Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ခဏတာ နားခိုခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နာဝေးလ် သင်္ဘော၏ ကပ္ပတိန်အခန်းအတွင်း၌ ချားလ်စ်သည် စားပွဲပေါ်တွင် ဖြန့်ခင်းထားသော ရေကြောင်းပြမြေပုံကို အာရုံစိုက်ကြည့်နေ၏။ သူသည် ‘အရာဝတ္ထု ဖလှယ်ရေး စီမံကိန်း’ နှင့် ‘ဓာတ်ခွဲခန်း ၃’ တည်ရှိရာ ကျွန်းများကို အမှတ်အသားပြုထားပြီး ထိုနေရာနှစ်ခုကြားရှိ ထူးဆန်းသော ဆက်နွှယ်မှုများကို စဉ်းစားနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီမြေအောက်ပင်လယ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ လူသားတွေကို သူတို့ပဲ ခေါ်လာခဲ့တာများလား” ဟု ရစ်ချက်က အကြံပြုသည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “မဖြစ်နိုင်ဘူး။ တကယ်လို့သာ အဲဒီလိုဆိုရင် သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေ ဒါမှမဟုတ် ဒဏ္ဍာရီတွေထဲမှာ သူတို့အကြောင်း ဘာလို့တစ်ချက်မှ မပါရတာလဲ။ နတ်ဘုရားအလင်းတော်အဖွဲ့ရဲ့ ကျမ်းစာတွေထဲမှာတောင် ကောင်းကင်ယံမှာ စိုးမိုးတဲ့ နေနတ်ဘုရားအကြောင်းပဲ ပါတာ။ သူတို့စေလွှတ်တဲ့ တမန်တော် ဒါမှမဟုတ် နတ်ဘုရားစေတမန်အကြောင်းတောင် တစ်လုံးမှ မပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူသိမှာလဲကွာ။ သူတို့က သေပြီးသားလူတွေပဲ၊ ဂရုစိုက်မနေပါနဲ့တော့” ဟု ရစ်ချက်က ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ယုတ္တိမရှိဘူး။ အဖွဲ့အစည်းမှာ အဆင့်မြင့်နည်းပညာတွေနဲ့ ရတနာတွေ အများကြီးရှိတာပဲ။ သူတို့က ဒီအတိုင်း တိတ်တဆိတ် နေထိုင်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့စိတ်ထဲမှာတော့ မျက်နှာပြင်ကမ္ဘာကို သွားတဲ့လမ်းက သူတို့နဲ့ တစ်နည်းမဟုတ်တစ်နည်း ပတ်သက်နေမယ်လို့ ခံစားနေရတယ်”</p> <p> </p> <p>“မင်းပြောသလိုဆိုရင် ပိုပြီး ထူးဆန်းတာတွေ တွေးကြည့်ပါလား။ ဥပမာ- အပေါ်ကမ္ဘာမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်တစ်ခုခုဖြစ်လို့ ကျန်တဲ့လူသားတွေကို နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်အဖြစ် မြေအောက်ကို ခေါ်လာတာမျိုးပေါ့။ နာမည်ကြီး ကျမ်းစာထဲက ‘နောဧရဲ့ သင်္ဘော’ လိုမျိုးပေါ့ကွာ”</p> <p> </p> <p>ရစ်ချက်၏ စကားကြောင့် ချားလ်စ် စိတ်တိုလာမိသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် မေ့လျော့နေခဲ့သော နားထဲက အသံဗလံများက တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လောင်လာပြန်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် အခန်းတံခါးမှာ ‘ကျွိ’ ခနဲ မြည်ကာ ပွင့်လာပြီး ဒစ်ပ်က ပန်းကန်တစ်ခုကို ကိုင်ကာ ခေါင်းလေးပြူ၍ ဝင်လာသည်။</p> <p>“ကပ္ပတိန်... ကျွန်တော်တို့ အလင်းပြန်ဂဏန်းကြီးတစ်ကောင် မိလို့ပါ။ အကောင်းဆုံး ဂဏန်းလက်မသားတွေ ယူလာပေးတာပါ”</p> <p> </p> <p>ဖြူဖွေးနုအိနေသော ဂဏန်းသားများကို ကြည့်ရင်း ချားလ်စ်က မြေပုံကိုသာ စိုက်ကြည့်လျက် “စားပွဲပေါ်တင်ထားလိုက်။ နောက်တစ်ခါဆို တံခါးခေါက်ပြီးမှ ဝင်” ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒစ်ပ်က အစားအစာများကို ချထားပြီး ပြန်ထွက်မည်အပြုတွင် ချားလ်စ်က သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်၏။ ချားလ်စ်၏ လက်ထဲ၌ လူပြက်မျက်နှာဖုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဒစ်ပ်၏ အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ရတနာတစ်ခု လိုချင်နေတာ မဟုတ်လား။ ဒါကို ယူထားလိုက်”</p> <p> </p> <p>ဒစ်ပ်၏ မျက်နှာတွင် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ဒစ်ပ်က လှမ်းအယူတွင် ချားလ်စ်က လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး ရတနာကို အသုံးပြုရာတွင် လိုက်နာရမည့် စည်းကမ်းများကို တင်းမာသော အကြည့်ဖြင့် ရှင်းပြလိုက်၏။ သူအလိုရှိသည်မှာ စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသော လက်ထောက်တစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည့် အရူးတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဒစ်ပ်သည် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လူပြက်မျက်နှာဖုံးကို လက်ခံလိုက်သည်။ “ကပ္ပတိန်... ကျွန်တော် ဂရုစိုက်ပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ သွားတော့။ ပြီးရင် သင်္ဘောဆရာဝန်ကို အထဲခေါ်လိုက်ဦး”</p> <p> </p> <p>ဒစ်ပ် ထွက်သွားပြီးနောက် ရစ်ချက်က ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ဂဏန်းသားတစ်ဖဲ့ကို ပါးစပ်ထဲ အတင်းထိုးထည့်လိုက်ရင်း “ဟေး... အဲဒီမျက်နှာဖုံးကို ကောင်လေးကို ဒီအတိုင်း ပေးလိုက်တာလား” ဟု မေးသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီပစ္စည်းက ငါတို့အတွက် အသုံးမဝင်တော့ဘူး။ သူ့ကိုပေးလိုက်တာက ငါတို့အဖွဲ့ရဲ့ အင်အားကို ပိုတောင့်တင်းစေတယ်” ဟု ချားလ်စ်က ပြန်ဖြေရင်း မြေပုံကို ဆက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သိပ်မကြာခင်မှာပင် လာစတိုသည် သူ၏ သံခြေထောက်ဖြင့် ထော့နဲ့ထော့နဲ့ ဝင်လာသည်။ “မင်း ငါ့ကို ခေါ်သလား”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော့်ကို ဆေးပေးဦး။ နားထဲက အသံတွေက ပိုဆိုးလာပြန်ပြီ”</p> <p> </p> <p>လာစတိုက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ချားလ်စ်ကို အသေအချာ စစ်ဆေးပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “ဒီနတ်ဘုရားရဲ့ ကျိန်စာကို ငါက နှိမ်ရုံပဲ နှိမ်ပေးနိုင်တာ မင်းသိသားပဲ။ ဒါကို အပြီးတိုင် ပျောက်ချင်ရင်တော့ ကျွန်းတစ်ကျွန်းမှာ လအနည်းငယ်လောက် အနားယူမှ ရမယ်။ မင်းရဲ့ အခြေအနေက ပင်လယ်ပြင်ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်စားမှုတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်နေတာ”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က မြေပုံပေါ်က အမှတ်အသားများကို ကြည့်ရင်း တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။ မျက်နှာပြင်ကမ္ဘာသို့ သွားရာလမ်းကို ရှာဖွေနေချိန်တွင် ခရီးစဉ်ကို ရပ်နားလိုက်ရခြင်းက သူ့အတွက် သေခြင်းတရားထက်ပင် ပို၍ ဆိုးဝါးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>လာစတိုက ချားလ်စ်၏ စိတ်ကို ရိပ်မိပုံရပြီး အနားသို့ တိုးကပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းကတော့ သေရမှာ မကြောက်ဘူးဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အဖွဲ့သားတွေကိုတော့ ထည့်စဉ်းစားပေးဦး။ ပြီးခဲ့တဲ့ရက်က စက်ပြင်မှူး ဂျိမ်းစ်တောင် နားထဲက အသံတွေကြားလို့ ငါ့ဆီမှာ လာကုသွားသေးတယ်။ သူက မင်းရဲ့ ခရီးစဉ်ကို နှောင့်နှေးမှာစိုးလို့ မပြောဘဲ အောင့်ထားတာ”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ ရင်ထဲ လေးလံသွားကာ “ဂျိမ်းစ်အပြင် တခြား ဘယ်သူတွေ ဖြစ်နေသေးလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လူသစ်အနည်းငယ်ကလွဲရင် ကျန်တဲ့သူတွေအားလုံး အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ခံစားနေရပြီ။ သူတို့ရဲ့ စိတ်ဖိစီးမှုတွေကို ငါက ဆေးနဲ့ ကုပေးလို့ မရဘူး။ ငါ ဒီမြေအောက် ပင်လယ်ပြင်မှာ နေလာတာ ကြာပြီ၊ မင်းလောက် အလုပ်ကြိုးစားတဲ့ ကပ္ပတိန်မျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသေးဘူး”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် စားပွဲကို လက်ချောင်းဖြင့် ခေါက်ရင်း ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် ခေါင်းမော့ကာ “နားလည်ပါပြီ။ ဒီတစ်ခေါက် ပြန်ရောက်ရင် အားလုံးကို အနားပေးပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>လာစတို၏ မျက်နှာတွင် ရှားရှားပါးပါး အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ “မင်းလည်း အနားယူဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။ မင်းက ငယ်ပါသေးတယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိပ်ပြီး ဖိအားမပေးပါနဲ့”</p> <p> </p> <p>နာဝေးလ် သင်္ဘောကြီးသည် သန္တာကျောက်တန်းကျွန်းစုဆီသို့ ခရီးနှင်ခဲ့ရာ နှစ်ပတ်ခန့်အကြာတွင် ဆိပ်ကမ်း၏ မီးပြတိုက်အလင်းရောင်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရင်းနှီးနေသော ဆိပ်ကမ်းအလင်းရောင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သင်္ဘောသားအားလုံး၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ယှက်သန်းသွားကြသည်။ ချားလ်စ်သည် ကုန်းပတ်ပေါ်၌ လူစုကာ ခရီးစဉ်ကို ခေတ္တရပ်နားမည့်အကြောင်း အသိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီအချိန်မှာ အားလုံး ကောင်းကောင်း အနားယူကြ။ နောက်တစ်ခါ ခရီးထွက်ရင် လီလီရဲ့ ကြွက်တွေကတစ်ဆင့် မင်းတို့ကို အကြောင်းကြားလိုက်မယ်။ အခု လူစုခွဲလို့ရပြီ”</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောသားများသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် လူစုခွဲသွားကြ၏။ ချားလ်စ်တစ်ယောက်တည်းသာ နာဝေးလ် သင်္ဘောကြီးကို ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရန် သင်္ဘောကျင်းသို့ မောင်းနှင်သွားတော့သည်။ သင်္ဘောသားတွေ အနားယူဖို့ လိုသလို သင်္ဘောကြီးလည်း အနားယူဖို့ လိုအပ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောကျင်းက အလုပ်သမားတွေ သင်္ဘောကိုယ်ထည်မှာ ကပ်နေတဲ့ ခရုခွံတွေကို ခွာထုတ်နေတာကို ချားလ်စ် ခဏမျှ ရပ်ကြည့်နေမိသည်။ ထို့နောက် သူသည် နာဝေးလ် သင်္ဘောကြီးကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် သင်္ဘောကျင်းမှ ထွက်လာပြီး စူးစမ်းရှာဖွေသူများအသင်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လွှောက်လာခဲ့သည်။ သူ လုပ်စရာရှိနေသေးသည့် အလုပ်တစ်ခု ကျန်နေသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အသင်း၏ ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လူသံများဖြင့် ဆူညံနေ၏။ ကပ္ပတိန်များသည် စုဝေးကာ သူတို့ရရှိထားသော ရတနာများနှင့် သတင်းအချက်အလက်များကို ဖလှယ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ မျက်လုံးများက လူအုပ်ကြားထဲတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို လိုက်ရှာနေမိသည်။ သိပ်မကြာခင်မှာပင် သူသည် အဲလိဇဘက်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမသည် မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ပုခုံးကို ဖက်ထားရင်း ရင်းနှီးသော ကပ္ပတိန်အချို့နှင့် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စကားပြောနေလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save