Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 644</h2> <h2 style="text-align: center;">ပင်လယ်ရေအောက်ခြေ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့သုံးဦးသား လမ်းတစ်လျှောက် အတူတူ ခရီးနှင်လာခဲ့ကြသည်။ ရှိထျန်းဟောက်သည် မိမိ၏ခွန်အားမှာ ရှန်မိုနှင့် အလှမ်းဝေးကွာလှသည်ကို သိရှိထားသဖြင့် အခွင့်အရေးကိုသာ စောင့်ကြည့်နေသော်လည်း ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ထူးခြားသော ဖြစ်ရပ်မျိုးလည်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p>ခရီးစဉ်အတွင်း သားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ကြုံတွေ့ရတိုင်း ရှိထျန်းဟောက်သည် အကူအညီပေးတတ်သော လူကောင်းတစ်ဦးအသွင်ဖြင့် ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးထွက်ကာ သတ်ဖြတ်ပေးလေ့ရှိသည်။ သို့သော်လည်း ဟူရှင်းယွဲ့၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ သူ၏ဂုဏ်သတင်းမှာ အဖတ်ဆယ်မရအောင် ပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခု သူ မည်မျှပင် ဂရုတစိုက် ပြုမူနေပါစေ၊ သူ့အမြင်ကို ပြောင်းလဲရန် ခက်ခဲလှသည်။</p> <p>"ရှေ့မှာ ရေစီးသံ ကြားနေရတယ်"</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့မှ တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိပုံရသဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ရှိထျန်းဟောက်၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွား၏။ </p> <p>"ရှေ့တည့်တည့်မှာပဲ… ဒီလိုဏ်ဂူက ဝိညာဉ်ပင်လယ်ရဲ့ အောက်ခြေကို တိုက်ရိုက် ရောက်သွားတာ"</p> <p>သူတို့ သုံးဦးစလုံး အရှိန်မြှင့်လိုက်ကြသည်။ သေချာပေါက်ပင် တောက်ပနေသော အပြာရောင် အကာအကွယ် အလွှာတစ်ခုမှာ ရှေ့တွင် ပေါ်လာတော့သည်။ ထိုအကာအကွယ်၏ အလွန်တွင်မူ မှောင်မည်းပြီး အေးစက်လှသော သမုဒ္ဒရာကြီး ရှိနေ၏။  ရံဖန်ရံခါတွင် နက်ရှိုင်းသော ပင်လယ်ကြမ်းပြင် သတ္တဝါများ မှောင်ရိပ်ထဲ၌ ကူးခတ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။ ထိုသတ္တဝါများမှာ... အတော်လေး ပုံစံမကျလှပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤနေရာသည် အလွန်နက်ရှိုင်းသဖြင့် မည်သူမျှ သူတို့ကို မမြင်နိုင်သောကြောင့် သူတို့ စိတ်ကြိုက် ပုံစံမျိုးစုံဖြင့် ကြီးထွားလာကြခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ဒီပင်လယ်ကြမ်းပြင်က ဘယ်လောက်တောင် နက်မလဲဆိုတာ ပြောဖို့ ခက်တယ်… မိတ်ဆွေတို့ အသင့်ပြင်ထားကြဦး"</p> <p>သူတို့၏ စိုးရိမ်မှုကို လျှော့ချရန်အတွက် ရှိထျန်းဟောက်မှ ဦးဆောင်ကာ အကာအကွယ်ကို အရင် ဖြတ်ကျော်သွားသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် သူ လက်တစ်ဖက်ကို အကာအကွယ်ထဲသို့ ပြန်လျှိုသွင်းလိုက်ပြီး</p> <p>"ဓမ္မအမှတ်အသား ၂၀ ရှိတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နိဗ္ဗာန်အဆင့် ကျင့်ကြံမှုနဲ့တောင် ဒီက ပင်လယ်ရေဖိအားကို အနိုင်နိုင် တောင့်ခံနေရတယ်.. မင်းတို့နှစ်ယောက် ထွက်လာလို့ ရပြီ”</p> <p>ထိုအခါမှသာ ဟူရှင်းယွဲ့နှင့် ရှန်မိုတို့ အကာအကွယ်ကို ဖြတ်ကျော်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အေးစက်လှသော ခြောက်ခြားဖွယ် အအေးဓာတ်က အရပ်မျက်နှာ အားလုံးမှ ဝန်းရံလာတော့သည်။ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်ကိုပင် ခဲသွားစေနိုင်သည့်အလား ခံစားရ၏။  အောက်ဘက်ကို ငုံ့ကြည့်လျှင် အဆုံးမရှိသော ချောက်နက်ကြီး ဖြစ်နေပြီး အထက်ကို မော့ကြည့်လျှင်မူ မှေးမှိန်သော အလင်းစက်လေးများကိုသာ မြင်ရတော့သည်။ ဤကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင် မည်သည့်အန္တရာယ်မျှ မရှိလျှင်ပင် ကျင့်ကြံသူအများစုမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကို ခံစားရပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ဟောက်ထျန်းရှီ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့ အံ့ဩတကြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ရှိထျန်းဟောက်ကို မတွေ့ရပေ။</p> <p>"မသိဘူး... သတိထား”</p> <p>ရှန်မို အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ရှောင်ထွက်လိုက်သည်။ ဟူရှင်းယွဲ့သည်လည်း အန္တရာယ် အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။</p> <p>ဘုန်း!</p> <p>ဧရာမ အရိပ်ကြီးတစ်ခုသည် သူတို့ရှိခဲ့သော နေရာကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအလိုက သူတို့ ရပ်နေခဲ့သည့် ကျောက်တန်းတစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုသွားတော့သည်။ ထိုဧရာမ အရိပ်ကြီးသည် လမ်းလယ်တွင် ကိုယ်ကို လိမ်ကျစ်လိုက်ပြီး သူတို့ဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြေးဝင်လာပြန်၏။</p> <p>"နတ်ဆိုးနဂါး ဝေလငါး"</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့သည် ထိုသတ္တဝါ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။</p> <p>ရှန်မိုလည်း ရေထဲရှိ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်ကို အသုံးပြု၍ သေချာကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ကြီးမားလှပြီး အနည်းဆုံး အတောင်ရှစ်ရာခန့် ရှည်လျားသည်။ ၎င်း၏ ဟောင်းလောင်းပွင့်နေသော ပါးစပ်ကြီးမှာ အတောင်တစ်ရာ ပတ်လည်အတွင်းရှိ အသက်ရှိ၊ အသက်မဲ့ အရာအားလုံးကို အလွယ်တကူ ဝါးမြိုနိုင်သည်။ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းတွင် ပင့်ကူတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဧရာမ သွေးရောင်မျက်လုံး ရှစ်လုံး ပါရှိသည်။ ဦးခေါင်းထိပ်တွင်မူ မည်းနက်နေသော ဦးချိုတစ်ခု ရှိ၏။ သူ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဝေလငါးများကဲ့သို့ ချောမွေ့သော အရေပြား မဟုတ်ဘဲ နဂါးများကဲ့သို့ အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။</p> <p>ရှန်မို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ နတ်ဆိုးနဂါး ဝေလငါးဆိုသည်မှာ စစ်မှန်သော နဂါးတစ်ကောင်နှင့် ဧရာမ ဝေလငါးတစ်ကောင်တို့၏ မျိုးဆက်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော် ထိုနဂါးသည် သက်တမ်းတစ်လျှောက် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များဖြင့် ညစ်ညမ်းခဲ့ပြီး ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်း၏ မျိုးဆက်များသည် မွေးရာပါ နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါများ ကိန်းအောင်းနေပြီး ဖောက်ပြန်နေကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော သားရဲများသည် ပင်လယ်ပြင်ကို စိုးမိုးထားကြပြီး ရေအောက်တွင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သူ မရှိသလောက်ပင်။ သူတို့ ပေါ်လာသည့် နေရာတိုင်းတွင် ဒီရေလှိုင်းများကို ထကြွစေပြီး ကျင့်ကြံသူများ၏ ကျင့်စဉ်များကို အနှောင့်အယှက် ပေးလေ့ရှိသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် မည်သည့်ပင်လယ်ပြင်တွင်မဆို ဤနတ်ဆိုးနဂါး ဝေလငါး ပေါ်လာပါက ဂိုဏ်းအားလုံး၏ စုပေါင်းအင်အားဖြင့် လိုက်လံနှိမ်နင်းခြင်း ခံရလေ့ရှိသည်။ ၎င်းတို့မှာ လူမြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အချို့ ကျန်ရှိနေသေးလျှင်ပင် လူသူဝေးကွာသော ပင်လယ်ပြင်များတွင်သာ ရှိပေလိမ့်မည်။ မြစိမ်းရောင် ဂူဗိမာန်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲတွင် တစ်ကောင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။</p> <p>ရွှီး!</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့သည် အချိန်မီ မရှောင်နိုင်ဘဲ နတ်ဆိုးနဂါး ဝေလငါး၏ ချွန်ထက်လှသော သွားများဖြင့် အခြစ်ခံလိုက်ရရာ သွေးများ ချက်ချင်း ပန်းထွက်လာတော့သည်။ သူ ခပ်တိုးတိုး ညည်းတွားလိုက်ပြီး ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ရေအောက်သို့ လွင့်စင်သွား၏။</p> <p>သိပ်မဝေးသော ကျောက်တန်းများကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေသည့် ရှိထျန်းဟောက်သည် ဤသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများတွင် ထက်ရှသော အရောင်အဝါတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူ ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လိုက်သည်။ ရှိထျန်းဟောက်သည် နတ်ဆိုးနဂါး ဝေလငါး၏ ဧရာမ အရိပ်ကြီးကို အကာအကွယ်ယူကာ လျင်မြန်စွာ ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်လိုက်တော့၏။ သူ့ပစ်မှတ်မှာ ဟူရှင်းယွဲ့၏ လက်မောင်းကြားတွင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ပိုက်ထားသော ဖြူစင်သော သားရဲလေးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ အကာအကွယ်ကို ဖြတ်ကျော်စဉ်ကတည်းက တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို အာရုံခံမိခဲ့သည်။ အထဲမဝင်ခင်က ပင်လယ်ကြမ်းပြင် သတ္တဝါ အမျိုးမျိုး ကူးခတ်နေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်ခဲ့ရသော်လည်း သူ ဤနေရာသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သူတို့အားလုံးမှာ အရိပ်ပင်မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ ၎င်းမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည့်အလားပင်။ သတိကြီးသော ရှိထျန်းဟောက်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်တန်းများကြားတွင် ချက်ချင်း ပုန်းကွယ်လိုက်သည်။ သေချာပေါက်ပင် သူ၏ အလိုလိုသိစိတ်မှာ မှန်ကန်ခဲ့သည်။</p> <p>ရှန်မိုနှင့် ဟူရှင်းယွဲ့တို့ ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဧရာမ သားရဲကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရ၏။  သာမန်သားရဲလည်း မဟုတ်ဘဲ စစ်မှန်သော နဂါးသွေးပါသည့် နတ်ဆိုးနဂါး ဝေလငါး ဖြစ်နေသည်။ ရှိထျန်းဟောက်သည် သူတို့နှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးဦး ဒဏ်ရာရလာပြီး အမြတ်ထုတ်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးကိုသာ ငြိမ်ပြီး စောင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှန်မိုဖြစ်စေ၊ ဟူရှင်းယွဲ့ဖြစ်စေ ဒဏ်ရာရလျှင် သူ့အတွက် အဆင်ပြေသည်။ ယခု ဟူရှင်းယွဲ့မှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရပြီး သူ၏ အနီးအနားသို့ လွင့်စင်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ... ဤသည်မှာ ပါးစပ်ထဲ အစာလာကျွေးခြင်း မဟုတ်ပါလား။</p> <p>စားစရာက နှုတ်ခမ်းနားအထိ ရောက်နေတာတောင် မစားဘူးဆိုရင် လူမပီသရာကျပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ရှိထျန်းဟောက် တိုက်ခိုက်လိုက်၏။</p> <p>"ဟောက်ထျန်းရှီ… ရှင်"</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့၏ အသံမှာ ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဒေါသတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ ဤအနီးအနားတွင် ပုန်းနေပြီး ရုတ်တရက် ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ့ လက်မောင်းကြားရှိ သားရဲလေး ကျီစိမ်းသည်လည်း မကျေမနပ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ ပုလဲလုံးလေးကဲ့သို့ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နေ၏။</p> <p>ရှိထျန်းဟောက် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်သီးကို ဟူရှင်းယွဲ့၏ ဦးခေါင်းနှင့် ရင်ဘတ်ဆီသို့ တည့်တည့် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သူ ခေါင်းကို ကာကွယ်ချင်ပါက သားရဲလေးကို လွှတ်ပေးရပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ ရင်ဘတ်ကို ကာကွယ်ဖို့ ရွေးချယ်ပါက သူ အစွမ်းကုန် လက်သီးဖြင့် ထိုးကာ တစ်ခါတည်း သတ်ပစ်လိမ့်မည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ၏ ရည်မှန်းချက်ကို အောင်မြင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>"သေမလား… ဒါမှမဟုတ် အဲဒီ သားရဲလေးကို ငါ့ကိုပေးမလား"</p> <p>ရှိထျန်းဟောက်မှ အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့ သွားကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် စေ့လိုက်ပြီး</p> <p>"ဘယ်တော့မှ မပေးဘူး"</p> <p>သူ 'မြေအောက်နက်နဲ သူတော်စင်ဝိညာဉ် အကာအကွယ်ဒိုင်း' ကို အသက်သွင်းကာ ခုခံလိုက်သည်။ သို့သော် ဤနေရာရှိ ရေဖိအားမှာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ဒိုင်းမှာလည်း အပြည့်အဝ သန့်စင်ခြင်း မရှိသေးသဖြင့် အစွမ်းကုန် မထုတ်နိုင်ပေ။ ခဏမျှ ကြာပြီးနောက် ဒိုင်း၏ အလင်းရောင်မှာ မှိန်ဖျော့လာတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူ အသည်းအသန် ကြည့်နေသည့် ကြားမှပင် ထိုဒိုင်းသည် ဝိညာဉ်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။</p> <p>ဘုန်း!</p> <p>ဧရာမ လက်သီးကြီးမှာ ဦးခေါင်းကို ထိမှန်သွားသည်။ သူ့ ပါးစပ်မှ သွေးများ ချက်ချင်း ပန်းထွက်လာ၏။  လူသားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမို တောင့်တင်းသည်မှာ မှန်ပါသည်။ သို့သော် ကောင်းကင်မြေခွေးမျိုးနွယ်စုမှာ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကြောင့် ကျော်ကြားသူများ မဟုတ်ပေ။ ဟူရှင်းယွဲ့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သာမန် နိဗ္ဗာန်အဆင့် လူသားကျင့်ကြံသူထက် အနည်းငယ်မျှသာ ပိုမို သန်မာခြင်း ဖြစ်၏။  ရှိထျန်းဟောက်မှာမူ နဂါးမျိုးနွယ်စု၏ ကိုယ်ခံပညာကို အသုံးပြုနေခြင်းဖြစ်ရာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။ လက်သီးနှစ်ချက်မျှ ခံလိုက်ရပြီးနောက် ဟူရှင်းယွဲ့  အသိစိတ်များ ဝေဝါးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့ခွန်အားများမှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အဆက်မပြတ် ယိုစီးသွားတော့သည်။</p> <p>"ကျွန်မ... သေတော့မှာလား"</p> <p>သူ့အမြင်အာရုံမှာ ဝေဝါးသွားသည်။</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် သွေးရောင် လွှမ်းနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် အရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး နောက်ထပ် တိုက်ကွက်ကို ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းပဲကိုး… ရှိထျန်းဟောက်"</p> <p>အသံမှာ အေးစက်ပြီး ခံစားချက် ကင်းမဲ့လှသည်။</p> <p>ရှိထျန်းဟောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပြင်းအထန် တုန်ခါသွားတော့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ခံပညာ တိုက်ကွက်များပင် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး အရှိန်အဟုန် ပျက်သွား၏။</p> <p>"ငါ အစကတည်းက တစ်ခုခု မှားနေတာကို ရိပ်မိခဲ့တယ်… 'ဟောက်ထျန်းရှီ' တဲ့လား… ဒါက 'ရှိထျန်းဟောက်' ကို နောက်ပြန်လှည့်ထားတာပဲ မဟုတ်လား"</p> <p>ရှန်မို ခပ်မှိန်မှိန်လေး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>"ရှိထျန်းဟောက်… ငါတို့ကြားက ကိစ္စတွေကို ရှင်းရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ"</p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူ ရှိထျန်းဟောက်၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ လက်သီးတစ်လုံး တည့်တည့် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ လက်သီး၏ အရှိန်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေ၏။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပင်လယ်ရေများမှာ ခဲသွားသည့်အလား ထင်ရသည်။ အချိန်ကာလသည်ပင် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင်။ ၎င်းမှာ သူတော်စင်အဆင့် စစ်မှန်သော နဂါးကိုယ်ခံပညာ— ပလက်တီနမ် နဂါးလက်သီးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှိထျန်းဟောက်၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားပြီး အသိစိတ်ဖြင့် ကာကွယ်ရန် လက်မောင်းများကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ခရုတစ်ကောင်ကဲ့သို့ နှေးကွေးနေသည်ကို စိတ်ပျက်စွာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် မိမိဆီသို့ ပြေးဝင်လာသော ဧရာမ လက်သီးကြီးကိုသာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ကြည့်နေနိုင်တော့၏။</p> <p>သို့သော် ထိုအရေးကြီးသော အချိန်မှာပင် နတ်ဆိုးနဂါး ဝေလငါးကြီးသည် ကမ္ဘာမြေကို တုန်ဟည်းသွားစေသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးကို ပြုလုပ်ကာ ရှန်မိုဆီသို့ တည့်တည့် ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save