Book List

<h2 style="text-align: center;">​အခန်း (၄၁၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါရဲ့ ဝိညာဉ်သုံးပါးကို လမ်းညွှန်အဖြစ်ထား</h2> <h2 style="text-align: center;">လိပ်ပြာခုနစ်ပါးကို ပူဇော်သက္ကာပြု၍</h2> <h2 style="text-align: center;"> ငရဲဘုံရဲ့ ဖုန်းတူး တံခါးကို ဆင့်ခေါ်ပါတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင် ပြင်းထန်လှသော တုံ့ပြန်မှုဒဏ်  ကြောင့် ဝိညာဉ်ဆိုးကြီး၏ အရေပြားများမှာ ဆက်တိုက် အက်ကွဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> သူ၏ ပုံရိပ်မှာ တစ်ခါတစ်ရံ ဝေဝါးသွားလိုက်၊ တစ်ခါတစ်ရံ ပြန်လည် ထင်ရှားလာလိုက်နှင့် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်လွင့်စင် ပျက်စီးတော့မည့် ရှေ့ပြေးနိမိတ်ပင်</p> <p> </p> <p>​"မင်းလို မိုးမမြင် လေမမြင်တဲ့ ခွေးသားလေး... မင်း ဘာတွေလုပ်လိုက်မိလဲ သိလား "</p> <p> </p> <p>​"ကောင်းပြီလေ... ဒီနေ့တော့ မင်းကိုပါ ငရဲကို ဆွဲခေါ်သွားမယ်၊ မင်းကို မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ကျရောက်စေပြီး မင်းကိုယ်တိုင် ရွံရှာတဲ့ မိစ္ဆာကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ပေးမယ် "</p> <p> </p> <p>​အအေးဓာတ် အောက်ခြေ ပေါက်ကွဲသွားသဖြင့် တစ္ဆေအငွေ့အသက် များမှာ အပြင်သို့ ပြုပြင်မရအောင် စီးထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p> လီယန်ချူမှာ ထိုအငွေ့အသက်များ၏ တိုက်ရိုက် ရိုက်ခတ်မှုကို ခံနေရသဖြင့် တာအိုစိတ်ဓာတ်များ ညစ်နွမ်းကာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သို့ ကျရောက်သွားနိုင်ချေ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>​"မင်းလိုကောင်ကများ "</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက အထင်အမြင်သေးစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအမူအရာက မျက်လုံးပေါင်းများစွာနှင့် ရုပ်ဆိုးလှသော ဝိညာဉ်ဆိုးကြီးကို အကြီးအကျယ် နာကျင်သွားစေသည်။</p> <p> သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး စစ်မှန်လှသော တာအိုဂိုဏ်း၏ မန္တန်အကွက်  ကို လက်ဖြင့် ဖော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ငါ၏ ဝိညာဉ်သုံးပါး ကို လမ်းညွှန်အဖြစ်ထား၊ လိပ်ပြာခုနစ်ပါး  ကို ပူဇော်သက္ကာပြု၍၊ ငရဲဘုံ ရဲ့  ဖုန်းတူး တံခါးကို ဆင့်ခေါ်ပါ၏ "</p> <p> </p> <p>​အမည်းရောင် အငွေ့အသက် အစုအဝေးကြီးတစ်ခုမှာ ထိုရုပ်ဆိုးသော ဝိညာဉ်ဆိုးကြီးအပေါ် ကျရောက်လာပြီး၊ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူ့ကို ဝါးမျိုသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​တစ်ချိန်တည်းမှာပင်</p> <p>ပေနှစ်ဆယ်ခန့် မြင့်မားသော ကြေးညိုတံခါးကြီး  တစ်ချပ် ပေါ်ပေါက်လာသည်။</p> <p> ဆန်းကြယ်ပြီး ရှေးကျလှကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ၏ အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>ကြေးညိုတံခါးကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပွင့်ဟလာရာ</p> <p>​အေးစိမ့်လှသော အငွေ့အသက်များ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝိညာဉ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ဖော်ပြ၍မရသော ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားရစေသည်။</p> <p>မှောင်မိုက်ခြင်း၊ ရှုပ်ထွေးခြင်းနှင့် လေးလံခြင်းတို့ ပြည့်နှက်နေသလို စိတ်မချမ်းမြေ့စရာ အာရုံများလည်း စီးဆင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>​"အမလေးဗျ"</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါက ဒဏ္ဍာရီထဲက ဖုန်းတူးတံခါး  လား "</p> <p> </p> <p>​ကူးတို့သမားက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။</p> <p>မိမိတို့ ကူးတို့သမား မျိုးဆက်အလိုက် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သော ဒဏ္ဍာရီလာ ပုံပြင်များကို ပြန်လည် သတိရသွားပြီး စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း အံ့သြနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူကမူ ထိုအငွေ့အသက်များကို ကြည့်ပြီး ရင်းနှီးနေသယောင် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ဖုန်းတူးလား</p> <p>တစ္ဆေအငွေ့အသက်တွေ ပေါက်ကွဲတာလား</p> <p>​သူ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးကောင်းမျိုး ရှိသေးသည်လား။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ လက်ထဲတွင် မန္တန်အလင်းများ ဝင်းလက်လာပြီး ရှေးကျလှသော အမှတ်တံဆိပ်တုံးကြီး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူသည် ၎င်းကို ချက်ချင်းပင် အစွမ်းသွင်းလိုက်သည်။</p> <p>အမှတ်တံဆိပ်တုံးကြီးပေါ်မှ ရှေးကျပြီး ကျယ်ပြောလှသော အရှိန်အဝါများ စီးထွက်လာပြီး၊ မြင့်မြတ်လှသော နတ်ဘုရားနှင့် ဝိညာဉ်တို့၏ အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​၎င်းမှာ ထိုင်ရှန်းဖူကျွင်း ၏ အမှတ်တံဆိပ်တုံးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​နဂါးပြတ်ဂူအတွင်းရှိ တစ္ဆေအငွေ့အသက်များမှာ ထိုတံဆိပ်တုံးကြီး၏ ဝါးမျိုခြင်းကို တစ်ခဏအတွင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> ဝေလငါးကြီး ရေကို သောက်သကဲ့သို့ပင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှသော စုပ်ယူမှု အရှိန်အဟုန်ကြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​အငွေ့အသက်တွေက ပြင်းထန်လေလေ၊ ပေါက်ကွဲမှုက ကြီးမားလေလေ၊ စုပ်ယူမှုက ပိုမြန်လေလေပင်</p> <p>​မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ထိုတစ္ဆေအငွေ့အသက်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တစ်စက်မျှပင် မကျန်တော့ချေ နဂါးပြတ်ဂူအတွင်းမှာ တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းသွားပြီး ဝိညာဉ်ဘုံကဲ့သို့သော နေရာသည် ယခုအခါ လင်းထိန်ကြည်လင်သော နေရာတစ်ခုအလား ထူးဆန်းစွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> အမှန်တကယ်ပင် အံ့သြစရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>​ဤသည်မှာ တစ္ဆေအငွေ့အသက်များကို အကုန်အစင် စုပ်ယူလိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> ထို့နောက်တွင်မူ ထိုင်ရှန်းဖူကျွင်း၏ တံဆိပ်တုံးမှာ အားမရသေးသယောင် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုမျှလောက်သော အငွေ့အသက်မှာ သူ့အတွက် အမြည်းဟင်းလျာလောက်ပင် မရှိချေ။</p> <p>သူသည် ထိုကြေးညိုတံခါးကြီး၏ နောက်ကွယ်ကို တိုက်ရိုက် ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့်ပင်</p> <p>​ထူးဆန်းလှသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ကြီးမားလှသော စုပ်ယူမှုအားကြီးက ကြေးညိုတံခါးကြီးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး၊ ဖုန်းတူး  အတွင်းမှ တစ္ဆေအငွေ့အသက် အမြောက်အမြားမှာ အတင်းအဓမ္မ စုပ်ထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>တံခါးအနီးရှိ ဝိညာဉ်များမှာလည်း တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အမှုန့်ဖြစ်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"..." ရုပ်ဆိုးသော ဝိညာဉ်ဆိုးကြီးမှာ ဘာပြောရမှန်းမသိ ဆွံ့အသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါ နောက်နေတာလား</p> <p>ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ</p> <p> </p> <p>​ဝုန်း</p> <p> </p> <p>သူ ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် လီယန်ချူက ရွှေရောင်တုတ်ကို ကိုင်ကာ ရောက်ရှိလာပြီး၊ ပြင်းထန်လှသော တစ်ချက်တည်းနှင့် သူ့ကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဝိညာဉ်လွင့်စင် ပျက်စီးသွားပြီ</p> <p>​ထိုကဲ့သို့သော ကောင်မျိုးကို အလကား အသေမခံနိုင်ချေ၊ ကိုယ့်ဘာကိုယ် ပေါက်ကွဲသေသွားလျှင် ကုသိုလ်မှတ် တွေ နှမြောစရာ မဟုတ်ပါလား လီယန်ချူက ထိုရုပ်ဆိုးသော ဝိညာဉ်ဆိုးကြီးကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ရှေးကျသော ကြေးညိုတံခါးကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"တကယ်ကို ခန့်ညားတာပဲ..."</p> <p> </p> <p>​သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုကဲ့သို့သော အတွေးမျိုး ထူးဆန်းစွာ ပေါ်လာမိသည်။</p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တစ္ဆေအငွေ့အသက်များမှာ ထိုင်ရှန်းဖူကျွင်းရဲ့ တံဆိပ်တုံးထဲသို့ အဆက်မပြတ် စီးဝင်နေပြီး၊ တံဆိပ်တုံးပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် နိုးထလာသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက တွေးနေမိသည်မှာ ထိုတံဆိပ်တုံးကသာ ဆက်တိုက် စုပ်ယူနေလျှင် ဖုန်းတူးတစ်ခုလုံး ခမ်းခြောက်သွားမလားဟူ၍ပင်။</p> <p>သူက ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ၎င်းမှာ မဖြစ်နိုင်ဟု ယူဆလိုက်သည်။</p> <p>ဖုန်းတူးဆိုသည်မှာ ကြီးမားလှသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>​နေရာအနှံ့မှာ တစ္ဆေအငွေ့အသက်တွေ ရှိနေတာပဲ၊ ရတနာတစ်ခုက ဘယ်လိုလုပ် အကုန်စုပ်နိုင်မှာလဲ။</p> <p>သူက ထိုသို့ တွေးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအား တစ်ခုကို တံဆိပ်တုံးပေါ်သို့ ပို့လွှတ်ကာ စုပ်ယူမှုကို ပိုမိုမြန်ဆန်အောင် လုပ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​လူတိုင်းမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ကြည့်နေကြပြီး အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်နေကြသည် ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ</p> <p>​ဒါက ဝိညာဉ်ဆိုးကြီး ပြောခဲ့တဲ့ တစ္ဆေအငွေ့အသက်တွေ ပေါက်ကွဲပြီး လီတာအိုဆရာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ကျသွားတာလား ကြည့်ရတာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသလိုပဲ အထူးသဖြင့် ဖုန်းတူးဆိုသော နယ်မြေအကြောင်းကို အနည်းငယ် သိထားသည့် ကူးတို့သမားမှာ ပို၍ပင် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသည်။</p> <p>သူ့အတွက်တော့ ဒါဟာ သူယုံကြည်ထားတဲ့ အရာတွေ ပြိုလဲသွားသလို ခံစားချက်မျိုးပင်။</p> <p> </p> <p>​"ဟင် "</p> <p> </p> <p>"အိမ်က စာအုပ်ဟောင်းထဲမှာ ရေးထားတာက ဖုန်းတူးတံခါးပွင့်ရင် ဝိညာဉ်ပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ထွက်လာမယ်ဆို... အခုတော့ တစ်ကောင်မှလည်း ထွက်မလာပါလား "</p> <p> </p> <p>​ကူးတို့သမားက မျက်ခုံးကို တွန့်လိုက်ပြီး အိမ်က စာအုပ်ဟောင်းအပေါ် သံသယဝင်သွားသည်။</p> <p>အင်း... ဒဏ္ဍာရီတွေဆိုတာ တကယ်တော့ ချဲ့ကားပြောထားတာတွေ များသားပဲ</p> <p>​ထို့နောက်တွင်မူ သူ့ကို ပို၍ ထိတ်လန့်စေသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကြေးညိုတံခါးကြီးထဲမှ အေးစက်လှသော နှာခေါင်းရှုံ့သံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> ၎င်းမှာ ရှေးကျလှသော နတ်ဘုရားတစ်ပါး နိုးထလာသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ထို့နောက်တွင်</p> <p>​ဝိညာဉ်တံခါးဟု ခေါ်သော ထိုကြေးညိုတံခါးကြီးမှာ လျင်မြန်စွာ ပြန်ပိတ်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။</p> <p>စောစောက ပေါ်လာစဉ်က ရှိခဲ့သော ခန့်ညားထည်ဝါမှုများနှင့် မညီဘဲ၊ ယခုအချိန်တွင်မူ အမြန်ဆုံး ပြန်ပိတ်ချင်နေသည့် အသွင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​ကူးတို့သမားကို ပို၍ အံ့သြစေသည်မှာ ထိုခန့်ညားလှသော လီတာအိုဆရာက ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက်တိုးသွားပြီး ထိုကြေးညိုတံခါးကြီးကို လက်တစ်ဖက်တည်းနှင့် အတင်းဆွဲထားခြင်းပင်</p> <p> </p> <p>​"..." ကူးတို့သမား ပြူးကြည့်နေမိသည်</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ အတွေးမှာ ရိုးရှင်းပါသည်။</p> <p>ထိုတံဆိပ်တုံးကြီးအတွက် အငွေ့အသက်တွေ စုပ်ယူဖို့ ဤမျှ ကောင်းမွန်သော နေရာမျိုးကို ဘယ်မှာ ထပ်ရှာရမည်နည်း။</p> <p> အပိတ်မခံနိုင်ချေ</p> <p>​တံခါးနောက်ကွယ်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး အစွမ်းထက်လှတဲ့ တည်ရှိမှုကြီးအကြောင်းကိုတော့ သူ အနည်းငယ် ခံစားမိသည်။</p> <p>ထိုသူက သူ့အပေါ် ရန်ငြိုးမရှိသယောင် ရှိသည်။</p> <p>သို့မဟုတ်လျှင် ယခင်တစ်ခေါက်က သူ့ကိုရော      ဖန့်ချင်းလန် ကိုရော ဖုန်းတူးထဲကနေ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ လက်မောင်းကြွက်သားများမှာ တင်းမာနေပြီး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့် အင်အားများကို ပြသနေသည်။</p> <p>ဝမ်လင်ကွမ်း  နတ်ဘုရား၏ အရှိန်အဝါများ ကူညီမှုကြောင့် သူသည် ပိတ်တော့မည့် ကြေးညိုတံခါးကြီးကို အတင်း ခုခံထားနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>တံခါးပေါ်မှ တားမြစ်စွမ်းအားများမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်လှသဖြင့် လီယန်ချူမှာ အနည်းငယ် ရုန်းကန်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်မှာပင် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ လေးလံလှသော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါ တစ်ခု ထပ်မံ ကျဆင်းလာပြန်သည်။</p> <p>လီယန်ချူပင် အံ့သြသွားမိသည်မှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူက အကူအညီ မတောင်းခံရသေးဘဲ အရှိန်အဝါက သူ့ဘာသာသူ အလိုအလျောက် ကျဆင်းလာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဝုန်း</p> <p>​ကြေးညိုတံခါးကြီးမှာ သူ၏ ဆွဲဖြဲမှုကြောင့် တဖြည်းဖြည်း ပြန်ပွင့်လာသည်။</p> <p>ထိုထူထဲလှသော ယန်စွမ်းအားများမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသဖြင့် လီယန်ချူမှာ အံ့မခန်းသော အင်အားများကို ပိုင်ဆိုင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သူတစ်ယောက်တည်းနှင့် ဝိညာဉ်တံခါး ပြန်မပိတ်အောင် တားထားနိုင်ခဲ့သည် အကယ်၍ စောစောက နတ်ဘုရားအယောင်ဆောင်ထားသော မိစ္ဆာကောင်သာ မြင်သွားလျှင် သူ၏ ကျင့်စဉ်စိတ်ဓာတ်  တွေ ပြိုလဲသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​ဒုက္ခပါပဲ  ငါက ဝိညာဉ်ကို ပူဇော်ပြီး တံခါးဖွင့်ပေးတာကို၊ မင်းကျမှ ဘာမှလည်း မဖြစ်တဲ့အပြင် တံခါးကိုပါ ပြန်မပိတ်ခိုင်းဘူးလား။</p> <p> </p> <p>​ထိုင်ရှန်းဖူကျွင်းရဲ့ အမှတ်တံဆိပ်တုံးမှာလည်း ယခုအချိန်တွင် အလွန်ပင် အလုပ်ဖြစ်နေသည်။</p> <p>စုပ်ယူမှု အရှိန်အဟုန်ကို မြှင့်တင်လိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p> စုပ် စုပ် စုပ်</p> <p> </p> <p>​"ဟွန့် "</p> <p> </p> <p>​ကြေးညိုတံခါးကြီး နောက်ကွယ်မှ နောက်ထပ် နှာခေါင်းရှုံ့သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဒေါသသံ အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​ရုတ်တရက်</p> <p>ကြေးညိုတံခါးကြီးမှာ ဖုန်းတူး  နှင့် အတင်းအဓမ္မ ခွာထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် လီယန်ချူမှာ ထိုလေးလံလှသော တံခါးချပ်ကြီးကို ကိုင်လျက် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် မိမိလက်ထဲရှိ ကြေးညိုတံခါးချပ်ကြီးကို ကြည့်ပြီး၊ ပျောက်ကွယ်သွားသော ဖုန်းတူးလမ်းကြောင်းကို ကြည့်ကာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားမိသည်။</p> <p>အနည်းငယ်တော့ မှိုင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါက... မယူတော့ဘူးပေါ့ကွာ "</p> <p> </p> <p>​ထိုင်ရှန်းဖူကျွင်းရဲ့  တံဆိပ်တုံးမှာလည်း ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>အခြေအနေကို သဘောမပေါက်သေးသယောင်ပင်။</p> <p> </p> <p>​ဟင် ငါ့ရဲ့ တစ္ဆေအငွေ့အသက်တွေ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ</p> <p> </p> <p>​နဂါးပြတ်ဂူ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင်</p> <p>ဦးခေါင်းတွင် ချိုနှစ်ချောင်း ပါရှိပြီး လျှော်တေအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော အဖိုးအိုတစ်ဦးသည် ကျောက်ကြာပန်းပလ္လင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသည်။</p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လေးလံအေးစိမ့်လှသော သံကြိုးနှစ်ချောင်းဖြင့် ချည်နှောင်ထားသည်။</p> <p> ထိုသံကြိုးပေါ်တွင် မဟာယာနဗုဒ္ဓဂိုဏ်း၏ ကျမ်းစာများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​နတ်မျက်စိ  ရှိသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ မြင်နိုင်မည်ဆိုလျှင် ထိုအဖိုးအို၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေရောင် မဟာယာနဗုဒ္ဓကျမ်းစာများ အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေသည်ကို တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>အအေးဓာတ် အောက်ခြေ  ပေါက်ကွဲသွားပြီး အငွေ့အသက်များ ဆုံးရှုံးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ</p> <p>​သူသည် မျက်လုံးကို တဖြည်းဖြည်း ဖွင့်လိုက်ပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ဝင်းလက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဘယ်သူက ငါ့ရဲ့ အအေးဓာတ် အောက်ခြေကို လာထိတာလဲ "</p> <p> </p> <p>​သူ၏ အသံမှာ အလွန်ပင် ဒေါသထွက်နေသယောင် ရှိသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း  နောက်ဆက်တွဲအနေနှင့် ဖုန်းတူးတံခါးပွင့်လာခြင်း၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တည်ရှိမှုကြီးက တံခါးပြန်ပိတ်ခြင်း၊ ဝမ်လင်ကွမ်း၏ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ ဆင်းသက်လာကာ တံခါးကို တားဆီးခြင်း...</p> <p>​ထိုမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှင်သခင်ကြီးများ၏ အရှိန်အဝါများကြောင့် စောစောက အရှိန်အဝါအပြည့်နှင့် ရှိနေသော အဖိုးအိုမှာ ချက်ချင်းပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝပ်စင်းသွားပြီး တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ အဆင့်အတန်းအရ အခြားသူများထက် ပိုမို၍ သိမြင်ခံစားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save