Book List

<h2 style="text-align: center;">မြေအောက်ပင်လယ်ရဲ့လျို့ဝှက်ချက်</h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကြယ်များ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“တောက်... ဒီကောင် တော်တော်ညံ့တာပဲ။ ရန်သူကို ထိအောင်တောင် မပစ်နိုင်ဘူး။ ငါ ထပ်သေပြန်ပြီ”</p> <p>ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ကောင်လေးက ဒေါသတကြီး ရေရွတ်ရင်း သူ၏ ဖုန်းကို ဆိုဖာပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘေးနားရှိ မိန်းကလေးမှာမူ တီဗီဖန်သားပြင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေရင်း နှုတ်ခမ်းကို စူကာ “နင်ကိုယ်တိုင်က ညံ့တာနေမှာပေါ့” ဟု ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် တီဗီမျက်နှာပြင်ပေါ်၌ ရင်ဘတ်ကို ထုရိုက်နေသော ဂေါ်ရီလာကြီးတစ်ကောင် ပေါ်လာသည်။ ကောင်လေးက ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ “ဟော... ကြည့်စမ်း၊ နင် တီဗီထဲမှာ ပြန်ပါလာပြီ” ဟု နောက်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးက ဒေါသထွက်သွားပြီး ဘေးရှိ ခေါင်းအုံးကို ကောက်ကိုင်ကာ ကောင်လေးကို ပစ်ပေါက်လိုက်တော့သည်။ “ကောင်းကျိမင်... ဒါယူစမ်း”</p> <p> </p> <p>ခဏချင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦး၏ နောက်ပြောင်မှုမှာ ခေါင်းအုံးတိုက်ပွဲအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“တော်ကြတော့ နှစ်ယောက်လုံး။ ထမင်းစားဖို့ လာကြတော့”</p> <p>ဧည့်ခန်းထဲမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံထွက်ပေါ်လာမှသာ မောင်နှမနှစ်ဦး၏ တိုက်ပွဲမှာ အရှိန်သတ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထမင်းစားပွဲတွင် ခါးစည်းဝတ်စုံဝတ်ထားသော ထိုအမျိုးသမီးက “သားက ကလေးလည်း မဟုတ်တော့ဘူး၊ ညီမလေးအပေါ် ဒီထက်ပိုပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မဆက်ဆံနိုင်ဘူးလား” ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ ဆက်ဆံရမှာလဲ။ သူ ငယ်ငယ်က ကျွန်တော့်ထက် အားသန်တုန်းကလည်း ကျွန်တော့်ကို ဘယ်တုန်းကမှ လျှော့မပေးခဲ့တာပဲကို”</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးက ထမင်းကို ငုံ့စားရင်း မျက်နှာရှုံ့လိုက်ကာ စားပွဲအောက်မှနေ၍ ကောင်လေး၏ ခြေထောက်ကို ကန်လိုက်သည်။ ကောင်လေးကလည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်ကန်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>စားပွဲအောက်မှ တိုက်ပွဲကို မြင်တွေ့ရသော အမျိုးသမီးဖြစ်သူမှာ ခေါင်းခါရင်း ဖျန်ဖြေပေးရန် လက်လျှော့လိုက်ရတော့သည်။ သူမ၏ ကလေးနှစ်ယောက်မှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဤသို့ပင် ဖြစ်သဖြင့် ယခုတော့ သူမ ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထမင်းအနည်းငယ် ထပ်စားပြီးနောက် အမျိုးသမီးက သားဖြစ်သူကို ထပ်မေးလိုက်သည်။ “ဘာလို့ ဒီတစ်ခါ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြင်သွားတာကို ရထားနဲ့မသွားဘဲ သင်္ဘောနဲ့ပဲ သွားချင်နေရတာလဲ။ ရေလမ်းခရီးက ပိုပြီး အန္တရာယ်များတယ်လေ”</p> <p> </p> <p>“မေမေရယ်... အခု ဘယ်ခေတ်ရောက်နေပြီလဲ။ သင်္ဘောက ဘာအန္တရာယ်ရှိမှာလဲ။ နောက်ပြီး အဲဒီသင်္ဘောက လီဒီ့အဖေပိုင်တာပဲ။ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး”</p> <p>ကောင်းကျိမင်က သူ့အမေကို စိတ်ချအောင် ပြောရင်း ပါးစပ်ထဲသို့ ထမင်းများ အဆက်မပြတ် သွတ်သွင်းနေသည်။ စားပွဲအောက်မှ ခြေထောက်တိုက်ပွဲကတော့ အရှိန်မပျက်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ကိုရီးယားမှာ သင်္ဘောတစ်စင်း နစ်ဖူးတယ် မဟုတ်လား။ ကျည်ဆန်ရထားနဲ့ပဲ သွားပါလား”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်တို့ လက်မှတ်တွေ ဝယ်ပြီးပြီ။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ကောင်းကျိမင်က သူ့အမေကို ထပ်မံ၍ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် အာမခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏ ခြေကျင်းဝတ်၌ အေးစက်စက် အထိအတွေ့တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ မည်းနက်သော ရေများမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကျိမင် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ရေမှာ သူ၏ ခေါင်းအထိ ရောက်ရှိလာပြီး သူ့ကို နစ်မြုပ်သွားစေတော့သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ဝင်လာသည်မှာ သူ၏ညီမလေးသည် ရေမကူးတတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကျိမင်သည် ရေထဲတွင် အသည်းအသန် ရုန်းကန်ရင်း သူ၏ မိသားစုဝင်များဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။ သူ့ညီမလေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်မှုအရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ခုက သူမကို ဆွဲခေါ်သွားသလိုပင် သူတို့ကြားက အကွာအဝေးမှာ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားတော့သည်။ သူ့အမေကို လှည့်ရှာလိုက်သောအခါတွင်မူ သူမကို ဘယ်နေရာမှာမှ မတွေ့ရတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကျိမင်သည် ရေထဲတွင် သူတို့ကို အသည်းအသန် လိုက်ရှာသော်လည်း ဆံပင်တစ်ပင်တောင် မတွေ့ရတော့ပေ။ အသက်ရှူရကျပ်လာပြီးနောက် သူ မျက်လုံးမပိတ်မီ နောက်ဆုံးမြင်လိုက်ရသည်မှာ ချွန်ထက်သော သွားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ပါးစပ်ကြီးတစ်ခုက သူ့ကို တစ်လုပ်တည်း ဝါးမျိုလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟူး...”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အိပ်ရာမှ နိုးလာ၏။ သင်္ဘောကိုယ်ထည်ကို လှိုင်းလုံးများ လာရိုက်သည့်အသံနှင့် သင်္ဘော၏ လှုပ်ခါမှုကို ခံစားလိုက်ရမှသာ ဒါဟာ အိပ်မက်တစ်ခုမှန်း သူ သိလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး... အိပ်မက်ဆိုးမက်တာလား။ ဘာတွေမြင်ခဲ့လဲ။ ပြောပြပါဦး၊ ငါ နားထောင်ပြီး ရယ်ချင်လို့”</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဒုတိယစိတ်၏ လှောင်ပြောင်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ချားလ်စ်က ခေါင်းမော့ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ကပ္ပတိန်အခန်းထဲတွင် ရှိမနေဘဲ သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်၌ ဘောင်းဘီတိုတစ်ထည်တည်းဖြင့် လဲလျောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်တစ်ဖက်တွင် ဝိုင်ဖန်ခွက်ကို ကိုင်ထားပြီး မျက်မှန်အနက်ကို တပ်ထား၏။ သူ၏ ပုံစံမှာ ကမ်းခြေ၌ အပန်းဖြေနေသူနှင့် တူလှသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ ဘာလို့ ဒီမှာ အိပ်နေရတာလဲ” ချားလ်စ်က သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ ငါ့အလှည့်လေ။ ငါ နေပူစာလှုံနေတာ”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ဘဲ အပေါ်က မှောင်မည်းနေသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ရူးနေတာလား။ ဒီလို အမှောင်ထဲမှာ နေပူစာလှုံတယ် ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>“မင်း နားမလည်ပါဘူး။ စိတ်ထဲမှာ ကမ်းခြေရှိနေရင် ဘယ်နေရာမဆို အပန်းဖြေကမ်းခြေပဲပေါ့။ ဒါက နေရာနဲ့ မဆိုင်ဘူး၊ စိတ်အခြေအနေနဲ့ပဲ ဆိုင်တာ”</p> <p> </p> <p>“အခု ခရီးစဉ်က ဘယ်လိုလဲ” ချားလ်စ်က ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလိုပါပဲ။ ပင်လယ်မြေပုံထဲမှာ အဲဒီကျွန်းရဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့သေးဘူး။ ငါ အလုပ်လုပ်ခဲ့ပါတယ်နော်။ နေပူစာမလှုံခင် ရိက္ခာတွေကို သွားစစ်သေးတယ်။ အကယ်၍ ၁၀ ရက်အတွင်း ကျွန်းကို မတွေ့ရင်တော့ ငါတို့ နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ရလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် သင်္ဘောလက်ရန်းကို ကိုင်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ကိုင်းကြည့်ရင်း မည်းနက်နေသော ပင်လယ်ပြင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် မြေပုံပေါ်က အမှတ်အသားများကို ယုံကြည်သည်။ သို့သော် ထိုမြေပုံကို ရခဲ့စဉ်က သူသည် အလွန်အန္တရာယ်များသော အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်နေရခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မသေရုံတမည် အခြေအနေတွင် မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ သတင်းအချက်အလက်များကို ပြန်လည်ထုတ်ယူရခြင်းမှာ မလွယ်ကူလှပေ။ ထို့ကြောင့် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းမှု မရှိနိုင်ဟုလည်း သူ အပြည့်အဝ အာမမခံနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>“စိတ်လျှော့စမ်းပါ အစ်ကိုကြီးရာ။ ဒီတစ်ခေါက် မတွေ့ရင် နောက်တစ်ခေါက် ရှိတာပဲ။ မင်းဖြစ်ရတာ တော်တော်ပင်ပန်းမှာပဲ။ စိတ်ကြည်လင်သွားအောင် ဆေးတစ်လုံးလောက် လိုသလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါ ဟာသတစ်ခုလောက် ပြောပြရမလား”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က ထိုအသံကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နောက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ လက်ထဲက ဖန်ခွက်ကို မော့သောက်ရန် အလုပ်တွင် သူ၏ မျက်စိအစွန်မှနေ၍ ကောင်းကင်ယံ၌ လင်းလက်နေသော အဖြူရောင် အစက်အပြောက်အချို့ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ကြယ်တွေလား။ မြေအောက်မှာ ကြယ်တွေ ရှိနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ အပေါ်ယံကမ္ဘာကို ပြန်ရောက်သွားတာလား”</p> <p> </p> <p>စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် ထိုကြယ်ပွင့်များမှာ ပို၍ လျင်မြန်စွာ လင်းလက်လာသည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပြန်လည်ငြိမ်းသတ်သွားပြီး အမှောင်ထုထဲသို့ ရောနှောသွားတော့သည်။ ချားလ်စ်၏ ကောင်းမွန်လှသော ညကြည့်အာရုံဖြင့်ပင် ထိုအရာများကို ထပ်မံ ရှာမတွေ့တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>*ဖုန်း*</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ကျောက်ခဲလေးတစ်လုံးမှာ ဘယ်ကမှန်းမသိဘဲ လွင့်စင်လာပြီး ချားလ်စ်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျလာသည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ သူ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားပုံရပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားကာ သင်္ဘောမောင်းခန်းထဲက ကော်နာကို ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။ “ဒုတိယအရာရှိ။ ညာဘက်ကို အကုန်ကွေ့။ အရှိန်မြှင့်စမ်း”</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောကြီးမှာ ရုတ်တရက် ကွေ့လိုက်စဉ်မှာပင် ကျောက်ခဲများမှာ မိုးသီးများကဲ့သို့ သင်္ဘောပေါ်သို့ တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထစ်ချုန်းသံနှင့်အတူ ချားလ်စ်၏ ထိတ်လန့်ဖွယ် အကြည့်အောက်တွင် တောင်ထိပ်တစ်ခုခန့် ကြီးမားသော ကျောက်စက်ပန်းဆွဲကြီးတစ်ခုမှာ အပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာပြီး ခဏလေးအလိုက သင်္ဘောရှိခဲ့သော နေရာသို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကြီးမားသော အရှိန်ဖြင့် ရေထဲသို့ ကျရောက်သွားသော ထိုကျောက်စက်ပန်းဆွဲကြီးကြောင့် လှိုင်းတံပိုးကြီးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နာဝေးလ် သင်္ဘောကြီးဆီသို့ ဆူနာမီကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်လာကာ သင်္ဘောမှာ ဘယ်ညာ အသည်းအသန် လှုပ်ခါသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ချားလ်စ်မှာ ကြိုးများဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် အမြန်ချည်နှောင်ထားသဖြင့် လှိုင်းဒဏ်ကြောင့် မျောပါမသွားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဘာတွေလဲကွာ။ ဘယ်တုန်းက ကြယ်တွေက ဒီလောက်အထိ ဒေါသကြီးသွားတာလဲ။ ငါတို့က နည်းနည်းလေး ကြည့်လိုက်တာကို ကျောက်ခဲတွေနဲ့ ပစ်ပေါက်နေတယ်ပေါ့လေ” ရစ်ချတ်က လှောင်ပြောင်ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခါးသက်သော ပင်လယ်ရေများကို ထွေးထုတ်ရင်း ချားလ်စ်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒါတွေက ကြယ်တွေ မဟုတ်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီအရာတွေက အသက်ရှိတယ်။ သူတို့ ငါတို့ကို မြင်သွားလို့ ကျောက်ခဲတွေနဲ့ ပစ်တာ”</p> <p> </p> <p>“တောက်... အပေါ်မှာ တစ်ခုခု နေနေတာလား။ သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် အပေါ်မှာ ကပ်နေပြီး မပြုတ်ကျတာလဲ။ အိမ်မြှောင်တွေလား”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါ အရေးမကြီးဘူး။ ကြည့်။ ကြယ်တွေ ထပ်လင်းလာပြန်ပြီ”</p> <p> </p> <p>အပေါ်ယံတွင် ဝေဝါးသော အဖြူရောင်အစက်အပြောက်များ ထပ်မံ လင်းလက်လာပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်း ပြန်မှောင်သွားပြန်သည်။ တောင်တစ်လုံးခန့်ကြီးသော နောက်ထပ် ကျောက်စက်ပန်းဆွဲကြီးတစ်ခု ထပ်မံ ကျဆင်းလာပြန်သဖြင့် နာဝေးလ်သင်္ဘောမှာ အသည်းအသန် ဆုတ်ခွာခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ရိုက်ခတ်လာပြီးနောက် ရစ်ချတ်က အော်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက မဖြစ်သေးဘူး။ အဲဒီကောင်တွေက ငါတို့နောက်ကို ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်နေတာ”</p> <p> </p> <p>ကြယ်များ ထပ်မံ လင်းလက်လာစဉ် ချားလ်စ်က အခြေအနေကို အမြန်သုံးသပ်လိုက်ပြီး မီးမောင်းများကို အကုန်ပိတ်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အမှောင်ထုထဲတွင် ချားလ်စ်၏ အသည်းအသန် အသက်ရှူသံကိုသာ ကြားနေရတော့သည်။ ကျောက်ခဲမိုးများ ထပ်မံ ကျမလာတော့သည်ကို သိလိုက်ရမှသာ သူ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်နိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>အပေါ်က အရာမှာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ၎င်းသည် နာဝေးလ်သင်္ဘော၏ အလင်းရောင်ကို ကြည့်ပြီး ပစ်မှတ်ထားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မီးများကို ပိတ်ထားသရွေ့တော့ ထိုအရာသည် သင်္ဘောကို ရှာတွေ့နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အမှောင်ထဲတွင် ချားလ်စ်က သူ၏ အဖွဲ့သားများကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒုတိယအရာရှိ၊ မရပ်နဲ့။ ရှေ့ကို ဆက်မောင်း။ ငါတို့ အန္တရာယ်က မလွတ်သေးဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ကပ္ပတိန်၊ ကျွန်တော် ဘာမှ မမြင်ရဘူးဗျ”</p> <p> </p> <p>“ငါ မြင်ရတယ်။ ငါ လမ်းညွှန်ပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုးဖောက်၍မရသော အမှောင်ထုကြီးအတွင်း နာဝေးလ်သင်္ဘောကြီးသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက် ခရီးနှင်နေသည်။ ချားလ်စ်သည် လက်ထဲတွင် ပင်လယ်ပြကွက်ကို ကိုင်ကာ ကုန်းပတ်ပေါ်၌ မတ်တပ်ရပ်နေ၏။ သူသည် တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် လမ်းကြောင်းမလွဲစေရန် အာရုံစိုက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ချားလ်စ်က ရှေ့က ပင်လယ်ပြင်ကို ကြည့်ရန် ခေါင်းမော့လိုက်စဉ်မှာပင် ရစ်ချတ်၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသောအသံကို ကြားလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်း။ ကျွန်းကြီးပဲ။ ငါတို့ ရှာတွေ့ပြီဟေ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save