Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 645</h2> <h2 style="text-align: center;">နတ်ဆိုးနဂါးဝေလငါးကြီးအား ရှင်းလင်းခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှန်မို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်နင်းဟင်းလင်းပြင်ခြေလှမ်းကို အသုံးပြုကာ အတင်းအကျပ် ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသည်။ နတ်ဆိုးနဂါး ဝေလငါးကြီးမှာ အလွန်ကြီးမားရုံသာမက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင်လည်း သန်မာလှသည်။ ၎င်း၏ အစွမ်းအကန့်အသတ်ကို မသိရှိဘဲနှင့် သူ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် မဝံ့ရဲပေ။</p> <p>ဘုန်း!</p> <p>ထိုသတ္တဝါကြီး၏ ဧရာမ ဦးချိုသည် ပင်လယ်ရေပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ရှန်မို၏ ဘေးနားမှ ကပ်ကာ လွဲချော်သွားခဲ့သည်။ နားကွဲမတတ် မြည်ဟီးသံနှင့်အတူ အနီးနားရှိ ကျောက်တန်းတစ်ခုမှာ ချက်ချင်းပင် ကြေမွသွားတော့၏။ ရှန်မို မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်မိသည်။ ဤကျောက်တန်းများသည် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာ ပင်လယ်ရေနက်ပိုင်း ဖိအားကို တောင့်ခံထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းကိုသာ အဓိကထားသော နိဗ္ဗာန်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများကဲ့သို့ပင် မာကျောပေလိမ့်မည်။ သို့သော် နတ်ဆိုးနဂါး ဝေလငါးကမူ တစ်ချက်တည်းနှင့် အမှုန့်ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>ဤသည်မှာ ထိုဝေလငါး၏ ခွန်အားမှာ မည်မျှအထိ ကြမ်းတမ်းရက်စက်သည်ကို ပြသနေခြင်းပင်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ အချိန်မီ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍သာ ထိမိသွားပါက သူ၏ အတွင်းအားနှင့် သွေးအရှိန်အဝါများမှာ ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်သွားပြီး ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။ ရှိထျန်းဟောက်နှင့် ဟူရှင်းယွဲ့တို့သည်လည်း နတ်ဆိုးနဂါး ဝေလငါး မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းသည်ကို မြင်တွေ့သွားကြပြီး ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြ၏။ အကယ်၍ ထိုသတ္တဝါကြီးနှင့်သာ တိုက်မိခဲ့လျှင် အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး လုံးဝရှိမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ရှိထျန်းဟောက် အလွန် အံ့ဩနေမိသည်။</p> <p>နတ်ဆိုးနဂါး ဝေလငါးက ဘာဖြစ်လို့ ရှန်မိုကိုမှ တည့်တည့် ပြေးတိုက်ရတာလဲ။</p> <p>သို့သော် သူ စဉ်းစားနေရန် အချိန်မရှိပေ။ ထိုတိုက်ခိုက်မှုသည် သူ့အတွက် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးကို ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ ချက်ချင်းပင် လျှာဖျားကို ကိုက်လိုက်ပြီး ဇီဝသွေးအနှစ်သာရကို ထွေးထုတ်ကာ ထွက်ပြေးသည့် နည်းစနစ်တစ်ခုကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူသည် မိုင်တစ်ရာကျော်အကွာသို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ပင်လယ်နက်၏ ပြင်းထန်လှသော ရေဖိအားကြောင့် နှောင့်နှေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရေပြင်ပေါ်တွင်သာ ဖြစ်ပါက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မိုင်သုံးရာမှ ငါးရာအထိ လွတ်အောင် ပြေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။ သာမန် နိဗ္ဗာန်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများမှာ မြင်းစီးပြီး လိုက်လျှင်ပင် မှီနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ရှန်မို မျက်မှောင်ကို အပြင်းအထန် ကြုတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် နောက်မှ လိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် နတ်ဆိုးနဂါး ဝေလငါးကြီးမှာ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ပြန်သည်။ ရှေးယခင်ကတည်းက ဖြေဖျောက်၍မရသော ရန်ငြိုးများ ရှိနေသည့်အလား ဖြစ်၏။</p> <p>ရှန်မို မျက်နှာပျက်သွားပြီး ထိုသတ္တဝါကြီးအား ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခံလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ဝေါင်း!</p> <p>ခန့်ညားထည်ဝါပြီး အစွမ်းထက်လှသော ဧရာမဆင် စိတ်အာရုံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်း၏ ရှည်လျားသော နှာမောင်းမှာ လိမ်ကျစ်နေပြီး လောကရှိ အရာအားလုံးကို ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းရှိသော လှံတစ်စင်းသည် လျှပ်စီးအလား နတ်ဆိုးနဂါး ဝေလငါးဆီသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ စမ်းချောင်းဝါ နတ်ဘုရားလှံပင် ဖြစ်သည်။ ဧရာမဆင်ကြီး၏ ပါးစပ်မှ ရှေးခေတ် နားလည်ရခက်သော အသံများ ဆက်တိုက်  ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံလှိုင်းများ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် မဟာမိတ်များနှင့် အားသာချက်ရှိသော အင်အားစုများမှာ ကံကောင်းခြင်းနှင့် စိတ်ကြည်လင်ခြင်းများကို ရရှိကြသည်။ ရန်သူများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် အင်အားစုများမှာမူ ကံဆိုးခြင်းနှင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးခြင်းများကို ခံစားရလေသည်။</p> <p>ဤသည်မှာ ဟင်းလင်းပြင် မြင့်မြတ်သော ကောင်းကင်ဂီတ နည်းစနစ်ပင် ဖြစ်၏။</p> <p>အသိဉာဏ် သိပ်မရှိလှသော နတ်ဆိုးနဂါး ဝေလငါးကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ထိခိုက်သွားရသည်။</p> <p>သူ မည်သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရမည်ကို မသိတော့ဘဲ ဝေဝါးကာ တွေဝေသွားတော့သည်။ ထိုစဉ် နတ်ဘုရားလှံမှာ ဝင်းခနဲ လက်သွားပြီး ဝေလငါးကြီး၏ နူးညံ့သော ဝမ်းဗိုက်ပိုင်းကို တိကျစွာ ထိုးစိုက်လိုက်ကာ မာကျောလှသော ဦးခေါင်းနှင့် ကျောဘက် အကြေးခွံများကို ရှောင်ကွင်းသွားခဲ့၏။  မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သွေးများ ပန်းထွက်လာတော့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပင်လယ်ရေပြင်မှာ သွေးရောင် လွှမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှန်မို လက်ချောင်းများကို စုစည်းလိုက်ပြီး နောက်ထပ် အမိန့်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ ထိုလှံသည် ဝေလငါး၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်း၌ မရပ်မနား ထိုးခွဲကာ သောင်းကျန်းနေတော့သည်။</p> <p>နတ်ဆိုးနဂါး ဝေလငါး၏ ဧရာမ မျက်လုံးကြီးများတွင် မခံမရပ်နိုင်သော နာကျင်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်နေပြီး ထိန်းချုပ်မရအောင် တုန်ခါနေတော့၏။ ပင်လယ်ရေပြင်ပင်လျှင် လှိုင်းထန်ကာ နောက်ပြန် လည်နေတော့သည်။ ထိုသတ္တဝါကြီးသည် ရှန်မိုနှင့် ပိုမိုဝေးကွာရာသို့ တွန်းပို့ခြင်း ခံလိုက်ရသော်လည်း စမ်းချောင်းဝါ နတ်ဘုရားလှံမှာ ရှန်မို၏ သွေးအနှစ်သာရဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်းဖြစ်ရာ အလွန်ဝေးကွာသွားသောအခါ သဘာဝအလျောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>ရှန်မိုသည် ဟူရှင်းယွဲ့ကို ဆွဲကာ ကျောက်တန်းတစ်ခု၏ နောက်တွင် ပုန်းကွယ်လိုက်ပြီး ရူးသွပ်နေသော သတ္တဝါကြီး၏ ရန်မှ ရှောင်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် နဂါးနက် ကတ်ကြေးကို ရုတ်တရက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>"သတ်စမ်း"</p> <p>နဂါးနက် ကတ်ကြေးသည် ရုတ်တရက် မည်းနက်နေသည့် စစ်မှန်သော နဂါးနှစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် ရှေ့သို့ လိမ်ကျစ်ကာ ပြေးဝင်သွားသည်။</p> <p>နတ်ဆိုးနဂါး ဝေလငါးမှာ ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားပြီး နေရာမှာတင် တောင့်ခဲသွားတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် နဂါးနက် ကတ်ကြေးသည် ၎င်း၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာမှတစ်ဆင့် တိုးဝင်သွားပြီး နတ်ဘုရားလှံနှင့် ပူးပေါင်းကာ အတွင်းပိုင်းမှနေ၍ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်အောင် လုပ်လိုက်တော့သည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် ကတ်ကြေးသည် ၎င်း၏ ဦးခေါင်းခွံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ဦးနှောက်ကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် ကြိတ်ခြေလိုက်၏။ ပြင်းထန်သော အင်အားဖြင့် နတ်ဆိုးနဂါး ဝေလငါးကြီးမှာ အသတ်ခံလိုက်ရလေပြီ။</p> <p>ရှန်မို နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ရှိထျန်းဟောက် လွတ်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။</p> <p>သူ ခေါင်းခါရုံသာ တတ်နိုင်၏။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ကျင့်ကြံမှုချင်း တူညီသော နိဗ္ဗာန်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ရှိထျန်းဟောက်၌ သူ့ကို အကာအကွယ်ပေးထားသော ကံကြမ္မာကို အံတုသည့် ဖွဲ့စည်းပုံရှိနေသဖြင့် သူ့ကို သတ်ရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။ အကယ်၍ ရှန်မို အတင်းအကျပ် လိုက်လံတိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက နတ်ဆိုးနဂါး ဝေလငါးတစ်ကောင်တည်းသာ မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ပင်လယ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးပိုင်းမှ ထူးဆန်းပြီး ကြောက်စရာကောင်းသော ပင်လယ်သားရဲ အမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ လိုက်လံမှုကို နှောင့်ယှက်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့ အလွန်အားယူ၍ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ ရှန်မို၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာပင် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းရင်းကို သူ မသိသော်လည်း ဤလူသားကျင့်ကြံသူမှာ အမြဲတမ်း ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော မျက်နှာကို ထားရှိတတ်သည်။ သို့သော် သူ့ကို ကြည့်လိုက်တိုင်း စိတ်ထဲတွင် ရှင်းပြမရအောင် စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားရသည်။ သူ့၌ ထူးခြားသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ရှိနေပုံရလေ၏။  အရာအားလုံး ဘာဖြစ်လာမည်ကို ကြိုသိနှင့်နေသကဲ့သို့ပင်။ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေပြီး ဘယ်တော့မှ ယိမ်းယိုင်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>ဤသည်မှာ သူ့ မေမေမှ သူ့ကို အမြဲ သင်ယူစေချင်သော အရည်အချင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကံဆိုးစွာဖြင့် သူ ဘယ်တုန်းကမှ မသင်ယူနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>"မိတ်ဆွေရှန်… ဟောက်ထျန်းရှီက..."</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့ အားယူကာ ထထိုင်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မှောင်မည်းပြီး နက်ရှိုင်းလှသော၊ အရိုးထဲအထိ အေးစက်လှသော ပင်လယ်ပြင်သာ ရှိနေဆဲပင်။</p> <p>"သူ့ရဲ့ နာမည်အမှန်က ရှိထျန်းဟောက်… သူက နဂါးပုန်းကျွန်းရဲ့ ကျွန်းရှင်လေးပဲ… ငါနဲ့ သူနဲ့က ရန်ငြိုး နည်းနည်း ရှိထားလို့ပါ"</p> <p>ရှန်မို တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့ လေးနက်စွာဖြင့်</p> <p>"ကျွန်မ အသက်ကို ကယ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"</p> <p>ရှန်မို လက်ကာပြလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါက အလကားရတဲ့ အလုပ်တစ်ခုပါပဲ… ငါ မင်းကို ကယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး… မင်းရဲ့ လက်မောင်းကြားက ဒီသားရဲလေးက ကယ်ခဲ့တာ"</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ဖြူစင်သော သားရဲပေါက်လေးမှာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ သာမန် အိပ်ပျော်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် သတိလစ်သွားပုံရ၏။</p> <p>"သူက သူ့ခြေထောက်ကိုတောင် ကိုက်ပြီး မင်းကို သူ့ရဲ့ သွေးတွေ အများကြီး တိုက်ခဲ့တာ… အဲဒါကြောင့် မင်း အသက်ရှင်ခဲ့တာ"</p> <p>ရှန်မို ရိုးရှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ကျီစိမ်းလေး အစောပိုင်းက လုပ်ခဲ့သမျှကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့သော်လည်း ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ဤဟင်းလင်းပြင် သားရဲမှာ ဟူရှင်းယွဲ့၏ ကံပါလာသော အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခု ထိုသတ္တဝါမှာ ဟူရှင်းယွဲ့နှင့် ပဋိညာဉ် ဖွဲ့ပြီးသားဖြစ်ရာ မည်သူမျှ လုယူ၍ မရတော့ပေ။ သူသည်လည်း လုယူရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… သွေးနတ်ဘုရား နတ်ဆိုးနန်းတော်ရဲ့ ကောင်းကင်မြေခွေးမျိုးနွယ်စုက ရှင့်ရဲ့ ကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့မှ ထပ်မံ အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်မို ခေါင်းညိတ်ပြကာ</p> <p>"သွားကြရအောင်… ရေပြင်ပေါ် ရောက်တာနဲ့ ငါတို့ လမ်းခွဲကြတာပေါ့"</p> <p>"ပင်လယ်ရေပြင်ကတော့ အန္တရာယ် ရှိနေသေးတယ်… ငါ မင်းကို ကာကွယ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးနော်"</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့မှာ မှင်တက်သွားရသည်။</p> <p>သူသည် သွေးနတ်ဘုရား နတ်ဆိုးနန်းတော်၏ လက်အောက်ခံ ကောင်းကင်မြေခွေးမျိုးနွယ်စုမှ နတ်သမီးဖြစ်ကြောင်း သူ ရှင်းလင်းစွာ သိထားပါလျက်နှင့် မျက်နှာသာပေးရန် စိတ်မဝင်စားသေးဘူးလား။</p> <p>ဤလူသားကျင့်ကြံသူမှာ... တကယ်ကို ထူးခြားလှသည်။</p> <p>"မိတ်ဆွေရှန်ရယ်… ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ဘေးကင်းမှုအောင် စောင့်ရှောက်ပေးပါ… မြစိမ်းရောင် ဂူဗိမာန်ထဲကနေ ထွက်သွားတဲ့အထိပဲ လိုက်ပို့ပေးပါ… ကျွန်မ ရှင့်ကို ငွေလမင်း စိတ်စွမ်းအင် ပုလဲတစ်လုံး ပေးနိုင်ပါတယ်"</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့ အလေးအနက် ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။ ငွေလမင်း စိတ်စွမ်းအင် ပုလဲမှာ ကောင်းကင်မြေခွေးမျိုးနွယ်စု၏ အဖိုးတန် ရတနာများအနက် တစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းကို အသုံးပြုပါက အနာဂတ်၏ ကြီးမားသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို ဟောကိန်းထုတ်နိုင်သည်။ ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြားမှာ ၎င်းကို ရရှိရန်အတွက် အလွန်အမင်း အားထုတ်ကြရ၏။</p> <p>သို့သော် ရှန်မို ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ အဲဒါကို မလိုချင်ဘူး"</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့ အံ့ဩသွားရ၏။</p> <p>အဲဒါကိုတောင် မလိုချင်ဘူးလား။</p> <p>သူ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြော၏။</p> <p>"ဒါဆိုရင် လောင်မြိုက်နှလုံးသား ခန်းမအတွက် စမ်းသပ်မှု အမှတ်အသား ဆိုရင်ရော"</p> <p>လောင်မြိုက်နှလုံးသား ခန်းမဆိုသည်မှာ သွေးနတ်ဘုရား နတ်ဆိုးနန်းတော်က ထိန်းချုပ်ထားသော လျှို့ဝှက် နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အတွင်း၌ ထူးခြားဆန်းပြား မီးလျှံများစာရင်းတွင် အဆင့် ၃၃ ရှိသော ကျောက်ဝေါ လောင်မြိုက်နှလုံးသား မီးလျှံ၏ ကျန်ရှိနေသော မီးလျှံစွမ်းအားများ ရှိနေသည်။ ထိုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သူများသည် သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ဝိညာဉ်လောင်ကျွမ်းသော ဝေဒနာကို ခံစားရမည်ဖြစ်ပြီး ထို့နောက်တွင်မူ သုံးနှစ်တိုင်တိုင် အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာ၏ စမ်းသပ်မှုကို ခံယူရမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုခြောက်နှစ်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပါက သူတို့ ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဓမ္မအမှတ်အသား အရေအတွက်မှာ လုံးဝ ထိုးတက်သွားပေလိမ့်မည်။ လောင်မြိုက်နှလုံးသား ခန်းမမှာ ပြင်ပလူများအတွက် ဘယ်တော့မှ မဖွင့်ပေးပေ။ တောင်ပိုင်းကျွန်းစုမှ အခြားသော ထိပ်တန်း အင်အားကြီးများသာ ဆယ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ် အနည်းငယ်မျှသော နေရာများကို ရရှိနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဒါလည်း မလိုချင်သေးဘူး"</p> <p>ရှန်မို နောက်တစ်ကြိမ် ခေါင်းခါလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>သူ၏ စိတ်ဆန္ဒနှင့် ဝိညာဉ်မှာ အလွန်အမင်း သန်မာပြီးသား ဖြစ်ရာ ထိုမီးလျှံ သို့မဟုတ် မိစ္ဆာတို့၏ ဝေဒနာကို ခံစားရန် မလိုအပ်ပေ။ ကျောက်ဝေါ လောင်မြိုက်နှလုံးသား မီးလျှံ၏ ကျန်ရှိနေသော စွမ်းအားမှာ အခြားသူများ၏ စိတ်အာရုံကို လောင်ကျွမ်းစေရန်အတွက် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အတွက်မူ အကောင်းဆုံး မဟုတ်ပေ။</p> <p>"ဒါဆို ရှင် ဘာလိုချင်တာလဲ"</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့က မတတ်သာဘဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ရှစ်မျက်နှာ တိုက်ပွဲဖြိုခွင်းခြင်း အင်းပြား"</p> <p>ရှန်မိုမှ ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သွေးနတ်ဘုရား နတ်ဆိုးနန်းတော်မှာ ကောင်းကင်အင်းဆက်ဂိုဏ်းနဲ့ ကုန်သွယ်နိုင်တဲ့ လမ်းကြောင်းတွေ ရှိသင့်တယ်… ငါ အဲဒါ သုံးခု လိုချင်တယ်"</p> <p>သူ လိုချင်သည်မှာ ထိုအင်းပြားများကို မဟုတ်ဘဲ ၎င်းတို့အတွင်း၌ ကျန်ရှိနေသော ရှစ်မျက်နှာ တိုက်ပွဲဖြိုခွင်းခြင်း မီးလျှံကို ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ စစ်နတ်ဘုရား စိတ်အာရုံကို လောင်ကျွမ်းစေရန်အတွက် အကောင်းဆုံး မီးလျှံ ဖြစ်သည်။</p> <p>"သုံးခုက အရမ်းများတယ်… တစ်ခုပဲ… တစ်ခုတော့ ကျွန်မ ရှင့်အတွက် ရအောင် လုပ်ပေးနိုင်မယ် ထင်တယ်"</p> <p>ဟူရှင်းယွဲ့ အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>ရှန်မိုလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလေ၏။</p> <p>"သဘောတူပါတယ်"</p> <p>သူ ကြိုဈေးဆစ်ရန်အတွက်သာ သုံးခုဟု ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>တစ်ဖက်မှ လုံးဝ သဘောတူလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save