Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၁၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘိုးဘေးကြီး ကယ်တော်မူပါ</h2> <h2 style="text-align: center;">ပိုးစုန်းကြူးအလင်းကများ လမင်းရဲ့ အလင်း ကို ယှဉ်ဝံ့သလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​လျိုဒုတိယသခင်သည် လူနှစ်ဦးအား လက်အုပ်ချီ၍ အလေးအမြတ် ပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒီနေရာက ညစ်ညမ်းတဲ့ နေရာမှန်း အဘိုးကြီး တကယ်ပဲ ကြိုမသိခဲ့ဘူး၊ အခုလို အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်နေတဲ့ အချိန်မှာ ဒီလို အရှုပ်အထွေးတွေထဲ မပါဝင်ချင်တော့ဘူးဗျာ၊ ခွင့်ပြုပါဦး"</p> <p> </p> <p>​စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ထိုလူနှစ်ဦးကို ထပ်မံ အဖက်မလုပ်တော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ နှေးကွေးလွန်းလှသဖြင့် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်ပင် လဲကျသေဆုံးသွားတော့မည့်အတိုင်း ထင်ရသော်လည်း၊ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်သည်နှင့်</p> <p>​မထင်မှတ်ဘဲ ပေတစ်ရာကျော်အကွာသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p>သူသည် ချီမန်ရှစ်ကွက် စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ဤနေရာမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အခုခေတ် လူငယ်တွေက တကယ်ပဲ သွေးကြွကြတာပဲ၊ ငါအဘိုးကြီးက ကြိုမသိခဲ့ဘူး ဆိုပေမဲ့လည်း တခြားသူတွေရဲ့ အပြစ်တင်တာကို ခံရနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် အချိန်မီ ရှောင်ထွက်သွားတာကမှ အကောင်းဆုံးပဲ"</p> <p> </p> <p>​လျိုဒုတိယသခင်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>လောကအနှံ့ ကျင်လည်ခဲ့သော သူ၏ အတွေ့အကြုံအရ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာသည် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်ပြီး၊ ပြတ်သားတည်ငြိမ်ကာ အင်အားသုံး၍ ကြမ်းတမ်းစွာ ကိုင်တွယ်တတ်သူမှန်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် မိုးထက် မြင့်မားသော ပါရမီရှင် လူငယ်တွေကိုလည်း မကြောက်သလို၊ စိတ်ကူးနက်နဲသော အဖိုးကြီး မြေခွေးအိုတွေကိုလည်း မကြောက်ချေ။</p> <p>သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော လူငယ်မျိုးကိုမူ သူ အရှိန်ဆုံး ဖြစ်သည်။</p> <p>ဘာအကွက်မှ မဆင်ဘဲ စားပွဲကို ရိုက်ခွဲကာ တိုက်ရိုက် ဝင်တိုးတတ်သည့် အမျိုးအစား</p> <p>အပြင်ပန်းတွင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သယောင် ရှိသော်လည်း၊ တကယ်တမ်းတွင်မူ အစွယ်အစ နံဘေးတစ်ဖက်စီရှိကာ ဘာကိုမျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ မာန်ဝံ့နေသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးများ၏ ကိုးဆယ်ကိုးရာခိုင်နှုန်းမှာ စောစောစီးစီး သေဆုံးသွားတတ်ကြသော်လည်း</p> <p>အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူမျိုးနှင့်မူ အဝေးဆုံးမှာ နေတာကမှ အန္တရာယ်ကင်းလိမ့်မည်</p> <p>​လျိုဒုတိယသခင် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်ရစ်သူ နှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ သူဌေးသမီးလေး ချန်ယွမ်အာကို စောင့်ရှောက်၍ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူမှာမူ ဓားကို ဆွဲကာ တာအိုကျောင်းအတွင်းသို့ သတ်ဖြတ်ရန် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။</p> <p>စောစောက သူ၏ အရှိန်ဝါကြည့်အတတ် ဖြင့် စစ်ဆေးခဲ့စဉ်က အားနည်းပြီး ရှုပ်ထွေးလှသော အငွေ့အသက်အချို့ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။</p> <p>၎င်းတို့မှာ တိရစ္ဆာန်ဖန်တီးခြင်းအတတ် ဖြင့် ဒုက္ခပေးခံထားရသော အမျိုးသမီးများ ဖြစ်တန်ရာသည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် ယခင်နည်းအတိုင်းပင်</p> <p>စိတ်အေးချမ်းစေသော မန္တန် ကို အသုံးပြု၍ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အစီရင်များကို ဖျက်ဆီးပေးလိုက်သည်။</p> <p>​အတိအကျပင် ထိုအချိန်မှာပင်</p> <p>တာအိုဆရာ နှစ်ဦး ရောက်ရှိလာပြီး လီယန်ချူကို တားဆီးလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​"သတ္တိရှိလှချေလား၊ ငါတို့ တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ သန့်စင်တဲ့ နယ်မြေကို ကျူးကျော်ရဲတယ်ပေါ့ "</p> <p> </p> <p>"သူခိုးကောင်၊ သေပေတော့ "</p> <p> </p> <p>​ထိုတာအိုဆရာ နှစ်ဦးမှာ လက်ပါလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် သရဲခေါ် နတ်ပင့်သည့် အတတ် ကို အသုံးပြုကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့သည် အဝါရောင် အစီရင်စာရွက် များကို အသီးသီး ထုတ်ယူကာ မိမိတို့၏ နဖူးပေါ်တွင် ကပ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>​ချက်ချင်းပင် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်လုံးမှာ ကြီးမားထွားကြိုင်းလာပြီး၊ ကြွက်သားများ ရုန်းထွက်လာကာ ပေါက်ကွဲအားပြင်းသော စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ခရန်း</p> <p>တစ်ဦးမှာ ပေါင်တစ်ထောင်လေးသော ကျောက်တိုင်ကြီးကို အရင်းမှ ချိုးဖျက်လိုက်ပြီး၊ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပိုက်ကာ လီယန်ချူထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဦးမှာမူ တောထဲမှ မျောက်အိုကြီးကဲ့သို့ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်စွာဖြင့် အခြားတစ်ဖက်မှ ညှပ်ပူးညှပ်ပိတ် တိုက်စစ်ဆင်လာသည်။</p> <p>၎င်းတို့ နှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အပေးအယူမျှမျှဖြင့် ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်သည့် အတတ်ကို လေ့ကျင့်ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"နတ်ပင့်ပြီး ကိုယ်ထဲ ထည့်တာလား "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် ပေါင်တစ်ထောင်လေးသော ထိုကျောက်တိုင်ကြီးကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ခုခံတားဆီးလိုက်ပြီး</p> <p>အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် နောက်တစ်ယောက်၏ ခေါင်းကို ဆွဲညှစ်ကာ ကျောက်တိုင်ပေါ်သို့ အင်အားသုံး၍ ဆောင့်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒုန်း</p> <p>​ကျောက်တိုင်ကြီး ကျိုးပဲ့သွားသလို</p> <p>ထိုသူမှာလည်း ဦးခေါင်းမှ သွေးများ တဖြိုင်ဖြိုင် ကျလာသော်လည်း မျက်လုံးထဲတွင် ရက်စက်သော အလင်းတန်းများ ဝင်းလက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် လီယန်ချူ၏ လည်ပင်းသို့ လေထုကို ဖြတ်တောက်သည့် အသံနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော ခြေကန်ချက်တစ်ချက်ကို ပစ်သွင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဗုန်း</p> <p>အလွန် လေးလံပြင်းထန်လှသော အင်အားကြောင့် လေထုထဲတွင် ပေါက်ကွဲသံပင် ကြားလိုက်ရသည်</p> <p>​လီယန်ချူသည်လည်း ကိုယ်ကို တစ်စောင်းလှည့်ကာ တုံ့ပြန်ကန်ချက် တစ်ချက် ထုတ်လိုက်ရာ၊ နတ်ပင့်ထားသော ထိုသူနှင့် အင်အားချင်း ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ခရန်း</p> <p>သွားကျိန်းလောက်အောင် ပြင်းထန်လှသော အရိုးကျိုးသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူမှာ တစ်ကိုယ်လုံး အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားပြီး၊ ခြေထောက်အရိုးမှာ ကျိုးပဲ့ကာ သွေးသားများမှာ ဗွက်ဗွက်ညက်ညက် ကြေမွသွားတော့သည်။</p> <p>​ထိုတာအိုဆရာမှာလည်း တကယ့်ကို ဇွဲကောင်းလှသည်။</p> <p>ဤမျှ နာကျင်မှုကို အသံတစ်ချက်ပင် မထွက်ဘဲ အံကြိတ်ခံနိုင်သေးသည်။</p> <p>သို့သော် သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ အတိုင်းအထက်အလွန် ထိတ်လန့်သွားရသည်။</p> <p>​သူ ပင့်ဖိတ်ထားသည်မှာ ငရဲပြည်မှ သရဲစစ်သူကြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုစစ်သူကြီးမှာ လူ့ဘဝတုန်းက လူပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး၊ သေပြီးနောက်တွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်ဆိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါမျိုး ရှိပါလျက်နှင့် အင်အားချင်း ထိပ်တိုက်တွေ့ရာတွင် ခြေထောက် အရိုးကျိုးသွားရသည်လား</p> <p>​သူသည် လက်သီးနှစ်ဖက်ကို တစ်ပြိုင်နက် ပစ်သွင်းလိုက်ရာ၊ ၎င်းမှာ စစ်မှန်သော သိုင်းပညာ အကွက်အကွင်းများ ဖြစ်ပြီး လီယန်ချူ၏ ရင်ဘတ်နှင့် မေးစေ့ကို ပစ်မှတ်ထား တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​တစ်ချိန်တည်းမှာပင်</p> <p>ကျောက်တိုင်ကို ကိုင်ထားသည့် အခြားတာအိုဆရာကလည်း ကျောက်တိုင်ကြီးကို မြှောက်ကာ အင်အားကုန် ရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက် ထိုးသွင်းလိုက်သည်။</p> <p>ထျန်းကန်းလက်ဝါး</p> <p>အမြောက်လက်သီး</p> <p>​ဒုန်း</p> <p>​ပေါက်ကွဲအားပြင်းလှသော အင်အားကြောင့် ခြေကျိုးနေသော တာအိုဆရာမှာ အရိုးပင် ရှာမရတော့ဘဲ သွေးအိုင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လွင့်စင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ခရန်း</p> <p> </p> <p>ပေါင်တစ်ထောင်လေးသော ကျောက်တိုင်ကြီးမှာ လီယန်ချူ၏ ထူထဲလှသော ကိုယ်အကာကွယ် နှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့် အလိုအလျောက် ကျိုးပဲ့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​နတ်ပင့်ထားသော ထိုတာအိုဆရာမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အသားများ တုန်လာကာ မျက်နှာ ပျက်သွားတော့သည်။</p> <p> သူသည် လက်ထဲမှ ကျောက်တိုင်ကို အင်အားသုံး၍ ပစ်ပေါက်လိုက်ပြီးနောက် နောက်သို့ လှည့်၍ အသက်လု ထွက်ပြေးတော့သည်။</p> <p>​တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် အမွှေးတိုင် အစုလိုက်ကို ထုတ်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်၍ ဝါးစားပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ရင်ဘတ်ထဲမှ အဝါရောင် အစီရင်စာရွက် တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​အစီရင်စာရွက်မှာ လေမတိုက်ဘဲ အလိုအလျောက် မီးစွဲလောင်သွားရာ သူသည် ၎င်းကို ဆုပ်ကိုင်၍ အတင်း မျိုချပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>​သူ၏ မျက်လုံးအစုံမှာ ချက်ချင်းပင် မီးလျှံအစုအဝေး နှစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး</p> <p> </p> <p>​"ဘိုးဘေးကြီး ကယ်တော်မူပါ လောင်ကျွမ်းကျဲဟာ ဒီနေ့တော့ ရန်သူ့လက်ချက်နဲ့ ပျက်စီးရပါတော့မယ်၊ ဘိုးဘေးကြီး ကြွရောက် ကယ်တင်ပေးပါ "</p> <p> </p> <p>​ထိုတာအိုဆရာက အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့်</p> <p>​ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း</p> <p>​မြေပြင်တစ်ခုလုံးမှာ နဂါးတစ်ကောင် လူးလွန့်နေသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာတော့သည်။</p> <p>နားထဲတွင် နတ်ဘုရားတို့၏ တေးသံများ ကြားလိုက်ရသလို တာအိုဆရာများ၏ ဂါထာရွတ်သံများကိုလည်း ကြားနေရသည်။</p> <p>​အဝါရောင်နှင့် ခရမ်းရောင် ရောယှက်နေသော တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးသည် တိမ်များကို စီး၍ ကြွရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ထဲတွင် မြင်းမြီးယပ် တစ်ခုကို ကိုင်ထားပြီး၊ ပြောမပြတတ်အောင် မြင့်မြတ်စင်ကြယ်သော အသွင်  ရှိလှသည်။</p> <p>​သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန် ကြီးမားလှပြီး အမြင့် ပေ ၃၀ ခန့် ရှိကာ၊ လီယန်ချူကို အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်နေသည်။</p> <p>ကယ်တင်ထားရသော အမျိုးသမီးများမှာ ထိုပြင်းထန်လှသော ဖိအားကြောင့် မျက်နှာများ ဖြူဖျော့ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက် လဲကျသွားကြသည်။</p> <p>​ထိုမျှမက</p> <p>ကျောက်ချန်းနှင့် ကူးတို့သမားတို့သည်လည်း ထပ်တူပင်။</p> <p>ဗုန်း ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဒူးထောက်ကျသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"နတ်ဘုရား "</p> <p>ကူးတို့သမားက အသံတုန်ဖြင့် ပြောလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>​နားထဲတွင် နတ်ဘုရားတေးသံများ ဆက်တိုက် ကြားနေရသဖြင့်၊ စိတ်ထဲတွင် ထူးခြားလှသော တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"နတ်ဘုရားကို မြင်ပါလျက်နဲ့၊ ဘာလို့ ဒူးမထောက်တာလဲ "</p> <p> </p> <p>ထိုအဝါခရမ်းဝတ်စုံနှင့် နတ်ဘုရားက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​လေးလံထွားကြိုင်းလှသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဖိအားများမှာ လီယန်ချူ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ချက်ချင်းပင် ကျရောက်လာတော့သည်။</p> <p>ထိုအသံမှာ စိတ်ဝိညာဉ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာအထိ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ပင်</p> <p>၎င်းမှာ အခြားအဆင့်အတန်းတစ်ခုမှ လာသော ကြီးမားလှသော စွမ်းအားတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အနည်းငယ်တော့ အံ့သြသွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလောင်ကျွမ်းကျဲရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဤကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားမိချေ။</p> <p>တကယ့်ကို လျှို့ဝှက်နက်နဲစွာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​ထိုနတ်ဘုရား၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"နတ်ဘုရား ဟုတ်လား "</p> <p> </p> <p>"မင်းလိုကောင်ကများ နတ်ဘုရားလို့ ခေါ်ခံရဖို့ တန်လို့လားကွ "</p> <p> </p> <p>​နတ်ဘုရား၏ မုတ်ဆိတ်မွှေးများနှင့် ဆံပင်များမှာ ဒေါသကြောင့် ထောင်ထွက်လာပြီး၊ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ချိုးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​"နုံအတဲ့ ကောင်လေး "</p> <p> </p> <p>သူသည် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒုန်း</p> <p>​ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်ဝါးကြီးတစ်ခုမှာ တိုက်ရိုက် ကျရောက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကပင် စွန့်ပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ထွက်ပြေးစရာ နေရာမရှိတော့ဟု ခံစားရစေသည်။</p> <p> </p> <p>​ရှပ်</p> <p>လီယန်ချူသည် ဓားဖြင့် တစ်ချက် ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်</p> <p>​ထိုလက်ဝါးကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် မြူခိုးများအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​နတ်ဘုရားက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး၊ တာအိုဂိုဏ်း၏ ကျမ်းစာဖြစ်သော တုရန်ကျိန်း ကို ရွတ်ဖတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ မူလက နာကျည်းနေသော ဝိညာဉ်များကို သံသရာထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးပြီး ဘေးအန္တရာယ်များကို ကင်းစင်စေသည့် ကျမ်းစာ ဖြစ်သည်။</p> <p>​သို့သော်လည်း ယခု နတ်ဘုရား ရွတ်ဖတ်နေသော ကျမ်းစာမှာမူ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဆွဲထုတ်နိုင်သော စွမ်းအားမျိုး ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ချန်းနှင့် ကူးတို့သမား အပါအဝင် ထိုနေရာရှိ လူအားလုံး၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်မဲ့ကာ ငေးငိုင်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​အကယ်၍ တာအိုဂိုဏ်း၏ နတ်မျက်စိ  သို့မဟုတ် မဟာယာနဗုဒ္ဓဂိုဏ်း၏ တရားမျက်စိ ရှိသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေပါက</p> <p>ထိုလူများ၏ ဝိညာဉ်  များမှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာနေပြီး၊ ကိုယ်တစ်ပိုင်းခန့်မှာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကွာကျနေသည်ကို မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ အမူအရာမှာ အေးစက်လှပြီး၊ မျက်ဝန်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ အဝါရောင် အစီရင်စာရွက် တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ၎င်းမှာ တောက်ပသော အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"နတ်ဘုရားရဲ့ စွမ်းအားကို အသနားခံပါ၏၊ အရှင်မြတ် နတ်ဘုရားအရာရှိကြီး...မိုးကြိုးငါးပါး နတ်မင်းတို့၏ အမိန့်တော်ဖြင့်၊ မိစ္ဆာနှင့် ဝိညာဉ်ဆိုးများမှာ မြူခိုးအဖြစ် ပျောက်ကွယ်ပါစေ။ အရှင်မြတ် ကြွရောက်လာပါရန် ဖိတ်ခေါ်ပါ၏၊ မိုးကြိုးအရှိန်အဝါဖြင့် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးတော်မူပါ..."</p> <p> </p> <p>​"လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ် အဆောင် ဖွင့် "</p> <p> </p> <p>​လေးလံလှသော စစ်မှန်သည့် ယန်စွမ်းအား များမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ကျရောက်လာပြီး၊ လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပေါင်းစည်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​တစ်ချိန်တည်းမှာပင်</p> <p>အမြင့် ပေ (၆၀) ခန့် ရှိပြီး၊ ရွှေရောင်ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းကာ လက်ထဲတွင် ရွှေရောင်တုတ် ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ခန့်ညားထည်ဝါလှသော နတ်ဘုရားရိပ်  တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​အဝါခရမ်းဝတ်စုံနှင့် နတ်ဘုရား၏ ကျမ်းစာရွတ်သံမှာ ချက်ချင်းပင် ဆိတ်သုဉ်းသွားပြီး</p> <p>လူများ၏ ဝိညာဉ်များမှာလည်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် ထိုနတ်ဘုရားရိပ်ကြီးကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>​"ပိုးစုန်းကြူးအလင်းကများ၊ လမင်းရဲ့ အလင်းကို ယှဉ်ဝံ့သလား  "</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက်၊ လက်ထဲမှ ရွှေရောင်တုတ်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒုန်း</p> <p>​နားကွဲလုမတတ် ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး</p> <p>ထိုအဝါခရမ်းဝတ်စုံနှင့် နတ်ဘုရား၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ငါးရောင်ခြည် အလင်းတန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် ရိုက်ခွဲခြင်း ခံလိုက်ရကာ သူသည် နောက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save