Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 642</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျီစိမ်းသားရဲပေါက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှန်မို ခပ်မှိန်မှိန်လေး ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူသည် ဟူရှင်းယွဲ့နှင့် ဤမျှစောစော တွေ့ဆုံလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ချောက်နက်ကြီး၏ အောက်ခြေတွင် အတော်ကြာအောင် လိုက်ရှာရလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူ့လက်မောင်းကြားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူမ ပွေ့ပိုက်ထားသော ဖြူစင်သည့် သားရဲပေါက်လေးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုသားရဲလေး၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်ကို တစ်ချက်နှစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ၎င်း၏ ရှားပါးမှုနှင့် ပတ်သက်သမျှကို သူ အကုန်သိရှိသွား၏။</p> <p>ဤသားရဲကို ကျီစိမ်းဟု ခေါ်ပြီး ရှိကျဲ မျိုးစိတ်များကဲ့သို့ပင်။ ၎င်းမှာ ဟင်းလင်းပြင် သားရဲ သို့မဟုတ် ဟင်းလင်းပြင် နတ်သားရဲ တစ်မျိုးဖြစ်သည်။ ကျီစိမ်း၏ အရွယ်အစားမှာ မွေးဖွားလာစဉ်ကတည်းက ပုံသေဖြစ်သည်။ မွေးဖွားချိန်မှ သေဆုံးချိန်အထိ ဤအရွယ်ထက် ဘယ်တော့မှ ပိုကြီးလာမည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် မှောင်မိုက်ခြင်း၊ ညစ်ညမ်းခြင်း၊ ယုတ်မာခြင်းနှင့် ပုပ်ပွခြင်းများကြားတွင် မွေးဖွားလာခဲ့သော်လည်း ကြင်နာတတ်ပြီး နူးညံ့သော သဘာဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ဒဏ်ရာရနေသော သက်ရှိတစ်ဦးဦးကို တွေ့ရှိတိုင်း သူ့အသိစိတ်ဖြင့် ကုသပေးရန် ကြိုးစားတတ်သည်။ ဤသည်မှာ ၎င်း၏ မွေးရာပါ တွန်းအားပင်။ ကျီစိမ်း၏ တံတွေး၊ အမွှေးအမျှင်နှင့် သွေးသားများမှာပင် ထိပ်တန်းအဆင့် ကုသရေး ရတနာများ ဖြစ်ကြသည်။ ရှေးဟောင်းခေတ် ကျင့်ကြံသူများ၏ စိတ်ဝင်စားခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးသည်။ ထိုအကြောင်းရင်းကြောင့်ပင် ၎င်းတို့၏ အရေအတွက်မှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ရှန့်ရွှမ်း နယ်ပယ်တစ်ခုလုံးတွင် ကျီစိမ်းတစ်ကောင်ကို ရှာဖွေရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့မှာ ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် ကျီစိမ်းတစ်ကောင်နှင့် ဆုံတွေ့ရလောက်အောင် ကံကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ အခြေအနေကို ကြည့်ရသည်မှာ သူတို့ချင်း ပဋိညာဉ် ဖွဲ့ပြီးသားလည်း ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့ ရှန်မိုကို ခဏမျှ အကဲခတ်လိုက်သည်။ ဤကျင့်ကြံသူမှာ အနည်းငယ် အေးစက်ပုံရသော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ နူးညံ့ပြီး တည်ငြိမ်လှ၏။ ထို့ကြောင့် သူ သတ္တိမွေးကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ရှင် အပြင်ထွက်တဲ့ လမ်းကို သိလား"</p> <p>ရှန်မို ခေါင်းခါပြလိုက်၏။</p> <p>"မသိဘူး"</p> <p>အမှန်စင်စစ် သူ သိပါသည်။ သို့သော် သူ တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေရန် ဤနေရာသို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဆင်းလာခြင်းဖြစ်ကြောင်း အတိအကျ ပြော၍ မဖြစ်ပေ။ ထို့ကြောင့် မသိသလို ဟန်ဆောင်နေခြင်းကသာ ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့ စိတ်ပျက်သွားပုံရ၏။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ အားနာတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ရှင်က အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတော့ ကျွန်မ ရှင့်နောက်က လိုက်ခဲ့လို့ ရမလား"</p> <p>ရှန်မိုမှာ မဆိုင်းမတွ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"ရပါတယ်… ဒါပေမဲ့ အဖိုးအခတော့ လိုမယ်"</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့ ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p>"ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပြီး ကျွန်မဆီမှာ ရှိတာဆိုရင် ပေးပါ့မယ်… အခုချက်ချင်း မပေးနိုင်ရင်တောင် သွေးနတ်ဘုရား နတ်ဆိုးနန်းတော်ကို ပြန်ရောက်ရင် တစ်ယောက်ယောက်ကနေတစ်ဆင့် ပို့ပေးခိုင်းပါ့မယ်"</p> <p>ရှန်မိုမှာ သူ့လက်မောင်းကြားရှိ သားရဲလေးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"အဲဒီ သားရဲလေးက ထူးခြားပုံရတယ်… အဲဒါကို လေ့လာဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ အမွှေးတစ်စုလောက် လိုချင်တယ်"</p> <p>ကျီစိမ်းလေးသည် ရှန်မိုကို သိသိသာသာ ကြောက်ရွံ့နေသဖြင့် ဟူရှင်းယွဲ့၏ လက်မောင်းကြားထဲသို့ ပို၍ တိုးဝင်သွားတော့သည်။ ဟူရှင်းယွဲ့ စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။ ဤတောင်းဆိုချက်မှာ အလွန်အကျွံ ဖြစ်ပုံမရပေ။ အမှန်စင်စစ် သူသည် သားရဲမျိုးစိတ် အမျိုးမျိုးကို ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသော်လည်း ဤတစ်ကောင်ကိုတော့ မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ပေ။ ရှန်မိုမှာလည်း တောင်ပိုင်းကျွန်းစု၏ အင်အားကြီး ငါးခုမှ မဟုတ်သဖြင့် သူ မည်မျှပင် အားထုတ်ပြီး လေ့လာပါစေ၊ ဘာမှ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ဟု တွေးမိသည်။ ကျီစိမ်းလေးနှင့် ခဏမျှ စကားပြောပြီးနောက် သူ ၎င်း၏ နောက်မြီးနားမှ ဖြူစင်သော အမွှေးတစ်စုကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နုတ်ယူကာ ရှန်မိုကို ပေးလိုက်သည်။</p> <p>သူ ခေါင်းညိတ်ပြီး လက်ခံလိုက်၏။</p> <p>"သွားကြမယ်… ဘယ်ကိုပဲ လျှောက်လျှောက် အဆုံးမှာတော့ ထွက်ပေါက်ကို ရှာတွေ့မှာပါ"</p> <p>သူ ရှေ့က ဦးဆောင်ပြီး ဟူရှင်းယွဲ့မှ ကျီစိမ်းလေးကို ပွေ့ပိုက်ကာ နောက်ကနေ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ သူတို့ကြားရှိ အကွာအဝေးမှာ အလွန်နီးကပ်ခြင်းလည်း မရှိ၊ အလွန်ဝေးကွာခြင်းလည်း မရှိပေ။ ဟူရှင်းယွဲ့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရှန်မိုမှာ အစွမ်းထက်သော သူစိမ်းတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်နေဆဲပင်။ ထို့ကြောင့် သဘာဝကျကျပင် အလွန်နီးကပ်စွာ လျှောက်လှမ်းရန် မဝံ့ရဲပေ။</p> <p>ချောက်အောက်ခြေတစ်လျှောက် လျှောက်လှမ်းနေစဉ် အထက်ရှိ ကျောက်စိမ်းတံတားပေါ်မှ အလောင်းများမှာ မကြာခဏ ပြုတ်ကျလာတတ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပြုတ်ကျလာစဉ်က အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ချောက်အောက်ခြေသို့ ရောက်သည့်အခါတွင်မူ သေဆုံးသွားကြပြီ ဖြစ်၏။ နေ့တစ်နေ့ ကုန်ဆုံးသွားချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အသားစိုင်များအဖြစ် ကြေမွသွားသော အလောင်းများကို မြင်တွေ့ရခြင်း၌ ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ပြုတ်ကျလာသော အလောင်းမှာ သူတို့အပေါ်သို့ ကျလုနီးပါးပင် ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရှန်မို လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ထိုဘေးဆိုးများမှ ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် ရှန်မိုသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် အာရုံခံမိလိုက်ပြီး ရှေ့ဘက်ရှိ မှောင်မိုက်နေသော နေရာတစ်ခုသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် အောက်ဘက်သို့ လျှောဆင်းသွားသော ဂူတစ်ခု ပွင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ဟူရှင်းယွဲ့၏ လက်မောင်းကြားရှိ ဖြူစင်သော သားရဲလေးသည် ထိုလားရာဘက်သို့ ဦးတည်ကာ အော်ဟစ်နေတော့သည်။ ၎င်းမှာ အရသာရှိသော အရာတစ်ခု၏ အနံ့ကို သေချာပေါက် ရရှိထားပုံရသည်။</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့မှ စပ်စုလိုသော စိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အတွင်းထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိနေနိုင်တယ်"</p> <p>ရှန်မို ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p>"အတွင်းထဲ ဝင်ကြည့်ရအောင်"</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့မှာ တုံ့ဆိုင်းနေသည်။</p> <p>"အန္တရာယ် ရှိနိုင်တယ်နော်... မသွားတာပဲ ကောင်းမယ် ထင်တယ်… ဘေးကင်းဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်"</p> <p>ရှန်မို: "..."</p> <p>ကောင်းကင်မြေခွေးမျိုးနွယ်စု၏ ဤနတ်သမီးသည် ဘာဖြစ်လို့ မြေအောက်နက်နဲ သူတော်စင်ဝိညာဉ် အကာအကွယ်ဒိုင်းကို ချက်ချင်း ရွေးချယ်ခဲ့သလဲဆိုတာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပေ။ သူသည် ခံစစ်ကို အမြင့်ဆုံး မြှင့်တင်ထားရုံတင်မကဘဲ အန္တရာယ်ရှိသော နေရာအားလုံးကိုလည်း အသိစိတ်ဖြင့် ရှောင်ရှားတတ်သေးသည်။ စဉ်းစားကြည့်လိုက်သောအခါ ဤအရာမှာ ဟူရှင်းယွဲ့၏ ကံကြမ္မာ ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် သက်ဆိုင်ပေလိမ့်မည်။ ကောင်းကင်မြေခွေးမျိုးနွယ်စုမှာ ဟောပြောချက်အတတ်ပညာတွင် ကျွမ်းကျင်ခြင်းကြောင့် အမြဲတမ်း ကျော်ကြားလှသည်။ လူကြီးမိဘများမှာ သူ့ ကံကြမ္မာ လမ်းကြောင်းကို ဟောကိန်းများမှတစ်ဆင့် မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်နိုင်သမျှ အန္တရာယ်များကို ရှောင်ရှားရန် ငယ်စဉ်ကတည်းက လေ့ကျင့်ပေးထားခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြင့် အခွင့်အလမ်းအချို့နှင့် ရတနာအချို့ကို လက်လွတ်ရနိုင်သော်လည်း အသက်ရှင်နိုင်စွမ်းမှာမူ အမြင့်ဆုံး ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။ ၎င်းသည် မဆိုးလှသော မဟာဗျူဟာတစ်ခုပင်။</p> <p>"ဒါဆိုရင် ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ဝင်သွားမယ်… အထဲမှာ ရတနာရှိရင် မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူးနော်"</p> <p>ရှန်မို တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့ နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး</p> <p>"ကောင်းပါပြီ… လက်ခံနိုင်ပါတယ်"</p> <p>ရှန်မိုသည် ဂူအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်သွားလိုက်ပြီး အောက်ဘက်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဟူရှင်းယွဲ့မှာမူ ဂူအဝင်ဝတွင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အတွင်းသို့ တစ်လှမ်းမျှ မဝင်ပေ။ မကြာမီမှာပင် ရှန်မိုသည် ဂူ၏ အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိသွား၏။ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် အနှောင့်အယှက် အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့သည်။ အသိစိတ်မဲ့သော ဝိညာဉ်သားရဲ အချို့က သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ချက်ချင်းပင် နှိမ်နင်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် ရှေ့ဘက်ရှိ လမ်းကြောင်းမှာ ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်သွားတော့သည်။ ဧရာမ မြေအောက်ခန်းမကြီးတစ်ခုမှာ သူ၏ရှေ့၌ ပေါ်လာ၏။  အခန်း အလယ်ဗဟိုတွင် ကြီးမားသော ကျင်းကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ဤနေရာရှိ အပူချိန်မှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။ စိတ်အာရုံ နယ်ပယ်ရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ ဤအပူကို တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ အဆင့်တက်ခါစ နိဗ္ဗာန်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ပူပြင်းလှသော လေထုဒဏ်မှ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်ရန် ခိုင်မာသော ဝိညာဉ်ကာရံမှုကို တည်ဆောက်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p>ကျင်းကြီးအတွင်းမှ ရေစီးသံများ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း ဤကဲ့သို့ မြင့်မားသော အပူချိန်အောက်တွင် မည်သည့်ရေမျှ ရှိမနေသင့်ပေ။ အမှန်စင်စစ် ၎င်းမှာ ရေမဟုတ်ပေ။ ရှန်မို ကျင်း၏ အစွန်းသို့ လျှောက်သွားပြီး ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ အတွင်း၌ မီးခိုးရောင် အရည်များ စီးဆင်းနေသည်ကို သူ ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရ၏။ စီးဆင်းရာ အရင်းအမြစ် မရှိသော်လည်း ၎င်းမှာ သက်ရှိတစ်ခုကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေပြီး ကျင်းအတွင်း၌ အဆုံးမရှိ လည်ပတ်နေသည်။ ကျင်းအတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော ပုံရိပ်ငယ်လေးများမှာ အပြိုင်အဆိုင် ပတ်ပြေးနေကြသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ဤသည်မှာ အခြားမဟုတ်ဘဲ နတ်ဘုရားရိပ် ကောင်းကင်ချောဆီပင်။ ၎င်းမှာ 'နတ်ဘုရားရိပ် ကောင်းကင်မီးလျှံ' ၏ အဖော်မွန်ရတနာ ဖြစ်သည်။ ထိုချောဆီသည် ဤကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေခြင်းဖြင့်သာ နတ်ဘုရားရိပ် ကောင်းကင်မီးလျှံ၏ ကျန်ရှိနေသော စွမ်းအင်များကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်၏။ မဟုတ်ပါက ထိုစွမ်းအင်များ ပျံ့လွင့်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ ထိုစွမ်းအင်များ ယိုစိမ့်သွားပါက ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားရိပ် ကောင်းကင်ချောဆီ မဟုတ်တော့ဘဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကြွယ်ဝသော အရည်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ ၎င်းမှာ အသုံးဝင်သေးသည်မှာ မှန်သော်လည်း ရှန်မိုအတွက်မူ သာမန် ဝိညာဉ်စမ်းရေတစ်ခုနှင့် ထူးခြားမှု မရှိတော့ပေ။</p> <p>သူ၏ စိတ်အာရုံမှာ လှုပ်ခတ်သွားသည်။ သူ မဆိုင်းမတွပင် ရွှေရောင် နဂါးအရှိန်အဝါ သံချပ်ကာကို ချွတ်လိုက်ပြီး ကျင်းအတွင်းသို့ ခုန်ချလိုက်သည်။</p> <p>ဝှစ်!</p> <p>နတ်ဘုရားရိပ် ကောင်းကင်ချောဆီမှာ အရပ်မျက်နှာ အားလုံးမှ ချက်ချင်းပင် တိုးဝင်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို နွယ်ပင်များကဲ့သို့ ဝန်းရံကာ ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေတော့သည်။ ထိုချောဆီသည် သူ၏ အသားစိုင်များကို အပြေးပြိုင်ကွင်းတစ်ခုကဲ့သို့ သဘောထားနေပုံရ၏။ ရှန်မို ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် စီးဆင်းနေသော အရည်စုစုလေးများမှာ မရပ်မနား အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သို့သော် တစ်ပတ်လည်တိုင်းတွင် နတ်ဘုရားရိပ် ကောင်းကင်မီးလျှံ၏ စွမ်းအင်မျှင်လေးတစ်ခုကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ စုပ်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်နန်းတော်အတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ အတွင်းပိုင်းကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုမီးလျှံများမှာ ယခုအခါ သူ၏ 'ရှိပိုင်ကျူး' စိတ်အာရုံကို လောင်ကျွမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ့ထံတွင် ဧရာမဆင်၊ မသေခြင်းမြစ်နှင့် တောက်လောင်နေသော နတ်ဘုရားမျက်လုံး ဟူသော စိတ်အာရုံ သုံးခုမှာ အဆက်မပြတ် သန့်စင်လောင်ကျွမ်းနေပြီးသား ဖြစ်၏။  အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူသည် စိတ်အာရုံများကို လောင်ကျွမ်းစေသည့် နာကျင်မှုဒဏ်ကို ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ အသစ်တစ်ခု ထပ်မံ ပေါင်းစည်းလာသောအခါ နာကျင်မှုမှာ ရုတ်တရက် ထိုးတက်သွားတော့သည်။</p> <p>သူ့ကို သတိလစ်မတတ်ပင် ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ သို့သော် သွားကို တင်းတင်းစေ့ကာ အံတုခဲ့သည်။ ကျောက်စိမ်းတံတား၏ စမ်းသပ်မှုကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် သူ့ဝိညာဉ်မှာ ယခင်ကထက် ပိုမို ခိုင်မာတောင့်တင်းလာခဲ့၏။ စိတ်အာရုံများကို လောင်ကျွမ်းစေသည့် နာကျင်မှုမှာ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်နေသော်လည်း စိတ်ဆန္ဒမှာမူ လုံးဝ ယိမ်းယိုင်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save