Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆၈</h2> <h2 style="text-align: center;">အဲလစ်ဇဘက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အမှတ် ၁၀၀၂ ၏ ရူးသွပ်သော ဟိန်းဟောက်သံများ နောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ချားလ်စ်သည် သူ၏ အရှိန်ကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။ အမှတ် ၁၀၀၂ က မည်သူ့ကိုပဲ အမိန့်ပေးသည်ဖြစ်စေ၊ ၎င်းသည် သူ့အတွက် ဘေးဒုက္ခတစ်ခုသာ ဖြစ်လာပေလိမည်။</p> <p> </p> <p>သူ လာခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းဟောင်းအတိုင်း ပြန်ပြေးစဉ် ပတ်ဝန်းကျင် မြင်ကွင်းများမှာ ဝေဝါးနေတော့သည်။ ကျယ်ဝန်းသော ခန်းမကြီးသို့ သူ ရောက်ရှိချိန်တွင် ဆက်စပ်နေသော လျှောက်လမ်းများထဲမှ အရာဝတ္ထုပေါင်းများစွာ စုပြုံထွက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p> ရွံရှာဖွယ် အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများမှာ ၎င်းတို့၏ သွေးကြောမျှင်များဖြင့် တွားသွားနေကြပြီး အခြားသော သက်မဲ့ပစ္စည်းများမှာလည်း လှုပ်ခါလျက် ရှိနေကြသည်။ ၎င်းတို့အားလုံး၏ ရည်မှန်းချက်မှာ တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။ ချားလ်စ်၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ရန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ် နောက်သို့ ဆုတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် နောက်မှ လိုက်လာသော သတ္တဝါများမှာလည်း ခန်းမထဲသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ညီကို၊  ဘယ်ဖက်လက်နဲ့ ၄၈၇ ကို ငါ ထိန်းချုပ်ပေးမယ်” ရစ်ချက်က ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။ အခုချိန်တွင် စကားပြောနေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ သူသည် ညာဘက်လက်ဖြင့် ဓားနက်ကို ပြောင်းပြန်အနေအထားဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ကြွက်ကလေးများမှာလည်း သူတို့၏ စူးရှသော သွားများကို ထုတ်ပြလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က ထိုအင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများနှင့် အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ ဘယ်ဘက်မှ တံခါးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည်။ ဖြူဖွေးသော လက်တစ်ဖက် ထွက်လာပြီး သူ၏ အင်္ကျီကို ဆွဲကာ အတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလက်၏ ပိုင်ရှင်မှာ အဲလစ်ဇဘက် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု ချားလ်စ် လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သူမ၏ အရပ်ရှည်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်ဟန်က သူ့ကို အပြင်ဘက်သို့ ဆွဲခေါ်ပြေးတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင် ကြောင်မနေနဲ့၊ ဆက်ပြေးရအောင်။ အဲဒီအရာတွေက ဒီလျှို့ဝှက်လမ်းကိုလည်း သိကြတယ်။ သူတို့ မကြာခင် ရှင့်နောက်ကို လိုက်လာလိမ့်မယ်” အဲလစ်ဇဘက်က ဝင်္ကပါကဲ့သို့သော လှိုဏ်ခေါင်းအတွင်း ကျွမ်းကျင်စွာ ပြေးလွှားရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ” ချားလ်စ်က ရှေ့မှ ဦးဆောင်ပြေးနေသော သူမကို အော်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အခုက အဲဒါတွေ ပြောနေရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူး။ ရှင် အခုချက်ချင်း ရှင့်ရဲ့သင်္ဘောဆီ ပြန်ရမယ်။ ရှင့်မှာ အချိန်အများကြီး မရှိဘူး။ ဒီနေရာမှာ ရှင် ကြာကြာနေလေ ရှင့်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က သူတို့ရဲ့ ဝါးမြိုတာကို ပိုခံရလေပဲ” အဲလစ်ဇဘက်က တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ် ဆက်မမေးတော့ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ ရှေ့က အမျိုးသမီးမှာ ရန်သူမဟုတ်ကြောင်း သူ သေမာသွားသည်။ အသေးစိတ်ကို သင်္ဘောပေါ် ရောက်မှသာ မေးမြန်းတော့မည် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဲလစ်ဇဘက်သည် ဤနေရာကို အတော်လေး ကျွမ်းကျင်ပုံရသည်။ မည်သည့်ဘက်မှ အရာဝတ္ထုများ ထွက်ပေါ်လာပါစေ၊ သူမသည် လွတ်မြောက်ရာ လမ်းကို အမြဲ ရှာတွေ့နေသည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ် သစ်ပင်ပေါက်ဝဆီသို့ ပြေးနေစဉ် သူ၏ ဘယ်ဘက် အင်္ကျီကော်လာထိပ်မှာ သူ၏ ပါးကို ရိုက်လိုက်ပြီး အောက်ဘက်သို့ ညွှန်ပြသည်။ ချားလ်စ်၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အဝတ်အစားများပင် အသက်ဝင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ချားလ်စ်က ဘာမှ မတုံ့ပြန်သဖြင့် အင်္ကျီကော်လာက သူ၏ ပါးကို ထပ်ရိုက်ပြီး အောက်သို့ ထပ်မံ ညွှန်ပြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ လန့်သွားရသည်။ လီလီ ရှိနေသော အိတ်ကပ်မှာ ဖောင်းကြွနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး တုန်ရင်နေသော လက်ဖြင့် အိတ်ကပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ အဖြူရောင် ကြွက်ကလေး ရှိနေရမည့် နေရာတွင် လှုပ်ရှားနေသော အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများစွာ အစားထိုး ရောက်ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့သည် အိတ်ကပ်အတွင်းမှ ထွက်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ လီလီ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ မျက်နှာတွင် ခါးသီးသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သူ တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ ညာဘက်နားရွက်မှာ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြုတ်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖြူဖွေးသော လက်တစ်ဖက်က ထိုနားရွက်ကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။ အဲလစ်ဇဘက်က ထိုနားရွက်ကို ချားလ်စ်ထံ ပြန်ပေးရင်း ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>“ချားလ်စ်၊ ရှင် မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ အဲဒီ ရတနာရဲ့ ရောင်ခြည်ဖြာထွက်တဲ့ နယ်ပယ်ထဲကနေ ရှင် ထွက်သွားတာနဲ့ အရာအားလုံး မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်ရှင်”</p> <p> </p> <p>“အင်္ဂါတွေ ပြုတ်ထွက်သွားတာတောင်မှလား”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်ရှင်။ အဲဒီ ပြုတ်ထွက်သွားတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို အဝေးကို ရောက်မသွားအောင်ပဲ ရှင် ထိန်းထားပါ”</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးပဲ” ချားလ်စ်က ပြေးလွှားရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်မှာ အနည်းငယ် သက်သာရာ ရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လှုပ်ရှားနေသော အိတ်ကပ်ကို လက်ဖြင့် ဖိထားလိုက်သည်။ အဲလစ်ဇဘက်၏ စကားသာ မှန်မည်ဆိုလျှင် လီလီအတွက် မျှော်လင့်ချက် ရှိပါသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်နှင့်အတူ ပြေးနေသော ကြွက်ကလေးများမှာလည်း ၎င်းတို့၏ အင်္ဂါများ ပြုတ်ထွက်လာသဖြင့် ဒုက္ခရောက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ရဲ့ အင်္ဂါတွေကို အတူတူ ယူခဲ့ကြ။ သင်္ဘောပေါ် ရောက်တာနဲ့ အကုန် ပြန်ကောင်းသွားလိမ့်မယ်” ချားလ်စ်က ၎င်းတို့ကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကြွက်ကလေးများမှာ သူ၏ စကားကို နားလည်ပုံရသည်။ အနည်းငယ်သာ ထိခိုက်ရသေးသော ကြွက်များက အင်္ဂါများ ပြုတ်ထွက်နေသည့် ကြွက်များကို ဝိုင်းကူကြသည်။ သို့သော် အချို့မှာမူ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ပြိုကွဲသွားပြီး အင်္ဂါများမှာ နေရာအနှံ့ ပျံ့ကျဲသွားသဖြင့် မကယ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် အခြားသူများကို ဂရုစိုက်နိုင်သည့် အခြေအနေတွင် မရှိတော့ပေ။ သူ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ထွက်လာချင်နေသလို ယားယံမှုကို ခံစားနေရသည်။ သူသည် ဘာစကားမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ အဲလစ်ဇဘက်နောက်သို့သာ အရှိန်ကုန် လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး လိုဏ်ခေါင်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ အဆောက်အဦး၏ အနီရောင် အလင်းတန်းများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သို့သော် ချားလ်စ်သည် သူ၏ သင်္ဘောသားများကို မတွေ့ရပေ။ သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြန် ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤနေရာသည် သူ စတင်ဝင်လာခဲ့သည့် သစ်ပင်ပေါက်ဝ မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင်တို့ရဲ့ သင်္ဘောကို ဘယ်မှာ ထားခဲ့တာလဲ။ ရှင့်ရဲ့ သင်္ဘောပေါ် အရင်ပြန်တက်ပါရှင်” အဲလစ်ဇဘက်က စိုးရိမ်တကြီး တိုက်တွန်းသည်။</p> <p> </p> <p>“နေဦး၊ ငါ့လူတွေကို အရင် ရှာရမယ်” ချားလ်စ်က လမ်းညွှန်အိမ်မြှောင်ကို ထုတ်ယူကာ အရပ်မျက်နှာကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်ချောင်းကို ဓားဖြင့် အနည်းငယ် လှီးလိုက်ပြီး လင်းနို့မှန်ပေါ်သို့ သွေးသုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းနို့ကြီးတစ်ကောင်မှာ အတောင်ပံများ ဖြန့်ကားလျက် အဲလစ်ဇဘက်နှင့် ကြွက်ကလေးများကို ကျောပေါ်တင်ကာ ဝေဟင်သို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အမြင့်သို့ ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ချားလ်စ်၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ရင်မှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းသွားသည်။ သူသည် အမှတ် ၁၀၀၂ ၏ ရောင်ခြည်ဖြာထွက်မှု နယ်ပယ်အတွင်းမှ လွတ်မြောက်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းနို့အသွင်ဖြင့် ချားလ်စ်သည် သူ၏ ပါးစပ်ကို ဟကာ လူသားတို့ မကြားနိုင်သော အသံလှိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုလှိုင်းများသည် မြေပြင်သို့ ရိုက်ခတ်ပြီး ပြန်လာသောအခါ သူ၏ လူများရှိရာ နေရာကို သူ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ အမြန်ပျံသန်းသွားသောအခါ အခြေအနေမှာ မကောင်းကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ပေါက်ကွဲသံများနှင့် သေနတ်သံများကို ဆက်တိုက် ကြားနေရသည်။ သစ်ပင်ပေါက်ဝမှ ထွက်လာသော အရာဝတ္ထုများမှာ သေနတ်ဒဏ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လူများထံသို့ ပြေးကပ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် မြေပြင်နှင့် နှစ်မီတာခန့် အကွာတွင် လူသားအသွင်သို့ ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။ သူသည် အမှတ် ၄၈၇ ကို လှုပ်ရှားနေသော အရာများဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ရာ လျှပ်စစ်တန်းကြီးမှာ မှောင်မိုက်နေသော ကျွန်းပေါ်တွင် လင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ လျှပ်စစ်အထိမခံရသော အင်္ဂါများမှာ လိပ်တက်သွားပြီး ငြိမ်သက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်နေသော်လည်း ချားလ်စ် အားတင်းကာ ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ လူများမှာ သူ့ထံသို့ ဝမ်းသာအားရ ပြေးလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>လူအုပ်၏ ရှေ့ဆုံးမှ ရောက်လာသော စားဖိုမှူး ဖရေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချားလ်စ်၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲသွားသည်။ သူသည် ဖရေး၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ စူးရှသော သွားများဖြင့် လည်ပင်းကို ကိုက်ပြီး သွေးများကို ငတ်မတ်စွာ စုပ်ယူတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောသားများမှာ ရုတ်တရက် ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ကြောင်အသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟေ့။ ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ရှင့်ရဲ့လူကို လွှတ်လိုက်စမ်းပါရှင်” အဲလစ်ဇဘက်က အမြန် ပြေးလာပြီး ချားလ်စ်ကို ဆွဲခွာလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ဖရေးကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် ကြောက်ရွံ့နေသော အဲလစ်ဇဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သင်္ဘောသားများဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ ဘာမှ ရှင်းမပြတော့ဘဲ သူ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သင်္ဘောပေါ် ပြန်တက်ကြ။ မြန်မြန်လုပ်”</p> <p> </p> <p>စကားဆုံးသည်နှင့် ချားလ်စ်သည် အားနည်းနေသော ဖရေးကို တွဲကူကာ အပျက်အစီးများကြားမှ ပြေးထွက်ခဲ့သည်။ ကျန်ရှိသော သူများမှာလည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ နောက်မှ အမြန် လိုက်လာကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကပ္ပတိန်၊ ဒီအမျိုးသမီးက ဘယ်သူလဲ” ဒုတိယအရာရှိ ကိုးနားက ပြေးရင်း လှမ်းမေးသည်။</p> <p> </p> <p>“စကားမများနဲ့၊ ပြေးဖို့ပဲ လုပ်” ချားလ်စ်၏ ပြတ်သားသော အသံကြောင့် ကိုးနား ဆက်မမေးရဲတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် မျက်ခုံးများကို တင်းတင်းကြုတ်ထားမိသည်။ သူ ဘာကြောင့် ဖရေးကို ကိုက်မိသည်ကို သူ မသိပေ။ ၎င်းမှာ သူ၏ အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ညီကို၊ ငါတို့ ဒီမှန်ကို ခဏခဏ မသုံးသင့်ဘူး ထင်တယ်။ အကယ်၍ ငါတို့သာ လုံးဝ လင်းနို့မျိုးနွယ် ဖြစ်သွားရင် အပေါ်ယံကမ္ဘာကို ဘယ်တော့မှ ပြန်လို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး’ ရစ်ချက်က သတိပေးသည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ သူသည် ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေသော ဖရေးကို တောင်းပန်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း တုန်ရင်မှုများ ပြန်လည် ခံစားလိုက်ရသည်။ အမှတ် ၁၀၀၂ သည် ရေကန်ထဲမှာတင် ရှိနေရမည်ဟု သတ်မှတ်ချက် မရှိကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကြည့်ဦး။ အဲဒီအရာတွေ နောက်ကို လိုက်လာပြီ”</p> <p> </p> <p>ဒစ်ပ်၏ အော်သံကြောင့် အားလုံး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လှုပ်ရှားနေသော အရာဝတ္ထုများမှာ သစ်ပင်ပေါက်ဝမှနေ၍ ရေတံခါး ပွင့်သွားသကဲ့သို့ အလုံးအရင်းနှင့် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save