Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၇၁</h2> <h2 style="text-align: center;">မာဂရက်၏ နံနက်ခင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါပြီ။ မပျော်ရွှင်စရာတွေကို ငါတို့ မစဉ်းစားတော့ဘူး။ ကဲ ထပ်စားလိုက်ဦး၊ အမေလည်း အဖော်လုပ်ပေးမယ်" သမီးဖြစ်သူ၏ နှစ်သိမ့်စကားကို ကာလီသာက ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မာဂရက်က သူမ၏ မိခင်ကို ချိုသာစွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး ငွေရောင် ဇွန်းခက်ရင်းများကို ကိုင်ကာ အရသာရှိလှသော မနက်စာကို ပြန်လည် စားသုံးလိုက်သည်။ အနည်းငယ် စားပြီးနောက် သူမက လှုပ်ရှားမှုတို့ကို ရပ်တန့်ကာ ကာလီသာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "အမေ၊ အဖေရော ဘယ်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>"နင့်အဖေနဲ့ နင့်အစ်ကိုက ကျွန်းရဲ့ ကိစ္စအချို့ကို သွားလုပ်နေကြတယ်။ သူတို့ မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက် အစောကြီးလား။ သမီး သွားခေါ်လိုက်ဦးမယ်" မာဂရက်က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို လက်သုတ်ပုဝါဖြင့် သုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူမ မိခင်၏ တားမြစ်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဝဲယာတိုကျွန်း၏ ဘုရင်ခံရုံးဆီသို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တောက်ပသော ဖန်စမီးဆိုင်းများ ရှိသည့် စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် ဖြတ်ကျော်လာပြီးနောက် မာဂရက်သည် မိသားစု ပန်းခြံထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူမ ဖခင်၏ စာကြည့်ခန်းမှာ ထိုပန်းခြံ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>မြေအောက် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လိုက်လျောညီထွေရှိသော ပန်းမျိုးစိတ်မှာ များများစားစား မရှိသော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ အဖိုးတန်ပြီး ရှားပါးလှသော ပန်းများမှာ တစ်ပွင့်ထက်တစ်ပွင့် ပိုမိုလှပစွာ ပွင့်လန်းနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဘုရင်ခံအိမ်တော်မှာ ကျွန်း၏ အမြင့်ဆုံး တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် တည်ရှိပြီး ကျွန်းသူကျွန်းသားများ၏ အိမ်များမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်စက်ဝိုင်းလေးများကို အပေါ်စီးမှ မြင်တွေ့နေရသည်။</p> <p> </p> <p>မြေအောက်ပင်လယ်၏ တတိယအကြီးဆုံးကျွန်း ဖြစ်သဖြင့် ဝဲယာတိုကျွန်းမှာ တရုတ်နိုင်ငံ၏ ကုန်းမြေဧရိယာ တစ်ဝက်ခန့်ရှိသော ကျယ်ပြန့်သည့် နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မာဂရက်က အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်းမှနေ၍ အစွမ်းကုန် ကြည့်သော်လည်း ဆိပ်ကမ်းရပ်ကွက်၏ အလင်းရောင်ကိုသာ ဝေဝေဝါးဝါး မြင်တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>'အဖေ့ရဲ့ ကျွန်းမှာ ဆိပ်ကမ်းရပ်ကွက် ရှိတာပဲ။ ငါ ဆရာချားလ်စ်ကို ဒီကိုလာဖို့ ကြေးနန်းရိုက်ပြီး ဖိတ်လို့ရတာပဲ။ ဒါဆိုရင် သူ့ကို တွေ့ရမယ့် အခွင့်အရေး ရမှာပေါ့' မာဂရက်က သူမဘာသာ တွေးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>မျက်ဝန်းနက်လေးတွေ ရှိတဲ့ ထိုလူငယ်၏ ပုံရိပ်က စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာသည်နှင့် သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် ပန်းရောင်သန်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ အတူတူ ရှိနေစဉ်က ဆက်ဆံရေးမှာ သိပ်ပြီး ချောမွေ့ခဲ့သည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူသည် သူမကို ဂရုမစိုက်မည့်အစား စကားပြောတတ်သော ကြွက်ကလေးနှင့် သင်္ဘောအမြောက်များအကြောင်းကိုသာ ဆွေးနွေးနေတတ်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် ဆေးထည့်ပေးရန်အတွက်သာ သူမကို ခေါ်ယူတတ်သည်။ ထိုအမှတ်တရကို ပြန်တွေးမိတိုင်း သူမ ဒေါသထွက်မိသည်။ သူမက ဘုရင်ခံရဲ့ သမီးလေ၊ သူက သူမကို အစေခံမိန်းကလေးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခဲ့တာ။</p> <p> </p> <p>ဒါတွေအားလုံး ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့်လည်း ဘာကြောင့်ရယ်မှန်းမသိဘဲ သူမက သူ့အကြောင်းကိုပဲ တွေးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>မာဂရက်က လက်ရန်းကို မှီရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူမသည် အချိန်ကုန်သွားသည်ကိုပင် သတိထားမိဘဲ အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေမိသည်။ အတွေးထဲတွင် နစ်မျောနေသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာတွင် ခံစားချက် အမျိုးမျိုးမှာ ပြောင်းလဲနေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပျော်ရွှင်နေသလို၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ဝမ်းနည်းနေသလို ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဝတ်စုံအပြည့်နှင့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးမှာ မိန်းကလေး၏ နောက်တွင် ပေါ်လာသည်။ သူက ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး သတိပေးလိုက်သည်။ "မမလေး၊ ဒီနေရာက အန္တရာယ်ရှိနိုင်ပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး သတိထားပါဦး"</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် မာဂရက် လန့်သွားရသည်။ သူမ လန့်ဖျန့်ကာ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့မှ မိသားစု အိမ်တော်ထိန်း ဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် လျှာလေး ထုတ်လိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ် အန်ကယ်ယော့ခ်။ သမီး အတွေးလွန်သွားလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>"မမလေးက ပန်းတွေ လာကြည့်နေတာလား။ ကျေးဇူးပြုပြီး အကြာကြီး မနေပါနဲ့ဦး။ နေ့လည်စာ မစားခင်မှာ ယဉ်ကျေးမှု သင်ခန်းစာတွေ တက်ဖို့ ရှိပါသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>အိမ်တော်ထိန်း၏ စကားကြောင့် မာဂရက်မှာ သူမ ဘာအတွက် လာခဲ့သည်ကို သတိရသွားပြီး ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူမက ဂါဝန်အနားကို အမြန်မကာ ပန်းခြံထဲမှ ပြေးထွက်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>'ဒုက္ခပါပဲ။ အဖေ့ကို မနက်စာ စားဖို့ လာခေါ်တာကို မေ့သွားတယ်'</p> <p> </p> <p>ဘုရင်ခံရုံး၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်သောအခါ တံခါး၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် လက်နက်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော အစောင့်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက အမောတဖြည်းဖြည်း ဖြေလိုက်ပြီး တံခါးကို ခေါက်ရန် လက်လှမ်းလိုက်စဉ်မှာပင် တံခါးနောက်ကွယ်မှနေ၍ ကျယ်လောင်သော ဒုန်းခနဲ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"အသုံးမကျတဲ့ကောင်။ အမှိုက်ကောင်။ ဒါ မင်းတို့ ကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းတဲ့ ပုံစံလား။ မဖြေရှင်းနိုင်ရင် အခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း"</p> <p> </p> <p>သူမ ဖခင်၏ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မာဂရက်၏ လက်မှာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားပြီး မျက်နှာတွင် ဝေခွဲမရသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"အဖေက တော်တော် ဒေါသထွက်နေပုံပဲ။ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား" မာဂရက်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမက တံခါးချပ်ကြီးပေါ်သို့ နားကပ်ကာ ချောင်းနားထောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဝင်ဝမှာ ရပ်နေကြသော အစောင့်များမှာမူ မာဂရက်၏ အပြုအမူကို ဂရုမစိုက်သလို ကျောက်ရုပ်များကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ဝဲယာတိုကျွန်း တစ်ခုလုံးရဲ့ ရဲချုပ်ပဲ။ အခုတော့ အသက်ရှင်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ရှာမတွေ့ဘူးလို့ လာပြောနေတာလား။ ငါ သတိပေးလိုက်မယ်။ သူက ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီး ပစ်ရဲ့ မြေးအရင်းပဲ။ ဆိပ်ကမ်းရပ်ကွက်မှာ လျှောက်သွားနေတဲ့ အမှိုက်ကောင် မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ဘုရင်ခံ ဒန်နီယယ်၏ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံမှာ ကျယ်လောင်လွန်းသဖြင့် မာဂရက်၏ နားထဲမှာပင် နာကျင်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုရင်ခံမင်းကြီး၊ ကျွန်တော် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို သုံးခဲ့ပါတယ်။ ဖတာဂန်  ပဋိညာဉ်အဖွဲ့ထဲက အရူးတွေဆီမှာတောင် အကူအညီ တောင်းခဲ့ပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ဘယ်မှာမှ ရှာမတွေ့ပါဘူး။ သူက လေထဲကို ပျောက်ကွယ်သွားသလိုပါပဲ"</p> <p> </p> <p>"ငါ ဘာဆင်ခြေမှ မကြားချင်ဘူး။ ငါ့မိသားစုက ဒီကျွန်းပေါ်မှာ နေတာ။ သူတို့ကို အန္တရာယ် ဖြစ်အောင် ငါ အခွင့်မပေးနိုင်ဘူး။ သုံးရက်။ ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ မင်းမှာ သုံးရက်ပဲ အချိန်ရှိတယ်။ ငါ့သမီးကို နောက်ထပ် တစ်ခုခု ဖြစ်ဦးမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ခေါင်းကို ငါ ရိုက်ခွဲပစ်မယ်။ အခု ထွက်သွားစမ်း"</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် တံခါးချပ်ကြီး ပွင့်လာပြီး ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးမှာ ချွေးအေးများ စိုရွှဲလျက် ထွက်လာသည်။ သူက မာဂရက်ကို မြင်လိုက်သောအခါ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ပြီး အမြန်ပင် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မာဂရက်က အခန်းထဲသို့ သတိထားကာ ဝင်လိုက်သောအခါ စားပွဲကြီးနောက်တွင် ထိုင်နေသော ဒန်နီယယ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"အဖေ၊ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား" မာဂရက်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သမီးဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ဒန်နီယယ်၏ ဒေါသများမှာ ချက်ချင်း အရည်ပျော်သွားပြီး အသံမှာလည်း ပျော့ပျောင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး သမီးရဲ့။ ကိစ္စအသေးအမွှားလေးပါ။ ငါ့သမီးလေးက ဘာကိစ္စရှိလို့ လာတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"အမေက အဖေ့ကို မနက်စာ စားဖို့ သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်လို့ပါ" မာဂရက်က စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် သူမ၏ အကြည့်က ရှုပ်ပွနေသော စားပွဲပေါ်ရှိ ဓာတ်ပုံအချို့ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ အထူးသဖြင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး လှပသောအမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဓာတ်ပုံက သူမကို ဆွဲဆောင်သွားသည်။ သူမ၏ လှပမှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ မျက်ဝန်းနက်လေးတွေမှာ သူမ၏ ဆရာချားလ်စ်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဖေ၊ ဒီအမျိုးသမီးက ဘယ်သူလဲ။ သူက အရမ်း လှတာပဲ" မာဂရက်က ဓာတ်ပုံကို ကောက်ယူကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ အခုလေးတင် သေသွားတဲ့ လူရဲ့ ဇနီးအသစ်ပေါ့။ တကယ့်ကို နှမြောစရာပဲ။ လှပတဲ့ သတို့သမီးကိုမှ ယူပြီးပြီးချင်း သေသွားရတာ။ သူက အတူတူတောင် အိပ်ရသေးမှာ မဟုတ်ဘူး" မာဂရက်၏ နောက်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဒန်နီယယ်နှင့် ရုပ်ချင်းဆင်သော လူငယ်တစ်ဦးက အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး မာဂရက်၏ လက်ထဲမှ ဓာတ်ပုံကို ရုတ်တရက် လှမ်းယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒန်နီယယ်က သူ့သားကို သတိပေးသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ညီမလေး ရှေ့မှာ အဲဒီလို ပြောဖို့ သင့်တော်ရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>လူငယ်က ပုခုံးတွန့်လိုက်ပြီး သူ့ဖခင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါကို ဂရုမစိုက်ဟန် ပြသည်။ "အဲဒီလူ သေသွားတော့ ဒီမုဆိုးမလေးက သူတို့ မိသားစု အမွေရဲ့ တစ်ဝက်ကို ရတော့မှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ဒါက အဲဒီလောက် မရိုးရှင်းဘူး။ ပစ်က အရမ်း ကပ်စေးနှဲတာ။ သူ့ရဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတွေကို တခြားကျွန်းသားတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲကို အလွယ်တကူ ရောက်သွားဖို့ သူ ဘယ်တော့မှ ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"အဖေ၊ လက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်း ဥပဒေက ငါတို့ ဘိုးဘေးတွေကတည်းက သတ်မှတ်ခဲ့တာလေ"</p> <p> </p> <p>"အဲဒါက သာမန်လူတွေအတွက်ပဲ။ ပစ်အတွက်ကတော့ လူတစ်ယောက်ကို အစအန မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်ဖို့က မခက်ခဲဘူး"</p> <p> </p> <p>လူငယ်က ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒါက ကျွန်းတစ်ကျွန်းရဲ့ အုပ်ချုပ်သူ ပြောရမယ့် စကားမျိုး မဟုတ်ဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါက လက်တွေ့ပဲ"</p> <p> </p> <p>မာဂရက်က သူမ ဖခင်နှင့် အစ်ကိုဖြစ်သူတို့၏ စကားများကို နားမလည်ဘဲ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ငြိမ်ပြီး နားထောင်နေသည်။ သူတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြသည်ကို သူမ လုံးဝ မသိပေ။</p> <p> </p> <p>သမီးဖြစ်သူ၏ ဝေခွဲမရသော မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဒန်နီယယ်က သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "အရင် ပြန်သွားနှင့်ပါ သမီးလေး။ အဖေ ဂျက်နဲ့ ခဏ စကားပြောပြီးရင် လိုက်လာခဲ့မယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့၊ မြန်မြန် လာခဲ့ကြနော်" မာဂရက်က နာခံမှုရှိစွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး တံခါးဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မာဂရက် ထွက်သွားသည်နှင့် ဒန်နီယယ်က ခက်ထန်သော မျက်နှာထားဖြင့် သူ့သားဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလဲ။ သူတို့ကို ရှာတွေ့ပြီလား"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့။ ပရဒိသု ဝဲဂယက် တစ်ဝိုက်မှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ ပင်လယ်ဓားပြ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ပါ။ သူတို့က ငါးဖမ်းလှေတွေနဲ့ ကုန်တင်သင်္ဘောတွေကို တိုက်ခိုက်တာကြောင့် နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားတဲ့ သူတွေပါ။ မာဂရက်ကို သူတို့က ဖမ်းခေါ်သွားခဲ့တာပါ"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ၊ တော်ဝင် တိုက်တန် တစ်စင်းကို စေလွှတ်လိုက်။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်မကျန် သတ်ပစ်လိုက်စမ်း။ ဝဲယာတိုကျွန်းကို လာပတ်သက်မိတဲ့အတွက် သူတို့ ထိုက်တန်တဲ့ အဖိုးအခကို ပေးရမယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save