Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၃၅၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">လုံးဝ မညှာဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော ငါးမိနစ်ခန့်က...</p> <p> </p> <p>ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်အနီးရှိ အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ ခေါင်မိုးပေါ်တွင်။</p> <p> </p> <p>“ဒီကောင်မလေးက ပါရမီရှိတယ်။ သူ့ရဲ့ သေနတ်ပစ်ခတ်မှုနဲ့ ပညာရပ်တွေကလည်း မဆိုးဘူး။ ငါတို့ဂိုဏ်းထဲကိုသာ စည်းရုံးနိုင်မယ်ဆိုရင်...”</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့က စောစောစီးစီး ပါရမီရှင် အပင်ပေါက်လေးတွေကို အရင်ဦးအောင် သိမ်းခဲ့ကြပြီပဲ။ အခုတော့ ငါ့ရဲ့ ဓားနက်ဂိုဏ်း အလှည့် ရောက်ပြီ...”</p> <p> </p> <p>ရန်ဝူချန်း ခေါင်းကိုမော့ကာ အရက်ပြင်းပြင်းကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ သူ၏ လေသံမှာ ငြင်းခုံရန် အခွင့်အရေးမပေးပေ။</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲဖြစ်နေသည်မှာ အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော လူအနည်းငယ်မှာ ကူညီရန် အစီအစဉ်မရှိကြပေ။ သူတို့က ဝိုင်ကို တစ်ငုံချင်း မြည်းစမ်းရင်း စွန့်ပစ်ထားသော ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်အတွင်း ပင့်ကူဘုရင်နှင့် အသက်လုတိုက်နေရသော ကောင်မလေးကို ပုလင်းထဲ ပိတ်မိနေသော ပုစဉ်းရင်ကွဲတစ်ကောင်ကို ကြည့်နေသည့် ပွဲကြည့် ပရိသတ်များကဲ့သို့ ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ရန်... ဒါကတော့ မတရားဘူးလေ...” တစ်ယောက်က မကျေမနပ် ကန့်ကွက် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အရင် ငါတို့ ခေါ်သွားတဲ့သူတွေက အမြောက်စာတွေပဲ။ သူတို့တွေကို အလေးအနက် သင်ပေးဖို့ စိတ်ကူးမှမရှိတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်မလေးကတော့ မတူဘူး။ သူ့ပါရမီက အတွင်းစည်းတပည့်၊ တိုက်ရိုက်တပည့်တောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ပညာရပ်တွေကလည်း ထိပ်တန်း အဆင့်တွေပဲ။ ဒါက တစ်ချက်ခုတ် နှစ်ချက်ပြတ်ထက် သာသေးတယ်။ ဒီလိုအခွင့်အရေးမျိုးကို လက်လွတ်မခံနိုင်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>ရန်ဝူချန်းက ပြန်မဖြေပေ။</p> <p> </p> <p>သူက အနက်ရောင်ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး အေးစက်သော အကြည့်တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ ဂိုဏ်းငယ်လေးတွေရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တွေအားလုံး ကျောက်နဂါးအိုင်မှာ သေကုန်ကြပြီဆိုတာ ငါမှတ်မိနေတယ်နော်။”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ။” တစ်ယောက်က ပြန်ပက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>ရန်ဝူချန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ရဲ့ ဓားနက်ဂိုဏ်းမှာ မင်းတို့ထက် ရွှေရောင်အနှစ်သာရအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက် ပိုရှိနေတာရယ်... မင်းတို့ ဂိုဏ်းချုပ်တွေလည်း မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ ငါ့ထက် အင်အားနည်းနေတာရယ်ပဲ ရှိတာပါ။”</p> <p> </p> <p>သူက ဓားကို ဓားအိမ်ထဲမှ အကုန် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင်ဓား၏ အသွားမှာ ညနက်ပိုင်းတွင် အေးစက်စွာ တောက်ပနေပြီး နီမှိန်မှိန် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ယိုဖိတ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီဓားက သွေးမသောက်ရတာ ကြာပြီ။ ဒီည ငါတို့ လက်ရည်စမ်း ကြမလား။”</p> <p> </p> <p>သူက လက်ရည်စမ်းရန် ပြောနေသော်လည်း သူ၏ လေသံမှာ နူးညံ့မှု အလျဉ်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ သေမိန့်ပေးသည့် ခြိမ်းခြောက်မှုနှင့် ပိုတူနေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ စကားကြောင့် အခြားသူများမှာ တောင့်ခဲသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>လေထုမှာ သေခြင်းတရားကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်အတွင်း တိုက်ပွဲမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ။ ကောင်မလေးမှာ လှည့်ကွက်များ ကုန်ဆုံးနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရူးသွပ်နေသော ပင့်ကူဘုရင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ မျက်လုံးမှိတ်ကာ သေမင်းကို စောင့်ဆိုင်းရန်သာ ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကမ္ဘာကြီးက ကျယ်ပြောပါတယ်။ ပါရမီရှင်တွေကလည်း ပေါတယ်။ ဖရိုဖရဲ ကာလကြီး ရောက်လာတော့မှာဆိုတော့ ငါတို့အတွက် တခြား ပါရမီရှင်တွေကို ရှာဖို့က အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိဦးမှာပါ။”</p> <p> </p> <p>ရန်ဝူချန်း စိတ်မရှည်ဖြစ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အမျိုးသားတစ်ဦးက ရှေ့သို့တက်၍ အခြေအနေကို ထိန်းရန် ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ရန်... မင်းက အခုထိ ငါတို့နဲ့ တပည့်လုတာမျိုး တစ်ခါမှ မလုပ်ခဲ့ဖူးဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီတစ်ယောက်ကိုလည်း ငါတို့တွေ မလုကြတာ အကောင်းဆုံးပဲ မဟုတ်လား။ အားလုံးကော ဘယ်လိုသဘောရလဲ။”</p> <p> </p> <p>“အင်း... အဲဒါကတော့ အဓိပ္ပာယ်ရှိသားပဲ...” အစောပိုင်းက အမျိုးသားက စိတ်ပျက်စွာ လျှာသပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကလေးမလေး တစ်ယောက်တည်းပဲလေ။ ဂိုဏ်းချုပ်ရန်ပဲ ယူပါစေ။ ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ။ ငါတော့ စိတ်မဝင်စားဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်တော့ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ရန်ဝူချန်းက ဓားကိုကိုင်ကာ ခေါင်းမိုးစွန်းတွင် ရပ်လိုက်ပြီး အောက်သို့ ခုန်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အေးစက်သော အသံမှာ သူတို့နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျော်ကြားမှုကာလ ရောက်လာပြီး ထိပ်သီးလုပွဲတွေ စတင်တဲ့အခါကျ ငါတို့ ပြန်ဆုံခဲ့ရင်... ငါ ညှာတာပေးပါ့မယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရန်ဝူချန်းက ဓားတစ်ချက် ပိုင်းချလိုက်ရုံဖြင့် ပင့်ကူဘုရင်ကို နောက်သို့ လွင့်စင်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုပင့်ကူဘုရင်မှာ အနီးနားရှိ မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင်၏ ပထမအဆင့်မှ လွတ်မြောက်လာသော အုပ်စု၏ ခေါင်းဆောင်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ အတော်လေး အစွမ်းထက်သည်။ အခြေခံအုတ်မြစ်အဆင့် နှောင်းပိုင်းဖြစ်ကာ ဧရာမ အုပ်စုကြီးကို အုပ်ချုပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းကြောင့် ထိုမကောင်းဆိုးဝါးအုပ်မှာ အခြားသူများကဲ့သို့ ဂိုဏ်းများကို ပစ်မှတ်မထားဘဲ C ပြည်နယ် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရိုကိုသာ လာရောက် တိုက်ခိုက် နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာမျိုးက တခြားနေရာများတွင် မဖြစ်ဖူးပေ။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ဆိုစေ ထိုမကောင်းဆိုးဝါးများ၏ အဓိကရန်သူမှာ တက်လှမ်းသူများသာ ဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူများ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ရန်ဝူချန်းမှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရို သို့မဟုတ် တခြားသူတွေ အသက်ရှင်ခြင်း၊ သေခြင်းကို ဂရုမစိုက်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ ထိုနေရာကို လာရခြင်းမှာ နောင်လာမည့် တိုက်ပွဲများအတွက် အင်အားစုဆောင်းရန်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အင်အားကြီးမားသော ပြန်လည်နေရာချထားမှုကြီး...</p> <p> </p> <p>ရှေးဟောင်း တားမြစ်ချက်များ ပွင့်ထွက်လာမှု...</p> <p> </p> <p>သယံဇာတများအတွက် စစ်ပွဲကြီး။</p> <p> </p> <p>ပါရမီရှင် အများဆုံးနှင့် အင်အား အကြီးဆုံးဂိုဏ်းကသာ ထိပ်ဆုံးသို့ လမ်းဖောက်နိုင်မည်ဖြစ်ကာ ခွန်းလွန်နှင့် မဟာမိုးကြိုးဘုရားကျောင်း ကဲ့သို့သော ရှေးဟောင်း အင်အားကြီးများနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ခါတော့ သူက တက်လှမ်းခြင်းလမ်းစဉ်ကို အဝေးမှ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ငေးကြည့်နေရသူ တစ်ယောက်အဖြစ် အဖြစ်ခံတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ကောင်မလေးကို ပြောလိုက်သော စကားမှာ ဖိတ်ခေါ်ချက် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ညှိနှိုင်းမှုလည်း မဟုတ်။</p> <p> </p> <p>အမိန့်ပေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ကောင်မလေးက ငြင်းပယ်ခဲ့မည်ဆိုပါက သူ့တွင် ရွေးချယ်စရာ သုံးခု ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို ထားခဲ့ပြီး ပင့်ကူဘုရင် ဝါးမျိုသည်ကို ကြည့်နေလိုက်မည်။</p> <p>သူ့ကို ဓားနက်ဂိုဏ်းသို့ အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းခေါ်သွားမည်။</p> <p>တခြားဂိုဏ်းများကို စည်းရုံးပြီး နောင်တစ်ချိန်မှာ ရန်သူဖြစ်မလာစေရန် သူ့ကို ထိုနေရာမှာတင် သတ်ပစ်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုကောင်မလေး ငြင်းလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ကဲ့သို့သော လူများအတွက် ဂိုဏ်းတစ်ခုသို့ ဝင်ခွင့်ရခြင်းမှာ ကောင်းချီးတစ်ခုပင်။</p> <p> </p> <p>ဘယ်လိုလူမျိုးကများ ဒီလိုကောင်းချီးမျိုးကို လွှင့်ပစ်မှာလဲ။</p> <p> </p> <p>“ဓားနက်ဂိုဏ်းထဲ ဝင်ရမယ် ဟုတ်လား။” လင်းလင်လင် ခေါင်းကို အသည်းအသန် ခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက ခေါင်းမာစွာဖြင့် ပြောသည်။ “ကျွန်မအသက်ကို ကယ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ ဆရာရှိပြီးသားပါ။ ကျွန်မက C ပြည်နယ် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရိုဝင်အဖြစ် မွေးဖွားလာတာ၊ သေရင်လည်း အဲဒီက တစ္ဆေပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ကမ်းလှမ်းချက်အတွက်တော့ ကျေးဇူးပါပဲ...” </p> <p> </p> <p>သူက တကယ်ကြီး သူ့ကို ငြင်းလိုက်တာလား။</p> <p> </p> <p>ရန်ဝူချန်း၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ဒေါသများ ဝုန်းခနဲ ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ပင့်ကူဘုရင်မှာ ခြိမ်းခြောက်မှုအသစ်ကို အာရုံခံမိပြီး ရူးသွပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းက ဟိန်းဟောက်ရင်း ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာသော်လည်း ရန်ဝူချန်း၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခြေတစ်ချက် ဆောင့်ကန်မှုဖြင့် မြေပြင်ထဲသို့ နစ်ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင် တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သူက အနက်ရောင်ဓားကို မြှောက်လိုက်ပြီး ပင့်ကူဘုရင်၏ ဦးခေါင်းခွံထဲသို့ ဂျွတ်ခနဲ အသံနှင့် အတူ စိုက်ချလိုက်ကာ အလောင်းကို မြေပြင်ပေါ်မှာတင် သံရိုက်ထားသလို လုပ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းလင်လင်သည် သူ၏ ခြေထောက်အောက်မှ ကြေမွသွားသော ကြမ်းပြင်ကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါက ဘယ်လို မကောင်းဆိုးဝါးမျိုးလဲ။ သူက... သူက ပင့်ကူဘုရင်ကို ဒီတိုင်း နင်းသတ်လိုက်တာလား..</p> <p> </p> <p>သူက စိတ်ထဲ ရေရွတ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရေ... ကယ်ပါဦး... ရှင်သာ အမြန်ရောက်မလာရင် ရှင့်ရဲ့ လျှော့စျေးနဲ့ရထားတဲ့ တပည့်လေးတော့ ဒီအဘိုးကြီးစုတ်ရဲ့ ပြန်ပေးဆွဲတာ ခံရပြီး ချီဘီလူသတ်လက်နက်လေး ဖြစ်သွားတော့မယ်... အီးဟီးဟီး...</p> <p> </p> <p>“မင်း ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ရန်ဝူချန်းက သူ၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြောကြည့်။”</p> <p> </p> <p>“အဲ... ဦးလေး... ကျွန်မ ပြောတာက..”</p> <p> </p> <p>လင်းလင်လင်က လှံကို အမြန်သိမ်းလိုက်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် အတင်းပြုံးပြရင်း နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။ သူက သီချင်းလေး ညည်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“လင်ကန်းမှိုလေး... စားလို့ကောင်း... ဝါးစားမယ်... လင်ကန်းမှိုလေး... လင်ကန်းမှို...” </p> <p> </p> <p>ရန်ဝူချန်း- “...”</p> <p> </p> <p>သူ၏ စိတ်ရှည်မှု ကုန်ဆုံးသွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ “လူစကားပြောစမ်း... အဲဒီလို ဒေသစကားတွေနဲ့ မရေမရာတွေ လာမလုပ်နဲ့...”</p> <p> </p> <p>ပင့်ကူဘုရင် သေသွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ပင့်ကူအိမ်များလည်း အရည်ပျော်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းလင်လင် ထွက်ပြေးရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟိုမှာကြည့်... ပန်းကန်ပြားပျံကြီး...”</p> <p> </p> <p>သူက ရုတ်တရက် ရန်ဝူချန်း၏ နောက်ကျောဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကံမကောင်းစွာဖြင့် ရန်ဝူချန်းမှာ ဘာမှမသိသော ရှေးဟောင်းလူမျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူက လင်းလင်လင်ကို ငတုံးတစ်ယောက်လို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကလေးမ... ငါက သာမန်အားဖြင့် ယောက်ျားတွေကိုတောင် အတင်းအကျပ် မလုပ်ချင်ဘူး။ မိန်းကလေးဆိုရင် ပိုတောင် မလုပ်ချင်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီလောက်တောင် ငြင်းနေမှတော့ ငါ နောက်ဆုံးနည်းလမ်းကိုပဲ သုံးရတော့မယ်။ မင်းကို ဓားနက်ဂိုဏ်းဆီ အတင်းဆွဲခေါ်သွားပြီး ပိတ်လှောင်ထားမယ်။ မင်း ဒုက္ခတော်တော်လေး ခံစားရပြီးရင်တော့ လိမ်လိမ်မာမာနဲ့ ငါ့ရဲ့ တပည့် ဖြစ်လာမှာပါ...”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မက လူသတ်လက်နက် မဖြစ်ချင်ဘူး အီးဟီးဟီး......”</p> <p> </p> <p>လင်းလင်လင် လှည့်ပြီး ထွက်ပြေးတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ မည်သို့ မြန်မြန်ပြေးပါစေ ရန်ဝူချန်းလို မကောင်းဆိုးဝါးအိုကြီးကို မကျော်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဓားနက်ဂိုဏ်းချုပ်သည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လှုပ်ရှားလျက် မီတာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်ကာ သူ၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ပုခုံးကို ဖမ်းဆွဲရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်စဉ်....</p> <p> </p> <p>“အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရေ... ကယ်ပါဦး...”</p> <p> </p> <p>လင်းလင်လင်က နောက်ဆုံးတွင် အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ခါတော့...</p> <p> </p> <p>သူ၏ အော်ဟစ်သံက အဖြေတစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အနောက်ဘက်မှနေ၍ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက စာရွက်အနက်ရောင်ကို ဓားဖြင့် ဖြတ်လိုက် သကဲ့သို့ မှောင်မည်းသော ကောင်းကင်ယံကို ခွဲထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားသံနှင့် လေတိုးသံများ နောက်ကနေ ကပ်ပါလာ၏။</p> <p> </p> <p>ရန်ဝူချန်း၏ အမြင်အာရုံမှာ တစ်စက္ကန့်မျှ ဝေဝါးသွားပြီး ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူနှင့် ကောင်မလေး အကြားတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ရန်ဝူချန်း၏ ရောက်လာသော လက်ဖဝါးကို လက်ချောင်းတစ်ချောင်းတည်းဖြင့် ဖိထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ စူးရှသော မျက်လုံးများ မော့ကြည့်လာ၏။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျား သူ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မသတ်ဘူး။ ခင်ဗျား မရှိရင်တောင် ကျွန်တော် အချိန်မီ ရောက်လာမှာ ဆိုပေမဲ့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား နောက်ထပ် တစ်လှမ်း ထပ်လှမ်းမယ်ဆိုရင်တော့...”</p> <p> </p> <p>စကားမဆုံးခင်မှာပင် ချန်ဟွိုက်အန်ထံမှ ပြင်းထန်သော ဓားအရှိန်အဝါများ</p> <p>ပေါက်ကွဲ၍ ထွက်လာပြီး...</p> <p> </p> <p>မြေပြင်ပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းများစွာ ဖြစ်ပေါ်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင်တော့...</p> <p> </p> <p>အေးစက်သော စကားနှစ်လုံးက ရန်ဝူချန်း၏ နားထဲတွင် ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>”လုံးဝ..မညှာဘူး...”</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save