Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 643</h2> <h2 style="text-align: center;">ထွက်လမ်းသိတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p>ကျင်းထဲရှိ နတ်ဘုရားရိပ် ကောင်းကင်ချောဆီများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာ၏။ နောက်ဆုံးတွင်မူ ထိုချောဆီများ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။ ၎င်း၏ ထူးဆန်းသော မီးလျှံစွမ်းအင် အားလုံးကို ရှန်မို စုပ်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်နန်းတော်အတွင်း၌ သိုလှောင်ထားလိုက်လေသည်။ ဤစွမ်းအင်များမှာ သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် စိတ်အာရုံကို မရပ်မနား တည်ငြိမ်စွာ လောင်ကျွမ်းနေပေလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ ဓမ္မအမှတ်အသား တစ်ရာအထိ သွန်းလောင်းပြီးဆုံးသည့် အချိန်အထိပင်။</p> <p>"ဟူး..."</p> <p>ရှန်မို အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှူထုတ်လိုက်ပြီး ကျင်းအတွင်းမှ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ ရှိပိုင်ကျူး စိတ်အာရုံကို လောင်ကျွမ်းခြင်းမှာ သုံးနာရီကျော်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း ဓမ္မအမှတ်အသား ၁၂ ခုကို ဖန်တီးပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် နတ်ဘုရားရိပ် ကောင်းကင်ချောဆီ၏ အာနိသင် မည်မျှ ပြင်းထန်သည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေ၏။</p> <p>"သွားရမယ့် အချိန်တန်ပြီ"</p> <p>"ဒီအချိန်ဆိုရင် ရှိထျန်းဟောက်က ဟူရှင်းယွဲ့နဲ့ ဆုံနေလောက်ပြီ မဟုတ်လား"</p> <p>ရှန်မို ခပ်မှိန်မှိန်လေး ပြုံးလိုက်သည်။ "ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ကံကြမ္မာ ဟောကိန်းထုတ်ထားတဲ့အတိုင်း သူက ဟူရှင်းယွဲ့ ပွေ့ထားတဲ့ ကျီစိမ်းလေးအပေါ် လောဘစိတ်တွေ ဖြစ်နေလောက်ပြီ"</p> <p>ရှန်မို ခေါင်းကို မော့လျက် ဂူအဝင်ဝဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဂူအပြင်ဘက်၌မူ ဟူရှင်းယွဲ့သည် ရောက်ရှိလာသူကို အလွန်အမင်း သတိထားလျက် စောင့်ကြည့်နေ၏။</p> <p>သူ ထိုပုံရိပ်ကို မှတ်မိသည်။</p> <p>နဂါးသင်္ချိုင်းအတွင်း၌ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကြီး မြေအောက်အက်ကြောင်းထဲမှ တွားသွားထွက်လာပြီး ယွဲ့ရှင်းလောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့စဉ်က ဤလူသည် ယွဲ့ရှင်းလောင် အားနည်းနေချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ လက်မောင်းကို ဖြတ်တောက်ပြီး ရွှေရောင်စာမျက်နှာကို လုယူခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ရှုပ်ထွေးမှုများကြားတွင် သူ နောက်ဆုံး သူတော်စင်လက်နက်ဖြစ်သော 'မုန်ညင်းစေ့ နဂါးအကြေးခွံဝတ်ရုံ' ကိုလည်း ခိုးယူသွားခဲ့သေး၏။  သူ ဒါတွေကို အားလုံး ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။</p> <p>ထိုစဉ်က သူ ဤလူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ ရင်းနှီးသလို ခံစားရသဖြင့် ယုံကြည်ရသူတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ထင်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ထိုအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက်တွင်မူ သူ့ နှလုံးသားထဲ၌ ဤလူကို မပတ်သက်သင့်သူအဖြစ် ချက်ချင်း သတ်မှတ်လိုက်တော့သည်။ ယခု သူ့ကို ထပ်မံ မြင်တွေ့ရသောအခါ သဘာဝကျကျပင် သူ အမြင့်ဆုံး သတိအနေအထားဖြင့် ရှိနေသည်။ ထိုလူမှ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များ ထားရှိပြီး သူ့အပေါ် တစ်ခုခု ကြံစည်မှာကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှိထျန်းဟောက်မှာမူ ဟူရှင်းယွဲ့၏ သတိထားနေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ အားနာတကြီး ပြုံးပြရုံသာ တတ်နိုင်သည်။</p> <p>"အနားကို တိုးမလာနဲ့"</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>ရှိထျန်းဟောက် ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး</p> <p>"ကောင်းကင်မြေခွေးမျိုးနွယ်စုရဲ့ နတ်သမီးလေး… ကျွန်တော့်မှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး… ကျွန်တော်တို့တွေ အတူတူ ခရီးသွားလို့ ရပါတယ်"</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့ ခေါင်းခါပြလိုက်၏။</p> <p>"ကျွန်မမှာ အဖော် ရှိပြီးသား"</p> <p>ရှိထျန်းဟောက်မှ အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီချောက်နက်ထဲကနေ ဘယ်လို ထွက်ရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်… မင်းရဲ့ အဖော်ကတော့ လမ်းသိမယ် မထင်ဘူးနော်"</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့ သူ့ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ အပြင်ထွက်မယ့် လမ်းလား။</p> <p>ရှိထျန်းဟောက်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်နေပုံရသည်။ အပြင်ထွက်မည့် နည်းလမ်းကို သူ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကြီး၏ မှတ်ဉာဏ်များအတွင်းမှ သိရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤချောက်နက်ကြီးမှာ သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ပေ။ မြစိမ်းရောင် အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်သည်  ကျောက်စိမ်းတံတားကို တည်ဆောက်စဉ်က ကျင်းတစ်ခု တူးခဲ့သော်လည်း ဤမျှ မနက်ရှိုင်းခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် ကိုးဘုံငရဲ ချောက်ကမ်းပါးကဲ့သို့ အောက်ခြေမရှိလောက်အောင် နက်ရှိုင်းသွားရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ နတ်ဆိုးအရှင်သခင် ရှီလွမ်း၏ ရုပ်အလောင်းက နှစ်ပေါင်းများစွာ မြေပြင်ကို တိုက်စားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရှီလွမ်း၏ လက်အောက်ငယ်သား တစ်ဦးအနေဖြင့် နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကြီးမှာ အပြင်ထွက်မည့် လမ်းကို အလွယ်တကူ သိရှိထားသည်။</p> <p>ယခုအခါ ရှိထျန်းဟောက်မှ ဟူရှင်းယွဲ့ကို ထွက်ပေါက်လမ်းညွှန်ပေးရန် ပြောနေခြင်းမှာ စေတနာသက်သက်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူ့ အဆင့်အတန်းကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုမိန်းကလေးသည် သွေးနတ်ဘုရား နတ်ဆိုးနန်းတော်၏ မြင့်မြတ်သော မျိုးနွယ်စု သုံးခုအနက်မှ တစ်ခုဖြစ်သည့် ကောင်းကင်မြေခွေးမျိုးနွယ်စု၏ နတ်သမီး မဟုတ်ပါလား။</p> <p>အကယ်၍ သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့လျှင် သွေးနတ်ဘုရား နတ်ဆိုးနန်းတော်က သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ကြမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ထိုအရှိန်အဝါဖြင့် အနာဂတ်တွင် အရာအားလုံးမှာ ပို၍ လွယ်ကူသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ရှင် တကယ်ပဲ အပြင်ထွက်တဲ့ လမ်းကို သိတာလား… ကျွန်မ သတိပေးထားမယ်… လိမ်ဖို့တော့ မကြိုးစားနဲ့နော်"</p> <p>"ကျွန်မမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်စိမ်းရှိတယ်… အကယ်၍ ကျွန်မ သေသွားရင် ကျွန်မ မေမေက ဘယ်သူ သတ်လိုက်တာလဲဆိုတာ ချက်ချင်း သိလိမ့်မယ်… ရှင်သာ ကျွန်မကို ရန်ပြုရဲရင် မေမေက ရှင့်ကို လောကကြီးရဲ့ အဆုံးအထိ လိုက်သတ်မှာ"</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့ တည်ကြည်စွာ သတိပေးလိုက်ပြီး သူ့အမေဖြစ်သော လက်ရှိ ကောင်းကင်မြေခွေးမျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်၏ အမည်ကိုပင် ထည့်သွင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p>ရှိထျန်းဟောက် ယုံကြည်မှုရှိရှိ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"သေချာတာပေါ့… ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ ရင်းပြီး ကျိန်ဆိုရဲပါတယ်"</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်မတို့ သုံးယောက် အတူတူ ထွက်သွားလို့ ရတာပေါ့… ခဏလောက် စောင့်ဦးနော်… သူ့ကို စောင့်ရမယ်"</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် အထက်မှ အလောင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပြုတ်ကျလာသည်။ ၎င်းသည် သူတို့နှစ်ဦးနှင့် ဝေးကွာသော နေရာသို့ ကျသွားသော်လည်း ပန်းထွက်လာသော အသားစများနှင့် အရိုးစများမှာ လေထဲသို့ ပျံ့လွင့်လာခဲ့၏။ အရိုးစတစ်ခုမှာ ဟူရှင်းယွဲ့၏ ပါးပြင်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်သွားသဖြင့် သွေးများ ချက်ချင်း စီးကျလာတော့သည်။ သူ အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး မျက်နှာကို အမြန် အုပ်လိုက်ရသည်။</p> <p>သူ့ လက်မောင်းကြားရှိ ဖြူစင်သော သားရဲလေးမှာ ခေါင်းထွက်လာပြီး ဒဏ်ရာကို လျှာလေးဖြင့် ညင်သာစွာ လျက်ပေးလိုက်ရာ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်ဖြင့် ပျောက်ကင်းသွားတော့သည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေသော ရှိထျန်းဟောက်မှာ  အခြေအနေကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှိထျန်းဟောက်၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွား၏။ </p> <p>တံတွေး အနည်းငယ်မျှက ဤမျှ အံ့ဖွယ် အာနိသင် ရှိတာလား။</p> <p>ဟောက်ပက်ဖြစ်သွားသော ထိုဒဏ်ရာမှာ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ပျောက်ကင်းသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>နိဗ္ဗာန်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများမှာ သာမန်လူသားများ မဟုတ်ပေ။ ဒဏ်ရာမှ ပြန်လည်သက်သာရန် လိုအပ်သော စွမ်းအင်မှာ အလွန်များပြားလှသည်။ သွေးအရှိန်အဝါကြောင့် ကျော်ကြားသော နိဗ္ဗာန်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ သွေးတစ်စက်မှာ သာမန်လူတစ်ယောက်၏ ဇီဝအနှစ်သာရနှင့် ညီမျှ၏။  သို့သော် ဤတံတွေးလေးကပင် ဤကဲ့သို့ ကုသမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်မှာ ထိုသတ္တဝါလေး၏ ထူးခြားဆန်းပြားမှုကို သက်သေပြနေခြင်းပင်။</p> <p>ရှိထျန်းဟောက်သည် ထိုဖြူစင်သော သားရဲလေးကို မကြာခဏ ထပ်မံ ကြည့်မိနေတော့သည်။ အကယ်၍ ၎င်း၏ တံတွေးက ဒဏ်ရာများကို ပျောက်ကင်းစေနိုင်လျှင် သူ့ သွေးရော။</p> <p>သူ့ အကြောနှင့် အရိုးတွေကရော။</p> <p>အဲဒါတွေက ပိုပြီး အစွမ်းထက်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p>အကယ်၍ သူသာ ဤရှားပါးသော သားရဲလေးကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ပြီး သူ့ဘေးမှာ ထားနိုင်မယ်ဆိုရင်  သွားလေရာပါသော သွေးအနှစ်သာရ စမ်းရေတွင်းတစ်ခုနှင့် တူပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူ ဒဏ်ရာရခဲ့လျှင် ၎င်း၏ အသားတစ်စကို လှီးဖြတ်စားလိုက်ရုံဖြင့် ချက်ချင်း ပြန်လည်သက်သာနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ရှိထျန်းဟောက် ပိုစဉ်းစားလေလေ ပိုပြီး မက်မောလာလေလေ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ဟူရှင်းယွဲ့ထံမှ ထိုဖြူစင်သော သားရဲလေးကို မည်သို့ လုယူရမည်နည်းဟု စတင် တွက်ချက်နေတော့၏။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ဤသည်မှာ ခက်ခဲသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့မှာ လှည့်ကွက်များကို သိသူမျိုး မဟုတ်သဖြင့် ပါးနပ်သော ပရိယာယ် အနည်းငယ် သုံးလိုက်ရုံဖြင့် လှည့်စားရန် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။ ထို့နောက်တွင်မူ ထိုသားရဲလေးမှာ သူ၏အပိုင် ဖြစ်လာတော့မည်။</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် ရှန်မိုသည် ဂူအတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့၏။ ဟူရှင်းယွဲ့ သူ့ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်သည်။</p> <p>"ရှင် နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာပြီပဲ"</p> <p>ရှိထျန်းဟောက်ကမူ သရဲမြင်လိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။</p> <p>မင်းက ဘာလို့ နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေရတာလဲ။ </p> <p>ငါနဲ့ ဝေးဝေးမှာ နေစမ်းပါ။</p> <p>ရှန်မို ပြုံးလျက်</p> <p>"မိတ်ဆွေဟောက်… ငါတို့ ပြန်ဆုံကြပြန်ပြီနော်" ရှိထျန်းဟောက် အတင်း ပြုံးလိုက်ရသည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... ဒီမှာ ပြန်ဆုံတာပဲ"</p> <p>ရှန်မိုမှာ ပြုံးစစဖြင့်</p> <p>"ယွဲ့ရှင်းလောင်ရဲ့ လက်မောင်းကို ဖြတ်ပြီး မုန်ညင်းစေ့ နဂါးအကြေးခွံဝတ်ရုံကို လုယူခဲ့တာက... မိတ်ဆွေကတော့ တကယ်ကို သတ္တိရှိတာပဲ"</p> <p>"ခင်ဗျားကို သတင်းတစ်ခု ပေးရဦးမယ်… ယွဲ့ရှင်းလောင် သေသွားပြီ" "ကောင်းကင်အင်းဆက်ဂိုဏ်းက ဒီသတင်းကို ကြားရင် ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲဆိုတာ တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားမိတယ်"</p> <p>ရှိထျန်းဟောက်၏ အမွှေးအမျှင်များ ထောင်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>ဤသည်မှာ သူ အကြောက်ဆုံးအရာပင်။</p> <p>သူ ယွဲ့ရှင်းလောင်ကို တိုက်ရိုက် သတ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ထိုလူမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရနေပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်မောင်းကို ဖြတ်လိုက်ခြင်းက ယွဲ့ရှင်းလောင်ကို သေတွင်းထဲသို့ ထိထိရောက်ရောက် တွန်းပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ကောင်းကင်အင်းဆက်ဂိုဏ်းမှာ ဖြောင့်မတ်သော ဂိုဏ်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း လက်စားချေရာ၌လည်း နာမည်ကြီးလှသည်။ မည်သည့် နောက်ခံမှ မရှိသော သူသည် တစ်ဖက်မှ လက်စားချေမှုအတွက် အလွယ်ကူဆုံး ပစ်မှတ် ဖြစ်နေပေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူ အစောပိုင်းက ဟူရှင်းယွဲ့၏ မျက်နှာသာရရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်၏။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဟူရှင်းယွဲ့သည် တောင်ပိုင်းကျွန်းစု၏ ထိပ်တန်း အင်အားကြီး ငါးခုမှ တစ်ခုဖြစ်သော သွေးနတ်ဘုရား နတ်ဆိုးနန်းတော်ကို ကိုယ်စားပြုနေသူ မဟုတ်ပါလား။ အကယ်၍ သူတို့၏ အကာအကွယ်ကို ရရှိခဲ့လျှင် ကောင်းကင်အင်းဆက်ဂိုဏ်း၏ ဒေါသကို ကြောက်နေရန် မလိုတော့ပေ။</p> <p>"သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိတ်ဆွေရှန်"</p> <p>ရှိထျန်းဟောက် လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ မအေးချမ်းနိုင်ပေ။</p> <p>ရှန်မိုသည် သူ့အပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ယခုမူ သူ ရှန်မို၏ မျက်လုံးများကိုပင် တည့်တည့် မကြည့်ရဲတော့ပေ။</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့မှာ ရှန်မိုကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သူက အပြင်ထွက်တဲ့ လမ်းကို သိတယ်လို့ ပြောတယ်… ကျွန်မတို့ သုံးယောက် အတူတူ သွားလို့ ရမယ်" "မိတ်ဆွေရှန်ရော… ရှင့်အမြင်က ဘယ်လိုလဲ" ဟူရှင်းယွဲ့သည် ရှန်မိုမှာ သူ့ထက် ပိုပြီး အကဲခတ် တတ်လိမ့်မည်ဟု အသိစိတ်ဖြင့် ခံစားမိနေသည်။ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူ့ထံတွင် ထားရှိခြင်းက ပိုပြီး ပါးနပ်သော ရွေးချယ်မှု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ရှန်မိုကတော့ ရှိထျန်းဟောက်တွင် အပြင်ထွက်မည့် လမ်းရှိနေသည်ကို သေချာပေါက် သိပြီးသား ဖြစ်၏။  သို့သော်လည်း သူ အံ့ဩသွားဟန်ဆောင်လိုက်သည်။</p> <p>"သူက အပြင်ထွက်မယ့် လမ်းကို သိတာလား… ဒါက ထောင်ချောက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ထင်တယ်နော်"</p> <p>"ဒါပေမဲ့ သူက တကယ် ယုံကြည်မှု ရှိပုံရတယ်"</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့မှ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။</p> <p>"ပြီးတော့ ကျွန်မဆီမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်စိမ်း ရှိတယ်…  သူသာ ကျွန်မကို ရန်ပြုရဲရင် မေမေက သူ့ကို လောကကြီးရဲ့ အဆုံးအထိ လိုက်သတ်မှာ"</p> <p>သူ ပြောနေစဉ်တွင် ရှန်မိုကိုလည်း ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ သူ့ကိုပါ သတိပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ရှန်မိုသည် စိတ်ထဲတွင် ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သော်လည်း မျက်နှာတွင်မူ မဖော်ပြခဲ့ပေ။ "အဲဒီလိုဆိုရင်လည်း အတူတူ သွားရတာ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး"</p> <p>***</p> <p> </p>


Save