Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၃၅၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">တာအို ဖြန့်ဝေခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က လင်းလင်လင်ကို C ပြည်နယ် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရိုသို့ ပြန်ခေါ်လာချိန်...</p> <p> </p> <p>ဗျူရို၏ အဓိကဝင်ပေါက်တွင် ပင့်ကူနတ်ဆိုး အလောင်းများမှာ တောင်ပုံရာပုံ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ့ကို ဇဝေဇဝါဖြစ်စေသည်မှာ ထိုပင့်ကူမကောင်းဆိုးဝါးများ အားလုံးသည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူများ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးနေခြင်း ဟုတ်နေပုံ မရခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့အနက် အတော်များမားက လျှပ်စီးပညာရပ်နှင့် ဓားသိုင်းပညာရပ်များအောက်တွင် သေဆုံးနေကြသည်မှာ သိသာလှသည်။</p> <p> </p> <p>သူ သိရသလောက် သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများထဲတွင် ထိုမျှစွမ်းအားကြီးသော လျှပ်စီး သို့မဟုတ် ဓားသိုင်းပညာရပ်များကို တတ်မြောက်ထားသူ တစ်ယောက်မှ မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>အဘိုးကြီးလီ၏ ဓားသိုင်းက မဆိုးဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့် ပင့်ကူနတ်ဆိုး ရာပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင်ပါ ဓားရာများ ထင်ကျန်ရစ်အောင် လုပ်နိုင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>လေးလံသော သတ္တုစပ်တံခါးကြီးအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ထိုလျို့ဝှက်ချက်မှာ ပေါ်ပေါက် သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ရင်းနှင့် အခြားသော လက်ဟောင်းငယ်သားများမှာ ခန်းမဆောင်ကြီး၏ အဝင်ဝတွင် ရပ်နေကြပြီး...</p> <p> </p> <p>သူတို့ရှေ့တွင် ရှေးဟောင်းစတိုင်နှင့် ခေတ်မီစတိုင်ကို ထူးဆန်းစွာ ရောနှောဝတ်ဆင်ထားသော ကျင့်ကြံသူတစ်စု ရပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူများထဲတွင် ရင်းနှီးသော မျက်နှာတစ်ခု ပါဝင်နေ၏။ ဝမ်ရှိုယီပင်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှိုယီတွင် ထက်မြက်သော ဝိညာဉ်အာရုံများ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့နောက်ကွယ်မှ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါကို ချက်ချင်းပင် ခံစားမိလိုက်ပြီး လှည့်ကြည့် လိုက်သောအခါ သူ၏သတိထားနေသော အမူအရာမှာ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာချန်... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်...”</p> <p> </p> <p>“အတော်လေး ကြာပြီပဲ...” ချန်ဟွိုက်အန်က ပြန်ပြောလိုက်ရင်း စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်း ချလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က ပြဿနာရှာရန် လာခြင်းမဟုတ်သရွေ့ အဆင်ပြေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှိုယီကတော့ ဝမ်ရှိုယီပင်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ ရွှေရောင်အနှစ်သာရအဆင့် နှောင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်ကိုယ်တိုင်ပင် ဂိမ်းစနစ် အကူအညီများဖြင့် မြန်မြန်ဆန်ဆန် တက်လှမ်း နေသော်လည်း ဝမ်ရှိုယီ၏ တိုးတက်မှုနှုန်းမှာ ထိတ်လန့်စရာပင်။</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က ဝမ်ရှိုယီ၏ ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ နိမိတ်မကောင်းသော မီးခိုးရောင် အရှိန်အဝါကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ထိုအရှိန်အဝါမှာ ပို၍ ထူထပ်လာခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူက တက်လှမ်းခြင်းတိုင်ကဲ့သို့သော အရာတစ်ခုခုကို ထပ်မံ အသုံးပြုခဲ့ပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှိုယီ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးကို မြင်ရသောအခါ ချန်ဟွိုက်အန် အနည်းငယ် မျက်မှောင် ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှိုယီကို မည်သို့ သတိပေးရမည်ကို သူ မသိချေ။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် ဝမ်ရှိုယီ ရရှိထားသမျှ အရာအားလုံးမှာ တက်လှမ်းခြင်းတိုင်မှ လာခြင်းဖြစ်သည်။ မြင်သာသော ဆိုးကျိုးမရှိဘဲ အကျိုးကျေးဇူးတွေချည်း ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုးကျိုးများ ပေါ်မလာမချင်း လူများက အန္တရာယ်ရှိကြောင်းကို ယုံကြည်ခဲလှသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုဖုံးကွယ်ထားသော အန္တရာယ်များ ပေါက်ကွဲလာသည့်အခါတွင်မူ အရာအားလုံး ပျက်စီးခြင်းဟုသာ အဓိပ္ပာယ်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“သူက ဘယ်သူလဲ...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှိုယီ ဘေးနားမှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ချန်ဟွိုက်အန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က ချန်ဟွိုက်အန်ကို မသိကြသော်လည်း သူ၏ ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါကြောင့် စိတ်ဝင်စားသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူလည်း တက်လှမ်းသူ တစ်ယောက်လား။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ မဟုတ်ဘဲ သူ့ဘာသာသူ ထိုအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံခဲ့သည်ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာပင်။</p> <p> </p> <p>ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ...</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှိုယီက သူ့ကို “စီနီယာ” ဟု အမှန်တကယ် ခေါ်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှိုယီက ရွှေရောင်အနှစ်သာရအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုလူ့ဆီမှ ထွက်နေသော အရှိန်အဝါက အခြေခံအုတ်မြစ်အဆင့်သာ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>၎င်းက တကယ်ကို ထူးဆန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ငါ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က ဆုံခဲ့တဲ့ စီနီယာပါ...” ဝမ်ရှိုယီက ဂုဏ်ယူနေသော လေသံဖြင့် ပြုံးလျက် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာချန်သာ မရှိရင် ငါ သေတာ ကြာပြီ။ သူက ငါ့ရဲ့ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင်ပဲ...”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားများ ထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တက်လှမ်းသူများ၏ ချန်ဟွိုက်အန်အပေါ် ကြည့်သောအကြည့်မှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အခုဆိုလျှင် သူတို့၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ထဲတွင် လေးစားမှုနှင့် အထင်ကြီးမှုများ ရောယှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကို ကြည့်ပြီး ဝမ်ရှိုယီသည် သူတို့ အကြားတွင် အာဏာရှိသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက သူတို့၏ အထက်လူကြီးပင် ဖြစ်နေနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>“အပြင်က ပင့်ကူမကောင်းဆိုးဝါးကို မင်းနဲ့ မင်းရဲ့အဖွဲ့က ရှင်းပေးခဲ့တာလား။”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က အဖြေကို သိနေသော်လည်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်...” ဝမ်ရှိုယီက ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ ဒီကိုရောက်လာတော့ အဲဒီပင့်ကူမကောင်းဆိုးဝါးတွေကို မြင်တာနဲ့ တစ်ခါတည်း ရှင်းပစ်လိုက်တာ။ စီနီယာအတွက် ဒါတွေက အသေးအဖွဲပဲ ဆိုတာ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ စီနီယာ့ရဲ့လက်တွေ မပေရအောင် ကျွန်တော် လုပ်ပေးခွင့် ရတာပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>“အို။ ဒါဆို မင်းက C ပြည်နယ် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရိုကို တမင်တကာ လာခဲ့တာပေါ့။ ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ မင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီလား။”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှိုယီတွင် ခိုင်မာသော စွမ်းအားများ ရှိသည်။ သူ့ကို အဖွဲ့ထဲ သွင်းနိုင်ခြင်းက ကြီးမားသော အကူအညီ ဖြစ်လိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူက ဂိုဏ်းဆင့်ခေါ်မိန့်နှင့် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း ထိုအရာက အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးကို တစ်မိနစ်ခန့်သာ ဆင့်ခေါ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် အကယ်၍ တကယ့် အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် မကောင်းဆိုးဝါးများသာ ရှိနေခဲ့လျှင် ထိုဆင့်ခေါ်မိန့်ကို ထုတ်ပြလိုက်ခြင်းက ဘာမှ အကျိုးရှိမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဝမ်ရှိုယီက တက်လှမ်းသူတစ်ဦး ဖြစ်နေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>သူသာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရိုသို့ ဝင်လာလျှင် အဖွဲ့၏ မျက်နှာစာအဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးနိုင်သည်။ ကောင်းမွန်သော အကာအကွယ်တစ်ခုပင်။</p> <p> </p> <p>အနည်းဆုံးတော့ သူ ရှိနေခြင်းက အခြား တက်လှမ်းသူ အုပ်စုများဆီမှ ရန်လိုမှုများကို လျော့ပါးစေနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟားဟား။ စီနီယာ့မျက်စိထဲကနေ ဘာကိုမှ ဖုံးထားလို့ မရဘူးပဲ။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှိုယီက ရှက်ပြုံး ပြုံးရင်း လက်ယှက်၍ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော့်ဂိုဏ်းနဲ့လည်း ဆွေးနွေးပြီးပါပြီ။ ဂိုဏ်းလူကြီးက ကျွန်တော့်ကို C ပြည်နယ် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရိုမှာ ဝင်လုပ်ဖို့ ခွင့်ပြုလိုက်တယ်။ အခုက စီနီယာကပဲ ကျွန်တော့်ကို လက်ခံဖို့ ဆန္ဒရှိ၊ မရှိ အပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတော့တယ်။”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က သူ၏ လက်မောင်းကို တစ်စုံတစ်ယောက် ဆွဲလိုက်သည်ဟု ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လင်းလင်လင်က သူ့ကို အသည်းအသန် မျက်စိမှိတ်ပြနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အကြည့်က ရှင်းလင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို ပူးပေါင်းခွင့်ပေးလိုက်ပါ။ ဒီမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးလှေကြီးပေါ် တင်လိုက်...</p> <p> </p> <p>ရွှေရောင်အနှစ်သာရအဆင့် ကျင့်ကြံသူနော်။ အဲဒါက ဘုရင်အဆင့်၊ ဧကရာဇ်အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေနဲ့ တန်းတူပဲ။</p> <p> </p> <p>သူသာ ကျွန်မတို့အဖွဲ့ထဲကို ရောက်လာရင် C ပြည်နယ် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရိုက ကောင်းကင်ကို ထိုးတက်သွားမှာ။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ဘက်ကတော့ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး။” ချန်ဟွိုက်အန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ မင်းနောက်က မိတ်ဆွေတွေကော... သူတို့လည်း ဝင်မှာလား။”</p> <p> </p> <p>သူက ဝမ်ရှိုယီနောက်မှ တက်လှမ်းသူ (၈)ဦးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့တစ်ဦးစီတွင် တာအိုဝတ်စုံများကို လီနင်း စနီကာဖိနပ်များနှင့် တွဲဖက်၍ ဝတ်ဆင် ထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>“သြော်... သူတို့လား။ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူတို့က ဓားနက်ဂိုဏ်းက ကျွန်တော့် ညီအစ်ကိုတွေပါ။ သူတို့ ဒီနေ့ တာအိုဖြန့်ဝေဖို့ လာခဲ့ကြတာ။”</p> <p> </p> <p>“တာအိုဖြန့်ဝေဖို့ ဟုတ်လား။” ချန်ဟွိုက်အန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ “ဘယ်လို တာအိုလဲ။”</p> <p> </p> <p>အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ယခင်ကဆိုလျှင် တစ်စုံတစ်ယောက်က “တာအိုဖြန့်ဝေမယ်” ဟူ၍ ပြောလာသည်နှင့် ရဲကို ဖုန်းဆက်ပြီး ဂိုဏ်းသမားများ သို့မဟုတ် ငွေကွင်းဆက် လူလိမ်များဟု ဆိုပြီး ဖမ်းခိုင်းလိုက်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုဓားနက်ဂိုဏ်းသားများ၏ မျက်နှာပေးများကို ကြည့်ရသည်မှာ...</p> <p> </p> <p>ရင်ဘတ်ကော့၊ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသော မျက်နှာများနှင့် ဖြစ်နေပြီး...</p> <p> </p> <p>သူတို့က “တာအိုဖြန့်ဝေခြင်း”ကို တကယ့် မြင့်မြတ်သော တာဝန်တစ်ခုဟု ယုံကြည်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ကို ကျောင်းဝတ်စုံနှင့် လည်စီးနီလေးများသာ တပ်ပေးလိုက်လျှင် မူလတန်းကျောင်း ဝါဒဖြန့် ပိုစတာများအတွက် မော်ဒယ်လုပ်ပေး၍ပင် ရနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလိုပါ စီနီယာချန်...” ဝမ်ရှိုယီက အလေးအနက် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာ မြင်တဲ့အတိုင်း မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင် ပြန်ပေါ်လာပြီး ပြည်သူတွေ ဒုက္ခရောက်နေတယ်။ ဒီပင့်ကူမကောင်းဆိုးဝါး တစ်မျိုးတည်းနဲ့ သာမန်လူတွေ အများကြီး အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်…”</p> <p> </p> <p>သူ၏ လေသံမှာ တည်ကြည်လာပြီး မျက်လုံးထဲတွင် တရားမျှတမှုအတွက် ဒေါသများ တောက်လောင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“အရင်တုန်းကတော့ လျို့ဝှက်ထားတဲ့ ဂိုဏ်းတွေအားလုံးက တပည့်လက်ခံရာမှာ တင်းကျပ်တဲ့ စည်းကမ်းတွေ ရှိခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို လျှော့ချပေးဖို့အတွက် အခြေခံကျင့်စဉ်တွေကို အများပြည်သူဆီ ဝေမျှပေးဖို့ သူတို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။ ဂိုဏ်းတိုင်း ဒီဓားနက်ဂိုဏ်းက မိတ်ဆွေတွေလိုမျိုး တရားဟောအဖွဲ့တွေ စေလွှတ်ထားကြတယ်။”</p> <p> </p> <p>“သြော်... အဲဒါကို မင်းတို့က တာအိုဖြန့်ဝေတာလို့ ပြောတာကိုး။”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က ဝမ်ရှိုယီ၏ ဦးခေါင်းပေါ်မှ မီးခိုးရောင် အရှိန်အဝါကို တစ်ချက် ထပ်ကြည့်ပြီး အခြား ဓားနက်ဂိုဏ်းသားများကိုလည်း ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ဆီမှ မီးခိုးရောင် မြူတိမ်များက ပို၍ပင် ထူထပ်နေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသာ ၎င်းကို မသိခဲ့လျှင်တော့ ကိစ္စမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုတော့ သူ သိသွားပြီဖြစ်သဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ ထိုလျို့ဝှက်ဂိုဏ်းများ၏ ထောင်ချောက်ထဲသို့ အကျမခံနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>တက်လှမ်းခြင်းတိုင်ကို မထိဘဲ ကျင့်ကြံခြင်းက ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး မရှိဘူးဆိုရင်လျှင် သူတို့၏ ကျင့်စဉ်များကို မလုပ်ခြင်းက ပိုစိတ်ချရသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်တွင် မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမှန်းမသိလောက်အောင် များပြားလှသော ကျင့်စဉ်များ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>C ပြည်နယ် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရိုအတွက် ထိုအခြေခံနည်းလမ်းများ မလိုအပ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူက ၎င်းကို တည့်တည့်တော့ မပြောလိုက်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအစား အံ့သြဝမ်းသာနေသည့် အမူအရာမျိုး လုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းလိုက်တာ။ တကယ့်ကို အချိန်ကိုက် ကောင်းချီးပေးတာပဲ။ အိပ်ချင်နေတုန်း လက်ညှိုးနဲ့ အထိုးခံရသလိုပါပဲ။ ဒီအုပ်ချုပ်ရေးမှူးက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရိုကို ထောက်ပံ့ဖို့ တော်တော် ရုန်းကန်နေရတာ။ ကျင့်စဉ်လည်း မရှိ၊ အရင်းအမြစ်လည်း မရှိဘဲ ဒီတိုင်းပြည်ကြီး မိစ္ဆာတွေရဲ့ ဖျက်ဆီးတာ ခံနေရတာကို ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချနေရတာ...”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က ရင်ဘတ်ကို ထုကာ မျက်ရည်ကျတော့မည့် ပုံစံမျိုး လုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းလင်လင်- “...”</p> <p> </p> <p>အရင်းအမြစ် မရှိဘူး ဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>ဂိုဒေါင်ထဲမှာ ဆေးလုံးတွေနဲ့ ဓားဓာတ်လုံးတွေက လျှံထွက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p> </p> <p>ကျင့်စဉ်မရှိဘူး ဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>သူပဲ ခုနက ကျောက်ရင်းတို့ဆီကို ကျင့်စဉ်တွေ မကြာခင် ခွဲဝေပေးတော့မယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p> </p> <p>“ဒီအုပ်ချုပ်ရေးမှူးကတော့ လေလုံးထွားတာ ပိုတော်လာပြီပဲ...”</p> <p> </p> <p>လင်းလင်လင် မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ထိုမျှလောက် အပို လုပ်ပြနေပြီဆိုလျှင် ဓားနက်ဂိုဏ်းသားများ အတော်လေး အတီးခံရတော့မည်ကို သူ မြင်ယောင်နေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save