Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၁၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">လောင်ကျွမ်းကျဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">တိရစ္ဆာန်ဖန်တီးခြင်းအတတ်</h2> <h2 style="text-align: center;"> မိစ္ဆာလမ်းစဉ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​လောင်ကျွမ်းကျဲ</p> <p> </p> <p>​ထိုအမည်မှာ လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသဖြင့် သူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနဂါးပြတ်ဂူအတွင်းရှိ ဆန်းကြယ်သော တာအိုကျောင်းမှာ တကယ်ပဲ လောင်ကျွမ်းကျဲ ဖြစ်နေသည်လား</p> <p>​သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပလာပြီး၊ ခါးတွင် ချိတ်ထားသော ကြည်လင်နှလုံးသား ကျောက်စိမ်းပြား မှလည်း အလင်းတန်းများ စီးဆင်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>​ကျောက်စိမ်းပြား၏ အထောက်အပံ့ဖြင့် အရှိန်ဝါကြည့်အတတ် ကို အစွမ်းကုန် ဖွင့်လိုက်သည်</p> <p>​သူ၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် အရာအားလုံးမှာ အငွေ့အသက်အစုအဝေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ တာအိုကျောင်း တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။</p> <p>စောစောက တာအိုမယ်ငယ်လေး၏ အငွေ့အသက်နှင့် မြေခွေးသားမွေးခြုံထားသော လူငယ်သူဌေးသား၏ အငွေ့အသက်များမှာ သူ၏ အရှိန်ဝါကြည့်မြင်ကွင်းထဲတွင် အထင်းသား ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်</p> <p>သူသည် စိတ်အာရုံကို တစ်ချက်လှုပ်ရှားကာ တာအိုအတတ်ကို အသုံးပြုပြီး အခန်းထဲမှ တိုက်ရိုက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​နံရံဖြတ်အတတ်</p> <p>နတ်ဘုရားခြေလှမ်း</p> <p>​မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်၊ အခန်းတံခါးမှာ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါမှာ ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>စကားပြောလက်စ ဖြစ်နေသော ကူးတို့သမား၊ လျိုဒုတိယသခင်နှင့် ဓားရိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ အသင့်ပြင်နေသော ကျောက်ချန်းတို့မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဟင်..."</p> <p> </p> <p>"လီတာအိုဆရာ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ "</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါက နတ်ဘုရားအတတ် လား "</p> <p> </p> <p>​၎င်းတို့အားလုံး အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​တာအိုကျောင်းအတွင်းရှိ ဆိတ်ငြိမ်အေးချမ်းသော အခန်းတစ်ခုထဲတွင် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ထွားထွားအိအိနှင့် လှပသော တာအိုမယ်  တစ်ဦးသည် နူးညံ့လှသော သိုးတစ်ကောင်၏ အမွှေးအမျှင်များကို သာယာစွာ ပွတ်သပ်နေပြီး၊ သူမ၏ အပြုံးမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့လှသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမ၏ လက်ထဲတွင်မူ လူရိပ်ထင်ရလောက်အောင် ပြောင်လက်နေသော ထက်မြက်သည့် ဓားဦးချွန်တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>​သူမသည် ဤသိုးကို သတ်ဖြတ်ရန် ပြင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​မြေခွေးသားမွေးခြုံထားသော လူငယ်သူဌေးသား ချင်းကျန့် ကမူ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည်ညိုလေးစား စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသိုးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် မျက်ရည်များ တဖြိုင်ဖြိုင် ကျနေပြီး၊ တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေသော အမူအရာ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>​သိုးတစ်ကောင်ဖြစ်သော်လည်း လူသားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အသက်ဘေးမှ ကယ်တင်ရန် အသနားခံနေသည့် အမူအရာမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။</p> <p>​နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ</p> <p>အခန်းထဲတွင် ရှိနေသောသူများက ၎င်းကို ဂရုမစိုက်ကြချေ။</p> <p>သူတို့အတွက်တော့ ဒါဟာ သိုးတစ်ကောင်သက်သက်သာ။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း ထို တိရစ္ဆာန်ဖန်တီးခြင်းအတတ် ဖြင့် သိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲခံထားရသော၊ လှည့်ဖျားခေါ်ဆောင်ခံရသည့် သူဌေးသမီးလေး ချန်ယွမ်အာ အဖို့မူ ရင်ထဲတွင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>​သူမသည် တတိယမြောက် ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခင်က သူမကဲ့သို့ပင် လှည့်ဖျားခံရသော အမျိုးသမီး နှစ်ဦးကိုလည်း ထိုတာအိုမယ်က ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး၊ နောက်ထပ် ပြန်မလာတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ယနေ့တွင်မူ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုမှာ သူမခေါင်းပေါ်သို့ တည့်တည့်ကြီး ကျရောက်လာလေပြီ။</p> <p>​ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ အေးစိမ့်ခြင်း၊ အားကိုးရာမဲ့ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း ချန်ယွမ်အာ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အဆုံးမရှိသော မှောင်မိုက်ခြင်းထဲသို့ ကျဆင်းသွားတော့မည့်ဆဲဆဲ</p> <p>ရုတ်တရက်</p> <p>​သူမ၏ နားထဲတွင် ကြီးမားလှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ဒုန်း</p> <p> </p> <p>​ငယ်ရွယ်ခန့်ညားသော တာအိုဆရာတစ်ဦးသည် အခန်းထဲသို့ လေဟာနယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာပြီး</p> <p>လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ထိုတာအိုမယ်၏ ခေါင်းကို ဖရဲသီးတစ်လုံးကို ရိုက်ခွဲလိုက်သကဲ့သို့ ဖျတ်ခနဲ ရိုက်ခွဲလိုက်တော့သည်</p> <p>​သို့သော် စိတ်ကူးထားသကဲ့သို့ သွေးသားများ လွင့်စင်လာခြင်းမျိုး မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>​တာအိုမယ်၏ ခေါင်းမှာ ကွဲအက်သွားပြီးနောက်၊ အတွင်းပိုင်းရှိ ဝါးခြမ်းပြားများနှင့် စက္ကူများကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ စက္ကူရုပ် တစ်ရုပ်သာ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​"မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကောင်တွေ "</p> <p> </p> <p>လူငယ်တာအိုဆရာက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p>​သူဌေးသမီးလေး ချန်ယွမ်အာမှာမူ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ဗလာဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"မင်း... မင်း ဘယ်လိုကောင်လဲ၊ ငါ့အလုပ်ကို ဘာလို့ လာဖျက်တာလဲ "</p> <p> </p> <p>မြေခွေးသားမွေးခြုံထားသော သခင်လေး          ချင်းကျန့် က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ လက်ရာမြောက်လှသော သစ်သားသေတ္တာငယ်လေးကို ထုတ်ယူကာ ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက်၊ လက်ချောင်းဖြင့် တစ်ချက် ခတ်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ လက်မအရွယ် သေးငယ်လှသော ဓားငယ်လေးတစ်စင်မှာ အေးစိမ့်လှသော အလင်းတန်းအဖြစ် ပျံထွက်လာပြီး</p> <p>လီယန်ချူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာသောအခါတွင်မူ သုံးပေရှည်သော ရှေးဟောင်းစတိုင် သံမဏိဓားရှည်ကြီး တစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ရှဓား</p> <p>​ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများက လီယန်ချူကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်ရာ၊ လေထုထဲရှိ ဓားအရှိန်အဝါများမှာ လေကိုပင် အပိုင်းပိုင်း ပိုင်းဖြတ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>​တိ</p> <p>​လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ယန်အားကောင်းလှသော ကိုယ်ရံအရှိန်အဝါ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုထက်မြက်လှသော ဓားပျံ ကို တားဆီးလိုက်သည်။</p> <p>​လူငယ်သခင်လေး၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားပြီး လက်ချောင်းကို ထပ်မံ ခတ်ထုတ်လိုက်ပြန်ရာ</p> <p>သေတ္တာထဲမှ နောက်ထပ် ဓားငယ် သုံးစင်းမှာ အေးစိမ့်သော ဓားအရှိန်အဝါများနှင့်အတူ ပျံထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် နောက်ထပ် နှစ်စင်း</p> <p>​စုစုပေါင်း ဓားပျံ ခြောက်စင်းမှာ ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် ရှိနေကြပြီး၊ အားလုံးမှာ သံမဏိကို ရွှံ့ကဲ့သို့ ပိုင်းဖြတ်နိုင်သော ရတနာဓားများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားခြောက်စင်းစလုံးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပျံသန်းလာပြီး လီယန်ချူ၏ ကိုယ်အကာကွယ် ကို တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"စစ်ခင်းစမ်း "</p> <p> </p> <p>လူငယ်သခင်လေးက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်ရင်း ဓားလက်ကွက်  ကို ဖော်လိုက်သည်။</p> <p>​ထက်မြက်လှသော ရတနာဓား ခြောက်စင်းစလုံးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လည်ပတ်လာပြီး အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့သည် လီယန်ချူ၏ ကိုယ်အကာကွယ်ကို အလွှာလိုက် အလွှာလိုက် ဖျက်ဆီးကာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာတော့သည်။</p> <p>​သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ဝင်းလက်နေသည်။</p> <p>သူသည် လူတစ်ယောက်၏ သက်တမ်းကို လုယူကာ မိမိအတွက် အဓမ္မ သက်တမ်းဆက်ပေးနိုင်သော ထိုနေရာမျိုးကို မနည်း စုံစမ်းရှာဖွေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုတွင်မူ တိရစ္ဆာန်ဖန်တီးခြင်းအတတ် ဖြင့် သိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲခံထားရသော ဤအမျိုးသမီးများထံမှ သက်တမ်းကို လုယူရန် လက်တစ်ကမ်းအလို ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​ဤကဲ့သို့သော အရေးကြီးသည့်အချိန်တွင်မှ လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦးက လာရောက် ဖျက်ဆီးနေသည် မဟုတ်ပါလား</p> <p>ချင်းကျန့်မှာ ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>​သာမန်လူသားတစ်ယောက်ဟာ ငါ့အတွက် သက်တမ်းဆက်ပေးရတာဟာ ကောင်းကင်ဘုံက ပေးတဲ့ ဆုလာဘ်ပဲ</p> <p>မင်းလို တာအိုဆရာအပုပ်က ဘာလို့ လာပြီး ဝင်ရှုပ်နေရတာလဲ</p> <p> </p> <p>​"ငါ့အလုပ်ကို နှောင့်ယှက်ရဲတဲ့ကောင်၊ မင်းကို သတ်ပြီးရင် မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းကိုပါ အမြစ်ပြတ်ဖျက်ဆီးပြီး မင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့သူ အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်မယ် "</p> <p> </p> <p>ချင်းကျန့်က နာကျည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​အဲဒါ ငါ့ရဲ့ သက်တမ်းဆက်ပေးမယ့် နည်းလမ်းကွ</p> <p> </p> <p>​"မင်းလိုကောင်ကများ "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ၊ မြေပြင်မှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ဂူတစ်ခုလုံး သိမ့်သိမ့်တုန်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လေဟာနယ်ကို ဖြတ်၍ လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်ရာ၊ ပြင်းထန်လှသော သွေးနှင့် အဆီအနှစ် အရှိန်အဝါများမှာ သူ၏ လက်သီးမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ထွန်းလင်းတောက်ပသော နေမင်းကြီးကဲ့သို့ပင်</p> <p>တကယ့်ကို အဟန့်အတားမဲ့စွာဖြင့် အရာအားလုံးကို ခြေမှုန်းပစ်နိုင်စွမ်း ရှိလှသည်။</p> <p> </p> <p>​"မလုပ်နဲ့..."</p> <p> </p> <p>ချင်းကျန့်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားပြီး၊ ထိုလက်သီးချက်တွင် ပါဝင်သော ပေါက်ကွဲအားပြင်းလှသည့် စွမ်းအင်ကြောင့် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒါ... ဒါက သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်လား</p> <p>ဒါဆို ဘာလို့ တာအိုဝတ်စုံ ဝတ်ထားရတာလဲ</p> <p>​စကားပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင်</p> <p>ချင်းကျန့်၏ ဓားပျံ ခြောက်စင်းစလုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ချခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါများ ဆုံးရှုံးသွားကာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကျိုးပဲ့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ချင်းကျန့်ကိုယ်တိုင်လည်း လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက်ကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး လေးပိုင်း၊ ငါးပိုင်း ကွဲထွက်သွားပြီး သွေးသားများ လွင့်စင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လက်သီး၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်ပြင်းထန်လှကာ ဘယ်အရာကမှ တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိချေ။</p> <p>​ကျင့်ကြံသူများ၏ တိုက်ပွဲမှာ အလွန် မြန်ဆန်လှသဖြင့်၊ ၎င်းတို့နှစ်ဦး တိုက်ခိုက်ချိန်မှာ အလွန်ပင် တိုတောင်းလှသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ခေါင်းအရိုက်ခွဲခံလိုက်ရသော စက္ကူရုပ်တာအိုမယ်မှာ အခန်းထဲမှ ထွက်ပြေးသွားလေပြီ။</p> <p>​လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် အလင်းတန်းများ စီးဆင်းလာပြီး လေးနှင့် မြားတစ်စုံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>​အကယ်၍ ဖုန်းနတ်ဘုရားလေး က ရှေးကျပြီး လေးလံသော ခံစားချက်ကို ပေးသည်ဆိုပါက</p> <p>ယခု မိုင်တစ်သောင်းတိမ်တိုက် ကမူ ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါကို ပေးစွမ်းနေသည်။</p> <p>ထိုဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုရားလက်နက်တုမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အလွန် ကြီးမားလှသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် လေးကို တင်လိုက်ရာ၊ သူ၏ လက်မောင်းကြွက်သားများမှာ တင်းတောင့်သွားပြီး မိုင်တစ်သောင်းတိမ်တိုက် ကို လပြည့်ဝန်းအလား အစွမ်းကုန် ဆွဲတင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒုန်း</p> <p>​ပူပြင်းတောက်လောင်နေသော မြားတစ်စင်းမှာ အခန်းထဲမှ ပျံထွက်သွားပြီး အခန်းတံခါးကို တိုက်ရိုက် မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ချေဖျက်လိုက်ကာ ထိုစက္ကူရုပ်တာအိုမယ်ကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်အောင် ပစ်ခွင်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>​ကြီးမားလှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးကြောင့် ကျောက်ချန်းတို့၏ သတိကို ဆွဲဆောင်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါ... တိုက်ပွဲဖြစ်နေတာလား "</p> <p> </p> <p>ကူးတို့သမားမှာ အံ့သြသွားသည်</p> <p>ထိုလီတာအိုဆရာမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် တကယ့်ကို ပြင်းထန်လှသည်၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တစ်ဖက်လူနှင့် လက်ပါသွားလေပြီ</p> <p> </p> <p>​"ထာဝရနတ်ဘုရား၊ တည်ငြိမ်ခြင်းကို ဆောင်၊ မိစ္ဆာကို နှိမ်နင်း၊ အသက်ဘေးကို ကာကွယ်၊ ဉာဏ်ပညာ လင်းလက်၊ စိတ်ဝိညာဉ် အေးချမ်း၊ သုံးပါးသော ဝိညာဉ် တည်မြဲပါစေ၊ အမိန့်တော်အတိုင်း ဖြစ်စေ "</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ အသံမှာ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး တည်ကြည်လှသည်။</p> <p>၎င်းမှာ တာအိုဂိုဏ်း၏ ကြီးမြတ်သော မန္တန်ရှစ်ပါးထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည့် စိတ်အေးချမ်းစေသော မန္တန် ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူ၏ လက်ညှိုးဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော သိုးကို ညွှန်လိုက်ရာ ကိုယ်ပေါ်မှ သိုးသားရေများ ကွာကျသွားပြီး၊ ဆံပင်ဖရိုဖရဲနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>သူမ၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးငယ်နေသော်လည်း၊ ငယ်ရွယ်ချောမောသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်မှန်း သိသာလှသည်။</p> <p> </p> <p>​"မိန်းကလေး... ငါ မင်းကို ဒီနေရာကနေ ခေါ်သွားပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် ရှေ့သို့တိုးကာ ချန်ယွမ်အာကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး နတ်ဘုရားခြေလှမ်း အတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အသက်ရှူသံ အနည်းငယ်အကြာတွင်</p> <p>သူနှင့် ချန်ယွမ်အာတို့မှာ စောစောက ၎င်းတို့ ရှိနေခဲ့သော အခန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>​"လီတာအိုဆရာ "</p> <p> </p> <p>ကျောက်ချန်းက အမြန် ပြေးကြိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ချန်ယွမ်အာမှာမူ ထိတ်လန့်နေဆဲ ဖြစ်ကာ၊ အိမ်မက်ထဲ ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။</p> <p>လျိုဒုတိယသခင်နှင့် ကူးတို့သမားတို့မှာလည်း လီယန်ချူနှင့် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ဤအမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ အံ့သြသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​"ညီအစ်ကိုကျောက်... ဒီနေရာက တိရစ္ဆာန်ဖန်တီးခြင်းအတတ် ကို သုံးပြီး အမျိုးသမီးတွေကို လှည့်ဖျားပြန်ပေးဆွဲတယ်၊ ပြီးတော့ မိစ္ဆာနည်းလမ်းနဲ့ သူတို့ဆီက သက်တမ်းကို လုယူပြီး တခြားသူတွေကို ဆက်ပေးနေတာ၊ စောစောက တာအိုမယ်လေးကလည်း လူစစ်စစ် မဟုတ်ဘူး၊ စက္ကူရုပ်ပဲ"</p> <p> </p> <p>​"ဒီမိန်းကလေးကို ခဏ စောင့်ရှောက်ထားပေးပါ၊ ငါ ဒီမိစ္ဆာဂူကို အမြစ်ပြတ် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မယ် "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက အကျဉ်းချုံး ပြောလိုက်ပြီးနောက်</p> <p>ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။</p> <p>​လျိုဒုတိယသခင်၏ မျက်နှာမှာ အရောင်အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ တင်းတိပ်များ ပြည့်နေသော သူ၏ အိုမင်းသည့် မျက်နှာပြင်မှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင်မူ သူသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်မိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ထားလိုက်ပါတော့... ဒီနည်းလမ်းက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ သဘောထားကို ဆန့်ကျင်နေတာပဲ၊ ငါအဘိုးကြီးရဲ့ ကံကြမ္မာကလည်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်မှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"သူတစ်ပါးရဲ့ အသက်ကို သတ်ပြီး လုယူလာတဲ့ သက်တမ်းကိုတော့ ငါအဘိုးကြီးလည်း မခံယူနိုင်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>​ဤစကားကြောင့် ကျောက်ချန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ လင်းလက်သွားသည်။</p> <p>ထိုမျှ အိုမင်းနေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးသည်ပင် ထိုကဲ့သို့သော မြင့်မြတ်သည့် စိတ်ဓာတ် ရှိနေသည်မှာ တကယ့်ကို လေးစားဖွယ် ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save