောက်နှင့် မတူသည်မှာ သူသည် မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် ဆင်းလာခြင်းဖြစ်၏။ ကျင့်ကြံသူအများစုမှာ ကျောက်စိမ်းတံတားအောက်ရှိ ချောက်နက်ကြီးမှာ အဆုံးမရှိဟု ယုံကြည်ကြသဖြင့် ဆင်းရန် မဝံ့ရဲကြပေ။ ထိုသို့ဆင်းရန် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးမိသူပင် အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ သို့သော် ရှန်မိုမှာမူ ဤနေရာ တည်ရှိမှုကို အစောကတည်းက သိရှိထားပြီးဖြစ်၏။  သေချာစွာ ပြင်ဆင်ထားပါက ချောက်အောက်ခြေသို့ သဘာဝကျကျ ရောက်ရှိနိုင်သော်လည်း ဤချောက်၏ ထူးခြားသော ဆွဲငင်အားကြောင့် ပျံသန်းရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ခုန်ချရုံသာရှိပြီး ပြုတ်ကျသည့်ဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ခိုင်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိဖို့ လိုအပ်သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအား တောင့်တင်းသော်လည်း ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားနည်းသော သာမန်ကျင့်ကြံသူများသာ ပြုတ်ကျခဲ့လျှင် သေချာပေါက် သေဆုံးပေလိမ့်မည်။</p> <p>သို့သော် ရှန်မိုမှာမူ ဧရာမဆင် အကျဉ်းထောင်နှိမ်နင်းခြင်း နည်းစနစ်ကို ကျင့်ကြံထားသဖြင့် အလွန်အမင်း သန်မာသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ အောက်ခြေသို့ ဆင်းသက်ချိန်တွင် သူ၌ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာ အနည်းငယ်သာ ရရှိခဲ့၏။ သူ၏ကျင့်စဉ်ကို ခဏမျှ လည်ပတ်စေလိုက်ရုံဖြင့် ထိုဒဏ်ရာများ ချက်ချင်း ပြန်လည်ပျောက်ကင်းသွားရာ မည်သည့်ပြဿနာမျှ မရှိပေ။</p> <p>"ဒီနေရာက အလောင်းပုပ် အခိုးအငွေ့တွေက တကယ်ပဲ ထူထပ်တာပဲ"</p> <p>ရှန်မို ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အလောင်းအမြောက်အမြားကို သူ တွေ့လိုက်ရ၏။ လူ၊ သားရဲနှင့် နဂါးများပင် ပါဝင်သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူများ၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရသဖြင့် အသည်းအသန် ထွက်ပြေးရင်း တံတားပေါ်မှ ခုန်ချခဲ့ရသော ကံဆိုးသူများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ဟူရှင်းယွဲ့က ရှေ့နားမှာ ရှိရမယ်… နည်းနည်းလောက် လိုက်ရှာကြည့်ရင် တွေ့မှာပါ"</p> <p>ရှန်မိုသည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးသွားလိုက်သည်။ သူ၏ သွေးအရှိန်အဝါများက ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝန်းရံထားသဖြင့် ဤညစ်ညမ်းသော ပတ်ဝန်းကျင်မှ သူ့ကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ပေ။</p> <p>အခြားတစ်နေရာ၌…</p> <p>နာကျင်လိုက်တာ။</p> <p>အလွန်အမင်း နာကျင်လှသည်။</p> <p>မခံမရပ်နိုင်အောင် နာကျင်လှသည်။</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့ ရုတ်တရက် နိုးလာ၏။</p> <p>သူ၏ နုနယ်ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာလေးမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေသည်။ ထိုမိန်းကလေး၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော ဆံပင်များမှာ သွေးများနှင့် အညစ်အကြေးများကြောင့် ပေပွနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတော့သည်။ ထို့အပြင် ခန္ဓာကိုယ် နေရာအနှံ့၌ နက်ရှိုင်းပြီး ကျဉ်းမြောင်းသော ဒဏ်ရာများ ရှိနေသည်။ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာတစ်ခုမှာမူ အရိုးဖြူဖြူပင် မြင်နေရသည်။</p> <p>ဘာတွေ ဖြစ်သွားခဲ့တာလဲ။</p> <p>သူ ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါယမ်းလိုက်ပြီး မှတ်ဉာဏ်များကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် စုစည်းလိုက်သည်။</p> <p>သူ၊ ယင်းစန်းဟွာ၊ ဆင့်ပိုင်နှင့် အောက်ဆန်းတို့သည် နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကြီးကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ထိုနတ်ဆိုးသည် နဂါးသင်္ချိုင်းအတွင်းရှိ အက်ကြောင်းထဲသို့ ခုန်ချကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။  အက်ကြောင်းအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလောင်းပုပ် အခိုးအငွေ့များမှာ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လာသဖြင့် သူတို့ ဆုတ်ခွာခဲ့ကြရသည်။ သို့သော် မြစိမ်းတောင်အောက်သို့ ဆင်းလာပြီး ကျောက်စိမ်းတံတား အနီးသို့ ရောက်သောအခါ နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြား၏ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ တစ်ဦးချင်းဆိုလျှင် သူတို့မှာ အစွမ်းမထက်သော်လည်း အရေအတွက်မှာ အလွန်များပြားလှပြီး သေဆုံးပြီးသား အလောင်းများကိုလည်း စေခိုင်းနိုင်ကြ၏။</p> <p>ထို့ကြောင့် ယင်းစန်းဟွာ၊ အောက်ဆန်းနှင့် ဆင့်ပိုင်တို့မှာ လမ်းခွဲ ဆုတ်ခွာရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။ အခြားသူများထက် အားနည်းသော ဟူရှင်းယွဲ့မှာမူ တံတားအစွန်းဘက်သို့ တွန်းပို့ခြင်းခံရပြီး အလျင်စလို ထွက်ပြေးရင်း ချောက်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ သေချာပေါက် သေပြီဟု ထင်ခဲ့၏။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ကျောက်စိမ်းတံတားအောက်ခြေမှာ အဆုံးမရှိသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီး မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူ  အလောင်းပုံကြီးပေါ်သို့ ကျခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ပျော့ပျောင်းသော အလောင်းများက ပြုတ်ကျသည့်ဒဏ်ကို အများစု စုပ်ယူပေးလိုက်သဖြင့် သူ့ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>"မေမေက သမီးရဲ့ နတ်ဆိုးဘဝမှာ သေဘေးသုံးခု ကြုံရလိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့ဖူးတယ်... အခုက နောက်ထပ် သေဘေးတစ်ခုကနေ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တာလို့ ဆိုရမလား"</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့သည် သူ့ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>ဂလု... ဂလု...</p> <p>ရုတ်တရက် အနီးနားရှိ အလောင်းပုံအတွင်းမှ ထူးဆန်းသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူ့ အမူအရာမှာ တည်ကြည်သွား၏။</p> <p>ထို့နောက် မြေအောက်နက်နဲ သူတော်စင်ဝိညာဉ် အကာအကွယ်ဒိုင်းကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အစောပိုင်းက နတ်ဆိုးများ၏ ဝိုင်းရံမှုကို ခံရစဉ်က ဤသူတော်စင်လက်နက်ကြောင့်သာ သူ အသက်ရှင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအသံပြုနေသောအရာမှာ အလောင်းများကို စားသုံးတတ်သည့် သတ္တဝါတစ်မျိုး ဖြစ်နိုင်သဖြင့် သူ အပြည့်အဝ သတိထားနေရမည်။</p> <p>"ထွက်ခဲ့စမ်း"</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့ အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အလောင်းပုံထဲမှ အရာမှာလည်း ထိတ်လန့်သွားပုံရသည်။ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ၎င်းသည် အလောင်းများအတွင်းမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့ မှင်တက်သွားရသည်။ ၎င်းမှာ ဖြူစင်တောက်ပသော သားရဲပေါက်လေးတစ်ကောင် ဖြစ်၏။ သူသည် အလွန်ပင် ဖြူစင်ပြီး မျက်စိကျစရာ ကောင်းလှသည်။ သူ့ပုံစံမှ  ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သွေးစွန်းနေသော ညစ်ပတ်မှုများနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ အနည်းငယ် ပိုပြောရမည်ဆိုလျှင် မှောင်မိုက်နေသော အမှောင်ထုကို ဖောက်ထွက်လာသည့် အလင်းတန်းလေးတစ်ခု ကဲ့သို့ပင်။</p> <p>"မင်းက... တကယ်ပဲ ဘာလေးလဲ"</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့ ထိုသတ္တဝါလေးကို စပ်စုသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤမျှ လှပချစ်စဖွယ်ကောင်းသော သတ္တဝါလေးမှာ ကြမ်းတမ်းသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်နှင့် လုံးဝ မတူပေ။ ကောင်းကင်မြေခွေးမျိုးနွယ်စု၏ နတ်သမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် ဟူရှင်းယွဲ့သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သားရဲမျိုးစိတ် အမျိုးမျိုးနှင့် ထိတွေ့ခဲ့ဖူးပြီး နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စု၏ သားရဲမှတ်တမ်း အမြောက်အမြားကိုလည်း ဖတ်ရှုခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>သူသည် အသိဉာဏ် ဗဟုသုတ အလွန်ကြွယ်ဝသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူပင်လျှင် ဤသားရဲလေးမှာ မည်သည့်အမျိုးအစား ဖြစ်သည်ကို ချက်ချင်း မခွဲခြားနိုင်ပေ။</p> <p>"ဂလု၊ ဂလု!"</p> <p>ဖြူစင်သော သားရဲပေါက်လေးမှာ ဟူရှင်းယွဲ့ထံမှ ရင်းနှီးမှုကို အာရုံခံမိပုံရသဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့အနီးသို့ စတင် ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ ဟူရှင်းယွဲ့မှ သူ၏လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်၏။ ခဏအကြာတွင် ထိုသတ္တဝါလေးမှာ ဘေးတွင် ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားနေတော့သည်။ လောကကြီးတွင် အကောင်းဆုံးသော အဖော်ကို ရှာတွေ့သွားသည့်အလားပင်။</p> <p>ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုတစ်ခုက ဟူရှင်းယွဲ့၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်သွားသည်။ သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အလောင်းပုပ် အခိုးအငွေ့များမှာ သူမ၏ ပွင့်နေသော ဒဏ်ရာအတွင်းသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားရ၏။ အလောင်းပုပ် အခိုးအငွေ့များမှာ ဖယ်ရှားရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်ဟု နာမည်ကြီးသည်။ သူ အချိန်မဖြုန်းနိုင်တော့ပေ။ ဤချောက်နက်ကြီးအတွင်းမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာရမည်။</p> <p>ဖြူစင်သော သားရဲလေးမှာ သူ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မှုကို သတိပြုမိပုံရပြီး ဘေးသို့ ချက်ချင်း ရောက်လာသည်။ ၎င်းသည် ပန်းရောင်သန်းနေသော လျှာလေးကို ထုတ်ကာ ဒဏ်ရာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျက်ပေးလိုက်၏။ ဟူရှင်းယွဲ့သည် အသိစိတ်ဝင်ကာ ၎င်းကို တွန်းထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ဒဏ်ရာကို ပြန်လည်ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မျက်စိရှေ့တင် ပျောက်ကင်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>သူ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် မှင်တက်သွားရ၏။</p> <p>ဒါက ဘယ်လို သားရဲမျိုးလဲ။</p> <p>၎င်း၏ တံတွေးကပင် ဒဏ်ရာများကို ပျောက်ကင်းစေနိုင်တာလား။</p> <p>"ဒါက ဟင်းလင်းပြင် နယ်ပယ်က လာတဲ့ ဟင်းလင်းပြင် သားရဲလား"</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့ ပိုစဉ်းစားလေလေ ဖြစ်နိုင်ခြေ ပိုရှိလေလေ ဖြစ်နေသည်။ သူ တောင်ပိုင်းကျွန်းစုများ၊ အရှေ့တိုက်၊ အလယ်တိုက်နှင့် အနောက်ပိုင်း ရေနစ်ပင်လယ်တို့ရှိ သားရဲမျိုးစိတ် အားလုံးနီးပါးကို မြင်တွေ့ဖူးသည်။ အဆန်းပြားဆုံး သတ္တဝါများပင်လျှင် အနည်းဆုံးတော့ မှတ်တမ်းများတွင် ရှိနေကြ၏။ ဟင်းလင်းပြင် သားရဲများမှာသာ သူ လုံးဝ မသိရှိရသေးသည့် အရာများ ဖြစ်နေသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုသတ္တဝါများကို သာမန်သားရဲများအဖြစ်ပင် သတ်မှတ်၍ မရတော့သောကြောင့် ဖြစ်၏။ အချို့သော ပညာရှင်များက သူတို့ကို "ဟင်းလင်းပြင် နတ်သားရဲ" ဟု ခေါ်ရန်ပင် အကြံပြုထားကြသည်။</p> <p>ဟင်းလင်းပြင် နတ်သားရဲများသည် မွေးရာပါ အလွန်အစွမ်းထက်သော ပါရမီများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြ၏။ ပြင်ပအင်အားစုများ၏ နှောင့်ယှက်မှု မရှိပါက သူတို့သည် အနိမ့်ဆုံး အဆင့် ၁၀ အထိ ရောက်ရှိနိုင်ရာ ၎င်းမှာ အထွတ်အထိပ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် ညီမျှသည်။ အချို့သော ရှားပါးသည့် နတ်သားရဲများမှာမူ ၎င်းတို့၏ မျိုးနွယ်စုတွင် တစ်ကောင်တည်းသာ တည်ရှိတတ်၏။ ထိုကဲ့သို့သော သတ္တဝါများသည် စားသောက်ပြီး အိပ်စက်ရုံမျှဖြင့် အဆင့် ၁၁ သူတော်စင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ကြသည်။ သူတို့ကို  သူတော်စင်သားရဲများဟု သိကြပြီး စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလောက်အောင် ရှားပါးလှသည်။</p> <p>"ဂလု!"</p> <p>ဖြူစင်သော သားရဲလေးသည် ဟူရှင်းယွဲ့ကို မော့ကြည့်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် အော်လိုက်ပြန်သည်။ သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ဒဏ်ရာမှာ လုံးဝ ပိတ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ အလောင်းပုပ် အခိုးအငွေ့များပင် လုံးဝ သန့်စင်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားရ၏။  ထိုအချိန်မှာပင် သားရဲလေးသည် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ နဖူးလေးကို ဟူရှင်းယွဲ့၏ လက်ဝါးထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း အပ်နှံလိုက်သည်။</p> <p>သူ ကြောင်သွားသည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်မှာ သားရဲလေးမှ ပဋိညာဉ် ဖွဲ့လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သာမန် ပဋိညာဉ်မျိုး မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ ရှေးအကျဆုံးနှင့် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဟင်းလင်းပြင် ဝိညာဉ် ပဋိညာဉ်ပင်။ ၎င်းမှာ သခင်နှင့် ကျွန် အနှောင်အဖွဲ့ မဟုတ်ဘဲ တန်းတူညီမျှသော ပဋိညာဉ် ဖြစ်၏။  အကယ်၍ မည်သည့်ဘက်ကမဆို ပဋိညာဉ်ကို ဖောက်ဖျက်ပါက ဟင်းလင်းပြင် လှိုင်းလေများ၏ ဆွဲဖြတ်ခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။ ဤကဲ့သို့သော ပဋိညာဉ်မျိုးကို ဟင်းလင်းပြင် နတ်သားရဲများသာ ဖွဲ့နိုင်သည်ဟု ဒဏ္ဍာရီများတွင် ဆိုကြသည်။</p> <p>"မင်းက တကယ်ပဲ ဟင်းလင်းပြင် နတ်သားရဲလေး တစ်ကောင်ပဲ..."</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့ အံ့ဩဝမ်းသာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ ချောက်ထဲ ပြုတ်ကျပြီး သေဘေးမှ လွတ်မြောက်ရုံတင်မကဘဲ ဟင်းလင်းပြင် နတ်သားရဲလေးတစ်ကောင်ကိုပါ ရရှိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>"သားရဲလေး… မင်း အပြင်ထွက်တဲ့ လမ်းကို သိလား" သူ ကြင်နာစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>သားရဲလေးက သူ၏ ခေါင်းလေးဖြင့် တွန်းလိုက်ပြီးနောက် မသိကြောင်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်၏။  ထိုသားရဲလေးမှာ ဤနေရာတွင် အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ပုံရသော်လည်း ထွက်ပေါက်ကိုတော့ မသိသေးပုံရသည်။</p> <p>"ငါတို့တွေ တစ်ဆင့်ချင်းစီပဲ သွားကြရမှာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မြစိမ်းရောင် ဂူဗိမာန် မပိတ်ခင်မှာတော့ အပြင်ကို ရောက်အောင် ထွက်ရမယ်… မဟုတ်ရင်တော့ ငါ ဘယ်တော့မှ ထွက်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>ခဏမျှ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် သူ ရှေ့တွင် အရပ်ရှည်ရှည် ပုံရိပ်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ဟူရှင်းယွဲ့၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ချက်ချင်း ပုန်းကွယ်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုပုံရိပ်မှာ သူ့ကို သတိထားမိပြီးသား ဖြစ်၏။</p> <p>"ထွက်ခဲ့ပါ… ငါ မင်းကို မြင်ပြီးသား"</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း အပြုံးလေးဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။ ချောက်အောက်ခြေရှိ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်ကို အသုံးပြု၍ သူ ထိုသူ၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>သူသည် ယင်းစန်းဟွာထက်ပင် စောပြီး နဂါးသင်္ချိုင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သော လူသားကျင့်ကြံသူ ဖြစ်၏။</p> <p>"ကျွန်မ မှတ်မိတယ်... ရှင့်နာမည်က ရှန်မို မဟုတ်လား" သူ ခပ်တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save